Monday, July 17, 2017

ಯಾ ದೇವೀ ಸರ್ವಭೂತೇಷು...

ಅಶೋಕ್ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ್ ಅವರ ಇನ್ನೊಂದು ಕತೆ.
------------------------------

ಬಿಟಿಯಾ ಪ್ರೇತ. ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಚಂದಿರನಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ ಅವಳು ಹಾಡೊಂದು ಹಾಡುಗಾರನ್ನ ಅರಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಂತೆ ಬನಾರಸ್ ನಗರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಬನಾರಸ್ಸಿನ ಒಂದೊಂದು ತುಣುಕೂ ಬಿಟಿಯಾಳಂಥ ಪ್ರೇತವನ್ನು ಹೀರಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾದು ಕೂತಂತಿತ್ತು. ಬೇಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಡುಗೆ, ದೇಹಗಳು, ಕೊಳಚೆ, ಕೊಳೆತು ನಾರುತ್ತಿದ್ದ ವಾಸನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳನ್ನು ಎಷ್ಟೊಂದು ಮೋಹ ಪರವಶಗೊಳಿಸಿ ಅಪ್ಪಿ ಆವರಿಸಿತೆಂದರೆ, ಸುಮ್ಮನೇ ಹಾದು ಹೋಗುವ ಯಾರನ್ನೇ ಆದರೂ ಸೆಳೆದಿಡುವ ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಬಿಟಿಯಾಳನ್ನೂ ಸೆಳೆದು, ಅವಳು ತನ್ನದೇ ಒಂದು ಭಾಗವೋ ಎಂಬಂತೆ ತನ್ನೊಡಲಿಗೆ ತಗುಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಯಾರಿಗೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನೇನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆ, ಯಾರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕಲು ಹೋಗಿ ಇನ್ನೇನೋ ಸಿಕ್ಕಿ ಅದರಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆ, ಯಾರು ತಮ್ಮ ಕಡುಕೊನೆಯ ತನಕ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆನಿಂತು ಬಿಡುವರೋ ಹಾಗೆ, ಯಾರು ತಮ್ಮ ಕಹಿಯಾದ ಭೂತಕಾಲವನ್ನೂ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟು ನಿಲ್ಲುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ ಘಳಿಗೆಯನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮರೆತೇ ಹೋಗುವರೋ ಹಾಗೆ...

ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಬಿಟಿಯಾ ಒಬ್ಬ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್. ನಕ್ಷತ್ರದಂಥ ಕಣ್ಣುಗಳೂ, ಮೊಣಕಾಲ ತನಕ ಇಳಿದ ಕಡುಕಪ್ಪು ತಲೆಗೂದಲೂ ಇತ್ತವಳಿಗೆ. ಅವಳ ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣದ ಕಂಗಳು ನೋವಿನ ಕೊಳಗಳಂತೆ ನಿರಂತರ ಬದಲಾಗುವ ಆಳದೊಂದಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಭರವಸೆಯನ್ನೀಯುವ ವಿಚಿತ್ರ ಹೊಳಹು ಹೊಂದಿದ್ದವು. ಅದು ಹೇಗೆಂದರೆ, ಈಗಿತ್ತು ಈಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ಕಂಡ ಮರುಕ್ಷಣ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅದನ್ನೇ ಅವಳ ಒಂದು ಮುಖಲಕ್ಷಣ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಬರುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ, ಆ ನಗರಗಳ ನಗರದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಳಿಯಲಾಯಿತು. ಅವಳ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸುರಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿಂದಾಸ್ತುತಿಯೂ ಅವಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬೆಳಗಿಸಿತು, ಹೊಳೆಯಿಸಿತು. ಅವಳನ್ನು ಕೀಳುಗೈದಂತೆಲ್ಲ ಅವಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಯೌವನದಿಂದ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ಕೆಡಿಸಬಂದವರೆಲ್ಲರೂ ಅವಳಿಂದ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡರು, ಕೊಳೆ ತೊಳೆದು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.

ಬಿಟಿಯಾ ಸುತ್ತಲೂ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದಳು. ಏರುತಗ್ಗಿನ ಆ ನೆಲದ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಸುಡುವ ಬೆಂಕಿಯ ಬೆರಣಿಯ ಮುಂದೆ ಮುಕುರಿಕೊಂಡ ಜನಸ್ತೋಮ. ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯದ ಆ ರಾತ್ರಿಯ ಎದುರು ಸಹನೆಯಿಂದ ಕಾದು ಕುಳಿತ ಮಂದಿಯ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ ನೆರಳು ಚಾಚಿತ್ತು. ನಾಫ್ತಾದ ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದಾಗಿ ಕತ್ತಲು ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಚಿಂದಿಗೊಂಡಂತಿತ್ತು. ಫಾಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತೆಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಯಾನ್ ಬೆಳಕೂ ಚೆಲ್ಲಿತ್ತು. ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಕಾದ ಹೆಣಗಳ ರಾಶಿಯೂ ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಎಸೆದಂತೆ ಚದುರಿಬಿದ್ದ ಬೆಳಕಿನ ಅಂದಾಜು ಮಾಡಿದಳು ಬಿಟಿಯಾ. ಚಂದನಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದ ಆಗಸಕ್ಕೆ ದನಿಯಿಲ್ಲದಂತಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ನಿಂತೇ ಇದ್ದಳು. ಮಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನಗರದ ನೋವೆಲ್ಲವೂ ನಂಜಿನಂತೆ ಅವಳ ನರನಾಡಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊಕ್ಕು ಸಂಚರಿಸಿ ರಕ್ತಕ್ಕಿಳಿಯಿತು. ಬಿಟಿಯಾ ರೂಮು ಹಿಡಿದಳು. ಸುರುಳಿ ಸುತ್ತುವ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ಟೆರೇಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಅವಳ ರೂಮು, ಅದರ ಬಾಲ್ಕನಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕುಂಬಾರರ ಕೇರಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕೊಳಕು ಕೊಚ್ಚೆಯಾದ ಗಂಗೆಯ ಪವಿತ್ರ ನೀರು ಎರಡೂ ಸೇರಿ ಜಗದ ಅಷ್ಟು ಪವಿತ್ರವಲ್ಲದ ಇತರ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗೂ ಯಾವ ಗಂಗೆಯ ಪಾವನ ತೀರ್ಥವನ್ನು ತುಂಬಿ ಕಳಿಸಲಾಗುವುದೋ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟ ಮಣ್ಣಿನ ಕುಡಿಕೆಗಳು ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ಸತ್ತವರನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಲು ಬಯಸುವುದಾದರೆ ಬನಾರಸ್ ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಜಾಗ. ಮಂದಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಜನನ ಮರಣಗಳ ನಿರಂತರ ಚಕ್ರದಿಂದ ಪಾರಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಯುವುದೊಂದೇ ಮಾರ್ಗ. ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಶವ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯಂಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಡಿಮ್ಯಾಂಡ್ ಇದೆ. ಅಥವಾ ಹೆಣಗಳನ್ನು ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅಣಿಗೊಳಿಸುವ ಜರಾನಂಥ ಕೆಳಜಾತಿಯ ಚಾಂಡಾಲರಿಗೂ ಭಾರೀ ಬೇಡಿಕೆಯಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ನೆರಳೇ ಹಾಸದ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತೇ ಬಿಡದ ಬಿಟಿಯಾಳ ಜೊತೆಗಿನ ತಣ್ಣನೆಯ ಆಪ್ತಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬದುಕು ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಜೀವಗಳಿವು. ಅವಳು ಶಾಸ್ತ್ರಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾದಳು. ತನ್ನ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಆ ಮುಟ್ಟಲಾಗದವನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದಳು. ಮತ್ತು ಇತರ ಬಹಿಷ್ಕೃತರ, ತಿರಸ್ಕೃತರ, ಭರವಸೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರ, ತಮ್ಮನ್ನೆ ತಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರ ಜೊತೆ ಅವಳು ಸದಾ ಒಂದಾಗಿ ನಿಂತಳು.

ಉಳಿದ ಪುರೋಹಿತರಂತೆ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಯಾವತ್ತೂ ಉಪವಾಸ, ಭೂತ ಬಿಡಿಸುವುದು, ಕೆಂಡ ಹಾಯುವುದು ಎಲ್ಲ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮೊತ್ತ ಮೊದಲಸಲ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಬಿಟಿಯಾಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಯಂಕರವಾದ ಮಿಂಚಿನ ಸೆಲೆಯೇ ಉಕ್ಕುತ್ತ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದ ಶಾಸ್ತ್ರಿ. ಆದರೆ ಅವನು ಅವಳ ಬಳಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಬೇರೆ. ನಿನ್ನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ನೋವು, ಅದೇನೋ ಭಾವತೀವ್ರತೆ ಎಂದ. ಮಬ್ಬು ಕವಿದ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಅಂದು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕಂಡ ಅವಳ ಮುಖದ ತೇಜಸ್ಸು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿನಿಂತ ಬಗೆಯನ್ನು ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ಮೀರದಾದ. ಮತ್ತು ಅವಳಿಗದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಕೂಡ. ಅವಳಿಗಿಂತ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಹಿರಿಯನಾದ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ವಿಧುರನಾಗಿದ್ದ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಅವನ ಯಾವ ಶಿಕ್ಷಣವಾಗಲಿ, ಮನೋಧರ್ಮವಾಗಲಿ ಈ ಒಂದು ಮುಖಾಮುಖಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಸಜ್ಜಾಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಚಳಿಗಾಲದ ಒಂದು ಭಾನುವಾರ ಮುಸ್ಸಂಜೆ.

ಅವನು ಆಗಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದ ಅವನದೇ ಮಾತನ್ನು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುತ್ತ ಅವಳು ಕೇಳಿದ್ದಳು, ನಗುತ್ತಲೇ, "ಹಾಗೆ ನಾನು ಭಾನುವಾರದಷ್ಟೇ ದುಃಖಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇನಾ." ಆ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೇಲೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನೆರಳು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಸರಿದು ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಮಿನುಗಿತ್ತು. ಪೂರ್ತಿ ಕಳೆದು ಹೋದವನಂತಿದ್ದ ಅವನು ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯದ ಮಾಯಾಜಾಲದಲ್ಲಿ ಪರವಶನಾಗಿದ್ದ. ಅವನು ನಕ್ಕು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರನೋಡತೊಡಗಿದ. ಹೊರಗೆ ಅವರಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವಾಗಲಿ ವಿಷಾದವಾಗಲಿ ಇದ್ದಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಷ್ಟೇ ಬೆಳಗಿದ ಬೀದಿ ದೀಪಗಳು ಆಗಸದಿಂದ ಮರೆಯಾಗುವ ಹವಣಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಳಕಿನ ಹೊಳಪಿನೊಂದಿಗೆ ಸೆಣಸಾಡುವಂತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಸುಳ್ಳೇ ಅವಳಾಡಿದ ಒಂದು ಮಾತು ಅವನನ್ನು ಕೆಡವಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತೋ ಅದು, ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು, ತಾನು ಗರ್ಭವತೀ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೇ ನೇತು ಬಿದ್ದಂತಿದ್ದ ಆ ಮಾತು ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಿತು. ಅವರ ತನಕ ಸರಿದು ಬರಲಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿಂದೆದ್ದು ಹೊರಟು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮೌನ ಮುರಿದಿದ್ದು ಶಾಸ್ತ್ರಿಯೇ. ಅವಳು ಒಪ್ಪುವುದಾದರೆ ತಾನು ಅವಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವೆನೆಂದ. ಅವಳು ಒಪ್ಪಿದಳು.

ಸ್ಟುಡಿಯೋ ಕಂ ಡಾರ್ಕ್ ರೂಮ್ ಆಗಿ ಅವಳು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೇಲಿನ ರೂಮಿಗೆ ಅವಳು ತನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಅರ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಕಮ್ಮಿ ಪ್ರಾಯದ ಜರಾನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದಾಗ ಅವನು ಆಗಷ್ಟೇ ಹದಿಹರಯಕ್ಕೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳುವವನಿದ್ದ. ಅದೊಂದು ಹದವಾಗಿ ಬೆಚ್ಚಗಿದ್ದ ಬೇಸಗೆಯ ರಾತ್ರಿ. ಮಣಿಕರ್ಣಿಕಾ ಘಾಟ್ನಲ್ಲಿ ಸುಡುತ್ತಿದ್ದ ದೇಹಗಳ ದೇಖರೇಕಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವನು. ಕಟ್ಟಿಗೆ ರಾಶಿಯನ್ನು, ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ವಿಸರ್ಜಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತೆಗೆದಿರಿಸಿದ ಚಿತಾಭಸ್ಮವಿದ್ದ ಕುಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಕಾಯಬೇಕಿತ್ತು ಅವನು. ಹಾಗೆಯೇ ಶವಸಂಸ್ಕಾರದ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯದ ಹಾಗೆಯೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಸಂಸ್ಕಾರದ ವೀಡಿಯೋ ಫಿಲ್ಮ್ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲು ಕಾಯುವ, ಸದಾ ಕ್ಯಾಮರಾ ಸಿದ್ಧವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ವಿದೇಶೀ ಪ್ರವಾಸಿಗರೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಸಂದರ್ಶಕರು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ತಾನು ತೆಗೆದ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಅವನಿಗೆ ತೋರಿಸಲು, ಅವನಿಗೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಹೇಳಿಕೊಡಲು ಮತ್ತು ಕಾಮದ ಅನೂಹ್ಯ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಸೆಳೆದೊಯ್ಯಲು ಬಿಟಿಯಾ ತಹತಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಪರಾಪರ ಕ್ರಿಯಾವಿಧಿಗಳ ವೈರುಧ್ಯಮಯ ಮಂತ್ರಪಠಣದ ಘಂಟಾಘೋಷ ತುಂಬಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಪಾವಿತ್ರ್ಯದ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ಕ್ರಿಮಿಕೀಟಗಳೊಂದೂ ಸೋಕದಂತೆ, ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶವಾದ ಭಾವಶುದ್ಧಿಯಿಂದ,ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ರಾಶಿಯ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಂತೆ ಬಂದ ಬಿಟಿಯಾಳ ಆಹ್ವಾನ ಜರಾನನ್ನು ಗಂಡಸಾಗುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಸಿತ್ತು.

ಬೀದಿ ದೀಪಗಳ ಮಂದ ಬೆಳಕು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂಬಷ್ಟು ಪಸರಿಸಿತ್ತು. ಕೈಗೆಟಕುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ಒಂದು ಕನಸಿನಂತೆ ಬಿಟಿಯಾ ಜರಾನ ದೇಹವನ್ನು ತಡಕಿದ್ದಳು. ಕಣಕಣದಲ್ಲೂ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಮೂರ್ತವಾದೊಂದು ಉನ್ಮಾದದೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದಳು. ನಂತರ ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ತಾನು ಬನಾರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೆಗೆದ ಫೋಟೋಗಳ ರಾಶಿಯನ್ನೇ ತೋರಿಸಿದಳು. ಹೆಚ್ಚಿನವು ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರದ ಚಿತ್ರಗಳೇ. ಬಹಳಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಾನಿದ್ದುದು ಅವನಿಗೆ ಮುದನೀಡಿತ್ತು. ಅರುಣೋದಯಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಅವನು ತನ್ನ ಶವಗಳಿಗೆ ವಾಪಾಸಾದ. ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಟಿಯಾಳ ಚಿತ್ರ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿತು. ಅವಳ ನೀಳ ಕೇಶರಾಶಿಯ ಸುವಾಸನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಕರಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ.

ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಿಟಿಯಾ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬೆಳಕು ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚಿದರೆ ತನಗೆ ತಲೆ ಸಿಡಿಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಚದುರಿದಂತೆ ಚೆಲ್ಲಿದ ಬಿಸಿಲ ಹಂದರದ ಕೆಳಗಿನ ಒಂದು ನೆರಳಿನ ತಾವಿಂದ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಚಲನೆಯೇ ಕಾಣದ ತೆರದಲ್ಲಿ ನವಿರಾದ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಸರಿಯುತ್ತ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಸುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಟಿಯಾ ಎಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನ ನೆರಳು ಕೂಡ ಬೀಳಗೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಗಲಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದೇ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಸದಾ ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಜನ ಅವಳನ್ನು ತಮ್ಮವಳೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದರು. ಅವಳು ಎಲ್ಲೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಿದ್ದಾಗಲೂ ಅವಳನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಕಂಡೆವೆಂದು ಹೇಳುವವರು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಡಿವಾಳರು ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯುವ ಧೋಬೀಘಾಟ್ನಲ್ಲಿ ಕಂಡೆವೆನ್ನುವವರು, ದೀಪಕ್ಕೆ ಬತ್ತಿ ಹೊಸೆಯುತ್ತ ಗಣೇಶ ಮಂದಿರದ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿದ್ದಳೆನ್ನುವರು, ನೀಲಮೇಘಶ್ಯಾಮನ ಭಜನೆ ಮಾಡುತ್ತ ಹೆಂಗಸರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದಳೆನ್ನುವರು. ಅವಳು ಶಾಸ್ತ್ರಿಯ ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡಿಗಳು ಮಾಯವಾದವು. ಒಮ್ಮೆ, ಮಳೆ ನಿಂತು ಹೋದಮೇಲೆ ಮನೆಯಂಗಳದ ಹೂಗಿಡಗಳ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲೋ ನಿಂತ ನೀರಲ್ಲಿ ಡಿಸೀಲ್ ಬಿದ್ದು ಉಂಟಾದ ಸಪ್ತವರ್ಣದ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು ತೋರಿಸಲೆಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಇವಳನ್ನು ಕೂಗಿದ್ದ. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಮುಖದ ಪಕ್ಕ ಇವಳ ಮುಖವೂ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಬೆರಳು ಅದ್ದಿ ನೀರನ್ನು ಕಲಕಿದ್ದಳು ಅವಳು. ಮತ್ತೆ ನೀರಲ್ಲಿ ಚೂರಾದ ಬಿಂಬ ಒಂದಾಗಿ ಕೂಡಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯ ಮುಖ ಮೂಡಿದಾಗಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇವಳಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು. ಅವಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಫಲನದ ಕ್ರಿಯೆಯಷ್ಟೇ ಆಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ, ಶಾಸ್ತ್ರಿಗೆ ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು, ಅವಳೊಂದು ಪ್ರೇತವಾಗಿದ್ದಳು. ಅವನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಪ್ರೇತ.

ಬಿಟಿಯಾಗೆ ಬನಾರಸ್ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸಿತ್ತು. ಅವಳು ಜರಾಗೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿಯ ಎಬಿಸಿಡಿ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಳು, ಹೆಚ್ಚು ಮಾತುಗಳನ್ನು ವ್ಯಯಿಸದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅವಳು ಜರಾ ಬಳಿ ಮಾತೇ ಆಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಅದೇ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾಗ ಕೊನೆಮೊದಲಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು, ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ. ಸದಾ ಬನಾರಸ್ ಕುರಿತೇ. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗೆ ಅವಳಾಗಲೀ ಅವಳ ಮಾತುಗಳಾಗಲೀ ಯಾವತ್ತೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ದಕ್ಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಅರಿವಿತ್ತು, ತನಗೆ ಅವಳ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಭಾಗವಷ್ಟೇ ಸಲ್ಲಬಹುದಾದ್ದು ಎಂಬ ಸತ್ಯ. ಈಗ, ಈ ಸದ್ಯದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಅವಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಇದ್ದಾಳೆ, ತನ್ನ ಮನುಷ್ಯ ಮಿತಿಯ ಎಟುಕಿಗೆ ಸಿಗಲಾರದಂತೆ ಅವಳು ಅವಳ ಹಲವು ಹತ್ತು ಜೀವರಾಶಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿಕೊಂಡೇ ಇರುವವಳು ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯ. ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ಅವಳ ಬಳಿ ಕೇಳಿದ್ದ, "ಆದರೆ ಬನಾರಸ್ಸೇ ಯಾಕೆ? ಭಿಕ್ಷುಕರಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುವ ಈ ನಗರ! ಅದೇನು ನಿನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದಿರೋದು ಇಲ್ಲಿ?"

"ಈ ನಗರ, ನನ್ನ ಹಾಗೇ, ಯಾವತ್ತೂ ನಿದ್ರಿಸಲಾರದು. ಬನಾರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನೇನು ಕಾಣುತ್ತಿರುವೆನೊ ಅದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ನಡೆದ ವಿಕಾಸ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ನನ್ನ ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಮೆದುವಾಗಿಸಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಕರುಣೆಯ ಕಡಲಿನಂಥ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನಾನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ."

ಈ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಜರಾ ಸ್ವತಃ ಬಿಟಿಯಾಳ ಎಷ್ಟೋ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ತೆಗೆದಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಒಂದರಲ್ಲಾದರೂ ಅವಳು ಇಲ್ಲ. ನೆರಳು, ಛಾಯೆ, ಚೌಕಟ್ಟಿನಂಥ ರೇಖೆ......ಒಂದೂ ಇಲ್ಲ. ಸರಳವಾಗಿ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೆ. ಫೋಟೋಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಗೈರುಹಾಜರಿ ಸಂಪೂರ್ಣ, ಪರಿಪೂರ್ಣ.

ಯಾವುದೇ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಿಟಿಯಾ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳು ಎನ್ನುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜರಾನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೇಮ ಮಾಡುತ್ತ ಇದ್ದಾಗಲೇ, ಅವಳು ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳ ಕಾಲನಿಯಲ್ಲಿ, ಕೀವು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬ್ಯಾಂಡೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಯಾರನ್ನೋ ತಬ್ಬಿ ಸಂತೈಸುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳು ಶಾಸ್ತ್ರಿಯ ಬೆಡ್ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಹುಟ್ಟೂರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೇ ವಿವರ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. "ಚಪ್ಪಲಿಯ ಬಾರು ಕಿತ್ತು ಹೋಗಿತ್ತಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಟ್ಟು ಹಾಕಿಸುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದೆ." ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳವಳು. " ಆ ಮೋಚಿ ಯಾರೋ ವಿದೇಶೀ ಪ್ರವಾಸಿಗೆ ಈ ಬನಾರಸ್ಸಿನ ಆಳದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾತಿಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಬನಾರಸ್ ಎಂದರೆ ಬರೀ ಮಾಯೆ. ಮಾಯೆಯ ಹೊರತು ಇನ್ನೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ವಿಭ್ರಾಂತಿ. ಕೆಲವರು ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ ಇದು ಬರೀ ಹೊಗೆ, ಕನ್ನಡಿಗಳು ಮತ್ತು ಮೂಲ ತಿಳಿಯಲಾರದ ಬೆಳಕಿನ ನಗರ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರ ಪ್ರಕಾರ ಇದು ನೆನಪುಗಳ, ಕನಸುಗಳ, ಭರವಸೆಗಳ ಮತ್ತು ಆತಂಕಗಳ ನಗರ. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರವಾಸಿ ಇವನೇನು ಗಳಹುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನೊ ಅದರತ್ತ ಕಿವಿಗೊಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ಆ ಪವಿತ್ರ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಸುಟ್ಟು ಕರಕಲಾದ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿ ನೀರಿನ ವೇಗಕ್ಕೆ ಅತಂತ್ರಗೊಂಡು ಬೀಳುವಂತಾಗಿದ್ದನ್ನೇ ಬೊಟ್ಟುಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತ ಇದ್ದ....."

ಮತ್ತೆ ಕ್ಷಣಕೂಡ ನಿಲ್ಲಿಸದೆ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾಳೆ. "ಪೈಲ್ವಾನರ ಗಲ್ಲಿಗೂ ಮಡಿವಾಳರ ಕೇರಿಗೂ ನಡುವೆ ಒಂದು ಹೊಸದೇ ದೇವರ ಗುಡಿಯ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆ ನಡೀತ ಇತ್ತು..." ಹೀಗೆಯೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಅದು, ಬನಾರಸ್ ಕುರಿತ ವರದಿ.

ಶಾಸ್ತ್ರಿಯ ಜೊತೆ ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದ ಅವಳ ಈ ವಟವಟ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅವಳ ಆ ನೀಳಕೇಶರಾಶಿಯ ಮೃದುವಾದ ತುದಿಯಿಂದ ಜರಾಗೆ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಜಾಡಿಸಿದ ಏಟೂ ಬೀಳುವುದಿತ್ತು. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳು ಕತ್ತಲು ಕವಿದ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಜೀವಕಳೆ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ರೆಡ್ಲೈಟ್ ಗಲ್ಲಿಯ ಯಾವುದೋ ಸಂದಿಗೊಂದಿಯಲ್ಲೂ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಾರಿಗೆ ತುರ್ತಾಗಿ ಅವಳ ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದಿದೆಯೋ ಅವರೊಂದಿಗೆಲ್ಲ ಅವಳು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ತಪ್ಪದೇ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ, ಭಾರೀ ಮಳೆ ಸುರಿದು ನಿಂತ ನಂತರ ನದಿಯ ಮೇಲಿಂದ ತಣ್ಣಗಿನ ಗಾಳಿಯೊಂದು ಬೀಸಿತು. ಆಗ ಗಂಧದ್ವಾರೇ ಧರಾದರ್ಶೇ ಎಂಬಂತೆ ಈ ಬನಾರಸ್ಸಿನ ಗುಣಲಕ್ಷಣವೇ ಆದ ಮೃಣ್ಮಯೀ ಸುವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಕಾಮದ ಖಮ್ಮೆನ್ನುವ ಲಹರಿ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು. ನಿತ್ರಾಣದಿಂದ ಕಾಲೆಳೆದುಕೊಂಡು ಬರುವ ನಿಶ್ಶಕ್ತಿ ತನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದ ಬಿಟಿಯಾಳ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ಕುಡುಕ ಎಗರಿದ. ಎಲ್ಲೋ ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದ ಆತ ಅವಳ ರಟ್ಟೆಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಕೆಡವಿದ. ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ವಾಸನೆ ಬರುವ ಗೋಣೀಚೀಲ ಹಾಸಿತ್ತು, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಉಗಿದ ಪಾನ್ನ ಘಾಟು ತುಂಬಿದ ಮೆಟ್ಟಿಲು, ಜೇಡರ ಬಲೆ ಧಾರಾಳವಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಕತ್ತಲ ಮೂಲೆಯದು. ಅವನು ಮಿತಿಮೀರಿ ಡ್ರಗ್ಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನು ತನ್ನದೇ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಲ್ಲದ ತೋಳುಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಎಳೆದಾಡಿ ಎದ್ದೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ ಕತ್ತು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿಡುವುದಾಗಿ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದ. ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಿಸಿ ಅವನ ಕೈಲಿದ್ದ ರೇಜರ್ ಬ್ಲೇಡನ್ನು ಅತ್ತ ಎಸೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದಳು. ದಾಹ ದಾಹ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದ, ಅದೊಂದು ಮಂತ್ರವೋ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೋ ಎಂಬಂತೆ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ಅವನು. ಅವಳು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವನ ಅತಂತ್ರ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿ ತನ್ನ ನಗ್ನ ಮೊಲೆಗಳಿಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಅವನ ಸಾವು ಸಮೀಪಿಸಿತ್ತು. ಅವಳು ಮೊಲೆಯೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಿಟಿಯಾ ಮಾತೃತ್ವದ ಕಳೆಹೊತ್ತು ತಿರುಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಮಗುವಿನಂತೆ ಸಂಭಾಳಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು, ಅವನ ದೇಹ ತಣ್ಣಗಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತು ಕಳೆದಿದ್ದರೂ. ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಬೆಳಕು ಹರಿಯುವವರೆಗೂ ಅವಳು ಹಾಗೆ ಅವನೊಂದಿಗೇ ಉಳಿದಳು. ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ತುಂಬಿದ್ದ ಚಳಿಗಾಲದ ಒಂದಿರುಳು ಬಾಲವೇಶ್ಯೆಯರ ಲಾಡ್ಜ್ ಕಡೆ ಅವಳು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ವನಸ್ಪತಿಗಳನ್ನು ಮಾರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅರೆಹುಚ್ಚನಂತಿದ್ದ ಬೀದಿವ್ಯಾಪಾರಿಯೊಬ್ಬ ಅವಳನ್ನು ತಡಕಿದ. ಡ್ರೈನೇಜಿನ ಸೆಪ್ಟಿಕ್ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಯಾರೂ ಬಳಸದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆ ಎಂದ. ಅವನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಎಂಥಾ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದನೆಂದರೆ ಬಿಟಿಯಾ ಆದದ್ದಾಗಲಿ ಎಂದು ಮರುಮಾತನಾಡದೆ ಅವನು ತೋರಿಸಿದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು. ಆ ಜಾಗದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅಸಾಧ್ಯ ನಾತ ತುಂಬಿತ್ತು. ಅವನು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಬಲತ್ಕಾರದಿಂದಲೇ ಯಾವುದೋ ವಾಮಮಾರ್ಗದ ಆಚರಣೆ ನಡೆಸಲು ಹೆಣಗುತ್ತಿದ್ದ. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಚಾಪುಗೊಡಲಿಯಿಂದ ಅವಳ ತಲೆಕಡಿದು ಬಲಿ ನೀಡುವ ಸಿದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತಿತ್ತು ಅವನು. ಆದರೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕೈಸೋತು, ಇವಳೇ ಎದ್ದು ಅವನನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಸತ್ತ ಮರದ ಬಿಳಲನ್ನೆ ಉರುಳು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸತ್ತಿದ್ದ.

ಯಾವ ರಾತ್ರಿಯ ಬದುಕು ಅವಳನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿತ್ತೋ ಅದೇ ಬದುಕನ್ನು ತಾನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತ ಬಂದವಳಿಗೆ ಅಪಾಯ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯವೇ. ಯಾರನ್ನು ಅವರ ಕಷ್ಟಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಪೊರೆದಿದ್ದಳೋ ಅದೇ ಮಂದಿ ಅವಳನ್ನು ಹೊಡೆಯುವುದು, ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥ ತಿನ್ನಿಸುವುದು, ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸುವುದು, ಲೈಂಗಿಕ ಹಿಂಸೆ ಕೊಡುವುದು ಮಾಡಲು ಹೇಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಯಾವ ಘಟನೆಗಳೂ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕಲೆ, ಕಳಂಕ ಉಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಂತೆಲ್ಲ ಅವಳು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಕಳೆಕಳೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಂತೆಲ್ಲ ಅವಳು ಯೌವನದಿಂದ ಮೈತುಂಬಿಕೊಂಡು ನವಯುವತಿಯಂತೆ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಅವಳು ಪುಟಕ್ಕಿಟ್ಟ ಚಿನ್ನದಂತೆ, ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಸಂತನಂತೆ ಬೆಳಗುತ್ತ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಇಮ್ಮಡಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು. ಪಿತೃಲೋಕದ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಅಗ್ರಹಾರದಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಹೊಸ ಅವತಾರವೊಂದರ ಪುನರಾಗಮನಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಗುಸುಗುಸು ಹಬ್ಬಿತ್ತು. ಕಾಲಾತೀತವಾದ ಆ ಮರಣ ಮತ್ತು ಮೋಹಗಳ ನಗರದ ಪೇಟೆ ಬೀದಿಗಳ ತುಂಬೆಲ್ಲ ತುಂಬಿದ ವದಂತಿಗಳ ಮತ್ತು ಜನಜಂಗುಳಿಯ ನಡುವಿಂದ ಬಿಟಿಯಾ, ಪ್ರೇತಾತ್ಮ, ಮೆಲ್ಲನೆ ಸರಿದು ಹೋಯಿತು.

ರಾತ್ರಿ ಇನ್ನೇನು ಮುಗಿಯಲಿತ್ತು. ಅದು ಯಾವತ್ತಿನಂಥದೇ ಇನ್ನೊಂದು ರಾತ್ರಿ. ಬಿಟಿಯಾ ತನ್ನ ಎಂದಿನ ಸುತ್ತಾಟ ಮುಗಿಸಿ ಯಾವತ್ತೂ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗದ ನಗರದ ವಿಭಿನ್ನ ತಾಣಗಳಿಂದೆದ್ದು ಬಂದು ತನ್ನದೇ ಲಹರಿಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಳು. ರಾತ್ರಿಯ ಕೊನೆಯ ಜಾವದ ಕತ್ತಲೆ ಕಳೆದು, ಅರುಣೋದಯದ ಮೊದಲ ಜಾವದ ಬೆಳಕು ಹರಿಯೆ ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಪೂರ್ವದ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಬೆಳ್ಳಿ ಮೂಡಿ ಅದರ ಪ್ರಥಮ ವಜ್ರಕಿರಣಗಳು ಭುವಿಯನ್ನು ತಲುಪಲು ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಿಟಿಯಾ ಬನಾರಸ್ ನಗರಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ, ಅದು ಹೇಗೆ ಬಂದಳೋ ಹಾಗೆಯೇ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋದಳು. ಅವಳು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ತೇಜೋಃಪುಂಜದ ಸುತ್ತ ಬಿಟಿಯಾ ದೇವಿಯ ಆರಾಧಕರು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು. ಉಪಖಂಡದ ಮಾತೃಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತೀರ ಈಚಿನವಳು ಕೊನೆಗೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Wednesday, July 5, 2017

ಹಳಿಗಳ ನಡುವೆ ಚಡಿಯಿಡಬಾರದು

ಅಶೋಕ್ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ್ ಅವರ "ಬುಕ್ ಆಫ್ ಕಾಮನ್ ಸೈನ್ಸ್" ಕಥಾ ಸಂಕಲನದ ಮೊದಲ ಕತೆ Not to Be Loose Shunted ಕತೆಯ ಪೂರ್ಣಪಾಠ. ನನ್ನ ಕೈಲಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದನ್ನು ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು.

ಈ ಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ಎರಡು ಮಾತು ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಒಂದು ಭಾವಗೀತೆಯೇ ಹೊರತು ಕಥಾನಕವಲ್ಲ. ರೈಲು, ಹಳಿಗಳು, ಪ್ರಯಾಣ, ವಿವಿಧ ನಿಲ್ದಾಣಗಳು, ಜಂಕ್ಷನ್ನುಗಳು, ಗೊತ್ತುಗುರಿಯಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿಬಿಡುವ ನಿರಂತರ ಪ್ರಯಾಣದ ಜಂಜಾಟ ಮತ್ತು ಅಂಥ ಒಂದು ಬದುಕಿನ ಕುರಿತ ಭ್ರಮೆ-ವಾಸ್ತವದ ನಡುವೆ ನಲುಗುವ ದೈನಂದಿನದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಆಸೆ-ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು, ಹಣ ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯ, ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಕುರಿತ ನೆನಪುಗಳು, ಸಂಬಂಧಾತೀತ ಸಂಬಂಧಗಳು. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಈ ನಿರೂಪಣೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತದೆ, ತನ್ನದೇ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ. ಈ ಸ್ಪರ್ಶ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಸಂವೇದನೆ, ಹುಟ್ಟಿದರೆ ಇದು ಕತೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಒಳಪದರಗಳಲ್ಲಿ.

=========================================
ನನಗೆ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷವಾಗುವವರೆಗೆ ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಏನೇನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದುವರೆಗೆ ನಾನೆಂದೂ ಕಡಲನ್ನು ಕಂಡವನೂ ಅಲ್ಲ. ನನಗೆ ಎರಡು ವರ್ಷವಿದ್ದಾಗ ಅಪ್ಪ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರು. ಅಮ್ಮನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ಮಗುವಿತ್ತು, ಹೆಣ್ಣುಮಗು. ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ ಅದು ಸತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಹೆರಬೇಕಾದರೆ ಅಮ್ಮ ಕೂಡ ಹೆಚ್ಚೂಕಮ್ಮಿ ಸತ್ತೇ ಹೋಗಿದ್ದಳಂತೆ. ಜನಜಂಗುಳಿ, ಹಾರಗಳು, ಹೂವಿನ ಅಲಂಕಾರ, ಕಣ್ಣುಕುಕ್ಕುವ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಲೈಟಿಂಗ್ ಮುಂತಾದ ಮದುವೆಯ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಪ್ಪ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವ ಒಂದು ಫೋಟೋ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ಅವನ ತಾರುಣ್ಯದ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಒಂದು ರೈಲ್ವೇ ಲೆವೆಲ್ ಕ್ರಾಸಿಂಗಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಮರದ ಸ್ಲೀಪರುಗಳು, ಫಿಶ್ಪ್ಲೇಟುಗಳ ನಡುವೆ ನಿಂತಿದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳ ರಾಶಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಅದರಲ್ಲಿ. ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ಅದರಲ್ಲಿ. ಕಬ್ಬಿಣದ ಹಳಿಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಜೊತೆಗೊಂದು ಹೆಣೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಳುವ ದೃಶ್ಯ ಕೂಡ ಅಪ್ಪನ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಪ್ಪು ದಪ್ಪ ಮೀಸೆ, ದೃಢಕಾಯ, ಬಿಳಿಯ ಹಲ್ಲುಗಳು. ನನ್ನಮ್ಮ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದು.


ನನಗೆ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ವಿಷಯ ಎಂದರೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಆಗಾಗ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು ಎನ್ನೋದು. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತಾ ರೈಲ್ವೇ ಟೈಂಟೇಬಲ್ಲು, ಬ್ರಾಡ್ಗೇಜ್, ಮೀಟರ್ಗೇಜ್, ನ್ಯಾರೋಗೇಜಿನ ಗೆರೆಗಳೆಲ್ಲ ಇದ್ದ ಮ್ಯಾಪುಗಳು, ಲೇಟೆಸ್ಟ್ ರೈಲ್ವೇ ಟೈಮಿಂಗ್ಸು ಎಲ್ಲ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಟ್ರೇನ್ ಹಿಡಿದು ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗೋದು ಬಹಳ ಹಿಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಕಾಗದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಪ್ರವಾಸದ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ವಿವರ ವಿವರವಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಖರ್ಚುವೆಚ್ಚ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕೋದು, ಯಾವ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಹೋಗೋದು ಒಳ್ಳೇದು ಅನ್ನೋದರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕೋದು, ಟ್ರಾವೆಲ್ ಗೈಡುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡೋದು, ಕೊನೆಕ್ಷಣದ ತನಕ ಯಾವ ಹಾದಿ, ಯಾವ ಟ್ರೇನು ಅನ್ನೋದನ್ನ ನಿರ್ಧರಿಸದೇ ಇರೋದು ಇದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ನಿಜ ಏನೆಂದರೆ ಅವನೆಂದೂ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರಯಾಣದ ಕುರಿತು ಅವನಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ರೇಜಿಗೆ ಕೂಡ ಸುಳ್ಳೆನಿಸುವಂತಿದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಅವನು ಒಂದಿಷ್ಟೂ ದಣಿವಿಲ್ಲದವನಂತೆ ಕಾಗದಗಳ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ನಿಖರವಾದ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೊನೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರವಾಸಗಳ ನಕ್ಷೆ. ಅವು ಅವನ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬೇರೂರಿ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆಯೇ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರವಾಸಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವಂತೆ ರೆಂಬೆ ಕೊಂಬೆ ಚಾಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ತಲೆತುಂಬ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಶನ್ನುಗಳ ಹೆಸರುಗಳೇ ಗಿಚ್ಚಿಗಿರಿದಿರಬಹುದು ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ನನಗೆ. ಹಳಿ ಬದಲಿಸುವ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕವಲಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಂತುಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಯಾವುದೋ ಹೊಸದೇ ಆದೊಂದು ಹಳಿಯ ಮೇಲೆ ಮಗುಚಿಕೊಂಡು ಇನ್ನೊಂದೇ ಬದುಕಿನತ್ತ ಅವನು ಮಾಯವಾಗಿ ಹೋದನೆ? ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು, ಉಗಿ, ಉಕ್ಕು ಮತ್ತು ಹೌದು, ಹೊಸದೇ ವೇಗ ಆವೇಗಗಳ ಖುಶಿ ಕೂಡ ಇದ್ದಿರಬಹುದಾದ, ದಡಬಡಿಸಿ ಸಾಗುವ ಒಂದು ಹೊಸ ಬದುಕಿನತ್ತ? ನೋವಿಲ್ಲದ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಯಶಃ ಗೊಂದಲಗಳೂ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಜಾಗವನ್ನರಸಿ ಹೊರಟಿರಬಹುದೆ?

ಈ ಆಟ ಅಪ್ಪನ ಪ್ರಯಾಣದ ಆಸೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಣಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಬಹುಶಃ ಸಾಕಷ್ಟು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತೇನೊ ಅವನಿಗೆ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೈಲ್ವೇ ಮಾರ್ಗಗಳ ಹೆಸರುಗಳು, ಸ್ಟೇಶನ್ನುಗಳ, ಜಂಕ್ಷನ್ನುಗಳ ಹೆಸರುಗಳು, ಸ್ಥಳಗಳ ಹೆಸರುಗಳು, ಎಲ್ಲದರ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆ ಶಬ್ದಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದರ ಜೊತೆ ಒಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಏನೋ ಒಂದು ನಾದಮಾಧುರ್ಯ ಹೊರಡಿಸುವ ಅನುಭವ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ದಾವಣಗೆರೆ, ಕೊಟ್ಟಾಯಂ, ಲೊಹ್ಯಾನ್ಖಾಸ್, ಹಲ್ದೀಬಾರಿ, ಮರಿಯಾನಿ, ಗೇಡೆ, ಕೋಳಿವಾಡ. ರೈಲ್ವೇ ಮೂಲಕ ಪ್ರಯಾಣಿಸಲು ಬಯಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ, ಸೂಕ್ತ ಪ್ರಯಾಣದರವನ್ನು ಪಾವತಿಸಿದಲ್ಲಿ, ಆತ ಪ್ರಯಾಣಿಸಲಿರುವ ತರಗತಿ ಮತ್ತು ಬೋಗಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ವಿವರಗಳ ಸಹಿತ ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಲು ದರ ಪಾವತಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನೂ ನಮೂದಿಸಿದ ಒಂದು ಟಿಕೇಟು ನೀಡಲಾಗುವುದು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಅಮ್ಮ ನಿರ್ಭಾವುಕಳಾಗಿದ್ದಳು. ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಊರಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಕಡಲ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ, ಅದೂ ನಾನು ಜ್ವರ ಬಂದು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಮ್ಮ ನನಗಿದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಆಗ ನನಗೆ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸು. ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಇಬ್ಬರೂ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮನನ್ನೂ ಸೇರಿ ಯಾರಿಗೂ ಯಾಕೆ ಅಪ್ಪ ಹಾಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಹೊರಟು ಹೋದ ಎನ್ನುವುದು ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಜೊತೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ, ಸಂತೋಷವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದ ಹಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಸೇಲ್ಸ್ ರೆಪ್ರೆಸೆಂಟೇಟಿವ್ ಆಗಿ ಆಗಾಗ ಟ್ರೇನಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಪಯಣ ಸಾಗಿದಂತೆಲ್ಲ, ನಾನು ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೇ ಸಾಗುತ್ತಿರಲಿ, ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಬರೇ ಒಂದಿಷ್ಟೇ ಇಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿಯಿಂದ ಕೂಡ ದೂರವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಈ ಮೈಲುದ್ದದ ಉಕ್ಕಿನ ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ಜಾರುತ್ತಲೇ ನೆನಪುಗಳ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ದೂರ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೇ ಅನಿಸುವುದು. ನನಗೆ ಹದಿನಾಲ್ಕು ತುಂಬಿದ ಆ ಬೇಸಗೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಅವಳ ಫೀಲ್ಡ್ ರೀಸರ್ಚ್ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಪೂರ್ವ ಕರಾವಳಿಯ ವಯಲೂರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತ ನನ್ನನ್ನೂತನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲೆ ಕರೆಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಅದು ಅವಳ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರವಾಸವಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ನಾವೆಂದೂ ಹಾಗೆ ಸಾವಿರದೈನೂರು ಮೈಲಿ ದೂರದ ಒಂದು ಊರಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಕಡಲನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು ಆಗಲೇ. ಧೂಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ನಮ್ಮ ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣದ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಡಲ ಕಿನಾರೆಗೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದ್ದೆವು. ಅದರ ಸುರುವಿನಲ್ಲೇ ನನಗೆ ವಾಕರಿಕೆ ಸುರುವಾಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂಗತಿ ನನಗೇ ತಿಳಿಯದ ಹಾಗೆ ಎಚ್ಚರವಹಿಸಿ ಗಮನಿಸುವ ಅವಳ ಯಾವತ್ತಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸತೊಡಗಿದ್ದಳು. ಬಸ್ ಡಿಪೊದಿಂದ ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕಡಲನ್ನು ಕಾಣುವಾಗಲೇ ನನ್ನ ಮೈ ಜ್ವರದಿಂದ ಸುಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲೇ ಇದೆ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಹೋಲ್ಡಾಲು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದವನೇ ಮಣ್ಣಲ್ಲೇ ಹೋಲ್ಡಾಲನ್ನು ಜಾಗ್ರತೆಯಾಗಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟು ಬೇರೇನೂ ಯೋಚನೆ ಮಾಡದೆ ಅಲ್ಲೇ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟೆ.

ಅಲ್ಲಿನ ಶಾಲೆಯ ವಿಶಾಲ ವೆರಾಂಡದಲ್ಲಿ ಆವತ್ತು ಸಂಜೆ ನಾನೂ ನನ್ನಮ್ಮನ್ನ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಅವಳ ತೊಡೆಯ ಮೇಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಸಂಭಾಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕಡಲಿನತ್ತಲೇ ನೋಡುತ್ತ ಉಳಿದೆವು. ಜ್ವರದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟಿದ್ದ ನನಗೆ ಅದರ ಸಂಗೀತ ಹಿತವಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ, ನನ್ನಮ್ಮ ಆವತ್ತು ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಸೀರೆಯುಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಕಲೆಗಳಾಗಿದ್ದು ವಿಲಕ್ಷಣವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತದು. ಆಗಷ್ಟೇ ನನಗೆ ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಒಸರುವುದು ಸುರುವಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನು ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆನ್ನುವಾಗ ಕಡಲ ಕಿನಾರೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ನಡೆದಾಡಿಸು ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಆವತ್ತು ಅವಳ ಗಂಡನ ಬಗ್ಗೆ, ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ, ನಮಗೆಲ್ಲ ಅಪರಿಚಿತನಾಗಿಯೇ ಉಳಿದು ಹೋದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಳು.

ಮರಳು ಮತ್ತು ಉಪ್ಪಿನ ಸಾಗರದ ಮೇಲಿಂದ ತೇಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಗಾಳಿಯ ಪರಿಣಾಮಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪ್ರಮಾಣವೋ ಎಂಬಂತೆ ಆವತ್ತು ಆ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜವಾದ ಸಂಗತಿಯೋ ಎಂಬಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಮಾಮ (ಹಳ್ಳಿಯ ಒಕ್ಕಲಿಗನಾದ ಮಾಮ ಸದ್ಯ ತನ್ನ ಗ್ರಹಗತಿ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಜಾಗದ ವಿಷಯದ ಒಂದು ವ್ಯಾಜ್ಯದ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಪೇಟೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ.) ನನ್ನಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನನಗೊಂಚೂರೂ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಮೌನ ಅವನಲ್ಲಿತ್ತು, ಅಂಥ ಮೌನ ಇದ್ದವರು ಮಳೆ ತರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂದಿದ್ದ ಅವನು. ಬರಗಾಲ, ಕ್ಷಾಮದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜನ ಇಂಥ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವುದು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೆ.

ಇದು ನಡೆದಿದ್ದು ಸುಮಾರಾಗಿ ನನ್ನಮ್ಮ ರಿಟೈರ್ ಆದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ. ಆಗ ನಾನು ಅಶೋಕನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ, ಅವನು ಟೂರ್ ಮೇಲೆ ಊರೂರಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವನ ಹೆಂಗಸಿನ ಜೊತೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ರೂಮು ಎಂದರೆ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ನ ಒಂದು ಮುರುಕಲು ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಮರದ ಪಾರ್ಟಿಷನ್ಗಳ ಸಾಲು ಕೊಠಡಿ ಅಷ್ಟೇ. ಅವನು ಊರಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವಳ ಜೊತೆ ಅವನಿರುತ್ತಿದ್ದ ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಅವಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಬೇರೆಯವರ ಜೊತೆ ಅವಳ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇದು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಇದ್ದ ಒಂದು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ.

ಅಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಾನು ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಕೊತಾಹ್ಗೆ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಬರುವುದು ಒಂದು ವಾರವಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಊರಿನ ಕಡೆಯಿಂದ ಅವಳ ಒಬ್ಬ ಕಸಿನ್ ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬರುವುದಿತ್ತು. ನಾನಿಲ್ಲದ ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನಮ್ಮ ಅವಳನ್ನು ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿಸಲು ಮತ್ತು ಶಾಪಿಂಗಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಪ್ಲ್ಯಾನ್ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸಿಟಿ ಶಾಪಿಂಗ್ ಸೆಂಟರಿನ ಪಕ್ಕದ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಪೈಪ್ಲೈನ್ ಒಂದು ಒಡೆದು ಈ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟಿನ ಕೆಳಗಿದ್ದ ಜಂಕ್ಷನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಆಗಿತ್ತು.

ಅಶೋಕನ ಹೆಂಗಸು ಮತ್ತು ನಾನು ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕ ನಿಂತು ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ನನ್ನಮ್ಮ ಮೇಲ್ಗಡೆ ನನ್ನತ್ತಲೇ ನೋಡಿಬಿಟ್ಟಳು. ಅವಳು ಚರಂಡಿ ಹಾಯುವುದಕ್ಕೆ ತಯಾರಾಗಿ, ಸೀರೆಯನ್ನು ಕೊಂಚ ಮೇಲೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿನ ಒದ್ದೆಯಾದ ರಸ್ತೆ ದಾಟಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿದ್ದಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಮುಖ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ, ನನಗೆ ಅವಳಲ್ಲಿರುವುದು ತಿಳಿಯುವ ಮೊದಲೇ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಒಮ್ಮೆಗೇ ಆಘಾತವಾದವಳಂತೆ ಬಾಯಿಗೆ ಕೈಯಿಟ್ಟಳು ಮತ್ತು ತಕ್ಷಣವೇ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡವಳಂತೆ, ಆಂಟಿ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡುವ ಮುನ್ನ ಅವಳ ರಟ್ಟೆಗೆ ಕೈಹಾಕಿ ಅವಳನ್ನೆಳೆದುಕೊಂಡೇ ಅಲ್ಲಿನ ಪಾದಚಾರಿಗಳ ನಡುವೆ ಹೇಗೋ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಾಯವಾದಳು. ಲೈಟ್ಸ್ ಬೆಳಗಿದವು, ಮೊದಲ ಮಳೆಗೆ ಅರಳಿದ ಭೂಮಿಯಿಂದೆದ್ದ ಹೊಸ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯಂಥ ಪರಿಮಳ ಗಾಳಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣವೇ ಬದಲಾಯಿತು. ನಾನು ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದ ಮೇಲೆ ಅವಳು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸೊಲ್ಲೆತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೇನಾದರೆ ನನಗೇನು ಎಂಬಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ರೀತಿನೀತಿಯನ್ನು ಅವಳು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಅರಿತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಆ ಬಳಿಕ ಅವಳು ನಗುವುದನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು. ಯಾವ ಜೋಕಿಗೂ ಅವಳು ಕ್ಯಾರೇ ಎನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಕೀಟಲೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಶನ್ನುಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕುವ ಸೂಚನಾ ಫಲಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಪ್ರಯಾಣಿಕರು, ಅವರು ಯಾವ ಕಡೆಗೇ ಹೋಗುವುದಿದ್ದರೂ ಚರ್ಮರೋಗದ ಮುಲಾಮು, ಝಿಂದಾ ತಿಲಿಸ್ಮಥ್ ಮುಂತಾದವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಬೋರ್ಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನವಳಿಗೆ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಭಾರೀ ನಾಮ ಗಂಧ ಎಲ್ಲ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಅವನಿದ್ದ ಬೋಗಿಯ ಕಿಟಕಿ ಹೊರಗೆಯೇ ಮೌನವಾಗಿ ರೋದಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತನಗೇನೂ ಸಂಬಂಧ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಹೇಳಿದೆ. ಅದರ ಮೇಲೆ ನಾನು ಕೋತಾಹ್ನಿಂದ ಭುಸ್ವಾಲ್, ಇತಾರ್ಸಿ, ಕಸ್ಬೆ ಸುಕೆನೆ, ಜುಲ್ಖೇರ, ಜೈಸಲ್ಮೇರ್, ಬುರ್ದ್ವಾನ್ ಮತ್ತು ಚಿನ್ಚಪೊಖ್ಲಿಗೆಲ್ಲ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಎಂದೂ ರೀಲು ಬಿಟ್ಟೆ. ಈ ತಖ್ತೆಯಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಲಾದ ಪ್ರಯಾಣದರದಲ್ಲಿ ಯಾತ್ರೆ/ಕೊನೆಯ ನಿಲ್ದಾಣ/ಸೇತುವೆ/ನಗರಸಭೆಯ ತೆರಿಗೆಗಳು, ಅನ್ವಯಿಸಿದಲ್ಲಿ, ಅವೂ ಒಳಗೊಂಡಿವೆ. ಕಡಲಿನೆದುರು ಆವತ್ತು ಸಂಜೆ ನನ್ನಮ್ಮ ನನ್ನ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಅವಾಸ್ತವಿಕಗೊಳಿಸಿದ ದಿನ, ನಾನು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಮಲಗಲೇ ಇಲ್ಲ.

ನನಗೇನೊ ಕಾಯಿಲೆಯಿದೆ ಮತ್ತದು ಎಂದಿಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಲ್ಲ ಎನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಯಾಕೋ ನಾನು ತೀರ ಹತಪ್ರಭನಂತೆ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಗೌಪ್ಯವಾದ ವಚನಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿ ಚ್ಯುತಿ ಮಾಡಿದಂಥ ಭಾವ ಕಾಡತೊಡಗಿ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಪತನ ರಭಸವಾಗಿಯೇ ಆಳದಿಂದೆದ್ದು ಬಂತು. ನನ್ನ ತುಟಿಗಳು ಒಣಗಿದ್ದವು. ಬಾಯಿ ಮಾತ್ರ ತನಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ಮತ್ತು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ತೀರ ಪರಕೀಯವೂ ಆದ ಅಪ್ಪ ಅಪ್ಪ ಎಂಬ ಶಬ್ದವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಗುನುಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಂತಿತ್ತು. ನಾನು ಸುಮ್ಮನೇ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಲು ಮೊರೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ನನಗಾತ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಗೊತ್ತು ಅನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನನ್ನ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿನ ಅಪ್ಪನ ಚಿತ್ರ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಮಸುಕಾಗ ತೊಡಗಿತ್ತು.

ಮರುದಿನ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಜ್ವರ ಬಂದಿತು. ತೀರ ಎಳವೆಯಲ್ಲೇ ನನಗೆ ಕಡಲಿನ ಜೊತೆ ಒಂದು ಸಂಬಂಧ ಏರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು ಮತ್ತು ಈಗ ನನಗೆ ನನ್ನಪ್ಪನನ್ನು ಕಡಲಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ನಾನು ಆ ಬೀಚಿನಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದೆ, ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಮಾತುಗಳ ನಡುನಡುವೆ ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿ ನುಸುಳಿಕೊಂಡಂತಿದ್ದ, ನನ್ನಮ್ಮನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಜ್ವರ ನುಂಗಿದ ಕಡಲ ಮೊರೆತದಾಳದಲ್ಲಿಂದ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವವೇ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಖಾಸಗಿ ಪ್ರವಾಸ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಕತ್ತಿನ ಬಳಿ ಯಾರೋ ಕಚ್ಚಿದ ಗುರುತು ಇರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಳು. ಅದುವರೆಗೂ ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೇ ಅದು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅದೇನೊ ತರಚಿದ್ದಿರಬೇಕು ಎಂದು ಮಾತು ಹಾರಿಸಿದರೂ, ಅದಕ್ಕವಳು ಏನೊಂದೂ ಹೇಳದಿದ್ದರೂ, ಅದೇನೆಂದು ಅವಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ, ವಯಲೂರಿನಿಂದ ನಾವು ಆವತ್ತು ನನ್ನಪ್ಪನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದರು.

ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಊರಿನ ದೊಡ್ಡ ರಸ್ತೆ ಊರೊಳಗೆ ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತ ಒಂದಿಷ್ಟು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳತ್ತ ಮೊಗ ಮಾಡಿದೆ. ಈ ಊರಿಗೆ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಸರು ಇರೋದು ಕೂಡ ಈ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಂದಲೇ. ಏಳು ಗುಡಿಗಳು (ಕಾಲರಾ, ಸಿಡುಬು, ಪ್ಲೇಗ್ ಮತ್ತಿತರ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಭೂತ-ದೈವಗಳದ್ದು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ), ಎರಡು ದೇವಾಲಯಗಳು, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆ ಮತ್ತು ಐದು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಪೋಸ್ಟಾಫೀಸಿನಿಂದ ಬರುವ ಮನಿಯಾರ್ಡರ್ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಲಂಬಿತರಾದ ಹೆಂಗಸರು, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ವೃದ್ಧರು ಇರುವ ಓಣಿಗಳು. ಹಳ್ಳಿಯ ಈ ಭಾಗದ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಬಾವಿಗಳೂ ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಒಣಗಿದ್ದವು.

ಒಂದು ಸುದೀರ್ಘ ಬರದ ಕೊನೆ ಸಮೀಪಿಸಿದೆ ಎನ್ನುವಾಗ ನಾವು ಈ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆವು. ಹಳ್ಳಿಯ ನಟ್ಟನಡುವಿನ ಬತ್ತಿ ಒಣಗಿದ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಒಣಗಿದ ಕಸ ಕಡ್ಡಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಕಿಚ್ಚು ಒಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇದರಿಂದ ಹಾವು ಚೇಳುಗಳೆಲ್ಲ ಸತ್ತು, ಕೆರೆ ಚೊಕ್ಕವಾಗುವುದಲ್ಲದೆ ಆಸುಪಾಸಿನ ಭತ್ತದ ಹೊಲಗಳಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಬಿತ್ತನೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಗೊಬ್ಬರವೂ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳು ಕೂಡ ಕಂಡವು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಮಳೆ ತರಿಸಬಲ್ಲ ನನ್ನಪ್ಪನ ಸುಳಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಡು ನೀಲಿ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಪೊಳ್ಳು ಭರವಸೆಗಳಂತಿದ್ದ ಬೆಳ್ಳಿಮೋಡಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮಳೆ ಬರುವ ಯಾವುದೇ ಕುರುಹು ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾವಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಎರಡೇ ಎರಡು ದಿನ. ಅಲ್ಲಿನ ದೇವಾಲಯಗಳ ಟ್ರಸ್ಟಿಗಳಿಂದ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಕಲೆಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ನನ್ನಮ್ಮನಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಕಾಲಾವಕಾಶ ಸಾಕಷ್ಟಾಗಿತ್ತು.

ನನಗಂತೂ ಆ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಕೂಡ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಎನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ನಾನು ನಿತ್ರಾಣಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಂದಾಗಿ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಮಲಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿ ಇಬ್ಬರೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಮತೆಯ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿದಿದ್ದರು. ಬಹುಶಃ ನನ್ನಪ್ಪನ ನಾಪತ್ತೆಗೆ ಅವರೇ ಹೊಣೆಯೆಂದು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ ಅಂದುಕೊಂಡರೋ ಏನೊ. ಆಗ ನನಗೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹೊಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆಂದೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೂ ನನಗೆ ಆಗ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನನ್ನಜ್ಜಿ ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತ ಹೇಳುತ್ತ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ಅವನು ಎಂಟು ವರ್ಷದವನಿದ್ದಾಗಲೇ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದನಂತೆ. ಮರುದಿನ ಎಲ್ಲೊ ಹುಣಸೇ ಮರದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತಿದ್ದವನನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿದ್ದರಂತೆ. ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳುತ್ತ ಹೋದಳು. ಅವನ ಭಾಷೆ ತುಂಬ ಶುದ್ಧವೂ ಸುಂದರವೂ ಆಗಿತ್ತಂತೆ. ಅವನು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ತಿಳಿಯುವಂತಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಅವನ ಮೌನ ಕೂಡಾ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಮಾತಿನಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಬಿಸಿಲು ಕಿಟಕಿಯ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯ ಸಂದಿಯಿಂದ ಓರೆಯಾಗಿ ನಾವು ಕುಳಿತಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಾ ಇತ್ತು. ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಬಂಗಾರದ ಬಣ್ಣದ ಸೂರ್ಯರಶ್ಮಿ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಕೊಂಚ ಗಾಢವಾದಂತಾಗಿ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹೊರಗಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೂ ಎಲ್ಲಿಲಲ್ಲದ ಮಾಯಕದ ಬೆಡಗು ಬಿನ್ನಾಣವೊಂದನ್ನು ತೊಡಿಸಿದಂತಾಯ್ತು. ಒಂದೇ ಒಂದು ಕ್ಷಣ, ಕತ್ತಲಾವರಿಸುವ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮುನ್ನ, ಆ ಇಡೀ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ನೀರಿನ ಒಂದು ತೆರೆ ಹೊದಿಸಿದಂತಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಯಿತು.

ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ನಿಶ್ಶಕ್ತ ಮಾತುಗಳ ಧ್ವನಿ ಕ್ರಮೇಣ ತೂಕಡಿಸಿದಂತೆ ಏಕತಾನತೆಗೆ ಶರಣಾಗುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಹಲ್ಲಿಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸಂದೇಶ ರವಾನಿಸತೊಡಗಿದ್ದವು. ಕಿಟಕಿಗಳ ಬಾಗಿಲುಗಳಿಗೆ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಜೀರುಂಡೆಗಳು ಬಂದು ಬಡಿಯುವ ಸದ್ದೂ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಹದಿಮೂರು ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯವಿದ್ದಾಗ ಅವನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮನೆಯಿಂದ ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದನಂತೆ. ಅಂದರೆ ನಾನಿದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನಗಾಗಿದ್ದ ವಯಸ್ಸಿಗಿಂತಲೂ ಒಂದು ವರ್ಷ ಚಿಕ್ಕವನಿರುವಾಗ. ಕರಾವಳಿಯ ಗುಂಟ ಮುವ್ವತ್ತು ಮೈಲಿ ಕೆಳಗೆ ಯಾವುದೋ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅದೂ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಬಳಿಕ, ಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದನಂತೆ. ಒಣಗಿದ ಬಾಯೊಳಗಿನ ನಾಲಗೆ ಕೂಡ ಕಪ್ಪಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಮಾತುಗಳು ತೊದಲುತ್ತಿದ್ದವಂತೆ, ಕಣ್ಣುಗಳು ನಿಶ್ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಳಲಿ ಕನಸಿನಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಆಗಿದ್ದುವಂತೆ. ಆಗಲೂ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಅವನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಅನುಕಂಪದ ತೊಳಲಾಟಗಳಿದ್ದವಂತೆ. ಹೀಗೆ ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು ತೊರೆದು ಹೋಗುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಎರಡು ಬಾರಿ ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದ. ಆದರೆ, ನೀವು ಎಷ್ಟೇ ಜೋರಾಗಿ ಓಡಿದರೂ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೀವು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಇಷ್ಟರ ಮೇಲೆ ನೀವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರೂ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಅವನಮ್ಮ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ಅವನು ಆಗಿದ್ದ ಎಂದು, ನಿಮ್ಮ ಕತೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು. ಓಡಿಹೋಗುವವರು ಸುಳ್ಳರಾಗಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿರಬಾರದು. ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಅಷ್ಟೊಂದು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನಪ್ಪನನ್ನು ಅವನ ಈ ಪ್ರಯಾಣ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ತಲುಪಲಾರದ ದೂರಕ್ಕೇ ಕರೆದೊಯ್ದಿರಬೇಕು. ಅವನ ಗೈರುಹಾಜರಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೂ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಚಾಚಿಕೊಂಡಂತಿತ್ತು.

ನಾವು ಹಳ್ಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಾಗ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹೊಗೆಯೇಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಮಳೆ ಬಂದೀತು ಎನ್ನುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಮಾತೇ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮ ರೈಲು ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೇ ನಾನು ನಮ್ಮ ಬೋಗಿಯ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನನ್ನ ತಲೆ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ನಾವು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಲಿದ್ದ ಆ ಅರೆಸುಟ್ಟಂತಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಯತ್ತ ನೋಡಿದ್ದು ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ. ನೀವು ಎಂದೂ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಕಪ್ಪನೆಯ ದಟ್ಟದಟ್ಟ ಮೋಡಗಳು ಕವಿಯುತ್ತಿದ್ದ ದೃಶ್ಯವಿತ್ತು ಅಲ್ಲಿ. ವರುಷಗಳ ನಂತರ ಹಳ್ಳಿಯ ಪೋಸ್ಟ್ಮಾಸ್ತರು ನಮಗೆ ಪತ್ರವೊಂದನ್ನು ಬರೆದು ನನ್ನ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿ ಇಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ, ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಹಾಗೆ, ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲೇ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಬರೆದು ತಿಳಿಸುವ ಕೃಪೆ ತೋರಿಸಿದರು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಅಶೋಕ್ ಮತ್ತು ನಾನು ಕಂಪೆನಿಯ ಬೆಸ್ಟ್ ರೆಪ್ಗಳಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ್ದು, ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಂಬಳದ ಮೇಲಿನ ಕಮಿಶನ್ ಮೊತ್ತ ನಮ್ಮ ಬೇಸಿಕ್ ಪೇಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಲಿದೆ ಎನ್ನುವ ಸುದ್ದಿ ಕೊಟ್ಟರು. ನನಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ನಾನು ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವುದೇ ಕಡಿಮೆ ಎಂಬಂತಾಯಿತು. ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜವಾದರೂ ಅದೇನೂ ನಮಗೆ ಹೊಸದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನಾನಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದಾಗ ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ನಾನಿರುವಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನೊಬ್ಬ ಪ್ರವಾಸೀ ಮಾರಾಟ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಸಾಕಷ್ಟಿತ್ತು.

ಒಂದು ಭಾನುವಾರ ಅಪರಾಹ್ನ ಊಟವಾದ ಬಳಿಕ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದುತ್ತ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡೇ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೊರಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ವೇರ್ಹೌಸಿನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜಾಗ, ಗೋಡೆಯ ಒಳಗೆಲ್ಲೋ ನೀರಿನ ಲೀಕೇಜ್ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪನೆಯ ಪಾಚಿಯ ಕಲೆ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಮೂಡಿತ್ತು. ನಾನು ಅದನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಅದು ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ತಲೆಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಕೂದಲು ಒಣಗಿಸಲು ಹರವಿಕೊಂಡ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮುಡಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿತು. ರಸ್ತೆಯಾಚೆ, ವೇರ್ಹೌಸ್ ಗೋಡೆಯ ಗೇಟಿಗೂ ಆಚೆ ಮನೆಬಳಕೆಯ ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪೇರಿಸಿ ಅದರ ಮೇಲೊಂದು ಸೈಕಲ್ ಸಹಿತ ಜೋಡಿಸಿದ್ದ ಒಂದು ಲಾರಿ ನಿಂತಿದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯರು ಅಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಲೂ ನಿಂತಿದ್ದರೆ ಕೆಲಸದವರು ಆಚೀಚೆ ದಡಬಡಿಸಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ್ ಲಾರಿಯ ಹಿಂದುಗಡೆಯಿಂದ ಎದುರು ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಖಾಕಿ ಬಣ್ಣದ ಲಕೋಟೆಯೊಳಗಿದ್ದ ಒಂದು ಪಾರ್ಸೆಲ್ ಇತ್ತು. ನಾನು ತಿರುಗಿದಾಗ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೆ ನಿಂತು, ಅವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವಳಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕಂಡೆ.

ಅದೊಂದು ಓಘದ ತಂತು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಡಿದು ಹೋದಂತೆ ಅವಳು ತಟ್ಟನೆ ಬೇರೆಡೆ ತಿರುಗುತ್ತ, ತೀರ ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಳು, "ನೀನು ಎಲ್ಲ ನಿಮ್ಮಪ್ಪನ ಹಾಗೆ, ಥೇಟ್ ನಿಮ್ಮಪ್ಪನ ಹಾಗೇ." ತಕ್ಷಣವೇ ಏನೋ ಹೇಳಲಿದ್ದವನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಡೆದುಕೊಂಡೆ, ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಹೇಳಿದ್ದರೂ, ಒಂದು ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಕೂಡಾ ಅವಳ ಅಳುವಿನ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆಯಲು ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ತುಕೈಥಾದ್, ಯಾವತ್ಮಾಲ್, ಪೊಲ್ಲಾಚಿ, ತೆನ್ಕಸಿ, ಪನ್ಸುಕಾರ, ಫಾಜಿಲ್ಕಾ ಮತ್ತು ಮಂಖುರ್ದ್. ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಅನುಕೂಲತೆಗಾಗಿ ರಾತ್ರಿಯ ಮೇಲ್, ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಪ್ಯಾಸೆಂಜರ್ ಟ್ರೇನುಗಳ ಗಾರ್ಡುಗಳಿಗೆ, ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಂಥ ಏರ್ಕಂಡೀಶನ್ ಮತ್ತು ಫಸ್ಟ್ಕ್ಲಾಸ್ ಬೋಗಿಗಳ ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರಿಸುವಂತೆ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳದೇ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ತಾವು ಪ್ರಯಾಣಿಸಬೇಕಾದ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿಗಿಂತ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದಲ್ಲಿ ಪಾವತಿಸಬೇಕಾದ ದಂಡ ಮತ್ತು ಮೇಲ್ತೆರಿಗೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ರೈಲ್ವೇ ಯಾವುದೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿದಿರಬೇಕು.

ನಾನು ಮತ್ತೂ ಒಂದು ಅಫೀಶಿಯಲ್ ಟೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ರೈಲು ಇನ್ನೂ ಸ್ಟೇಶನ್ ಸಮೀಪಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲಿಂದ ಬೀಸುವ ಉಪ್ಪುಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡೇ ಇರುವ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರಜೀವಿಗಳ ವಾಸನೆ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿದಿತ್ತು. ದೂರ ಕ್ಷಿತಿಜದಲ್ಲಿ ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳು, ಉಪ್ಪು ಒಣಗಿಸುವ ಗದ್ದೆಗಳು, ಕಿನಾರೆಯ ಪಾಚಿಗಟ್ಟಿದ ನೆಲ ಎಲ್ಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದುದ್ದು ನಂತರ. ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವವರಿಗೆ ತೀರ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಕೆಲವು ಭ್ರಾಂತಿಗಳಿಂದ ನನ್ನಪ್ಪನೂ ನರಳಿರಬಹುದೇ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸುಳಿದು ಹೋಯಿತು. ಅದೇ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಧಡಬಡಿಸಿ ಓಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನನ್ನಪ್ಪ ಕಂಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಕಿಟಕಿಯೆದುರು ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ನಿಂತೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನನ್ನಪ್ಪನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇದೇ ನಿಜವಾದ ವಾಸ್ತವ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಅದಾಗಲೇ ತಾನೊಬ್ಬ ಸದಾ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂಬ ಭ್ರಾಂತಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದ. ಇದೀಗ ಆ ಭ್ರಾಂತಿಯೊಳಗಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಭ್ರಾಂತಿ ಬಡಿದಿರಬೇಕು ಅವನಿಗೆ. ಜಾಗ್ರತೆ! ಕಿಟಕಿ ತೆರೆಯಬೇಡ. ರೈಲು ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಲೆ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ನೋಡಬೇಡ. ರೈಲ್ವೇ ಇಂಜಿನ್ನಿನ ಹೊಗೆ ಮತ್ತು ಬೂದಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹೋದೀತು. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮಣ್ಣು, ಧೂಳಿನ ಬಗ್ಗೆಯಂತೂ ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದೇ ಇಲ್ಲ.

ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೊಸ ಜಾಗ. ಅರ್ಥವಾಗದ ವಿಚಿತ್ರ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಡುವ ಜನ. ನಾನು ಲಗ್ಗೇಜ್ ಇರಿಸುವಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸೂಟ್ಕೇಸ್ ಒಪ್ಪಿಸಿ ನಗರದೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಆಗಸವೆಲ್ಲ ಧೂಳು, ಹೊಗೆಯಿಂದ ಮುಸುಕಿತ್ತು. ಕಪ್ಪನೆಯ ಇಬ್ಬನಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆಯೋ ಎಂಬಂತೆ ಕರಿಯ ಬಣ್ಣದ ಧೂಳು ಮೆಲ್ಲನೆ ಜನರ ಮೇಲೆ ಸುರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಜನ ಮಾತ್ರ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಧಾವಂತದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈ ಜಾಗವು ನನಗೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅಪರಿಚಿತವೂ, ಹೊಸದೂ ಆಗಿದ್ದರೂ ಆಳದಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಇದೆಲ್ಲ ತೀರ ಗೊತ್ತಿರುವ ಜಾಗವಲ್ಲವೇ ಎನ್ನುವ ಆಪ್ತ ಭಾವ. ಧೂಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಗಾಳಿ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಬಿರುಸಾಗಿ ಬೀಸತೊಡಗಿತು. ನನ್ನ ಮೂಗು ಉರಿಯತೊಡಗಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು. ಅಂಗಡಿ ಮುಂಗಟ್ಟುಗಳ ಹೊದಿಕೆ, ಅಂತರ್ರಾಜ್ಯ ಗಡಿಭಾಗದ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಟ್ರಕ್ಕು,ಬಸ್ಸುಗಳ ಟರ್ಪಾಲುಗಳು ಪಟಪಟನೆ ಬಡಿದುಕೊಂಡು ಗಾಳಿಗೆ ಮೇಲೇರುವುದು, ಬಡಿಯುವುದು ಸುರುವಾಯಿತು. ಕೈಬೀಸಿ ಬಾ ಎಂದು ಕರೆಯುವಂತೆ ಮೇಲೇರಿ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಟರ್ಪಾಲುಗಳ ಓಲಾಟ ಹೇಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅವು ನನ್ನ ಗುರುತು ಹಿಡಿದು ನನ್ನ ಕಳೆದು ಹೋದ ಬಾಲ್ಯದತ್ತಲೇ ಬಾ ಹೀಗೆ ಎನ್ನುತ್ತ ಕರೆಯುತ್ತಿವೆ ಎನಿಸಿತು. ನಾನು ನನ್ನ ರೌಂಡ್ಸ್ ಮುಗಿಸಿ, ಆರ್ಡರ್ಸ್ ಪಡೆದು, ಇಂಡೆಂಟ್ಗಳನ್ನು ಅಂಚೆಗೆ ಹಾಕಿ ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿದೆ.

ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಂದಿಯುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು ಅದೇನೋ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗದು ಅರ್ಥವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎನಿಸುವ ಸಂಗತಿಯೊಂದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಪಾಡುಪಡುವ ಒತ್ತಡ ಬೃಹದಾಕಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಮಗುವಂತೆ ಮೆತ್ತಗಾಗುವ ತನಕ. ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಮಾತು ತೊಟ್ಟ ಭಾಷೆಯ ದೇಹದ ಬಗ್ಗೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಗಮನಕೊಡದಿರುವಾಗಲೂ ಆತ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದರ ಭಾವ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಒಂದು ಕೇವಲ ಜೀವಿಯಾಗುವ ತನಕ. ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಎಲ್ಲೊ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂಥ ಲುಪ್ತಭಾವದೊಂದಿಗೆ ನಾನು ತೆಪ್ಪಗೆ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿಗೆ ಬಂದು ರೆಸ್ಟ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದೆ. ನಾನು ಕಣ್ತೆರೆದಾಗ ಕತ್ತಲಾವರಿಸಿತ್ತು.

ರಾತ್ರಿಯ ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಇದ್ದಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಟೀ ಸ್ಟಾಲು ಕೂಡ ಮುಚ್ಚಿತ್ತು. ಎದುರಿನ ಪ್ಲ್ಯಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ಪೋರ್ಟರ್ ಕೈಗಾಡಿಯ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಾಡದೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಓವರ್ಬ್ರಿಜ್ಜಿನ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಎರಡು ನಾಯಿ, ದನ ಮಲಗಿದ್ದವು. ಪ್ಲ್ಯಾಟ್ಫಾರ್ಮಿನ ತುತ್ತ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಳ್ಳಿಯ ಪಕ್ಕ ಒಬ್ಬ ಮುದುಕ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದುದೆಲ್ಲಾ ಕಾರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇದ್ದ. ಹೊರಗೆ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಹಳದಿ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ವಿವಿಧಾಕಾರದ ಲೈಟ್ಶೇಪುಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಸುಮ್ಮನೇ ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆ. ಶಟರ್ ಕೆಳಕ್ಕೆಳೆಯುವ ಮುನ್ನ ಒಂದು ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟಿನಿಂದ ಒಂದು ನಾಯನ್ನು ಹೊರಕ್ಕೆ ಒದ್ದು ಎಸೆಯಲಾಯಿತು. ಒಣಗಿಹೋದ ಗಂಟಲಿನಲ್ಲೇ ಮಣಿಸರದ ತೆರೆಯನ್ನು ಸರಿಸಿ ನಾನು ಅವಳ ಪಾರ್ಟಿಶನ್ ಹೊಕ್ಕೆ, ಅವಳು ಮಲಗಿದ್ದಳು. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನುಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಎದ್ದು ಕುಳಿತಳು. ಸುಸ್ತು ಹೊಡೆದು ಹೋದಂತಿದ್ದ ಅವಳ ತೊಡೆಗಳ ನಡುವೆ ನಾನು ನನ್ನ ಬಾಯಾರಿಕೆ ಹಿಂಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡೆ. ಕ್ವಿಲಾನ್, ಜೆರ್ಸಾಗುಡಾ, ನಾಸಿಕ್, ಪಠಾಣ್ಕೊಟ್, ಮೊಂಘ್ಯಾ, ರಾಕ್ಸುಲ್ ಮತ್ತು ಮಸ್ಜಿದ್. ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಮತ್ತು ನಿಗದಿತ ಶುಲ್ಕ ಪಾವತಿಸಿದ ಹೊರತು ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ವಸ್ತುಗಳು ಕಳೆದು ಹೋದಲ್ಲಿ, ಕೆಟ್ಟು ಹೋದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅವುಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಹಾನಿಯುಂಟಾದಲ್ಲಿ ರೈಲ್ವೇಯು ಜವಾಬ್ದಾರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಗದಿತ ಶುಲ್ಕ ಪಾವತಿಸಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಸ್ತುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅನಧಿಕೃತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ವಶಕ್ಕೊಪ್ಪಿಸಿದಲ್ಲಿ ಸಹ ರೈಲ್ವೇಯು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜವಾಬ್ದಾರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಂತಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು, ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ತಾವು ಊಟ, ಕಾಫಿತಿಂಡಿ ಅಥವಾ ಶೌಚಕ್ಕೆ ತೆರಳುವಾಗ ತಮ್ಮ ಕಂಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ತ ಸೇವಕರ ಸುಪರ್ದಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ತೆರಳುವುದು ಉತ್ತಮ. ಆದರೆ, ಕಂಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಇರದೇ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಕೂಡ ಇಂಥ ಸೇವಕರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಬಳಸುವುದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿದೆ. ರಾತ್ರಿಯ ಕೊನೆಯ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಹಗಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವಾಗ ನಾನು ವೇಶ್ಯಾಗೃಹದಿಂದ, ಅವಳ ನಿದ್ದೆಯನ್ನಾಗಲಿ ಕನಸನ್ನಾಗಲಿ ಹೊಕ್ಕು ನೋಡದೆ ಹೊರಬಿದ್ದೆ. ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿನ ಮೇಲ್ಗಡೆಯಿದ್ದ ಆ ಅರೆಬರೆ ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಸೊಳ್ಳೆಕಾಟದಲ್ಲಿ ಅದೊಂದೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಸ್ಟೇಶನ್ನಿನ ಲ್ಯಾವೆಟ್ರಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ವೈರುಗಳ ಪಂಜರದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡ ಒಂದು ಬಲ್ಬು ಮಂದವಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪೊರಕೆಯ ಕಡ್ಡಿಗಳು ಮಡ್ಡಿಗಟ್ಟಿದ ಯೂರಿನಲ್ಸಿನ ಕೆಳಗಿನ ನೀರು ಹರಿವ ತೋಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡೇ ಇದ್ದವು. ಯೂರಿನಲ್ಸ್ ಎದುರು ನಿಂತು ನಾನು ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದಾಗಿನ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ಸರಿದೆ. ಮಾನ್ಸೂನ್ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಘಟ್ಟಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪುಗಳವು. ಗುಡ್ಡಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುನಡುವೆ ಮಳೆ ನೀರಿಗೆ ಕೃತಕವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಜಲಪಾತಗಳು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು, ದೂರದಿಂದಷ್ಟೇ, ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೆ ಬರೀ ಕೊಳಕು ನೀರು. ನಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಕಗ್ಗಲ್ಲ ಸನಿಹದಿಂದ ಸಾಗುವಾಗ ಅವು ಕೂಡ ಒಂಥರಾ ಮಳೆನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲು ತೊಳೆದಿಟ್ಟಂತೆ ವಾಸನೆ ಸೂಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಉಳಿದಂತೆ ಹೆಚ್ಚಿನೆಲ್ಲಾ ಕಡೆ ನೀರಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿದಂತಿದ್ದ, ತುಂಡು ತುಂಡಾದಂತೆ ಕಾಣುವ ಹಳ್ಳಿಯ ಹೊಲಗದ್ದೆಗಳು, ಸಿಹಿಯಾದ ಪರಿಮಳ ಬೀರುವ ಗಿಡಗಂಟಿಗಳು, ಗುಡ್ಡಬೆಟ್ಟಗಳಿಂದ ಹರಿದು ಬಂದ ನೀರಿನ ತೋಡುಗಳು ಸೀಳಿ ಹಾಕಿದ ಭೂಪ್ರದೇಶ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವರ್ಣವಿನ್ಯಾಸದ ಹಸಿರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಕಣ್ತುಂಬ ಕಾಣಿಸೋದು. ಉಲುಬೆರಿಯಾ, ತಿತಾಗಾರ್, ಅಲ್ವಾಯಿ, ಲಾಲ್ಗೋಲಾ, ಸೋದೆಪುರ್, ಡಾನ್ಕುನಿ......
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Thursday, June 1, 2017

ಸೇತುರಾಮ್ ಸ್ಪೀಕಿಂಗ್...

ನನಗೆ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಮುಖ್ಯ ಎನಿಸಿದ್ದು ಅದನ್ನು ಬರೆದ, ಕೈಯಿಂದಲೇ ಹಣ ಹಾಕಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದರ ಹಿಂದೆ ಇದೆ ಎಂದು ಸೇತುರಾಮ್ ಅವರು ಸ್ವತಃ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರುವ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಎಂದು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಇದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರಿಸಬೇಕು ಎನಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಈ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳು.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಲವು ರೀತಿ ಉದಿಸಬಲ್ಲುದು. ಅದು ತನ್ನ ಸಹಜೀವಿಯ ನೋವಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಅದನ್ನು ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಉದಿಸಿದಾಗ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸಾರ್ಥಕ ಉದ್ದಿಶ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸ ಹೊರಟಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬರ್ಥದ ಮಾತನ್ನು ಮಾಸ್ತಿಯವರು ಚಿತ್ತಾಲರಿಗೆ ಬರೆದ ಒಂದು ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದರಂತೆ. ಚಿತ್ತಾಲರೇ ಮಾಸ್ತಿಯವರ ಭೇಟಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಇದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದರೆ, ಹೌದೆ! ಹಾಗೆ ಬರೆದೆನೆ ಎಂದು ಆ ಮಾತುಗಳು ತಮ್ಮದಲ್ಲವೇನೊ ಎಂಬಂತೆ ಆ ಮಾತುಗಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಮಾರು ಹೋದವರಂತೆ ಗುನುಗಿಕೊಂಡರಂತೆ! ಮಾತು ಮಂತ್ರವಾಗುವ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದವರು, ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮುಹೂರ್ತ ಒದಗುವುದು ಉಂಟೇನೊ ಎಂದು ಸೋಜಿಗಪಟ್ಟುಕೊಂಡವರು ಕೂಡ ಚಿತ್ತಾಲರೇ.


ನನ್ನಂಥ ಕೆಲವರು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಬರಬೇಕು, ಕತೆಗಾರ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಏಕೈಕ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬರೆಯತೊಡಗಿದ್ದೆವು. ಸಾಹಿತಿ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಂಗತಿ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯಿತ್ತು. ತಮಾಶೆ ಎಂದರೆ ಸಾಹಿತಿ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಸಹ್ಯ ಎನಿಸತೊಡಗಿದಾಗಲೇ ನನ್ನ ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹ ಇಳಿದಿದ್ದು ಕೂಡ! ಅದಿರಲಿ.

ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ, ಅವಾರ್ಡುಗಳಿಗೆ, ಅಭೂತಪೂರ್ವ ವಿಮರ್ಶೆಗೆ, ದೊಡ್ಡಸ್ತಿಕೆಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹೇಳುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ODD ಎನಿಸಿದರೂ ಇಂಥವರ ಪಟ್ಟಿಯೇನು ಸಣ್ಣದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಸರು, ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಬರುತ್ತಲೇ ತಗುಲಿಕೊಳ್ಳುವ ರೋಗ ಇದು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ್ದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬರೆಯುವವರು ಬೇರೇನು ಕಾರಣ ಕೊಟ್ಟರೂ, ಕೊಂಚ ದೂರದಿಂದ, ಸರಳವಾಗಿ ನೋಡುವವರಿಗೆ ಅದೇನೆಂದು ಗೊತ್ತೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ಮೆದುಳಿದೆ, ಬುದ್ಧಿಯಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಅದೆಲ್ಲ ಇರುವುದರಿಂದ-ಲೇ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿರುವ ನಮ್ಮ-ದೇ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ(-ಯೆ?). ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ನಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇ ಬುದ್ಧಿ ಇರಬಹುದು, ಅದು "ನಮ್ಮ" ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಪ್ರೂವ್ ಆಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಇದಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾಷೆ ಇದೆ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಲಿಪಿಯೂ ಇದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರಾವ ಜೀವಿಯೂ ಮಾಡದ ಒಂದು ಅಸಹಜ ಕ್ರಿಯೆ ಇದು, ಬರೆಯುವುದು. ಹಕ್ಕಿ ಹಾಡುವುದು, ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಕುಣಿಯುವುದೋ ಓಡಾಡುವುದೋ ಎಲ್ಲ ಇಂಥ, ಬರಹಗಾರರ ಪ್ರಕಟಿತ/ಅಪ್ರಕಟಿತ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿಂದಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಸ್ಮಿತೆಯ, ಅಹಂನ ಒಂದು ಎಕ್ಸ್‌ಟೆನ್ಷನ್ ಬರೆಯುವ ಕ್ರಿಯೆ. 

ನಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ನಾವು, ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೋ, ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿಗೋ, ಬರೆಯದೇ ಇರಲಾರದ ಸಂಥಿಂಗ್-ಗಾಗಿಯೋ ಬರೆದುಕೊಂಡಿರಲು ಯಾರದ್ದೇನು ಅಡ್ಡಿ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಡೈರಿ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ ಅದಕ್ಕೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಪುಸ್ತಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವಾಗ ಕೆಲವು ಅಡ್ಡಿ ಆತಂಕಗಳಿರುತ್ತವೆ, ಉತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಒಬ್ಬರು ಸಾಹಿತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕದ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ "ಇದನ್ನು ನಾನು ಬರೆಯಬಾರದಿತ್ತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೇ ನೀವದನ್ನು ಓದಿಯಾಗಿತ್ತು" ಎಂದು ಓದಿಬಿಟ್ಟ "ಮೂರ್ಖ(?)" ಓದುಗರ ಮೇಲೆ ಗೂಬೆಕೂರಿಸಿದ್ದಿದೆ. ಬರೆಯುವಾಗ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ, ಪುಸ್ತಕವಾಗಿ ಅಚ್ಚುಹಾಕುವಾಗ ಇದನ್ನು ಬರೆಯಬಾರದಿತ್ತು (ಎಂದು ಅವ-ರೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಂತೆ ಅವರಿ-ಗೇ ನಿಜ-ಕ್ಕೂ) ಅನಿಸಿದ್ದರೆ, ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೆ! ಇರಲಿ ಬಿಡಿ, ಓದಿದವರ ಸಮಸ್ಯೆ ಅದು. ಹಾಗೆ ಪ್ರಕಟನೆಗೂ ಮುನ್ನ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನನ್ನು ಕಾಡುವ ಸಂಗತಿಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಹಣದ ತಾಪತ್ರಯವಂತೂ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಏನೋ ಉದ್ದೇಶವಿರಲೇ ಬೇಕು. 

ಸೇತುರಾಮ್ ಅವರ ಈ ಕಥಾಸಂಕಲನ ಸ್ವ-ಪ್ರಕಟಿತ. ಸ್ವಲ್ಪ ವಾಚಾಳಿತನದಿಂದ ಕಿರಿಕಿರಿ ಕೂಡ ಹುಟ್ಟಿಸಬಲ್ಲಷ್ಟು ಹರಿತವಾಗಿರುವ ಇಲ್ಲಿನ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಅಂಥ ಮೊನಚು ದಕ್ಕುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಅವರ ಜೀವನಾನುಭವ ಎರಡೇ ಇಲ್ಲಿನ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಯಾವುದೇ ರಾಚನಿಕ ಎಕ್ಸಲೆನ್ಸ್ ತೋರಿಸುವ, ವಿವರಗಳಲ್ಲೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವ, ನಿರೂಪಣೆಯ ಸೊಗಸಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಬಲ್ಲ, ಬದುಕಲ್ಲಿ ನೀವು ಇದುವರೆಗೂ ನೋಡದಿರುವ ಏನನ್ನೋ ಧಕ್ಕೆಂದು ಕಾಣಿಸಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುವ, ಹೊಸ ಒಳನೋಟ ಅಥವಾ ದರ್ಶನ ಒದಗಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಉದ್ದೇಶ-ಅಜೆಂಡಾ ಇಲ್ಲದ ಕತೆಗಾರ ಇವರು. ಹಾಗಾಗಿ ನೀವು ಹಾಯಾಗಿ ಓದಿಕೊಳ್ಳಲು ಇವು ಸಿದ್ಧಗೊಂಡು ಕೂತಿವೆ. ಭಾರವಿಲ್ಲದೆ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಪುಸ್ತಕ. ರಾಚನಿಕ ಎಕ್ಸಲೆನ್ಸ್ ಇಲ್ಲ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ರಾಚನಿಕವಾಗಿ ಸೇತುರಾಮ್ ಯಾವುದೇ ತಂತ್ರ, ಆಕೃತಿ ಬಳಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಅವರದು ನಿರಚನವಾದ ಅಲ್ಲ. ವಿವರಗಳ ಸೊಗಸು ಇಲ್ಲವೆಂದೂ ಅಲ್ಲ. ನಿರೂಪಣೆಗೆ ಅವರದೇ ಆದ ಒಂದು ಸೊಗಸು ಇದ್ದೇ ಇದೆ, ಅದರ ರುಚಿ ಹತ್ತುವಷ್ಟು ಅದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡರೆ ಕೆಳಗಿಡುವುದು ಕಷ್ಟ ಎನ್ನುವ ಮಾತನ್ನು ಲಗತ್ತಿಸಬಹುದಾದಂಥ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವಿದು.

ಮುನ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಸೇತುರಾಮ್ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. 

"ಇದೆಲ್ಲಾ ಬರಹದ ತುರ್ತಿಗಾಯ್ತು. ಪ್ರಕಟಣೆಯ ತುರ್ತಿಗೆರಡು ಮಾತು!

"ಕಥೆಗಳಾಗಿ ಬದುಕಿದ, ಕಥೆಯ ಹಂದರಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕದ, ಕಥೆಗಳಾದ ಸಾಕಷ್ಟು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಪರಿಚಯವಿದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಕೆಲವು ಸಮಕಾಲೀನರು ಬಂಡವಾಳ ಹಾಕಿ, ದಿನ/ವಾರ/ಮಾಸ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದರು/ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸತ್ಯ ಶೋಧನೆಯ ಸೋಗಲ್ಲಿ, ಪತ್ರಿಕಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕವಚ ತೊಟ್ಟು, ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಮಂದಿಯ ಉಂಬಳದ ತುರ್ತಿಗೆ, ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತ ಸಮುದಾಯದ (ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಅನ್ನುವ ಬೇಧವಿಲ್ಲದೇ) ಚಟ ತೆವಲುಗಳ ತುರಿಕೆಗೆ, ಅಮಾಯಕ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನ ರೋಚಕ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿದ ಮಹಾನುಭಾವರಿದ್ದಾರೆ. ಚಾರಿತ್ರ್ಯವಧೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಭವಿಷ್ಯ ಕಳಕೊಂಡು, ತೊಳಕೊಂಡು, ಮುಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಆವಿಗಳಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವ ಆ ಕೆಲವು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು... ಅವರ ನೆನಪು ಈವತ್ತು!

"ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದೆ, ಅವರುಗಳ ತಪ್ಪೇ ಇಲ್ಲದೆ, ಚಾರಿತ್ರ್ಯವಧೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡಂತಹ ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳನ್ನ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿದ್ದೀನಿ. ಅವಮಾನ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಮಸೆದ ದವಡೆ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಕ್ಕೂ ಆಗದ ಪ್ರತೀಕಾರದ ಚೈತನ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಕಟಬಾಯ ಜೊಲ್ಲು, ಕಣ್ಣ ಬಿಳಿ ಪಾಪೆ ಕೆಂಪಾಗಿ, ಹರಿದ ನೀರು ಕೆನ್ನೆ ಕೆಂಪಿಳಿದು, ಮೂಗಲ್ಲಿ ನೀರಾಡಿಸಿ, ಬಿಸಿಗಾಳಿಯೊಟ್ಟಿಗೆ ಬುಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.
......
.......
"ದುರಂತ! ಈ ಚಾರಿತ್ರ್ಯವಧೆಗಳ ಕಾರಣಕರ್ತರಾಗಿ ಸಾಕ್ಷೀಭೂತರಾಗಿ ಲಾಭ ಪಡೆದವರಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಕಾಲುಮೂರುವಾಸಿ ಸ್ತ್ರೀಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಉದ್ಘೋಷಣೆಗಳ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದವರೇ! ಹಲವಾರು ಜನ ನನ್ನ ಪರಿಚಯಸ್ತರೇ! ಆ ಪರಿಚಯದ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಈ ದಾಖಲೆಯ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ.

"ಅಂಕಣ ಬರೆದಿರಿ, ಚಾರಿತ್ರ್ಯವಧೆ ಆಯ್ತು. ಯಾರದ್ದು? ಈಡಾದ ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳದ್ದಾ? ಅಲ್ಲ! ಈಡು ಮಾಡಿದ ನಿಮ್ಮಂಥವರನ್ನ ಹೊತ್ತು ಹೆತ್ತ ತಾಯಂದಿರದ್ದಲ್ಲವಾ?"

- ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನ ದಾಖಲಿಸೋಕೆ ಒಂದು ವೇದಿಕೆ ಬೇಕಿತ್ತು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ "ಪ್ರಕಟಣೆಯ ತುರ್ತು" ವಿವರಿಸುತ್ತ ಸೇತುರಾಮ್. 

ಸೇತುರಾಮ್ ನಿವೃತ್ತರು. ಆದಾಯ ತೆರಿಗೆ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಡೆಪ್ಯುಟಿ ಕಮೀಷನರ್ ಆಗಿದ್ದಾಗ ಸ್ವಯಂನಿವೃತ್ತಿ ಪಡೆದವರು. ಈಗಲೂ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ರಂಗದ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಬಹುತೇಕ ಮಾತಿನಿಂದಲೇ ಮಂಟಪ ಕಟ್ಟುವ ನಾಟಕಕಾರ ಅವರು. ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಮಂಥನದಂಥ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವರು. ಟಿ ಎನ್ ಸೀತಾರಾಮ್ ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನೂ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿವೆ. ಅವರಿಗೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕತೆಗಾರ ಅನಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಹಂಬಲ ಖಂಡಿತ ಇರಲಾರದು. ಪ್ರಕಟಣೆಗೆ ಹಾಕಿದ ಹಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆಯೇ ಎನ್ನುವ ವಾಸ್ತವದ ಅರಿವೂ ಇಲ್ಲದವರಲ್ಲ ಅವರು. ಆದರೂ ಯಾಕೆ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಬೇಕು. ಬರೇ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಾಹಿತಿ, ಹೆಸರು, ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ, ಸನ್ಮಾನ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಶಾಲು, ಹಣ್ಣಿನ ತಟ್ಟೆ, ಪ್ರಶಸ್ತಿಪತ್ರ, ಸಂಭಾವನೆ, ವಿಮರ್ಶಾ ಲೇಖನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ, ಹೊಗಳಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ ಮಹನೀಯರು, ಪ್ರಖ್ಯಾತಿ ಜಗದ್ವಿಖ್ಯಾತ ಆವರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆ - ಇದೇ ಜಗತ್ತಿನೊಳಗೆ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ತರಗಲೆಗಳಂತೆ ಗಿರಿಗಿಟ್ಟಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಸಂಭವ ಕಡಿಮೆ. 

ಟಿ ಎನ್ ಸೀತಾರಾಮ್ ಅವರ ಮಾಯಾಮೃಗ ಧಾರಾವಾಹಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ನಾನು ಅವರನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದು. ಅವರ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯ ಪಟ್ಟು ತಿಳಿಸುವ ಒಂದು ಕಲ್ಪಿತ ಸಂಭಾಷಣೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳಿ:

ಮಗಳು: ಅಪ್ಪಾ ಎಲ್ಲಿಗೋಗಿದ್ರಿ ಇಷ್ಟೊತ್ತು, ಕಾದು ಕಾದು ಭಯಾನೆ ಆಗಿತ್ತು.
ಅಪ್ಪ: ಅಯ್ಯೊ, ಇಲ್ಲ ಪುಟ್ಟಿ, ಇಲ್ಲೇ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೊಗಿದ್ದೆ ಅಷ್ಟೆ, ಸುಬ್ಬಣ್ಣಯ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರು, ಅದೇ, ಗೋದೂಬಾಯಿ ಓಣೀಲಿದ್ರಲ್ಲ, ಹ್ಹಿಹ್ಹಿಹ್ಹಿ, ಮತಾಡ್ತ ಮಾತಾಡ್ತ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗೋಯ್ತು, ಸಾರಿ ಪುಟ್ಟಿ.
ಮಗಳು: ನೀವು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೊಗಿದ್ರ ಅಪ್ಪ!
ಅಪ್ಪ: ಹೂಂ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಪುಟ್ಟೀ. ಹ್ಹಿಹ್ಹಿಹ್ಹಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ ಪುಟ್ಟೀ, ತುಂಬ ಹಸಿವಾಗ್ತಿತ್ತು....ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಏನೂ ತಿಂದಿರ್ಲಿಲ್ಲ.....ಅಲ್ಲೀ, ಪ್ರಸಾದ ತುಂಬ ಚೆನ್ನಾಗ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಪುಟ್ಟೀ...ಹೂಂ....ತುಪ್ಪಾನೆ ಹಾಕಿ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ನೋಡು, ನಿಂಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ತಂದಿದೀನಿ ಪುಟ್ಟೀ, ತಗೊ, ರುಚಿ ನೋಡು..."

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಬಡತನ. ಇವನಿಗೋ ಹಸಿವು. ಒಂಥರಾ ಸೆಲ್ಫ್ ಪಿಟೀ ಇಲ್ಲದ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವಂಥ ಸಂಕೋಚ, ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಭಾವದ ವೃದ್ಧನ ಪಾತ್ರವದು. ಮಗಳು ಕುಂಟಿ, ಹಾಡುಗಾರ್ತಿ. ಮದುವೆಗೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಇತ್ಯಾದಿ...ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅದು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಒಂದು ಪಾತ್ರ. ಮುಂದೆ ಅವರ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರ ನೋಡಿದೆ. ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಈತನನ್ನು ಚುಚ್ಚಿ ಚುಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಂದು ದೂರಿ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಸಂಸಾರ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇವನ ಜೊತೆ ಇವನು ಹೆತ್ತ ಮಗಳು. ತನ್ನದೇ ಹೆಂಡತಿಯ ಈಗಿನ ಗಂಡನನ್ನು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ಅವಮಾನ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿವೆ. ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮಗಳು ಪೋಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ. ಈತ ಒಂಥರಾ ಸದ್ಯದ ಹಂಗು ತೊರೆದವನಂತಿದ್ದಾನೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಸೇತುರಾಮ್ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಪಾತ್ರ. ಒಂಥರಾ ಸಂಕಟ ಹುಟ್ಟಿಸುವ, ಆದರೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನಗಿಸುವ ಪಾತ್ರ. ನಾವು ನಾವು ಅನುಭವಿಸಿದ ಅಪಮಾನ, ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮೂರ್ತಸ್ವರೂಪ ದಕ್ಕಿಸುವ ಪಾತ್ರ. ಸೇತುರಾಮ್ ಬರೆದಿರುವ ಕತೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಬರೆದಾಗಿದೆ, ನಮ್ಮ ನಮ್ಮದೇ ಮನಸ್ಸಿನ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ. 

ಅವರಿಗೊಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿದರೆ ಅವರೇ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ತುಂಬ ಹೊತ್ತು ಮಾತನಾಡಿದರು. ಸೇತುರಾಮ್ ಕಾರಂತರ ಅಭಿಮಾನಿ. ಕಾರಂತರಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಲಿತ ದ್ರೋಣಶಿಷ್ಯ. ಕಾರಂತರ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ ಇವತ್ತು. ಅವರು ಅರವತ್ತೈದು ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಅಂತರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಖ್ಯಾತಿಯ ಸಿನಿಮಾ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿಯಲ್ಲಿ ರೀಲು ಬಿಡುವುದು ಕೇಳಿದೆ. ಕಾರಂತರು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳ ಜೊತೆ ಬೇರೆಯವರದ್ದನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ನನ್ನ ತಲೆಗ ಕಟ್ಟಬೇಡಪ್ಪ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಲ್ಲ ಈಗ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ಸಾಧ್ಯ. ಅವರನ್ನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಓದಿದವರು ಕಡಿಮೆ. 

ಇಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಆರು ಕತೆಗಳಿವೆ. ಒಂದು, ‘ಕಾತ್ಯಾಯಿನಿ’ ಎನ್ನುವ ಕತೆ ನಲವತ್ತು ಪುಟಗಳಷ್ಟಿದೆಯಾದರೂ ಅದು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲ, ಕತೆಯೇ. ಇದು ಮತ್ತು ಮಠದ ಸುತ್ತ ಇರುವ ‘ಮೋಕ್ಷ’, ಕರ್ಮಸಿದ್ಧಾಂತದ ಸುತ್ತ ಇರುವ ‘ಸಂಭವಾಮಿ’ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಕತೆಗಳು. ‘ನಾವಲ್ಲ’ ಕತೆ ಈ ಸಂಕಲನಕ್ಕೆ ಹೆಸರು ಕೊಟ್ಟ ಕತೆಯಾದರೂ ಸಂಕಲನದ ಕೆಟ್ಟ ಕತೆ ಎಂದರೆ ಅದೊಂದೇ. ಅದು ಪ್ರಗತಿಶೀಲರ ಕಾಲದ ಕತೆಯಂತಿದೆ. ‘ಮೌನಿ’ ಮತ್ತು ‘ಸ್ಮಾರಕ’ದಲ್ಲಿ ವಾಚಾಳಿತನ ಕೊಂಚ ಹೆಚ್ಚಾಯ್ತು. ಆದರೆ ಇವೆರಡೂ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದ ರೀತಿ ಅಂದರೆ ತಂತ್ರ ಮತ್ತು ನಿರೂಪಣಾ ಶೈಲಿ ಎರಡೂ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ನನಗಂತೂ ಇವತ್ತಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಚನೆಯ ಹಿಂದಿನ "ದುರುದ್ದೇಶ"ಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಇಂಥವರ ಕೃತಿ, ಅದು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರದೇ ಇದ್ದರೇನಂತೆ, ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ, ಆಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು Cause ಇದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಬೇಕು.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Sunday, May 21, 2017

ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ ಅದು

ಪೀಟರ್ ಆರ್ನರ್ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಚ್ಚರಿಯನ್ನೂ ಮರುಕವನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಾವತ್ತೋ ಹಿಂದೆ ತಾನು ಹೆಂಡತಿಯ ಜೊತೆ ವಾಸವಿದ್ದ ಒಂದು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಮೇಲೆ ಆಗಲೂ ಇದ್ದ ಹೆಸರಿನ ಚೀಟಿ ಇನ್ನೂ ಇರುವುದು ಪವಾಡವೆಂದೇ ನಂಬುತ್ತ, ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತು ಕಿಸೆಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ, ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ವೈಭವದ ರೋಮಾಂಚನ ಕಾಣುವ ಈ ಆರ್ನರ್ ಆಗಾಗ ಹನಿಗಣ್ಣಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮಡದಿಯ ಮೇಲಿನ ಇವನ ಪ್ರೀತಿ ಇನ್ನೊಂದು ದಂತಕತೆ ಎನ್ನಲೆ? ಅವಳೋ ಇವನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವಷ್ಟು ಮತಿಭ್ರಾಂತಳಾಗಿ, ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆದು ಇವನ ಬದುಕನ್ನೆ ಹೈರಾಣಾಗಿಸಿದವಳು. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಕದ್ದು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ತೆರಳುವಂತೆ, ಯಾರದೋ ಅಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದವಳು. ಇಲ್ಲಿ ಹಾಂಟಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅವನು ವಿವರಗಳಿಗೆ ಹೋಗದೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅವನ ಮೃದು ಸ್ವಭಾವ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಆತಂಕವೇ ಹೊರತು ಇನ್ನೇನಲ್ಲ. ಸ್ವಭಾವತಃ ‘ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳಬಾರದು’ ಎನ್ನುವ ಅರಿವಿರುವ ಎಚ್ಚರದ ಲೇಖಕನೇ ಅವನು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೆಚ್ಚು ವಿವರಿಸದೇ ಬಿಟ್ಟ ಎರಡು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು. ಈ ಲೇಖನ ಮುಗಿದ ಬಳಿಕ ಅವು ಇವೆ.

ರಾತ್ರಿಯ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪಯಣ


1999 ರಲ್ಲಿ ಎಮ್ ಜೊತೆ ಕ್ರೊಶಿಯಾದ ಸ್ಪ್ಲಿಟ್‌ಗೆ ರಾತ್ರಿ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪಾನಮತ್ತ ರಷ್ಯನ್ನರ ಒಂದು ಗುಂಪು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಪಾರ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತ ವಿಪರೀತ ಸದ್ದುಗದ್ದಲ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ನಮಗೆ "ಇವರೆಲ್ಲ ರಷ್ಯನ್ನರೆಂದು ತಿಳಿದು ಮಂಗ ಆಗಬೇಡಿ, ಇವರೆಲ್ಲ ಸ್ಲೊವನ್ನರು." ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದ. ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಗದ್ದಲ ಎಬ್ಬಿಸೊ ಮಂದಿ ಈ ಸ್ವೊವನ್ನರು ಎಂದೂ ಆತ ಹೇಳಿದ. ಯುಗಾಸ್ಲಾವಿಯಾದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಕಿರಿಕ್ಕು ಸುರುವಾಗಿದ್ದೇ ಇವರಿಂದ.

ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನಾದರೂ ಓದುತ್ತಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಅದು Too Loud a Solitude ಆಗಿರಬಹುದಿತ್ತು. ಬಹುಮಿಲ್ ಹರಬಾಲ್‌ನ ಗಿಚ್ಚಿಗಿರಿದ ಏಕಾಂತವನ್ನು ಕಂಡ ಮೇಲೆ ಮಿಲನ್ ಕುಂದೇರಾನ ಕೈಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಈತ ಎಷ್ಟೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟನಾದ ಲೇಖಕ ಎಂದರೆ ಚೆಕ್ ಜನರೇ ಹೇಳುವಂತೆ ಇವನನ್ನು ಅನುವಾದಿಸುವುದೇ ಕಷ್ಟ. ಕೊನೆಗೂ ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿರೋದು ಎಷ್ಟು ದಕ್ಕುತ್ತೋ ಅಷ್ಟು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋದು. ಏಕೆಂದರೆ, ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾಲ "ನಿಜ" ಹರಬಾಲ್ ನ ಅಂದಾಜು ಅರಿವೇ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಆ ವರ್ಷ ನಾನು Too Loud a Solitude ನ್ನು ಹಠ ಹಿಡಿದು ಓದಿದ್ದೆ. ಆಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಸದಾ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಬೇಕೆಂದಾಗ ಅದರ ವಿಚಿತ್ರ ಮಾಧುರ್ಯದ ಸಾಲುಗಳ ನಡುವೆ ಹೊಕ್ಕು ಮರೆಯಾಗಿ ಬಿಡಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ. ಆ ಕಳೆದು ಹೋದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ಎಮ್ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. 1999ರ ಪ್ರಾಗ್ವೆ. ನಮ್ಮ ಕೈಲಿ ಹಣವಿರಲಿಲ್ಲ. ಯೌವನವಿತ್ತು, ಖುಶಿಯಾಗಿದ್ದೆವು, ಸಾಕಷ್ಟು ತುಂಟತನ ಇತ್ತು. ಇದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥ ಹಚ್ಚಬೇಡಿ ಮತ್ತೆ. ಮೊದಲ ಬಾರಿ Too Loud a Solitude ಓದಿದಾಗ ನಾನು Letn'a ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ, ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೂರದೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಸುತ್ತು ಹಾಕುತ್ತ ಇದ್ದೆ, ಪುಸ್ತಕವನ್ನ ತಲೆ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೂತು ಹಾಕಿದ್ದೆ ಕೂಡ! ಯಾವುದೋ ಸಮ್ಯಕ್‌ಜ್ಞಾನ ಸಿಗುತ್ತಾ ಇದೆ ನನಗೆ ಅನ್ನುವಂಥ ಅನುಭೂತಿಯಾಗಿತ್ತು ನನಗೆ. ಕಳೆದ ಮುವ್ವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಗ್ವೇಯ ಬೀದಿಯೊಂದರಲ್ಲಿದ್ದ ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೇ ಪುಸ್ತಕ, ರದ್ದಿಯನ್ನು ರೀಸೈಕಲ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಂಟಾ ಎನ್ನುವ ಮನುಷ್ಯನ ಕುರಿತು ಇರುವ ಈ ಬರೇ ತೊಂಬತ್ತೆಂಟು ಪುಟಗಳ ಪುಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕ, ಕಾದಂಬರಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಮಿಂಚಿನ ಆಘಾತ ಸಣ್ಣದೇನಲ್ಲ. ಹಾದಿಯಲ್ಲಿನ ಕಿಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಜನ ಪೇಪರು, ಹಳೇ ಪುಸ್ತಕ, ರದ್ದಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ತೂರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಬ್ಯಾರೆಲ್ಲುಗಟ್ಟಲೆ. ಅವನ್ನು ಮುದ್ದೆಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಹಂಟಾ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಓದುತ್ತಾನೆ. ಇಕ್ವೀಸಿಯಾಸ್ಟೀಸ್, ತಾಲ್ಮುಡ್, ಗಯಟೆ, ಸ್ಚಿಲ್ಲರ್, ನೀತ್ಸೆ, ಇಮ್ಯಾನುಯೆಲ್ ಕಾಂಟ್‌ನ ಥಿಯರಿ ಆಫ್ ಹೆವನ್ಸ್. ಸ್ವರ್ಗವೇನೂ ಮಾನವೀಯವಾದುದಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಕಾಂಟ್ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ಕೆಳಗೆ ಕೂಡಾ ಬದುಕು ಸ್ವರ್ಗವಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ.

ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹಂಟಾ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ಮುವ್ವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಹೀಗೆ ಹಂಟಾನ ಪುಟ್ಟ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟಿನ ಗೋಡೆಯೇ ಕಾಣಿಸದಷ್ಟು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ. 

"ಬಾತ್‌ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡ ನನಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಸ್ಥಳವಿಲ್ಲ. ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಬಾವ್ಲ್‌ನ ಮೇಲೆ, ನೆಲದಿಂದ ಐದಡಿ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡು, ಶೆಲ್ಫುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಸೀಲಿಂಗಿನ ತನಕ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಪೌಂಡ್ ತೂಕದ ಪುಸ್ತಕಗಳು ತುಂಬಿವೆ. ಕೂರುವಾಗ ಇಲ್ಲವೇ ಏಳುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಜಾಗರೂಕತೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಶೆಲ್ಫಿಗೆ ಮೈಯೊರೆಸಿದರೆ ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ಅರ್ಧ ಪೌಂಡ್ ಪುಸ್ತಕಗಳು ದೊಸ್ಸಿಲ್ಲನೆ ಮೈಮೇಲೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಪ್ಯಾಂಟು ಕೆಳಗೆ ಜಾರಿಸಿಕೊಂಡ ನಾನು ಅವುಗಳ ಕೆಳಗೆ ಪತ್ತೆಯಾಗುವುದು ಖಚಿತ."

ಹಾಂಟಾ ಓದುವ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ಪುಸ್ತಕಗಳೂ ಬ್ಯಾನ್ ಆದವು ಅಥವಾ ಸರಕಾರದ ತೀವ್ರ ಅವಕೃಪೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾದಂಥವು. 1976 ರಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಕಾಶನದಲ್ಲಿ ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹೊರಬಂದ Too Loud a Solitude ಕೂಡ ಒಂದೇ ಒಂದು ಬೆರಳು ಎತ್ತದೆಯೂ ಕಮ್ಯುನಿಸಂ ವಿರೋಧಿ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದು 1989ರ ವೆಲ್ವೆಟ್ ರೆವಲ್ಯೂಶನ್ ಬಳಿಕವೇ. ಈ ಪುಸ್ತಕ ತನ್ನ ಕಾಲದ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆದುನಿಂತಿದೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕ ಇವತ್ತಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಸ್ತುತ ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ. Too Loud a Solitude ಒಂದು ಸ್ಮರಣೀಯ ಓದನ್ನು ಕರುಣಿಸುವ ಕೃತಿ. ಲಂಗುಲಗಾಮಿಲ್ಲದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಆರಾಧನೆ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಮಾನವೀಯ ಚೈತನ್ಯದ ಸೆಲೆಯನ್ನು ಬತ್ತಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಈ ಕೃತಿ ತಣ್ಣಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾದ ನೆನಪು, ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ಅರಿವು ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತಿಕೆಯಿಂದಿಡಬಲ್ಲ ಅಸಾಧಾರಣ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕೂಡಾ ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಈ ವಿಶದವಾದ ಮಾತುಗಳ ಹಂದರದಲ್ಲಿ ಹರಬಾಲ್ ಸಾಕಷ್ಟು ದೃಢವಾದ ಒಂದು ಹುಯಿಲಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. 

ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಾನವೀಯ ನೆಲೆಯ ಮುಖಗಳೂ ಇವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು. ನನಗೆ ತಿಳಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಗಂಭೀರವಾದ ಪುಸ್ತಕವಾದರೂ ಮಾನವೀಯ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಕಾಣುವ ಪರಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಹಾಂಟಾ ತಿಕ್ಕಲ ಮತ್ತು ಜಾಣ. ಪುಸ್ತಕದ ಬಹುಭಾಗ ಅವನು ದೊರೆಯಂಥಾ ಕುಡುಕ. ಬೀದಿಬದಿಯ ಅವನ ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಜೀಸಸ್ ಜೊತೆ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಲಾವೋತ್ಸೆ ಜೊತೆಗೂ. ಉಳಿದಂತೆ ಓದು, ಓದು, ಓದು. ಅಮಲಿನಲ್ಲೂ ಓದುತ್ತಾನೆ, ಸ್ವಸ್ಥವಿದ್ದಾಗಲೂ ಓದುತ್ತಾನೆ. ನಾಶಪಡಿಸಲು ಮನಸ್ಸೊಪ್ಪದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಅವನು ಓದುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆ ಓದುತ್ತ ಅವನು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಒಂದೊಂದೇ ಘಟನೆಗಳನ್ನು, ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪ್ರೇಮವನ್ನು, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಂಕಲ್‌ನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾನೆ. ಪೇಪರ್ ವ್ಹೇಟಿನಷ್ಟೇ ಭಾರದ ನೆನಪುಗಳು ಇನ್ನು ಕೆಲವು. ಜೀವ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂಥ ಘಟನೆಗಳು ಕೆಲವು. ಇವನೆದೆಗೆ ಚಾಕು ಹಿಡಿದವನ ಉದ್ದೇಶ ಇವನ ಪರ್ಸು ಎಗರಿಸುವುದೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಿದ್ದುದು ಯಾರೋ, ಅವನ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ಬಾರಿ ಕೇಳಲು ಸಿದ್ಧನಿರುವ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬ.

ಹಂಟಾಗೆ ಅವನ ಜಿಪ್ಸಿ ಹುಡುಗಿಯ ತುಟಿಗಳ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಇವನು ಮನೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲದಾಗ ಬಹುಶಃ ನಾಝಿಗಳ ಪೋಲಿಸು ಪಡೆ ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದೊಯ್ದು ಕಾನ್ಸಂಟ್ರೇಶನ್ ಕ್ಯಾಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಹಾಕಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಅಂತೂ ಅವಳು ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಆವತ್ತು ಸಂಜೆ ಅವನು ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದಾಗ ಅವಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದಳು.

ಪುಸ್ತಕದ ಮೊದಲಲ್ಲೇ ಹಾಂಟಾ ತಾಲ್ಮುದನ್ನ ಕೋಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, "ಅದೇಕೆಂದರೆ ನಾವು ಆಲಿವ್ಸ್ ತರ: ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಡಿದಾಗಲೇ ನಾವು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ್ದನ್ನು ಕೊಡುವವರು." ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೊನೆಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮಗೇ ತಿಳಿದು ಬಿಡುತ್ತದೆ, ಈ ಒಂದು ಸಾಲು ಬರಿಯ ರೂಪಕವಾಗಿ ಉಳಿದೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯ. ಅದು ಮಾತ್ರ ದುರಂತವೇ. ಹಾಗಿದ್ದೂ Too Loud a Solitude ಪುಸ್ತಕ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯವಾದುದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಸಾಕಷ್ಟು ಸಲ ನಾನು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರ ಕತ್ತು ಹಿಸುಕಿ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದ್ದಿದೆ, ತಗೊಂಡು ಹೋಗು ಈ ಪುಸ್ತಕ, ತಗೊಂಡು ಹೋಗು ಮನೆಗೆ, ಹೋಗಿ ಓದು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓದು, ಎಷ್ಟು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎಂದರೆ ಇದರಲ್ಲಿನ ವಾಕ್ಯ ವಾಕ್ಯವೂ ನಿನ್ನ ಮೆದುಳಿನೊಳಗೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯೆಬ್ಬಿಸಬೇಕು, ಅಷ್ಟು. ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಪುಸ್ತಕವೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಇತರೆಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇದು ಹತಾಶೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೊಂದನ್ನು ಸದಾ ಹೆಣಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡೇ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಬಗೆ ವಿಶೇಷವಾದದ್ದು. ಇದೀಗ ಅಂತ್ಯವೋ, ಹೊಸ ಆರಂಭವೋ ಹೇಳಲಾಗದ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತವೆ ಅವು. ಇದರಲ್ಲಷ್ಟೇ ಹೊಸ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಉಳಿದಿದೆ.

"ನಾನು ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಇರಬಲ್ಲೆ. ಇರಬಲ್ಲೆ ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದೆ ಅಷ್ಟೆ. ನನ್ನದೇ ಭಾರೀ ಜನಜಂಗುಳಿಯ ಗದ್ದಲ ತುಂಬಿದ ಏಕಾಂತವದು. ನಾವುಂಟು ಮೂರು ಲೋಕವುಂಟು ಬಗೆಯ ಆದಿಯಿಲ್ಲದ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಜೋಶ್ ತುಂಬಿದ, ಆ ಅನಾದಿಯಾದ, ಅಮರವಾದ ಯಾವುದೋ ನನ್ನನ್ನೇ ಬಯಸಿ ಬಂದಂತಿದ್ದ ಏಕಾಂತವದು."

****
2015 ರಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಾಗ್ವೆಗೆ ಮರಳಿ ಹೋದೆ. ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಒಂದು ಟ್ರೈನ್ ಹಿಡಿದು ಮ್ಯುನಿಚ್‌ಗೂ ಹೋದೆ. ನಾನೇನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ನನಗೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಿರದಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ನಾನು ಎಮ್ ಜೊತೆ ಹದಿನಾರು ವರ್ಷ ಬದುಕಿದ್ದ ಪರಿಸರದ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲೆ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಹುಡುಕಾಟದ ಬಳಿಕ ನಾವು ವಾಸ್ತವ್ಯವಿದ್ದ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಹುಡುಕಿ ತೆಗೆದೆ. ಈಗ ನನಗೇ ನಂಬಲಾಗದಿದ್ದರೂ ಟ್ರಾಮ್ ನಿಲುಗಡೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಬಾಗಿಲಿನ ವರೆಗಿನ ಹಾದಿ ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ರೂಢಿಯಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟಿನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಇಂಥ ರೂಢಿಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತಾನೇ ಮರೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯ? ಕೊನೆಗೂ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯೊಡೆಯನ ಹೆಸರು ಬರೆದ ಹಳೆಯ ಟೇಪು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್‌ನ ಪಕ್ಕ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ನಾವು ಅಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಇದ್ದ ಅದೇ ಟೇಪು ಅದು ಎಂದು ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ. ಇದೊಂದು ಪವಾಡವಂತೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅನಗತ್ಯವಾದದ್ದೇ ಎನ್ನಿ. ನಾನು ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್ ಒತ್ತಿ ಕಾದೆ. ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಒತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲ. ಟೇಪನ್ನು ಮೆತ್ತಗೆ ಕಿತ್ತು ತೆಗೆದೆ, ನನ್ನ ಕಿಸೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ.


ಈಗ ಎಮ್ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಮಿಡ್‌ವೆಸ್ಟ್‌ಗೆ ವಾಪಾಸಾಗಿದ್ದಾಳೆ, ಅವಳ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವೇ ಮನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ, ಮತ್ತೆ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಬರುತ್ತಿರುವ ಹಣ ನಿಂತು ಹೋಗುವ ಆತಂಕದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಇಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ತನ್ನಂಥದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಇತರರಿಗೆ ತನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಸಹಾಯವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಹರಬಾಲ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, `ಸ್ವರ್ಗವು ಮಾನವೀಯವಾಗಿರದೇ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅಪರೂಪಕ್ಕಾದರೂ, ಯಾವಾಗಲೂ ಅಂತಲ್ಲ, ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಕಕ್ಕುಲಾತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ಅದರರ್ಥವಲ್ಲ' ಎಂದು. 

ರೈಲಿನ ಕುಲುಕಾಟಕ್ಕೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಹಗಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಲೋವನ್ನರು ಕೊನೆಗೂ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಲೆಕ್ಕ ಪ್ರಕಾರ ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ನಾವು ಟ್ರೈಸ್ಟೇಟಿನ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗ ತಲುಪಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಮೇಲಿನ ಬಂಕಿನಲ್ಲಿ ಎಮ್ ಇನ್ನೂ ಮಲಗಿದ್ದಳು. ಬೆಳಕು ಇನ್ನೂ ಅವಳ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮೆತ್ತಗೆ ಏಣಿಯೇರಿ ಅವಳು ಉಸಿರಾಟವನ್ನೇ ಗಮನಿಸಿದೆ. 

ಹೊರಗೆ ಮಂಜು ಎಷ್ಟು ದಟ್ಟವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಂಜಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಒಂದು ದಪ್ಪನೆಯ ತೆರೆಯಂತಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲಿ ಆಗ ಮಳೆ ಸುರಿಯುವುದನ್ನೇ ಮರೆತು ನಿಂತಂತಿತ್ತು.

ಈಗ ಪೀಟರ್ ಆರ್ನರ್ ಹೇಳದೇ ಬಿಟ್ಟ ಎರಡು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಒಂದು, ಅವನ ಜಿಪ್ಸಿ ಹುಡುಗಿಯ ಬಗ್ಗೆ. ಒಂದು ದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಈ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಹಾಂಟಾನ ಹಿಂದೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಹಾದಿ ಕವಲೊಡೆದಾಗ ಹಾಂಟಾ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಸರಿ, ಇನ್ನು ನಾನು ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಾಂವ, ನೀನು ಹೋಗು. ಹುಡುಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, ಇಲ್ಲ, ನನ್ನದೂ ನಿನ್ನ ಹಾದಿಯೇ, ನಾನೂ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಸರಿ, ಊರಿನೊಳಗೆ ಹೋಗುವ ಸಮಯ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಂಟಾ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಹುಡುಗೀ, ಇದು ನನ್ನ ಊರು. ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವವ. ನೀನು ಹೋಗು. ಹುಡುಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, ಇದೇ ನನ್ನ ಊರೂ. ನಾನೂ ಇಲ್ಲೇ ಇರುವವಳು. ಸರಿ, ಹಾಂಟಾ ಊರಿನೊಳಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಮನೆಯ ಓಣಿ ಹೊಕ್ಕುವ ಮುನ್ನ ನಿಂತು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಹುಡುಗೀ, ಇದು ನನ್ನ ಮನೆಯಿರುವ ಓಣಿ. ನಾನು ಹೊರಟೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಹಾದಿ ಹಿಡಿ. ಹುಡುಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, ಇಲ್ಲ, ನನ್ನ ಮನೆಯಿರುವ ಓಣಿಯೂ ಇದೇ. ನಾನೂ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಹಾಂಟಾನ ಮನೆಯಂಗಳ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಂಟಾ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಸರಿ ಹುಡುಗಿ, ಇದೇ ನನ್ನ ಮನೆ. ನೀನಿನ್ನು ಹೋಗು. ಹುಡುಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, ಇಲ್ಲ, ನನ್ನ ಮನೆಯೂ ಇದೇ, ನಾನು ಬರುತ್ತೇನೆ. ಮನೆಯ ಬೀಗ ತೆಗೆದ ಹಾಂಟಾ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಹುಡುಗೀ ಇದೇ ನನ್ನ ಮನೆ. ನೀನಿನ್ನು ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು. ಹುಡುಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, ಇದೇ ನನ್ನ ಮನೆಯೂ. ನಾನಿಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಹಾಗೆ ಜೊತೆಯಾದವಳು ಈ ಜಿಪ್ಸಿ ಹುಡುಗಿ. ಹಾಂಟಾನ ಬಳಿ ಅವಳು ಯಾವತ್ತೂ ಏನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬೀಳುವಾಗ ಅವಳು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಕೂರುತ್ತಾಳೆ. ಅವನು ಬಂದು ಬೀಗ ತೆಗೆಯುತ್ತಲೇ ಒಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಕಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ದಿನವೂ ಒಂದೇ ಅಡುಗೆ. ಯಾವ ಮಾತೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾವ ಬೇಡಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ಹೀಗೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಹಾಂಟಾನ ಸಂಸಾರ. ಈ ನಡುವೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಗಾಳಿಪಟ ಹಾರಿಸುವ ಒಂದು ಕನಸಿನಂಥ ಸನ್ನಿವೇಶವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹಾಂಟಾ ಗಾಳಿಪಟಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ಬರೆದ ಚೀಟಿ ಕಳಿಸಲು ಅದರ ದಾರಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ನಡುವೆಲ್ಲೋ ಒಂದರೆ ಘಳಿಗೆ ಅವಳ ಬಳಿ ಅದರ ದಾರ ಹಿಡಿಯಲು ಹೇಳಿದರೆ ಹುಡುಗಿ ಹೆದರಿ ನಡುಗುತ್ತಾಳೆ. ತಾನು ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದದ್ದೇ ಆದರೆ ತಾನೂ ಗಾಳಿಪಟದಂತೆಯೇ ದಾರದೊಂದಿಗೆ ಹಾರಿ ಹೋಗುವುದೇ ಸೈ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಅದು ನಿಜವೆನ್ನಿಸುವಂತೆ ಆ ವಿವರಗಳೆಲ್ಲ ಇವೆ. ಹಾಗೇನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ನಿಜ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟರೊಳಗಾಗಲೇ ನಮಗೆಲ್ಲ ಅನಿಷ್ಟದ ಸುಳಿವು ಹತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಸುರುವಾದ ಆತಂಕ ಒಂದು ದಿನ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ, ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಿಜವಾಗುತ್ತದೆ. ಹುಡುಗಿ ನಾಝಿಗಳ ಕಾನ್ಸಂಟ್ರೇಶನ್ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಸೇರುತ್ತಾಳೆ. ಮುಂದಿನದು ಇತಿಹಾಸ. ತಮಾಷೆ ಎಂದರೆ, ಆಗ ಹಾಂಟಾ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಒಬ್ಬರ ಹೆಸರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ. ಪೀಟರ್ ಆರ್ನರ್ ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತಾನೆ. 

One evening I came home to find her gone.

ಇದು ಬರಿಯ ಸಾಲಲ್ಲ. ಅದು ಆರ್ನರ್‌ನ ಬದುಕಿಗೂ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ವೇದನೆಯ ಸಾಲು. ಆ ವೇದನೆ ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಹೋದರೆ ಆರ್ನರ್ ಕೂಡ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಂಟಾ ಕೂಡ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ.

ನಿಮಗಿಲ್ಲಿ ಸೂರಿ (ಎಸ್ ಸುರೇಂದ್ರನಾಥ್) ಬರೆದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕತೆ ನೆನಪಾಗಲ್ವ? ಉದಯವಾಣಿಯ ಅವರ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತದು. ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ, ಪ್ರತೀ ದಿನ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಹೋಗುವಾಗ ಒಂದು ಕ್ರಮ. ಗಂಡ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ, ಹೆಂಡತಿ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ. ಅವನು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟು ಹಂ ಎನ್ನಬೇಕು, ಹೆಂಡತಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕು. ಹಂ ಎನ್ನದಿದ್ದರೆ ಅವಳು ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಹಂ ಎನ್ನದೇ ಅವನು ಮುಂದೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ದಿನವೂ ಇದೇ ಕ್ರಮ. ಒಂದು ದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಯಾವುದೋ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತೆಯ ನಡುವೆ ಅವನು ಹಂ ಎನ್ನಲು ಮರೆತು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅವಳು ಸಂತೆಯ ನಡುವೆಯೇ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಇವನು ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲದವನಂತೆ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಹೆಂಡತಿ ಇದ್ದಾಳೆ ಎಂದೇ. ಅಂಗಡಿ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ ಹಿಂದೆ ಯಾರು ಯಾರೋ ಇದ್ದಾರೆ. ತಲೆಗೆ ಸೆರಗು ಹೊದ್ದಿರುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಂಗಸು, ಅವಳ ಮುಖ ಕೂಡ ಇವನು ಕಂಡಿದ್ದು ಮಲಗುವ ಮುನ್ನ, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ, ಜೊತೆಗಿಲ್ಲ! ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂದರೆ ಇವನಿಗೂ ಹೆಂಡತಿಯ ಹೆಸರೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! 

ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಕಲ್ ಕುರಿತ ವಿವರ. ಈ ಅಂಕಲ್ ಬಹುಶಃ ಹಾಂಟಾನಿಗಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಬಂಧು. ಅವನು ರೈಲ್ವೇಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದು ನಿವೃತ್ತನಾದವನು. ಹಾಂಟಾಗೆ ಕೂಡಾ ನಾವು ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಮಾಡಿದ ಉದ್ಯೋಗ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರವೂ ನಾವು ಹೇಗಾದರೂ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ ಬದುಕು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟವನು. ತನಗೆ ತಾನೇ ಗೆಳೆಯನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಡಮ್ಮಿ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಶನ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೋಗಿ ಓಡುವಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಗ್ನಲ್ ತೋರಿಸುತ್ತ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದವನು. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಊರಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತನ್ನ ಡಮ್ಮಿ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣದ ಸುಖ ಹಂಚಿದವನು. ಹಾಂಟಾಗೆ ಕೂಡ ನಿವೃತ್ತಿಯ ಬಳಿಕ ತನ್ನದೇ ಪ್ರೆಸ್ ಹಾಕು ಎಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದವನು. ಇಂಥ ಅಂಕಲ್ ಸತ್ತಿದ್ದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎರಡು ವಾರದ ಬಳಿಕವಷ್ಟೇ ಅವನ ಅಳಿದುಳಿದ ದೇಹ ಸಿಗ್ನಲ್ ಟವರಿನ ಮೇಲೆ ಅನಾಥವಾಗಿದ್ದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಪತ್ತೆಯಾಗಿ ಹಾಂಟಾಗೆ ಕರೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಂಟಾ ಅವನ ಅಪರಕ್ರಿಯೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುವ, ಅವನ ಅಳಿದು ಉಳಿದ ದೇಹದ ಉಳಿದ ಅವಶೇಷವನ್ನು ಮಣ್ಣಿಗೆ ಇಳಿಸುವ ಮುನ್ನ ಅವನ ಪ್ರಿಯವಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿರಿಸುವ ವಿವರಗಳೆಲ್ಲ ಇವೆ. ಪೀಟರ್ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಅದನ್ನು ಅವನು ಸುಮ್ಮನೇ ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ.

ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಸರ್ರಿಯಲಿಸ್ಟಿಕ್ ಸನ್ನಿವೇಶವಿದೆ. ಅದು ಹಾಂಟಾನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯೊಬ್ಬಳು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸುವ ಭ್ರಮೆ, ಕಲ್ಪನೆ, ಕನಸು ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿರಬಹುದಾದ ಒಂದು ಚಿತ್ರ. ಅದು ರೂಪಕದಂತಿರುವುದರಿಂದ ಇಡೀ ಕಥನಕ್ಕೆ ಬಹುಮುಖ್ಯವಾದೊಂದು ಆಯಾಮವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಹಾಂಟಾಗೆ ತನ್ನ ಓದಿನ ಹುಚ್ಚು ನಿರರ್ಥಕವಾಯಿತೇ ಎನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ಘಳಿಗೆ ಅದು. ಕಾದಂಬರಿಗಿರುವ ಹಲವು ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಈ ಸನ್ನಿವೇಶ ಕೂಡ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Wednesday, May 17, 2017

ಕಾಲದ ಚಹರೆ

Keki N Daruwalla ಅವರ ಹೊಸ ಕಥಾ ಸಂಕಲನ ಬಂದಿದೆ. Time ಎನ್ನುವ ಅವರ ಒಂದು ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ ಇಲ್ಲಿದೆ:
ತಾನು ಸರಿಯುತ್ತ ತನ್ನೊಳಗೇ ಕಳೆದುಹೋದ ಕಾಲ
ತನ್ನದೇ ಬಿಂಬ ತಾನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೇಡವೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು
ಕನ್ನಡಿ-ಕ್ಷಣ!
ಕಾಣಲೆಂದೆ ಕಾಲ ಲಕ್ಷಣ - ಮುಖ ಲಕ್ಷಣ
ಕಾಲಕಳೆದಂತೆಲ್ಲ ಕಾಲದ ಚಹರೆ ಬದಲುವುದು.
ಸದಾ ಭೂತದತ್ತಲೆ ಗಮನ - ಮನಭಾರ
ಗೊತ್ತಲ್ಲ, ಕತ್ತಲ ದಾರಿ ದೂರ, ಚೆಲ್ಲಿಬಿದ್ದ ನೆನಪುಗಳೋ ಮಣಭಾರ
ಶತಮಾನ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಳುವಾಗ ಕ್ಷಣಕಾಲ
ಕಂಡ ಬಿಂಬ - ವೇ ಅದರ ಕನ್ನಡಿಕಾಲ
ಅದರ ಗಾಜು ನಾಜೂಕು
ಹೀರಿಕೊಳುವುದು ಆಪೋಶನ, ಭೂತ ತರ್ಪಣ
ದರ್ಪಣದ ಹಿಂದಿನ ಸಕಲವೂ ಸ್ಫಟಿಕಾರ್ಪಣ
ನವಶತಮಾನವೂ ನುಸುಳುತಿಹುದು ಒಳಗೆ
ಕಾಣಬಹುದೀಗ ಮಾಯಾದರ್ಪಣವ ತೆರೆದು ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲೇ.
ನಮಗೆ,
ಕನ್ನಡಿಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುನೆಟ್ಟು ಕಂಡಾಗ ಗಾಜು ಗೋಜಲು ಖಾಲಿ
ಕ್ರಿಸ್ತ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿದಾಗ ಬಂದ ದೇವಲೋಕದ ಬಂಟರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು
ಮಿಂಚಂತೆ ರಂಗು ಭವ್ಯ ಭವಿತವ್ಯವ ಚೆಲ್ಲಿ ಹೊಳಹು - ಹೋಲಿ
ಕಾಲವೇ ಒಂದು ಕನ್ನಡಿ
ಬದುಕಿನ ಒಂದೊಂದು ಹೋಳು
ಹೊದ್ದು ಹೊತ್ತು ಮೆರೆದ ನೂರೆಂಟು ಗೋಳು
ಹಂಚಿಕೊಂಡಂತೆ ಮಾತು-ಕತೆ, ಕಷ್ಟ-ಸುಖ, ನಗು - ದುಃಖ
ತಮ್ಮೊಳಗೇ ತಾವು, ತಾವು ತಂತಮ್ಮೊಳಗೆ.
ತಾನು ಸರಿಯುತ್ತ ತನ್ನೊಳಗೇ ಕಳೆದುಹೋದ ಕಾಲ
ಸರಿವ ಚಹರೆಗಳ ತನ್ನದೇ ಮೊಗವ ಕಾಣಬಲ್ಲದು
ಚಲನೆ ಮರೆತ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲು, ಕಾಲ.
ಚಲನೆ ಮರೆತ ಕನ್ನಡಿಯೂ, ಕಾಲ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

ಬರೆಯದೇ ಇರುವುದರ ಚಂದ ಅಥವಾ ಹುವಾನ್ ರುಲ್ಫೋಗೆ ಒಂದು ಅನಗತ್ಯ ಶೃದ್ಧಾಂಜಲಿ

ನನಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾದ ಪುಸ್ತಕ ಪೀಟರ್ ಆರ್ನರನ Am I Alone Here? ನಿಂದ ಈಗಾಗಲೇ ಹಲವು ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಅನುವಾದಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಕೊನೆಯದು. ರುಲ್ಫೋ ಕುರಿತಾದ್ದು.

ಇನ್ನೂ ಮೌನವಾಗಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಬಿಡುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ. ಓದಬೇಕೆಂಬ ಸದಾ ಕಾಡುವ ಬೇನೆಯೇನಿದೆ, ಆ ತುಡಿತವನ್ನು ಮೀರಿ ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಡ ಬರುವುದು ಯಾವಾಗಾದರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ. ಮತ್ತದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾನು ಚುಟುಕಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾದ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಬರೆಯುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿಬರುವ ಒಂದು ಸಲಹೆ ಎಂದರೆ, "ಬರಿ, ಬರಿ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರಿ. ತುಂಬಾ ಬರೆದೆ ಅನಿಸಿದ ಮೇಲೂ ಬರೀತಾ ಇರಬೇಕು" ಅನ್ನೋದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವಂಥದ್ದೇನಾದರೂ ರಚಿಸಲ್ಪಡುವುದು ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಗಂಭೀರ ಅನುಮಾನಗಳಿವೆ. ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸೋದೆ? ಅಥವಾ ನಿಮಗೂ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಸುನಾಮಿಯಂತೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವ ಶಬ್ದಸಾಗರದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೋಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾ? ಈಚೆಗೆ ನನಗೆ ತನ್ನ ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ಮುನ್ನೂರು ಪುಟ ಕೂಡ ಬರೆಯದ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು ಅನಿಸಿತು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಟಿಪ್ಪಣಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಎದ್ದುಕಾಣುವ ವಿಪರ್ಯಾಸದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಯ್ತು. ಒಂದೆರಡು ಕ್ಷಣ ನಾನು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವನ್ನೂ ರಚಿಸದೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಹುವಾನ್ ರುಲ್ಫೋ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಅದೇ ಬಹುಶಃ ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮ. ಯಾರ ಮೇಲೂ ತನ್ನ ಬಳುವಳಿಯನ್ನು ಹೇರದೇ ಹೊರಟು ಹೋದವರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಶಬ್ದಗಳ ಹೊರೆ ಹೊರಿಸಬೇಕು? ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೂ ಎಸೆದು ಬಿಡುವವನಿದ್ದೆ.

ಹುವಾನ್ ರುಲ್ಫೋ ಎರಡು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾನೆ. "ದ ಬರ್ನಿಂಗ್ ಪ್ಲೇಯಿನ್" (ಬೆಂಕಿಬಿದ್ದ ಬಯಲು - ಓಎಲ್ಲೆನ್ ಅನುವಾದ) ಎಂಬ ಒಂದು ಕಥಾಸಂಕಲನವನ್ನು 1953ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ "ಪೆದ್ರೊ ಪರಮೊ" ಎಂಬ ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿ. ಪೆದ್ರೊ ಪರಮೊ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತ ಗಾರ್ಸಿಯಾ ಮಾರ್ಕೆಸ್ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಲಯವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಅಂತರ್ಗತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತಾನು ಒಮ್ಮೆ ಅದರ ಪ್ರತಿ ಶಬ್ದವನ್ನೂ ಬಾಯಿಪಾಠ ಕಲಿತೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಗೌರವ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದಾನೆ. ನಾನವನ ಮಾತು ನಂಬುತ್ತೇನೆ. ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಮೆಕ್ಸಿಕೊ ಮತ್ತು ಜಗದಾದ್ಯಂತ ಓದುಗರು ಮತ್ತೊಂದು ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದರು. ಅವರು ಕಾದರು, ಕಾದೇ ಕಾದರು. ಅರವತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, 1986ರಲ್ಲಿ ರುಲ್ಫೋ ತೀರಿಕೊಂಡ. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಹೊಸ ಕಥಾನಕ ಎಂದಿಗೂ ಹೊರಬರಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಯಾಕೆ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ಸಂದರ್ಶಕನೊಬ್ಬ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ರುಲ್ಫೋ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ತಾನು ಬರೆದ ಹೆಚ್ಚಿನೆಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳನ್ನು ತಾನು ತನ್ನೊಬ್ಬ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಅಂಕಲ್ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದು. ಅದೇನಾಯ್ತು ಅಂದ್ರೆ, ಆ ಅಂಕಲ್ ತೀರಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟ. ಯಾವುದೇ ಲೇಖಕ ಇಂಥ ಅಧಿಕಪ್ರಸಂಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಚೆನ್ನಾದ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದುಂಟೆ? ಯಾವತ್ತೂ ಯಾವುದೇ ಕಥಾನಕಗಳನ್ನು ಬರೆಯದ ಮೂರ್ಖ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಬಹುದಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿದು. ನನ್ನ ನಿಲುವು ಇದು: ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನ (ಅಥವಾ ಯಾರೊಬ್ಬರದೂ) ಮೌನವನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ತನಿಖೆ ಮಾಡಲು ಹೋಗಬಾರದು. ಅದನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದನ್ನೂ ದೂರದಿಂದ.

ಪೆದ್ರೊ ಪರಮೊದ ಪ್ರವೇಶಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸುಸಾನ್ ಸಾಂಟಗ್ ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ:

"ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾ, ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾ ಇರಬೇಕೇನೋ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ರುಲ್ಫೋ ಬಳಿ ಯಾಕೆ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೇಳುವವರೇ. ನಿಜಕ್ಕಾದರೆ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹತ್ತಾದ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು, ಯಾವುದು ಸದಾ ಕಾಲ ನಿಲ್ಲುವಂತಿರುತ್ತದೋ ಅಂಥದ್ದನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ. ರುಲ್ಫೋ ಮಾಡಿದ್ದು ಅದನ್ನೆ. ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಎರಡನೆಯ ಸಲ ಓದುವುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ ಅದು ಒಂದು ಸಲ ಓದುವುದಕ್ಕೂ ಅರ್ಹವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ."

ಸಾಂಟಗ್‌ಳ ಈ ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಾತಿಗೆ ನಾನೊಂದು ಪುಟ್ಟ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಸೇರಿಸಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ರುಲ್ಫೋ ಸದಾ ಕಾಲ ನಿಲ್ಲುವ ಒಂದಲ್ಲ, ಎರಡು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆ ಹೀಗೆ ಹಲವು ಸ್ತರದ ಧ್ವನಿಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳಂಥ, ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದೋ ಎನಿಸುವಂಥ, ಕಾಲವನ್ನೇ ತನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಬಗ್ಗಿಸಿಟ್ಟಂಥ, ಸಂತುಲಿತವಾದ ಒಂದು ಪ್ರಖರತೆಯನ್ನು ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಂಥ ಪೆದ್ರೊ ಪರಮೊ ತರದ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾದಂಬರಿ ಇಲ್ಲ. ಈ ಗುಣಗಳು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಸಮೂಹಗಾಯನದಂಥ ಉನ್ಮತ್ತ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕುತ್ತಿವೆ.

"ಅರುಣೋದಯದಲ್ಲೆ ಗಂಟೆಗಳ ನಾದದೊಂದಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಯು ಮೈಮುರಿಯುತ್ತದೆ. ಅದು ಡಿಸೆಂಬರ್ ಎಂಟರ ಮುಂಜಾವು. ಮಬ್ಬು ಮುಸುಕಿದ ಮುಂಜಾನೆ. ಹಾಗಂತ ಚಳಿಯೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಗಂಟೆಯ ದನಿಯೊಂದಿಗೆ ಆ ನಾದ ತೊಡಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಉಳಿದ ಗಂಟೆಗಳ ಗಣಗಣ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು. ಕೆಲವರು ಹೈಮಾಸ್ ತೊಡಗಲಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮನೆಯ ಕದ ತೆರೆದು ಹೊರಬಂದರು. ಕತ್ತಲಿರುವಾಗಲೇ ಎದ್ದು ತಡರಾತ್ರಿಯ ತನಕ ಎಚ್ಚರಿರುವ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮಂದಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ಉಳಿದವರಿಗೆ, ರಾತ್ರಿ ಮುಗೀತು, ಹಗಲಾಗಿದೆ ಅಂತ. ಆದರೆ ಯಾವತ್ತಿಗಿಂತ ತುಸು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಈ ಗಂಟೆಗಳ ಸದ್ದು ಮುಂದುವರಿಯಿತು."

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಕ ನಮ್ಮ ಜಗತ್ತಿನಷ್ಟೇ ನರಕದಂತಿರುವ ಮತ್ತು ಅದರಷ್ಟೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕೂಡ ಆಗಿರುವ ಒಂದು ಭೂಗತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಂದೆ ಪೆದ್ರೊ ಪರಮೊನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ನಾನು, ಇದೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮೂಲಭೂತವಾದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ರುಲ್ಫೋನ ಮೊದಲ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೇ ಮರಳಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ; ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಹೇಗೆ ಆವಾಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಕೌತುಕ.

ನನಗಿದು ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಸುಳಿದಾಡುತ್ತ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತೇನೆಂದರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಅಪರಿಚಿತನೊಬ್ಬನ ಧ್ವನಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೂಡ ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಎಂಬುದೇ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಗೀಚಿಕೊಂಡ ನನ್ನ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ತೀರ ಚಿಕ್ಕ ಕತೆಯ (ದ ಬರ್ನಿಂಗ್ ಪ್ಲೆಯಿನ್ಸ್ ಸಂಕಲನದ ಎಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳೂ ಹತ್ತು ಪುಟಕ್ಕಿಂತ ಚಿಕ್ಕವೇ) ಕಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಕೊಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದರ ಹೆಸರು ಲುವಿನಾ. ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಒಂದು ಬಾರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ದಾರಿಹೋಕ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕುಡುಕ ಇಬ್ಬರೂ ಕುಡಿಯುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಹೊರಗೆ ನದಿಯ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಲುವಿನಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ನಗರವೊಂದಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ದಾರಿಹೋಕನಿಗೆ, ಈ ಕುಡುಕ ತನಗೆ ಕುಡಿಯಲು ಕೊಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಲುವಿನಾ ಕುರಿತು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಕುಡುಕ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಲುವಿನಾದಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಎಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತೆಂದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಮನೆಯ ಛಾವಣಿಯನ್ನು ಅದು ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಹ್ಯಾಟೋ ಎಂಬಂತೆ ಎಗರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ! ಮಳೆ ಮಾತ್ರ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ದಿನ ಸುರಿಯುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಂದು ವರ್ಷ ಮಳೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕುಡುಕ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಲುವಿನಾ ಎಂಬುದು ಒಂದು ತೆಗ್ದುಹಾಕಿದ ಊರು. ಹಳೇ ಚರ್ಮದಷ್ಟು ಒಣಹವೆ. ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರ ಚಳಿ. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸುಡು ಬಿಸಿಲು. ಅಂಥಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಎಂದರೆ ಸದ್ದುಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಸಾಯಬಹುದು ಅನ್ನೋದೆ ಉಳಿದ ಆಸೆ. ಕುಡುಕ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಒಬ್ಬ ಸ್ಕೂಲ್ ಮಾಸ್ತರನಾಗಿದ್ದಾತ. ಸ್ವತಃ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಕನಸು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಲುವಿನಾಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಹೋದವ.

"ಆಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ತ್ರಾಣವಿತ್ತು. ತಲೆ ತುಂಬ ಹೊಸ ಹೊಸ ಐಡಿಯಾ ಇತ್ತು - ಗೊತ್ತಲ್ಲ ನಿಮಗೆ, ಎಂಥೆಂಥಾ ಹುಚ್ಚು ಐಡಿಯಾಗಳೆಲ್ಲ ಇರ್ತವೆ ತಲೇಲಿ ಅಂತ. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಏನೋ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗ್ತಾನೆ. ಆದ್ರೆ ಲುವಿನಾದಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಒಂದು ಕೈ ನೋಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಎಲ್ಲ ಹಾಳಾಯ್ತು ಅಷ್ಟೆ..."

ದಾರಿಹೋಕ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಮಾತನಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಲುವಿನಾ ಪ್ರಯಾಣದ ಬಗ್ಗೆ ಏನಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನುವುದು ನಮಗೆ ಕೊನೆಗೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತೆ? ಅಥವಾ ಅವನು ಈ ಕುಡುಕನ ಯೌವನಕ್ಕಿಂತ ತನ್ನ ಯೌವನ ಹೆಚ್ಚು ಸಬಲವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಲುವಿನಾ ತನ್ನನ್ನು ಸೋಲಿಸಲಾರದು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆಯೆ? ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಈ ದಾರಿಹೋಕ ಯುವಕ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ನೇರವಾದ ಪುರಾವೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಹಾಗನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಕುಡುಕ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಮಧ್ಯಂತರ ಬಂದಂತಿದೆ. ಆಗ ಅಶರೀರವಾಣಿಯಂತಿರುವ ನಿರೂಪಕನ ಮಾತುಗಳು ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೇಳಿಬಂದಂತೆ ನಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತವೆ:

"ಪತಂಗಗಳು ಎಣ್ಣೆದೀಪಕ್ಕೆ ಮುತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾರಿಕೊಂಡು ಬರತೊಡಗಿದವು ಮತ್ತು ದೀಪಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದು ರೆಕ್ಕೆ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳತೊಡಗಿದವು. ಹೊರಗೆ ಕಾರ್ಗತ್ತಲು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಕ್ಕುತ್ತಾ ಮುಂದು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು"

"ಲುವಿನಾ" ಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಈ "ಹೊರಗೆ ಕಾರ್ಗತ್ತಲು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಕ್ಕುತ್ತಾ ಮುಂದು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು" ಎನ್ನುವ ಸಾಲು ಹೇಳದೇ ಇರುವ ಏನನ್ನು ತಾನೇ ನಾನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ? ಅಲ್ಲವೆ? ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ? ಸದಾ ಕಾಲಾಕ್ಕೂ?

ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿಯ ಮಾತು ಇಷ್ಟೇ, ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ.

ಸದ್ಯ ನಾನು ಬುಟಾನೊ ಸ್ಟೇಟ್ ಪಾರ್ಕಿನ ಒಂದು ಪಿಕ್‌ನಿಕ್ ಟೇಬಲ್ ಎದುರು ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾದಿಂದ ತೀರ ದೂರವೇನಿಲ್ಲ ಇದು. ನಾನು ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದ ಕೆಲವೇ ಅಡಿಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ರಷ್ಯನ್ ಎಂದು ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿರೋ ಒಂದು ಕುಟುಂಬ ಕೂತಿದೆ. ಕಳೆದ ಒಂದು ಗಂಟೆಯಿಂದ ನಾನು ಅವರ ಮಾತುಕತೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳುತ್ತ ಕೂತಿದ್ದೇನೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ನಾನು ಅವರೇನೋ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಏನೋ ಜಗಳ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಮರ್ಡರ್ ಮಾಡಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆಯಂತೂ ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಒಂದು ಕರಿದ ಮಾಂಸದ ತುಂಡು ಕೈಗೆ ತಗೊಂಡು ಟೇಬಲ್ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಎದುರಿನವನ ತಲೆಗೆ ಕುಟ್ಟಿದ್ದ ಕೂಡ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು, ಈ ಸಂಸಾರದ ಮಂದಿ ಊಟದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಶೈಲಿಯೇ ಇದು ಅಂತ. ಅವರು ಇದ್ದಿದ್ದು ಐದೇ ಮಂದಿ. ಸುಮಾರು ಎಪ್ಪತ್ತರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿರುವ ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ನಲವತ್ತರಿಂದ ಐವತ್ತರ ನಡುವಿನ ಮೂವರು ಮಕ್ಕಳು ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ, ಇಬ್ಬರು ಗಂಡಸರು, ಒಬ್ಬಾಕೆ ಹೆಂಗಸು. ಅವರು ಇದ್ದಿದ್ದು ಐದೇ ಮಂದಿ ಎಂದೆನಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಗದ್ದಲ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮಂದಿ ರೌಡಿ ಕೊಸಾಕ್ಸ್ ಮಾಡುವಷ್ಟಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಸಖತ್ ಪರ್ಸನಾಲಿಟಿಯವರೇ, ಆದರೆ ಅವರ ಧ್ವನಿಯೇ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವರನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ದೈತ್ಯರೆನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಏನು ಬೊಬ್ಬೆ, ಅಟ್ಟಹಾಸ, ಆ ಭಾರೀ ಕೈಗಳಿಂದ ಆ ಪಿಕ್‍‌ನಿಕ್ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಬಡಿಯುವುದೇನು! ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಭಾಷೆಗಳು ಬರದೇ ಇರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಯಿತು. ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸತ್ತರೂ ಸರಿ, ರಷ್ಯನ್ ಕಲಿಯುತ್ತೇನೆ. ಚೆಕೊವ್ ಮತ್ತು ತುರ್ಗನೇವರನ್ನು ಓದುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತು ಐಸಾಕ್ ಬೇಬಲ್. ಗೂಗಲನ್ನ ಮೂಲದಲ್ಲೇ ಅರೆದು ಕುಡಿದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಮಾಸ್ಕೋಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೆ ನೆಲೆಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಇಡೀ ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ಆಪ್ತ, ಗುಟ್ಟುಕಟ್ಟಿನ ಮಾತುಕತೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಕದ್ದುಮುಚ್ಚಿಯಾದರೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ನಾನಿಲ್ಲಿಗೆ ರೆಡ್‌ವೂಡ್ಸ್‌ನ ಶಾಂತ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಕಳೆಯಲೆಂದು ಬಂದವನು. ಬದಲಿಗೆ ಈ ಗದ್ದಲಕ್ಕೆ ಮುದಗೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ನೈಸರ್ಗಿಕವಾದ ವನರಾಜಿಗಳ ನಡುವಣ ವಿಹಾರವನ್ನು ಬಿಡಿ; ನಾನು ಈ ಶಿಷ್ಟವಲ್ಲದ ಬಗೆಯ ಬದುಕನ್ನೇ, ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ಇರುವ ಮಂದಿಯನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟಪಡುವವನು, ಅವರೊಂದಿಗೇ ಇರಲು ಬಯಸುವವನು. ನಾನು ಅವರಿಗಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದವನು. ಮತ್ತೀಗ ಯಾವುದೋ ಕೆಲವು ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ನನಗೆ ಹುವಾನ್ ರುಲ್ಫೋ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪಕ್ಕದ ಊಟದ ಟೇಬಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ದಾಸ್ತೊವಸ್ಕಿಯನ್ ಔತಣವೊಂದು ಕೊಬ್ಬಿ ಬೀಗುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಮೌನದ ಮನೋಮೂರ್ತಿ, ಕಿರಿದರಲ್ಲಿ ಪಿರಿದರ್ಥವಂ ಪೇಳ್ವ ರುಲ್ಫೋಗೇನಪ್ಪ ಕೆಲಸ! ಹೆಚ್ಚೇನಿಲ್ಲವೆನ್ನಿ, ಸರಿಯೇ, ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕಾದರೂ ಅದು ಸರಿ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಕುಳಿತಿರಬೇಕಾದರೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ, ರುಲ್ಫೋ ಕೂಡಾ ಈ ಜನರ ಮಾತುಕತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ, ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬಹುಶಃ ಅವನ ಅಂಕಲ್ ಒಬ್ಬ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಮಾತುಗಾರನೇ ಇದ್ದಿರಬೇಕು. ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಹೀಗೆ ಎನ್ನುತ್ತೀರಾ? ಅಥವಾ ನೀವೂ ಕೂಡಾ ಹೀಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈಗಿಲ್ಲದ ಕತೆಗಾರರೊಂದಿಗೆ ಹೂಬೇಹೂಬ್ ನಮ್ಮ ಗತಿಸಿದ ಗೆಳೆಯನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಕೂತಂತೆಯೇ ಲೊಟ್ಟೆಹೊಡೆದು ಕೂರುತ್ತೀರಾ? ರುಲ್ಫೋ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ನನ್ನೆದುರಿನ ಟೇಬಲ್ಲಿನಾಚೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಬೆಳಗುವ ಬಿಳೀ ಶರ್ಟ್ ತೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕ್ಯಾಮರಾ ತೂಗಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅವನು ಒಂದೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೇನೋ ನಿಜವೇ. ಅದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಅವನ ಕತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ಹಾಗಂತೂ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಒಂದು ಪಾತ್ರದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರದ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುವ ಅವನ ಕತೆಗಳಂತೆಯೇ ನಾನೀಗ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಅವನವೇ ಕತೆಗಳ ಸುತ್ತ. ಪಕ್ಕದ ಟೇಬಲ್ಲಿನ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರು ಅದೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಲ್ಪಿಸುವುದಾದರೆ, ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕತೆಗಳನ್ನೇ ಹೊರಸೆಳೆಯುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಷ್ಟೆ. ಬಹುಶಃ ಅವರು ಈಗಾಗಲೇ ಆ ಕತೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೂರಾರು ಬಾರಿ ಕೇಳಿಯೂ ಆಗಿದೆ. ಆದರೂ...

ನಾನಂತೂ ಈಗೀಗ ಇದನ್ನೇ ನಂಬತೊಡಗಿದ್ದೇನೆ; ಅದು ಕತೆ ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುವುದರಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಆಳದಲ್ಲಿ ರುಲ್ಫೋನ ಕತೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಹೇಳದೇ ಇರಲಾರದ ತಮ್ಮ ಕತೆಗಳನ್ನು ಗಳಗಳನೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಹಗುರಾಗಬಯಸುವ ಪಾತ್ರಗಳ ಕುರಿತೇ ಇವೆ. ಉಳಿದೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ, ಈ ಕೊಂಪೆಯ ಗುಡಿಸಲಿನಂಥ ಪಿಕ್‌ನಿಕ್ ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ, ತನಗಾದರೂ ಒಂದಕ್ಷರ ಅರ್ಥವಾಗದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಕೂತಿರಲು ಬಂದಿದ್ದಾನಾತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ನನಗೆ. ಈ ಉನ್ಮತ್ತ ಪಿಕ್‌ನಿಕ್ ಪ್ರಿಯರು ಇನ್ಯಾರೂ ಅನುಕರಿಸಲಾಗದ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದೊಂದು ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಕತೆಗಳೂ ಕೂಡ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲರ ಯೌವನದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಏನಾಗಿ ಹೋದವು ಎನ್ನುವ ಕುರಿತೇ ಆಗಿರಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಗುಮಾನಿ ಕೂಡ ನನಗೆ, ಯಾಕೆ, ಇಲ್ಲಿರುವ ರುಲ್ಫೋನ ಛಾಯೆಗೂ ಇದ್ದಿರಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ನಂಬುಗೆ ನನ್ನದು. ಈಗೀಗ ನನಗೇ ನನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಕರಗತೊಡಗಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಜೀವನದ ಯಾವ ತಿರುವಿನ ಯಾವ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮದೇ ಸೋಲುಗಳ ಕುರಿತು ಮೋಹಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತೇವೆ, ಅವುಗಳ ಕುರಿತೇ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಡಲಾರದ ತುಡಿತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತೇವೆ? ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ನಾವು ಕೊನೆಗೂ ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೇ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತೇವೆಯೆ? ಈಗ ಮತ್ತೆ "ಲುವಿನಾ" ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುವಾಗ, (ನನ್ನ ಬಳಿ ಈಗ ತೀರ ಬೇಕನಿಸುತ್ತಿರುವ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಪುಸ್ತಕ ಇಲ್ಲ*) ನಾನೇ ಬಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವ ದಾರಿಹೋಕನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಸಶಬ್ದವಾಗಿ ನಾನದನ್ನು ಹೇಳದಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ನಾನು ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡುವವನಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಲುವಿನಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಒಂದು ಊರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ, ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲವೂ, ಬದಲಾಗಲಿದೆ.

"ನಾನೊಬ್ಬ ಶಾಲಾ ಮಾಸ್ತರನಾಗಿದ್ದೆ. ನಾನಲ್ಲಿಗೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಬಂದ್ರಾ ಅಂತ ಕೇಳುವವರೇ ಗತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೇನಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತಾ ನೋಡು ಅಂತ ನಾನು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಕಳಿಸಿದೆ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕಾದರೂ ಅವಳ ಪತ್ತೆಯಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ನಾನೇ ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಟೆ. ಒಂದು ಚರ್ಚಿನೊಳಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ನರಮನುಷ್ಯರಿರಲಿಲ್ಲ, ಮೊಣಕಾಲು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಅವಳನ್ನು ಕಂಡೆ. ಏನಾಯಿತು ಮಾರಾಯ್ತಿ, ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೇನಾದರೂ ತಗೊಂಬಾ ಅಂತ ಕಳಿಸಿದರೆ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾ, ಇದೇನು ನಿನ್ನ ಕತೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ದೊಡ್ಡಕ್ಕೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದ್ಲು, ನಾನಿನ್ನೂ ದೇವರಿಗೆ ಮೊರೆಯಿಟ್ಟು ಮುಗಿದಿಲ್ಲ ಅಂತ. ನನಗಿಂತ ಮೊದಲು ಅವಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು, ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಅಂತ. ಆವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಅದೇ ಚರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಗುಪ್ಪೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಚಳಿಗೆ ಮರಗಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮುದುರಿ ಮಲಗಿದೆವು. ಇನ್ನೇನು ಬೆಳಕು ಹರಿಯಬೇಕು ಎನ್ನುವಾಗ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸದ್ದಿಗೆ ನನಗೆ ಎಚ್ಚರಾಯ್ತು. ಮೊದಲಿಗೆ ನಾನದನ್ನು ಬಾವಲಿಗಳು ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿಯುವ ಸದ್ದು ಅಂತಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಇನ್ನೂ ಇದ್ದ ಮಂಪರು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೇ ನಾನು ಚರ್ಚಿನ ಬಾಗಿಲಿನ ತನಕ ಹೋದೆ. ಸರಬರ ಸದ್ದು ಮಾಡುವ ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆತೊಟ್ಟ ಹೆಂಗಸರ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಗುಂಪು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಖಾಲಿ ಕೊಡ ಹೊತ್ತು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸರಿಯುತ್ತ ಇದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡೆ."

ಇಲ್ಲ, ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ವ್ಯರ್ಥ. ನಾದದ ನೆಲೆ ಹಿಡಿವ ನನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂವೇದನೆಗಳೂ ಜಡಗೊಂಡಿವೆ ಎಂದೇ ತಿಳಿದರೂ, ಕೊನೆಗೂ ನನಗೆ ಇದ್ಯಾವುದೂ ದಕ್ಕಿಯೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ, ರುಲ್ಫೋನ ಲಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕನಿಷ್ಠ ಅದಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರದ ಒಂದು ಲಯಕ್ಕಾದರೂ ಶ್ರುತಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಹೋಯಿತೆಂದುಕೊಂಡರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನನಗೆ ಆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದೇ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಒಂದಂತೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದೆ. ಬೆಳಕು ಹರಿಯುವ ಮುನ್ನ ಚರ್ಚಿನೆದುರು ಹಾಗೆ ಸರಿದು ಹೋದ ಹೆಂಗಸರ ಗುಂಪು ತೊಟ್ಟಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆಯ ಸರಬರ ಸದ್ದು ಬಾವಲಿಗಳ ರೆಕ್ಕೆ ಸದ್ದಿನಂತೆಯೇ ಕೇಳಿಸಿತ್ತು. ಮೊತ್ತ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ "ಲುವಿನಾ"ಕ್ಕೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದಂದಿನಿಂದಲೂ ಈ ಒಂದು ವಿವರ ನನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿ ಕುಳಿತಿದೆ. ಪುಟದಲ್ಲಿ ಆ ಸಾಲನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಆ ಬಟ್ಟೆ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಉಜ್ಜಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ವಿಚಿತ್ರ ಸದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಕಿವಿಯಾನಿಸಿಯೇ ಆನಿಸಿದ್ದು ನನಗಿನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ. ಅವನ ಮಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಇದ್ದಿರದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಇದು ಮಾತನಾಡುವುದೇನು ಕಡಿಮೆಯೆ? ಹೇಗಿದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನಾತ? ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಅಂಕಲ್ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ಆಯ್ತು, ಸರಿ. ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ, ರುಲ್ಪೋ ಮೌನವನ್ನು ಕೂಡ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಅಂತ. ಯಾವ ಮೌನವು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಅಕಾಲಿಕ ಸಾವಿನಂತೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುವುದೋ ಅದನ್ನು.

ಹಳಬ ಕುಡುಕ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕುಡಿಯುತ್ತಲೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಎಲ್ಲಾ ಶಕುನಗಳಾಚೆಗೂ ಅವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಯೂರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಏನಾದರೂ ಮಾಡುವುದು ಅಂತ ಮಾಡಿದ್ದ. ವರ್ಷಗಳುರುಳಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಸ್ಥಳ ಅವನನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ನಾಶಗೊಳಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಕೊನೆಗೂ ಅವನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ. ಆದರೆ ಆಗಂತೂ ತೀರ ತಡವಾಗಿತ್ತು. ಲುವಿನಾ ನಗರವು ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಅವನ ಕತೆಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದನ್ನವನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಲು ತಯಾರಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಯೌವನದ, ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿದ್ದು ನೂರಾರು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಕಾಲದ ಕತೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವರು ( ಮತ್ತೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಒಂದೊ ಎರಡೋ ಬಾಟಲು ಬೇರೆ ಕೊಡಿಸುವವರು) ಯಾರು?

ಚೆಕೊವ್ ಒಂದು ಕಡೆ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ, "ರಷ್ಯನ್ನರು ಕಳೆದು ಹೋದ ಬದುಕನ್ನು ನೆನೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಸದ್ಯದ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಲು ಅಲ್ಲ."

ಬಹುಶಃ ಇದು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಮಾತೇ. ಆದರೆ ನೆನೆಯುವುದೇ ಬದುಕಲ್ಲವೆ? ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸೋಲುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಕತೆಗಳೂ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಸೋತಿದ್ದೇನೆ. ಬರೆಯದೇ ಇರುವುದರ ಸೌಂದರ್ಯ ನೋಡುತ್ತ, ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ತೀರ ದೂರ ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಇದಂತೂ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿಯಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕತೆಗಳಿರುವುದೇ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇರಬೇಡಿ. ಹೇಳುವುದು ಮುಗಿದ ಬಳಿಕ, ಹುಲ್ಲುಹಾಸಿನ ಬಳಿ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಒರಗಿಕೊಂಡಿರುವ ನನ್ನ ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾದ ರಷ್ಯನ್ ಗೆಳೆಯರ ಹಾಗೆ, ಬಾರಿನಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಕೆಟ್ಟು ಕೆಸರಾದ ತಲೆಯನ್ನು ಒರಗಿಸಿ ಮಲಗಿದ ಕುಡುಕ ಮುದಿ ಮಾಸ್ತರನ ಹಾಗೆ, ಸ್ವಸ್ಥ ಮಲಗಿ ಬಿಡಿ.
------------------------------
* ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಚಿಂತೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ, ದರಿದ್ರ ಕಿಂಡ್ಲ್ ಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

ನಮ್ಮದೆಂಬುದೀ ಬದುಕ ಪೊರೆವ ಕೈಯಾವುದು!

Am I Alone Here ಪುಸ್ತಕದ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಬಂಧ. ಒಂದೊಂದನ್ನು ಓದಿದಂತೆಯೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅನಿಸುವ ಪ್ರಬಂಧಗಳಿವು. ಒಂಥರಾ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸಿದೆ ಈ ಪುಸ್ತಕ ನನಗೆ. ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಹೀಗೆಯೂ ಮಾತನಾಡಬಹುದು ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಕೃತಿಯಿದು. ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಷಯಗಳು, ಬರಹಗಾರನ ಕತೆ, ಅವನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಷಯಗಳು, ಸದ್ಯದ ಕಥಾನಕ, ಆ ಪಾತ್ರಗಳು, ಆ ಪಾತ್ರಗಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಎಲ್ಲ ಸೇರಿಯೇ ಮಾತನಾಡಬೇಕಾದ್ದು ಎನಿಸುವಂತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಪೀಟರ್ ಆರ್ನರ್ ಕೃತಿ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಮೆಮೊಯರ್, ಆತ್ಮಕಥಾನಕ, ಸಾಹಿತ್ಯ ವಿಮರ್ಶೆ, ಆಪ್ತ ಮಾತುಕತೆ, ಚರ್ಚೆ, ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಉಡಾಫೆಯಿಲ್ಲ, ತೇಲಿಸಿ ಬಿಡುವ ಮಾತುಗಳಿಲ್ಲ. ಹುಸಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಮೋಹವಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ವಾಹ್ ಎನಿಸುವ ಡಯ್ಲಾಗುಗಳ ರೀಲು ಬಿಡುತ್ತ ತನ್ನ ದನಿಗೆ ತಾನೇ ವಿಸ್ಮಯಪಡುತ್ತ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮರುಳು ಮಾಡುವ ಬರಹಗಾರಿಕೆಯ ಕಸುಬುದಾರಿಕೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ.

ಹೆಸರು ಗ್ರೆಗ್. ಮಡದಿಗೆ ವಿಚ್ಛೇದನ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ. ಸ್ವಂತ ಮಗನ ‘ಒಂದು ಕಾಲದ’ ಪತ್ನಿಯ ಜೊತೆ ಮಲಗುತ್ತಾನೆ. ಅವಳ ಹೆಸರು ಬೃಂದಾ. ಅದೆಲ್ಲ ಹೋಗಲಿ ಎಂದರೆ ಈಗ ಅವಳನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಷ್ಠುರವಾದ ಘಳಿಗೆಯೊಂದು ಬಂದಿದೆ. ಅವನು ಇದನ್ನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದಾನೆ.
ಮದುವೆ? ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆ?

"ಅದೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾಗುವ ಮೊದಲು ಎಲ್ಲ ಆಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಅದು ಆಗುವುದೇ ಹಾಗೆ..."

"ವಾಹ್! ಮತ್ತೆ ವಿಲ್ ಏನಾಯ್ತು ಈಗ!"

"ವಿಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಈಗ ಮಾತು ಬೇಡ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಮದುವೆ ಎಕ್ಕುಟ್ಟಿ ಹೋಗಲಿ ಅಂತ ಬಯಸಿದ್ದೆಯ? ನಿಮ್ಮಮ್ಮ ಮತ್ತು ನಾನು ಸಂಬಂಧ ಹಾಗಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದೆವ? ವಿಲ್ಲು ಗಿಲ್ಲು ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ಸರಿ. ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ..."

"......"

".......ಕೊನೆಗೂ ಚುರುಕಾಗಿರುವವರು ಬದುಕುತ್ತಾರೆ, ಅಲ್ಲ? ಒಳ್ಳೆಯದು. ಉಫ್! ಸಾರಿ ಮಗನೇ. ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇರೆ ತರ. ನಿನ್ನ ಒಂದು ಕಾಲದ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನ ಕಸಿದುಕೋತಾ ಇದ್ದೇನೆ."

ದೃಶ್ಯವೇನೊ ದೈನಂದಿನ ಟೀವಿ ಸೀರಿಯಲ್ಲಿನ ಸರಕು, ನೇರ ಮೌರಿ ಪೊವಿಚ್ ಕಿಸೆಯಿಂದಲೇ. ಹಾಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಸೆನ್ಸಷನಲೈಸ್ ಮಾಡಿಬಿಡುವುದು ಸುಲಭ. ತಂದೆಯನ್ನ ಒಬ್ಬ ವಿಲನ್ ಆಗಿಸಿ ಪುರುಷೋತ್ತಮನಂಥ ಮಗನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದೆದುರು ಕುಬ್ಜನನ್ನಾಗಿಸಿ ಬಿಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಆಂಡ್ರ್ಯೂ ಡುಬಸ್ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನ ಕಿರು ಕಾದಂಬರಿ "ವಾಯ್ಸಸ್ ಫ್ರಮ್ ದಿ ಮೂನ್" ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಗಳ, ಭಾವನೆಗಳ, ತಲ್ಲಣಗಳಲ್ಲೇ ಸಾಗುವ, ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ನಡುವಿನ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಒಂದು ಅನನ್ಯ ಧ್ಯಾನದಂತಿದೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಕಾಲ ನಾನು ಇದೊಂದು ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯವಾದ ನೋವಿನ ಕಥಾನಕವೆಂದೇ ಬಗೆದಿದ್ದೆ. ಕಾದಂಬರಿ ತನ್ನ ಮೊತ್ತ ಮೊದಲ ವಾಕ್ಯದಿಂದಲೇ ತನ್ನೊಡಲ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಸಂಸಾರವನ್ನು ನನ್ನದೇ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಆ ಸಾಲು "ಎಲ್ಲವೂ ಆ ವಿಚ್ಛೇದನದೊಂದಿಗೆ ಸುರುವಾಯಿತು". ನನಗೆ ಡೈವೋರ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲ ಗೊತ್ತು. ನನ್ನ ಹೆತ್ತವರದ್ದು, ನನ್ನ ಸ್ವಂತದ್ದು. ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೆತ್ತವರದ್ದಾದ ಹಾಗೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮದು ಸಹ-ಸಮ್ಮತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆಗಿದ್ದು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಮಧ್ಯವರ್ತಿಯ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ಎಮ್ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಅದೆಲ್ಲ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಪರಸ್ಪರ ವಿಂಗಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ತೀರ ಕಡಿಮೆಯಿತ್ತು. (ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಕೆಲವು ಕಾಫಿ ಕಪ್‌ಗಳು, ಎಮ್ ಬಳಿ ಎಲಿಯೆಟ್‌ನ ಫೋರ್ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್‌ನ ಆ ಮಿರುಗುವ ತಿಳಿಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಫೇಬರ್ ಎಂಡ್ ಫೇಬರ್ ಪ್ರತಿಯಿತ್ತು.) ಏನಿದ್ದರೂ ಡೈವೋರ್ಸ್ ಎನ್ನುವುದು ಡೈವೋರ್ಸೇ ತಾನೆ. ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಗದಪತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತ ಏನನ್ನೋ ಕುಕ್ಕಿ ಕುಕ್ಕಿ ಹೊರತೆಗೆಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಅದು. ಈ ಅಪರಾಹ್ನ ನಾನು ವಾಯ್ಸಸ್ ಫ್ರಮ್ ದಿ ಮೂನ್ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಭೂಗತ ಓದುತಾಣದ ಕಿಟಕಿಯಿಲ್ಲದ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ನನ್ನದೇ ಕಿಟಕಿಯ ಕದ ತೆರೆದು ಹೊರನೋಡತೊಡಗಿದೆ. ಮತ್ತೆ ತಪ್ಪು: ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ನೆನೆಯುವುದೆಂದರೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೆನೆದಂತೆಯೇ. ಮತ್ತೆ ನೀವು ಅಕ್ಷರಗಳ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದ ರಕ್ತಮಾಂಸದ ಮೂರ್ತಸ್ವರೂಪದ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದಿರೆಂದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲತೊಡಗುತ್ತದೆ. ವಾಯ್ಸಸ್ ಫ್ರಮ್ ದಿ ಮೂನ್ ಒಂದು ಆಹ್ಲಾದಕರ ಕೃತಿ. ಕಷ್ಟದಿಂದ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಆದರೆ ಆಹ್ಲಾದದ ಕೃತಿ, ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಆಹ್ಲಾದ ದ(ಉ)ಕ್ಕಿಸುವ ಕೃತಿ.

ತಂದೆ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯಣ್ಣನ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಗ್ರೆಗ್‌ನ ಎಳೆಯ ಮಗ, ಇನ್ನೂ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ರಿಚಿ, ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕೆಥಲಿಕ್ ಆಗಿ ಉಳಿಯುವುದು ತುಂಬ ಕಷ್ಟವಿದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ನಿಜ, ಅದು ಖಂಡಿತಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ ನಾನೂ.

ಕಾಫ್ಕಾನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಆ ಸಾಲುಗಳು ಹೀಗಿವೆ: "ಯಹೂದಿ? ನಾನೀಗ ಒಬ್ಬ ಯಹೂದಿಯಾಗಬೇಕೆ? ಒಬ್ಬ ಮಾನವ ಜೀವಿಯಾಗಿರುವುದಕ್ಕೇ ನನಗೆ ಸಾಕೋಬೇಕಾಗಿದೆ. ಬೇಕೆಂದಾಗ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿರುವುದೋ, ಒಬ್ಬ ಕ್ಯಾಥಲಿಕ್ಕನಾಗಿರುವುದೋ ಅಥವಾ ಒಬ್ಬ ಯಹೂದಿಯಾಗಿರುವುದೋ ಸುಲಭವೇನಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಏನಾದರೂ ಹೊಸ ಪೀಕಲಾಟ ತಂದಿಟ್ಟ ಎಂದರೆ, ಅಪ್ಪಂದಿರು ತಪ್ಪದೇ ತಂದಿಕ್ಕುತ್ತಾರೆ ಕೂಡ - ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು. ಮಕ್ಕಳು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?"

ಡುಬಸ್ ಈ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ಕಿರಿಯನಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಸಂವೇದನೆಯನ್ನೂ ವಿವೇಕವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟು ಆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಪೊರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆಳದಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಸಾತ್ವಿಕನಾದ, ಪಾದ್ರಿಯಾಗುವ ಉದ್ದೇಶವಿರುವ ಹುಡುಗ ಈ ರಿಚೀ. ಅವನ ಅಪ್ಪನ ಕೆಲಸ ಅವನ ಹಾದಿಯನ್ನು ದುರ್ಗಮಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಅಣ್ಣನ ಮಾತುಕತೆಯಾದ ಬಳಿಕ, ಆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವನು ಚರ್ಚಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೂರುತ್ತಾನೆ.

"ಬ್ರೆಡ್ ಮತ್ತು ವೈನ್ ಇಟ್ಟಲ್ಲಿಂದ ಆಚೆ, ಫಾದರ್ ಒಬರ್ಟಿಯ ಮುಖ ಮೇಲ್ಮುಖವಾಗಿ, ಏನನ್ನೋ ಕಂಡುಕೊಂಡವನ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಆ ಬಗೆಯ ನೋಟವನ್ನು ಅದುವರೆಗೂ ಯುವ ಪಾದ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಂಡಿದ್ದ ರಿಚಿ. ಉಪಹಾರವನ್ನು ತೆಗೆದಿರಿಸಿದ ತರುವಾಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸುವ ಮುಖಭಾವ ಅದು. ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದನವನು. ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನತ್ತ ಅಥವಾ ಮನದನ್ನೆಯತ್ತ ಪ್ರೇಮಿಯು ಹರಿಸುವ ನೋಟವದು. ಆ ತುಟಿಗಳೂ, ಕಂಗಳೂ ಅಳುವಿಗೆ ತೀರ ಹತ್ತಿರದ ಒಂದು ಭಾವಲಹರಿಯಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ತಡವರಿಸಿದಂತೆ.....ಅಲ್ಲ, ಯಥಾವತ್ ಅದೇ ಅಲ್ಲ ಇದು, ಅದಕ್ಕೆ ಹೋಲುತ್ತದಷ್ಟೆ. ಫಾದರ್ ಒಬರ್ಟಿಯ ಮುಖಭಾವದಲ್ಲಿ ರಿಚೀ ಕಂಡಿದ್ದು ಇದಕ್ಕೆ ಸನಿಹದ ಒಂದು ಹೊಳಹು, ಅದೇ ಅಲ್ಲ."

ಮೇಲೆ ಬರುವ ಕೊನೆಯ ವಾಕ್ಯವಂತೂ ಡುಬಸ್‌ಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಅದು ಒಂದು ಕಡೆ (ಫಾದರ್ ಒಬರ್ಟಿ) ಸುರುವಾಗಿ, ಇನ್ಯಾವುದೋ ಒಂದು (ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಮುಖಭಾವ) ಹೋಲಿಕೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಲೇ ಪಾವಿತ್ರ್ಯದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದೆ ಕೂಡಾ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡಿ. ಬ್ರೆಡ್ ಮತ್ತು ವೈನ್ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತ ರಿಚಿಗೆ ಕಂಡ ಫಾದರ್ ಮುಖಭಾವ ಏನಿದೆ ಅದು ರಿಚಿಗೆ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೆ. ಹೋಲಿಕೆಯ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ತಂದಿಟ್ಟೂ ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿರುವ ಬಗೆಯಲ್ಲೇ ರಿಚಿಯ ವಾಸ್ತವ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಅರಿವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದೆ, ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಥೆಂಟಿಕ್ ಆದ ಶ್ರದ್ಧೆ ಎನ್ನುವುದು ಏನೋ ಒಂದು, ತುಂಬ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದದ್ದು, ಮೂರ್ತವಾದದ್ದು ಎನ್ನುವ ಅರಿವು ಅವನಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅದು ತನಗೆ ತನ್ನ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯಣ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಏಕತ್ರ ಕಲಕುತ್ತಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯಂತೆಯೇ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲಾಗದ್ದು ಕೂಡಾ ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಈಗ ರಿಚೀಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಾವು ತಂದೆಯೋ ತಾಯಿಯೋ ಆಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಆಗಿರದೇ ಇರಬಹುದು; ಆದರೆ ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ನಮ್ಮನಮ್ಮದೇ ಆದ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಏನೋ ಘಾಸಿಯುಂಟು ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಶ್ರದ್ಧೆ ಅಥವಾ ಪ್ರೀತಿ ಅದನ್ನು ಮಾಡಗೊಡದಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ತಡೆಯಲಾರದು. ಇಲ್ಲಿ ಬೃಂದಾ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ತಾನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ‘ಯಾರಿಗೂ ಯಾವ ಕೇಡನ್ನೂ ಉಂಟು ಮಾಡದಂತೆ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಬದುಕುವ ಯಾವತ್ತೂ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು’ ತಾನು ಮಾಡಿದವಳು ಎಂದೇ ಆಕೆ ನಂಬಿದ್ದಾಳೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ವತಃ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ನಾವು ಯಾರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೋ ಆ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲವಾಗಿಬಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಇಲ್ಲಿನ ದುಃಖಾತಿದುಃಖದ ನಿಗೂಢ ಶೋಧ ಇರುವುದು ನಾವು ಹೇಗೆ ಅನ್ಯರಿಗೆ ಯಾವ ಕೇಡನ್ನೂ ಮಾಡದುಳಿಯಬಹುದು ಎನ್ನುವುದಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಕೇಡಿನ ಬಳಿಕ ನಾವು ಹೇಗೆ ಅದನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ. ನಾವದನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆಯೆ, ಬೇರೆಯೇ ಆದ ಮಾರ್ಗಗಳಿವೆಯೆ?

ಇಲ್ಲೀಗ ನಾನು ಜೋನ್ ಕಡೆ ತಿರುಗುತ್ತೇನೆ. ಇವಳು ರಿಚಿ ಮತ್ತು ಲ್ಯಾರಿಯ ತಾಯಿ. ಈ ಕತೆ ಸುರುವಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪಾರಂಪರಿಕವಾದ ನೈತಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಂದಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಎಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸುವ ತಪ್ಪೊಂದನ್ನು ಜೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ. ತನ್ನ ಗಂಡ ಮತ್ತು ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ಮಗನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೊರನಡೆದವಳು ಅವಳು. ಈಗ ಅವಳು ಸನಿಹದ ಒಂದು ನಗರದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆಗಾಗ ರಿಚಿಯನ್ನು ಬಂದು ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ ಕೂಡ. ಆದರೆ ಮಾಡಿದ ಗಾಯ ಸದಾ ಕಾಲ ಹಸಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುವಂಥದ್ದು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರಿಚಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡುವ ನೋವನ್ನಾದರೂ ಜೋನ್ ಅನುಭವಿಸಲು ಸಿದ್ಧಳಿದ್ದಾಳೆ, ಆದರೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ದಿನ ಅನುಭವಿಸಿದ ಸಂಕಟವನ್ನಲ್ಲ.

ಲ್ಯಾರಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ಗ್ರೆಗ್‌ ಮತ್ತು ಬೃಂದಾ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ನೀಡುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಂತೂ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠುರವಾಗಿಯೂ, ಉದಾರವಾಗಿಯೂ, ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿಯೂ ಇದೆ.

"ನಾವು ಮಹಾನ್ ಬದುಕನ್ನು ಬಾಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಬದುಕಬೇಕಾಗಿ ಬಂದ ಬದುಕನ್ನೇ ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಬದುಕಿ ನೀಗಬೇಕಿದೆ."

ನಿಡುಗಾಲದಿಂದ ನನಗೆ ತಿಳಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯ ಏಳು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಕಾಲ, ಕಾರ್ ಅಪಘಾತವೊಂದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಆಂಡ್ರ್ಯೂ ಡುಬಸ್ ಅತೀವ ಮಾನಸಿಕ, ದೈಹಿಕ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಬ್ರೋಕನ್ ವೆಸಲ್ಸ್ ಎಂಬ ತನ್ನ ಪ್ರಬಂಧಗಳ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ;

"ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಲಗಿದ್ದೆ, ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಲೈಟುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಆರಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು, ಆಗ, ನನಗೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಏನೋ ಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಮಾರ್ಫಿನ್ ಅಥವಾ ಜ್ಯೂಸ್ ಅಥವಾ ನೀರು ಏನೋ ಒಂದು. ನಾನು ಇನ್ನೇನು ನರ್ಸ್‌ಗಾಗಿ ಬಟನ್ ಪ್ರೆಸ್ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಆಗ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿನ ಹಾಲ್‌ನಿಂದ ಪ್ರಾಯದ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಯಾತನೆಯಿಂದ ನರಳುವ ಆರ್ತನಾದದಂಥ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಆಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಆರ್ತನಾದದ ತೀವ್ರತೆಯೂ ಕುಸಿಯಲಿಲ್ಲ. ನೋವಿನ ತೀವ್ರತೆ ಅಷ್ಟಿತ್ತು. ನಾನು ಬಟನ್ ಪ್ರೆಸ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾತನೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನೇ ಮುಂದೊತ್ತಬಾರದು. ಮತ್ತೆ ಅನಿಸಿತು, ಸದಾ ಕಾಲ ಒಬ್ಬರಲ್ಲಾ ಒಬ್ಬರು ಯಾತನೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಹಾಗಾದರೆ, ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಡುವಂತಿಲ್ಲ. ತಕ್ಷಣವೇ ನನಗೆ ಹೊಳೆದಿದ್ದು, ಒಬ್ಬ ಸಂತ ಮಾತ್ರ ಅಂಥ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಬಲ್ಲ, ಅಂಥ ನಿಲುವು ತಳೆಯಬಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯ. ನರ್ಸ್ ಆಕೆಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುವ ತನಕ, ಆಕೆಯ ನರಳಾಟ ನಿಲ್ಲುವ ತನಕ ನಾನು ಕಾದೆ. ಬಳಿಕ ಬಟನ್ ಪ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿದೆ."

ಈಗ ಆಂಡ್ರ್ಯೂ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವಾಗ, (ನಾನು ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಾಗ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಅವನು ನನ್ನ ಗುರು ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯ ಕೂಡ) ಅವನು ಮೆಸ್ಸಾಚ್ಯೂಸೆಟ್ಸ್‌ನ ಹೇವರ್‌ಹಿಲ್ಲಿನ ಅಡುಗೆಮನೆಯೊಳಗೆ ತನ್ನ ವೀಲ್‌ಚೇರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಮೌನವಾಗಿಯೇ ನನ್ನ ಮುಖದ ತುಂಬ ತಡಕಾಡಿ ನನ್ನ ನೋವಿನ ಮೂಲ ಯಾವುದು ಎನ್ನುವ ಶೋಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, "ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆಯ?" ಮತ್ತೆ ಅವನು ಗೊಳ್ಳನೆ ನಗುತ್ತಾನೆ. ಥಟ್ಟನೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ "ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದು, ಮಾಡಿದೆಯ? ಈ ವಾರ? ಅಪ್ಪನಿಗೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆಯಾ? ತಗೊ, ನನ್ನ ಫೋನ್ ತಗೊ, ಖರ್ಚಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಡ, ಇಕೊ ಕಾಲ್ ಮಾಡು." ಉಳಿದಂತೆ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಅವನು ಏನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೇ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಉಳಿದ ಕಾಲಿನ ಭಾಗವನ್ನು ಒತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಒಂದೂ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಕೂರುತ್ತಾನೆ.
(ತಂದೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅತೀವ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಿಟ್ಟಿನಂಥದ್ದೇನೋ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ ಪೀಟರ್ ಆರ್ನರ್ ಕೊನೆ ತನಕ ತಂದೆಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ತಂದೆ ತೀರಿದ ಬಳಿಕವೂ ಅದೊಂದು ಅವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ಪ್ರಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಎಮ್ ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆರ್ನರ್ ಪತ್ನಿ. ಆಕೆಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಕೂಡ ಕೊನೆ ತನಕ ಆರ್ನರ್ ಪ್ರಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ನಳನಳಿಸುತ್ತದೆ. Andre Dubus ನ ಪುಸ್ತಕ Selected Stories ಆನ್‌ಲೈನಿನಲ್ಲಿ ಪುಕ್ಕಟೆ ಲಭ್ಯವಿದೆ, ಪುಸ್ತಕವಾಗಿಯೇ ಬೇಕು ಎಂದಿಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಡೌನ್‌ಲೋಡ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಓದಬಹುದು.)
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ