Sunday, April 27, 2008

ನನಗೂ ನಿನಗೂ ಅಂಟಿದ ನಂಟಿನ ಕೊನೆ ಬಲ್ಲವರು ಯಾರು?

ಆನುದೇವಾ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಈಗ ನೆನಪಾಗುವುದು ಬಂಜಗೆರೆ ಜಯಪ್ರಕಾಶ್, ಬಸವಣ್ಣ ಅಲ್ಲ! ಈಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಪರ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇವೆ, ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ; ವಿವಾದಗಳು ಇದರಾಚೆ ಏನನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಿದ ದಾಖಲೆಗಳಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, ಈಗ ಹೇಳಹೊರಟಿದ್ದು ಆನುದೇವಾ ಕುರಿತಲ್ಲ. ಬಂಜಗೆರೆಯವರು ಅನುವಾದಿಸಿದ ಅಲೆಕ್ಸ್ ಹೇಲಿಯ ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತ ಕಾದಂಬರಿ ರೂಟ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ. ತಲೆಮಾರು ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಗ್ರಹಾನುವಾದ ಪ್ರಕಟವಾದದ್ದು 2003ರಲ್ಲಿ. ರೂಟ್ಸ್ ಹೇಲಿಯ ಕುಟುಂಬ ಚರಿತ್ರೆಯ ದಾಖಲೆ. 1976ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದದ್ದು. ಇದು ಮುವ್ವತ್ತೇಳು ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಅನುವಾದಗೊಂಡಿದೆಯಂತೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಮಿಲಿಯಗಟ್ಟಲೆ ಪ್ರತಿಗಳ ಮಾರಾಟದ ದಾಖಲೆಯಿದೆ. ಕಿರು ಧಾರಾವಾಹಿಯಾಗಿ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾದಾಗ ಸುಮಾರು ನೂರ ಮೂವತ್ತು ಮಿಲಿಯನ್ ಜನ ವೀಕ್ಷಿಸಿದರೆಂದು ಅಂದಾಜು.

ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಕಿನ್-ಟೆ ಎಂಬ ಪೂರ್ವಿಕನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಹೇಲಿ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಮೌಕಿಕ ಇತಿಹಾಸಕಾರನೊಬ್ಬನ ನೆರವಿನಿಂದ, ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಸಂಶೋಧನೆ, ಸೃಜನಶೀಲ ಪರಿಶ್ರಮಗಳಿಂದ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಕೃತಿ ರೂಟ್ಸ್. ಆಫ್ರಿಕಾದಿಂದ ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟು ಒಬ್ಬ ಗುಲಾಮನಾಗಿ1767ರಲ್ಲಿ ಈ ಕುಂಟಾ ಕಿನ್-ಟೆಯನ್ನು ಗುಲಾಮರನ್ನು ಸಾಗಿಸುವ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕಾಕ್ಕೆ ತರಲಾಗಿತ್ತು. ಅಮೆರಿಕಾ ನಡೆಸಿದ ಕರಿಯರ ಅಮಾನವೀಯ ಶೋಷಣೆ, ಕ್ರೌರ್ಯ, ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಮಾನವೀಯ ಮಿಡಿತಗಳನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ನವಿರಾಗಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ ಬಂಜಗೆರೆ.

ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ನೆಮ್ಮದಿ, ಸುಖದ ತಾಣವಾಗಿ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಸಹ್ಯಗೊಳಿಸುವ ಒಂದು ಪರಿಸರವನ್ನು, ರೀತಿನೀತಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಾನೆ. ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಏನೇ ಗೊಂದಲ, ಸಂಘರ್ಷಗಳಿದ್ದರೂ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಅರಿತಿರುವ ಮನುಷ್ಯ ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಚ್ಚು ಕಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೊರಗಿನ ಬಲಶಾಲಿ ಶಕ್ತಿಗಳು ಇಂಥ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿ, ವಿರೂಪಗೊಳಿಸಿ, ಕ್ರೂರವಾಗಿಯೂ, ನಿಷ್ಕರುಣಿಯಾಗಿಯೂ ದಮನಕಾರಿಯಾಗಿ ಎರಗಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನಾಶ. ಎರಡು ಶತಮಾನಗಳ ನಂತರ ಇದನ್ನು ಕಾಣುವಾಗ, ಕಾಣಿಸುವಾಗ ಒಂದು ಬಗೆಯ ನಿರ್ವಿಕಾರ ಸಿದ್ಧಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಆಗಿಹೋದ ಸಂಗತಿಗಳು. ಒಮ್ಮೆ ಹಾಯ್ದು ಬಂದ ಬಳಿಕ ಕೆಂಡದ ಹಾದಿ ಕೂಡ ಮುಗಿದು ಹೋದ ಸಂಗತಿ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಅದನ್ನು ಹಾದು ಬಂದವನು ನಿರಾಳವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದವರಿಗೆ ಮೈ ಜುಂ ಎನಿಸುತ್ತದೆ, ಮನಸ್ಸು ಬೆಚ್ಚಿ ಎದ್ದು ಕೂರುತ್ತದೆ. ಅವನಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಮುಗಿದು ಹೋದ ವಿಸಂಗತಿಯಷ್ಟೇ ಆಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ತಾನು ನಂಬಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಟ್ಟು, ಆಚರಿಸುತ್ತ ಬಂದ ಬದುಕಿನ ರೀತಿ ನೀತಿಗಳೇ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಹವೇ ಎನಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಅದು ಕಂಗಾಲಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ರೂಟ್ಸ್ ಮಟ್ಟಿಗಂತೂ ಈ ಮಾತು ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರರಷ್ಟು ನಿಜ.

ಆಫ್ರಿಕಾದ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಬುಡಕಟ್ಟಿನ ಶಾಂತ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕು ಕುಂಟಾಕಿಂಟೆಯದು. ಅವನ ಹುಟ್ಟು, ಬಾಲ್ಯ, ಆಟಪಾಠ, ಸಾಹಸಗಳು, ಪ್ರೀತಿಯ ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ತಮ್ಮಂದಿರು, ಇನ್ನೇನು ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು ಎನಿಸಿದ ಆ ಮಾಯಕದ ಯೌವನ...
ಹಠಾತ್ ಸೆರೆ. ಗುಲಾಮಗಿರಿಯ ನಗ್ನ ಬದುಕು. ಗುಲಾಮರನ್ನು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಸಾಗಿಸುವ ಹಡಗಿನ ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ, ಹೇಲು ಉಚ್ಚೆಯ ನರಕದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆಯ ಕೂಪದಲ್ಲಿ ಹೇನು, ಹೆಗ್ಗಣ,ಹುಳಗಳ ಕಾಟದಲ್ಲಿ ಸರಳುಗಳ ನಡುವೆ ಸರಪಳಿ ಬಿಗಿದುಕೊಂಡು ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಪ್ರಯಾಣ. ಚಾಟಿಯೇಟು. ಲೋಹದ ಕಿಲುಬು ಕೆರೆದಂತೆ ಮೈ ಕೆರೆದು ರಕ್ತ ಬರಿಸುವ ಅಪರೂಪದ ಸ್ನಾನ. ಮತ್ತೆ ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ಮನುಷ್ಯರಿಗಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರ ವ್ಯಾಪಾರ. ಗುಲಾಮರ ಸೇಲ್!

ಮುಂದೆ ಅಲ್ಲಾನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಏಸು ಬರುತ್ತಾನೆ. ಕುಂಟಾಕಿಂಟೆ ಟೋಬಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಗುಲಾಮರ ಮಕ್ಕಳು ಒಡೆಯರ ಉಚಿತ ಆಸ್ತಿಯಾಗುವುದರಿಂದ ಈ ಗುಲಾಮರ ಮದುವೆಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಹೆಸರುಗಳು. ಮದುವೆಯಾದ ಹುಡುಗಿ ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ಯೆಯಲ್ಲದ ಅನುಮಾನ ಬಂದರೇ ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ನೋಡದೆ ತಲಾಖ್ ಹೇಳುವ ಕುಲದ ಕುಂಟಾಕಿಂಟೆ ಈಗ ಎರಡು ಬಾರಿ ಹೆತ್ತಿರುವ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಬೆಲ್‌ಳನ್ನು ಅವಳ ನಲವತ್ತರ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳು ಕಿಜ್ಜಿ. ಈ ಕಿಜ್ಜಿಯನ್ನು ಕುಂಟಾ ಕಿಂಟೆಯ ಎದುರಿಗೇ ಬರ್ಬರವಾಗಿ ಕೆಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಅವಳ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಮುಗ್ಧ ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ. ಅವಳನ್ನು ಅವನೆದುರೇ ಮಾರಲಾಗುತ್ತದೆ, ಒಂದು ಪಶುವನ್ನು ಮಾರಿದಷ್ಟೇ ಸಹಜವಾಗಿ. ಒಮ್ಮೆ ಓಡಿ ಹೋಗುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕುಂಟಾನ ಅರ್ಧ ಪಾದವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಅವನು ಇನ್ನೆಂದೂ ಓಡದಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಉಮರೋ ಮತ್ತು ಬಿಂಟಾ ಕುಂಟಾನಂಥ ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕುಂಟಾಕಿಂಟೆ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯ, ತಾಯ್ತಂದೆ, ದೇಶ, ಗೆಳೆಯರು, ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರು, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಅವನು ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೆ ಈ ಮಗಳು ಕಿಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೂ ಈ ಕಿಜ್ಜಿ ಅತ್ಯಾಚಾರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗನಿಂದಲೇ ಬದುಕಿನತ್ತ ಮುಖಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಕಿಜ್ಜಿಯ ಮಗನ ಬದುಕು ಇನ್ನೊಂದೇ ಸಾಹಸದ ಕತೆ. ಅವನನ್ನೂ ಮಾರುವುದು ಖರೀದಿಸುವುದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಪರಿವಾರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಸ ಬದುಕು ಆರಂಭಿಸಲು ನಡೆಸುವ ಹೋರಾಟದ ಹಿಂದೆ ಅಬ್ರಹಾಂ ಲಿಂಕನ್ನನ ಗುಲಾಮಗಿರಿ ನಿಷೇಧದ ಕಾನೂನಿದೆ, ಬಲಿದಾನವಿದೆ.

ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿ ಓದಿ ಮುಗಿಸುತ್ತ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ತಲೆಮಾರುಗಳ ತಲ್ಲಣ, ವಿಧಿಯ ಆಟ, ಮನುಷ್ಯನ ಕ್ರೌರ್ಯ, ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಲಾತ್ಕಾರದ ವಿಘಟನೆ, ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಸಹಿಸುವುದು, ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾದಾಗ ಮನುಷ್ಯ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವ ದುರಂತದ ಚಿತ್ರ ಕಂಡು ಮನಸ್ಸು ತತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಘೋರವಾಗಿದೆ. ಸಂಬಂಧಗಳು ಸುಳ್ಳೆ? ಅದು ಭ್ರಮೆಯ ಪಾತಳಿಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುವ ವಿದ್ಯಮಾನವೆ? ತೊರೆದು ಬಿಡಬಹುದಾದ್ದೆ, ಸಾಧ್ಯವೆ? ಎಂಬೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ ಕುಟುಂಬ ಪದ್ಧತಿಯ ಮಿಥ್‌ಗಳ ಅನಾವರಣ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿದೆಯೆ ಅನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಅದೆಷ್ಟು ಭಯಂಕರ ಅನಿಸುವಂತೆ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ತಟ್ಟುವುದರಿಂದಲೇ, ಕಲಕುವುದರಿಂದಲೇ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ಒಂದು ಪಾರಂಪರಿಕ ಬೆಸುಗೆಯನ್ನು ಕಂಡಿರುವ, ನಂಬಿರುವ ಮತ್ತು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವ ನಾವು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಆತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಕೂಡ.

ಹೆತ್ತ ತಂದೆಯೆದುರೇ ನಡೆಯುವ ಕಿಜ್ಜಿಯ ಮಾರಾಟದ ಪ್ರಸಂಗ ಈ ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಮನುಕುಲದ ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣ ಪಾತಕ. ಇನ್ನೆಂದೂ ಈ ಮಗಳಿಗೆ ತಂದೆಯ ಆಸರೆಯ ಕನಸು ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ವಯಸ್ಸಾದ ತಂದೆಗೂ ಅಷ್ಟೆ. ಈ ತಂದೆಯ ತಂದೆಯಾದರೂ ಕಂಡಿದ್ದು ಅದನ್ನೇ ಅಲ್ಲವೆ? ಹೀಗೆ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಅವರವರು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ, ಪರಿಸರದಿಂದ, ಬದುಕಿನಿಂದ ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಎತ್ತಿ ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ನೆಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಅವರ ಬದುಕನ್ನು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ನೆಲೆಗಟ್ಟು ಏನಾದೀತು? ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಮಗಳು, ಹೆಂಡತಿ ಎನ್ನುವ ಪದಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಏನಾದರೂ ಅರ್ಥ ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆಯೆ ಇಲ್ಲಿ? ಅದೆಲ್ಲ ಹೋಗಲಿ, ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟೇ ಟೆಂಪೊರರಿಯಾಗಿಯೇ ಇರಲಿಯಲ್ಲ, ಇವತ್ತು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ನನಗೂ ನಿಮಗೂ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಇಲ್ಲವೆ? ಇದನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಡುವರ್ಡೋ ಗೆಲಿಯಾನೋನ Memory of Fire (ಇದನ್ನು ಕೆ.ಪಿ. ಸುರೇಶ್ ಬೆಂಕಿಯ ನೆನಪು ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸೊಗಸಾಗಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ, ಅಭಿನವ ಇದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ.) ಮತ್ತು ನಮ್ಮವರೇ ಆದ ನೇಮಿಚಂದ್ರರ ಯಾದ್ ವಶೇಮ್ (ನವಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರಕಾಶನ) ಕೃತಿಗಳು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕದ ಕತೆ ಹೇಳಿದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಯುರೋಪು ಹಿಟ್ಲರನ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನರಳಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಎಂ.ಆರ್.ಕಮಲ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತಂದಿರುವ ರೋಸಾಪಾರ್ಕ್, ಸೆರೆಹಕ್ಕಿ ಹಾಡುವುದು ಏಕೆಂದು ಬಲ್ಲೆ, ಕತ್ತಲ ಹೂವಿನ ಹಾಡು, ಕಪ್ಪು ಹಕ್ಕಿಯ ಬೆಳಕಿನ ಹಾಡು, ಉತ್ತರ ನಕ್ಷತ್ರ (ಕಥನ ಪ್ರಕಾಶನ) ಎಲ್ಲ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬರುತ್ತವೆ. ಇವತ್ತಿಗೂ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನ್, ಟಿಬೆಟ್ ದಿನದಿನದ ನರಳಾಟವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿವೆ. ಚರಿತ್ರೆಯಿಂದ ನಾವು ಕಲಿತಿದ್ದೇನು?

ಯಾವಾಗಲೂ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಬರೆಯುವವರು ಗೆದ್ದ ಜನ. ಸೋತವರಿಗೆ ಚರಿತ್ರೆಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಜಿ.ರಾಜಶೇಖರ. ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಸೋತವರ ಚರಿತ್ರೆ.

ಬಂಜಗೆರೆಯವರು ಈಚೆಗೆ ಕೆನ್ಯಾದ ಕೆಲವು ಕತೆಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದಾರಂತೆ. ಕನ್ನಡ ಇಂಥ ಅನುವಾದಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಲಿ.
‘ತಲೆಮಾರು’ ಕೃತಿಯ ಪ್ರಕಾಶಕರು: ಆನಂದಕಂದ ಗ್ರಂಥಮಾಲೆ, ‘ಬಲರಾಮ’, ಅಧ್ಯಾಪಕರ ಕಾಲನಿ, ಮಲ್ಲಾಡಿಹಳ್ಳಿ - 577551. ಪುಟಗಳು 16+260. ಬೆಲೆ ನೂರ ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ. ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Sunday, April 20, 2008

ಅದಾವ ಮಾಯೆಯದು, ಎಂದೂ ಯಾಕೆ ಬದುಕಬೇಕು ಅನಿಸದಂತೆ ಬದುಕಿಸುವುದು?


ಈ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿರುವುದು ತೀರ ಸ್ವಲ್ಪ. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ತೀರ ನಮ್ಮದೆಂದೇ ಅನಿಸುವ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಎಷ್ಟೋ ಸಂಗತಿಗಳು ನಮ್ಮದಾಗಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾರದೋ ನಿರ್ಧಾರ, ಯಾರದೋ ಯಾವುದೋ ನಡೆಯ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಬಹುಷಃ ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ ಮುಗಿದದ್ದೇ ನಮಗಾಗ(1984) ಎದುರು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆರ್ಟ್ಸೋ, ಸೈನ್ಸೋ ಅಥವಾ ಕಾಮರ್ಸೋ ಎನ್ನುವುದು. ಈ ಮೂರರಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಕೂಡ ತೀರಾ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೆನೆದರೆ ನಗುಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದು ನಗುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಈಗ ತಿಳಿದಿದೆ! ನಾವೆಲ್ಲ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಡಿಗ್ರಿ ಪಡೆದಿದ್ದೆವು. ಎಲ್ಲರೂ ಡಿಗ್ರಿಯಾದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು, ಏನಾದರೂ ಕೆಲಸ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದರು. ಇವತ್ತಿನ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಇಂಟ್ರ್ಯೂಗಳ ಕಾಲ ಆಗಿನ್ನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ನೋಡಿ, ಹಿಂದೆ ಮುವ್ವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಜನರೇಶನ್ ಗ್ಯಾಪ್‌ ಅಂತ ನಾವೆಲ್ಲ ಹೇಳುವ ಈ ಅನುಭವ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಈಗ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಗೇ ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಗೋಚರಿಸತೊಡಗುತ್ತಿದೆ. ಐದೇ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಶಿಕ್ಷಣ, ಡಿಪ್ಲಾಮಾ, ಶಾರ್ಟ್ ಕೋರ್ಸ್,ಫಾಸ್ಟ್ ಟ್ರ್ಯಾಕ್, ಸಂದರ್ಶನ, ನೌಕರಿ, ಸಂಬಳ ಎಲ್ಲ ಇವತ್ತು ಔಟ್ ಡೇಟೆಡ್ ತರ ಕಾಣಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಡಿಗ್ರಿ ಮುಗಿಸುವವರೆಗೆ ಫಸ್ಟ್ ಕ್ಲಾಸ್, ಡಿಸ್ಟಿಂಕ್ಷನ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಭ್ರಮೆಗಳೆಲ್ಲ ಆ ಡಿಗ್ರಿ ಎಂಬುದು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಕರಗತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಸಂಬಳದ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಬೇಕಾದರೆ ಯಾರು ಯಾರನ್ನೋ ಕಂಡು, ಹಲ್ಲುಗಿಂಜಿ, ಇನ್ಯಾರಿಂದಲೋ ಹೇಳಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಕೈಗೂಡುವವರೆಗೆ ಇನ್ಯಾರದೋ ಹಂಗಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವಂತೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ನರಳಿ-ನವೆದು, ತಿನ್ನುವ ಅನ್ನ ಮೈಗೆ ಹತ್ತದೆ...
ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ಯಾವುದೂ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಅನಿಸಿ ಅಚ್ಚರಿ.
ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟಾದರೂ ಏನೇನೋ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಮದುವೆಯಾಗದೇ ಹೋದ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಕ್ರಮೇಣ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ಹೊಳಪು ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಿಂಗರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ನಡೆಯುವ ಶೈಲಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ದೇಹ ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರವಹಿಸುವುದು ಎಲ್ಲದರ ಕಡೆಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಕುಂದುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಇದರಿಂದ ಅವರು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ಕೂಡ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಮದುವೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಇವರ ಮಾತು, ವರ್ತನೆ, ಆಸಕ್ತಿ ಎಲ್ಲ ವಿಲಕ್ಷಣವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ನೆನಪಿರುವ ಒಂದು ಚಿತ್ರ, ಇಂಥ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯ ತಲೆಗೂದಲು ಉದುರಿ ನೆತ್ತಿ ಬೋಳಾಗಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ಉಪ್ಪರಿಗೆಯಿಂದ ಕಂಡು ಕಂಗಾಲಾದ ದೃಶ್ಯ.
ಇವತ್ತು ಇಂಥದ್ದೆಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸಂಗತ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು. ಮದುವೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹುಡುಗಿಯರಾಗಲೀ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಹುಡುಗರಾಗಲೀ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿನಗಳು ಎಲ್ಲೋ ಮರೆಗೆ ಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಂಥ ಅನುಭವಗಳು ಬದುಕಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗ್ಗುಲನ್ನು ತೋರುವುದರಿಂದ ಅದು ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಕು. ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಲಾಗದೇ ಹೋಗುವ ಅನುಭವಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು. ನಮಗೆ ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ದಕ್ಕುವುದು ನಾವು ಆಯ್ದುಕೊಂಡ ಒಂದೇ ಒಂದು ಹಾದಿಯ ಅನುಭವಗಳು. ಕಾರಂತರ ರಾಮ ಐತಾಳನ ಅನುಭವಗಳಾಗಲೀ, ಕರ್ವಾಲೋದ ನಿರೂಪಕನ ಅನುಭವಗಳಾಗಲೀ, ಚಿತ್ತಾಲರ ನಾಗಪ್ಪನ ಅನುಭವಗಳಾಗಲೀ, ಒಬ್ಬ ಚೋಮ, ಒಬ್ಬ ಹೂವಯ್ಯ, ಒಬ್ಬ ತಬರ, ಒಬ್ಬ ರಾಜೀವ (ವ್ಯಾಸರಾಯ ಬಲ್ಲಾಳರ ಬಂಡಾಯದ ನಾಯಕ), ಒಬ್ಬ ಫಣಿಯಮ್ಮ, ಒಬ್ಬ ಪ್ರಾಣೇಶಾಚಾರ್ಯ, ಲಂಕೇಶರ ಫಲವತ್ತಾದ ಕಪ್ಪು ನೆಲದಂಥ ದೇವಿ ಯಾರ ಬದುಕನ್ನೂ ನಮ್ಮದೇ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ನಾವು ಬದುಕುವುದು ಇನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿದ್ದು ಸಾಹಿತ್ಯ, ಅದರ ಓದು.
ಗಿರಿಯವರ ಗತಿ,ಸ್ಥಿತಿ ಕಾದಂಬರಿ, ಚಿತ್ತಾಲರ ಶಿಕಾರಿ, ಲಂಕೇಶರ ಬಿರುಕು ಮತ್ತು ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಸ್ವರೂಪ - ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಒಂದೇ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನ ಕ್ಷುದ್ರತೆಯನ್ನು ಶೋಧಿಸುತ್ತ ಹೋಗುವ ಕಾದಂಬರಿಗಳು. ಒಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಇದು ವಿಕ್ಷಿಪ್ತತೆಗೆ ಹೊರಳುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಮಟ್ಟದ ಒಂಟಿತನದ ಹಲಬುವಿಕೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಇಲ್ಲ ಇದೇ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಎಂದು ಕೆಲವು ಕಡೆ ಅನಿಸಿದರೂ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನವ್ಯ ಎಂದೆಲ್ಲ ಕರೆಯುವುದು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ನೋಡಬಹುದು. ಲಂಕೇಶ್ ಅಕ್ಕ ಬರೆಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಕ್ಷುದ್ರತೆಯ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುವ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗಿರುವುದು ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರಂತೂ ನವ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ತಿರಸ್ಕಾರ ಬಂದು ಬರವಣಿಗೆಯ ಬೇರೆಯೇ ಮಜಲಿಗೆ ನಡೆದವರು. ಚಿತ್ತಾಲರು ಶಿಕಾರಿ ಬರೆಯುವುವಾಗಲೇ ಬೇರೆಯೇ ಹದ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದರು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಶಿಕಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಮಗೆ ಹೊಳಹುಗಳಿವೆ.
ಗತಿ,ಸ್ಥಿತಿ ಬದುಕಿನ ಬೇಸರ (boredom) ಮತ್ತು ಅಸಹ್ಯತೆ (nausea)ಗಳ ಆಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಜಿ.ಎಸ್.ಅಮೂರ.
"ಆತನ ಸ್ಥಾಯಿಭಾವ ಅನಾಸಕ್ತಿ, ಬೇಸರ. ಈ ಬೇಸರ ಅವನ ಮೂಲಪ್ರವೃತ್ತಿಯೋ ಅಥವಾ ಅಸಂಗತ ಬದುಕಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೋ ಖಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಆತನಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಶಯಗಳಿವೆ. ಗೆಳೆಯ ಮೂರ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆತ ನಡೆಸುವ ಸಂಭಾಷಣೆಯೊಂದು ಹೀಗಿದೆ:
"ಏನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿರುತ್ಸಾಹವೇ. ಮಾಡಬಹುದಾದ್ದೆಲ್ಲ ಚಿಲ್ಲರೆಯಾಗಿ, ಮಾಡಲಾಗದ್ದು ಅಗಾಧವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೊಂದು ಕೆಲಸವೂ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳಲ್ಲ" ಎಂದ."ಸಿಂಪಲ್ ಆಗಿ ಹೇಳೋದಾದರೆ ನಿನಗೆ ಬೋರ್ ಆಗಿದೆ. ಸುಮಾರಾದ್ದೊಂದು ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿ ಕೈಗೆ ರೆಗ್ಯೂಲರ್ ಆಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಣ ಬೀಳ್ತಾಹೋಗಲಿ, ನಿನ್ನ ಬಹಳಷ್ಟು ಬೇಜಾರು ಕಡಿಮೆಯಾದೀತು" ಎಂದ ಮೂರ್ತಿ."ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು ನೋಡು. ಕೆಲವು ಸಾರಿ ನಾವು ಬಹಳ philosophical ಅಂತ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ನಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ ಸುಮ್ಮನೇ ಖಾಲಿ ಜೇಬಾಗಿರುತ್ತೆ" ಎಂದು ನಕ್ಕ.
ಆತನ ಅನಾಸಕ್ತಿಯ ತಾತ್ವಿಕ ಸ್ವರೂಪ ಏನೇ ಆಗಿರಲಿ, ಅದು ಅವನ ಸ್ಥಾಯೀ ಭಾವವೆನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ" (ಕನ್ನಡ ಕಥನ ಸಾಹಿತ್ಯ:ಕಾದಂಬರಿ - ಜಿ ಎಸ್ ಅಮೂರ)
ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬದುಕ ಬೇಕು ಎನಿಸುವಂತೆ, ಯಾಕೆ ಬದುಕಬೇಕು ಅನಿಸದಂತೆ, ಈ ಎರಡೂ ವಿಚಾರ ಎಂದೂ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗದಂತೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಸರಳವಾಗಿ ಬದುಕುವಂತೆ ಮಾಡಬಲ್ಲದ್ದು ಯಾವುದು? ಹಣ, ಹೆಣ್ಣು, ಮಣ್ಣು ಈ ಮೂರೂ ಅಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನಾದರೂ ಇರಬಹುದೆ? ಅದು ಬರೇ ಪ್ರೀತಿ ಅಲ್ಲವೆ?
ಗತಿ,ಸ್ಥಿತಿಯ ನಾಯಕ ಮತ್ತು ನಾಯಕಿ (ಹಾಗೆಂದು ಕರೆಯಬಹುದಾದರೆ!) ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹೆಸರಿಲ್ಲ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಅವನು ‘ಆತ’ ಅವಳು ‘ಆಕೆ’. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆಂದು ಬಿಸಿಲಿನ ಧಗೆಯಿಂದ ಕುದಿಯುತ್ತಿರುವ (ಅಂಥ ಅನುಭವ ನಮಗೂ ಉಂಟು ಮಾಡಬಲ್ಲ ವಿವರಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಭಾಷೆ ಗಿರಿಯವರದು) ಊರಿಗೆ ಬಂದು ಕೊಳಕಾದ ಗಲ್ಲಿ, ಓಣಿ, ಹೋಟೆಲು, ಹೋಟೆಲಿನ ರೂಮು, ಅಲ್ಲಿನ ತಂಡಾಸು, ಬಕೆಟ್ಟು, ಬೆವರು, ಗಬ್ಬು ವಾಸನೆ ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಇನ್ನೆಂದಿಗೂ ಹೊರಹೋಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಕಂಗಾಲಾಗುವ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಸಿಲ್ಲದ ಅತಂತ್ರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾದಂಬರಿ ಬದುಕಿನ ಮಗ್ಗುಲುಗಳ ದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಜಿ ಎಸ್ ಸದಾಶಿವರ ‘ಸಿಕ್ಕು’ ನೀಳ್ಗತೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಈ ವಿಲಕ್ಷಣವೇನಲ್ಲದ ಊರನ್ನು ಸುತ್ತಲೂ ಒಂದು ಬಂಡೆ ಆವರಿಸಿದ ಕೋಟೆಯೋ, ನಿಗೂಢ ಲೋಕವೋ ಎಂಬಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸುವ ಗಿರಿಯವರು ಜೋಗದ ಕಣಿವೆಗೆ ಇಳಿಯುವ, ಇಳಿದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರತಿಮಾ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಬದುಕಿನ ಗತಿಯನ್ನು ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡಂತಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಒಂದು ಮಿಂಚಿನ ಹೊಳಹಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲೂ ಕೃತಕತೆ ಇಲ್ಲ. ತಿಣುಕಾಡಿ ಓದುವ ಅಗತ್ಯ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರದೂ ಆಗಬಹುದಾದ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಹಂತವನ್ನು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ನವಿರಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವುದು ಸರಳವಲ್ಲ. ಅದು ಬದುಕನ್ನು ತೀವೃವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತ, ಆಗಲೇ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತ, ಗಮನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತ ಹೋಗುವವರಿಗಷ್ಟೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಒಂದು ಅನನ್ಯತೆ. ಇದು ಕೂಡ ಅಂಥ ಸುಖದ ಅನುಭವವೇನಲ್ಲ. ಆದರೂ ಈ ಅನುಭವ ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಕು. ಅದು ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ದಕ್ಕುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ದಕ್ಕದೇ ಹೋದ ಅನುಭವವನ್ನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಓದಿನಿಂದಲೇ ಪಡೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
"ಕೃತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಲೇಖಕರ ಹಾಗೂ ಉಳಿದ ಓದುಗರ ದೃಷ್ಟಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನುಭವ. ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇರಬಹುದು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗ ‘ಹಳದಿ ಮೀನು’ ಹಾಗೂ ‘ಗತಿ,ಸ್ಥಿತಿ’ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸ್ಥೆ ತೋರಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ಕಾದಂಬರಿಯ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಈ ಕೃತಿಗಳು ಬೇರು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ." ಎಂದಿರುವ ಅಮೂರರ ಮಾತು ನಿಜ. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮುನ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಸ್.ದಿವಾಕರ್ ಹೇಳಿರುವ ಮಾತುಗಳು ಕೂಡ ನಿಜ:
"ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಗಿರಿಯವರ ಕೃತಿ ಗತಿ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಓದಿದಾಗ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಓದಿದ ಕಿಂಚಿತ್ ನೆನಪೂ ಆಗದಷ್ಟು ತೀರ ಹೊಸ ಅನುಭವವಾಯಿತು, ನನಗೆ. ಒಂದು ಯಶಸ್ವಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಯ ಅನನ್ಯತೆಗೆ, ಅದರ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಪ್ರಭಾವಿ ಶಕ್ತಿಗೆ, ಇಂದಿಗೆ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ ಮುಂದಿಗೂ ಸಲ್ಲುವ ಅದರ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮ ನಿದರ್ಶನ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಚಲನಶೀಲತೆಯಿಲ್ಲದ ಗತಿಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಣದ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಗಿರಿಯವರು ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮಗ್ಗುಲುಗಳನ್ನು ಕೊರೆದು ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ, ಧಾಟಿ ಧೋರಣೆಯಲ್ಲಿ, ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವೋಪಜ್ಞತೆ ಸಾಧಿಸಿರುವ ಕೃತಿ ಇದು."ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಯ ಓದುಗರಿಗೆ ಇದು ನವ್ಯರ ಕಾಲದ ಕಾದಂಬರಿಯೆಂದು ಬಹುಷಃ ಅನಿಸಲಾರದು. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಹೊಸತನ, ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಸಾಧಿಸಿರುವ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಒಂದು "ಕ್ಲಾಸಿಕ್" ಕೃತಿಯಾಗಿದೆ."
ಅಂಕಿತ ಪ್ರಕಾಶನ, 53, ಶಾಮ್‌ಸಿಂಗ್ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್, ಗಾಂಧಿಬಜಾರ್ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆ, ಬಸವನಗುಡಿ, ಬೆಂಗಳೂರು - 560004.

ಫೋನ್:26617100
ಪುಟಗಳು : 132+
ಬೆಲೆ: ರೂಪಾಯಿ ಐವತ್ತು.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Sunday, April 13, 2008

ಚೀನಾದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು


ಈಗ ಚೀನಾ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಟಿಬೆಟ್‌ನ ಯುವಕರು ಸುರುಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಒಲಿಂಪಿಕ್ ಜ್ಯೋತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸ್ವಾಗತದಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಇರವು ತೋರಿಸಿದೆ. ಬೌದ್ಧರ ಗುರು ದಲಾಯಿಲಾಮಾ ತಮ್ಮ ನಂತರದ ತಲೆಮಾರು ಬಹಳಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿರುವ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಅರ್ಧ ಭವಿಷ್ಯ ಮತ್ತು ಅರ್ಧ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಕುರಿತು ಆಡಿದಂಥ ಮಾತುಗಳು ಅವರ ಆತಂಕವೋ ಆಶಯವೋ ತಿಳಿಯದೆ ಜನ ಗೊಂದಲಗೊಂಡಂತಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಚೀನಾ ಕಳೆದ ಒಂದೆರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಎದುರುಗೊಂಡ ತಲ್ಲಣಗಳು, ಅದರ ಆರ್ಥಿಕ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದುಕು ಅಲ್ಲಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಸ್ಥಿರಗೊಂಡ ಬಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಜಗತ್ತು ಗಮನಿಸಿದೆ. ಚೀನಾದ ಮಹಾಗೋಡೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುವ ಅದರ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲುಗಳ ನಿಗೂಢ ಲೋಕ ಕ್ರಮೇಣ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಅವಕಾಶಗಳಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿದ್ದು ಮತ್ತು ಜಾಗತೀಕರಣದ ಒಳಿತುಗಳನ್ನು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡ ಒಂದು ದೇಶ ಚೀನಾ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ಈಗ ಇತಿಹಾಸ. ನಾವೆಲ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮಿಕ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಈ ಚೀನಾ ಎಂದರೆ ದ್ರೋಹದ ಸಂಕೇತದಂತೆ ಕಂಡಿತ್ತು. ಹಿಂದೀ ಚೀನೀ ಭಾಯಿ ಭಾಯಿ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಈ ದೇಶ ಸಿಯಾಚಿನನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದ್ದು ಆ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಆದರೆ ತುಂಡು ತುಂಡಾದ ಈ ಎಲ್ಲವೂ ತಪ್ಪುತಪ್ಪಾದ ಚಿತ್ರಗಳೇ. ಒಂದು ದೇಶವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರನ್ನು ಹೀಗೆಲ್ಲ ಸಾರಾಸಗಟಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವುದು ತಪ್ಪು. ಮನುಷ್ಯ, ಅವನ ಆಶೆ, ದುಗುಡ, ಅಗತ್ಯ, ಮುಗ್ಧತೆ, ಆದರ್ಶ, ನೀಚತನ ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಗಡಿಗಳಿಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುವುದು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೂಲಕ ಎಂದೇ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.
ನಮ್ಮ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕಥೆಗಾರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೆಂದು ಈಗಾಗಲೇ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಪೈಯವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆಯ ಚೀನೀ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಅನುವಾದಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿರುವ ಒಟ್ಟು ಹದಿನಾರು ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಕಥೆಗಳೂ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ಗುಂಗು ಆವರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಒಳಗನ್ನು ತಟ್ಟುವಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೆ ನೆನೆದಾಗ ವಾಹ್ ಅನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಸಫಲವಾಗಿವೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳಿಗಾಗಿ ನಾವು ಮೊದಲು ಅಭಿನಂದಿಸಬೇಕಾದ್ದು ಪೈಯವರನ್ನೆ. ಅವರ ಅನುವಾದ ಅಷ್ಟು ಸೊಗಸಾಗಿದೆ. ಅನುವಾದ ಅನಿಸದ ಹಾಗಿದೆ. ಈ ಸಂಕಲನದ ಪಾತ್ರಗಳು ಬಹುಕಾಲ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ನಡುವಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಬಿಡುವುದು ಈ ಸಂಕಲನದ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಸಾಧನೆ.
ಜೀಜುನ್ ಜೊತೆಗಿನ ಪ್ರೇಮಾಂಕುರ, ಆನಂತರದ ಮದುವೆ, ದಾಂಪತ್ಯ, ಅದು ಕ್ರಮೇಣ ಉತ್ಸಾಹ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಆಚರಣೆಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಳಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಕೊನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಶಿಜುವಾನ್ ಶೆಂಗ್‌ಗೆ ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ತಡವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಮೆಲುಗತಿಯ ಒಂದು ಹಾಡಿನಂತೆ ಇದೆಯಿಲ್ಲಿ. ಜೀಜುನ್‌ಳ ಪಾತ್ರ ಚಿತ್ರಣ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ರೇಖೆಗಳಲ್ಲೇ ಒಡಮೂಡಿದ್ದರೂ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುವಲ್ಲೇ ಗಾಢವಾಗಿ ಬಿಡುವುದು ನಿಜವಾದ ಅಚ್ಚರಿ! ಕತೆಗೆ ಒಂದು ಗುಂಗಿದೆ. ಈ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುವ ಇನ್ನೇನೋ ಇದೆ.
ಹುಲ್ಲಿನ ದಳಗಳು ಕಥೆಯ ಮಿಠಾಯಿವಾಲಾ ಮುದುಕ ಕಾಬೂಲಿವಾಲಾನ ನೆನಪು ತರುತ್ತಾನೆ. ಪುಟ್ಟ ಕಥೆ. ಒಂದು ಮನೋಲಹರಿಯ ಗತಿಯಲ್ಲಿದೆ.
ಉದ್ದ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಗಿಡ್ಡ ಗಂಡ ಕತೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಚ್ಚರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲದ ಈ ಕತೆಯ ದೇಹದೊಳಗೆ ಮಿಡಿಯುವ ಆತ್ಮವೊಂದು ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆಯೋ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ! ಈ ಕತೆಯನ್ನು ಮೇಲಿನ ಜೀಜುನಳ ಕತೆಯೊಂದಿಗೂ ಹೋಲಿಸಬಹುದು. ಇದೂ ಒಂದು ದಾಂಪತ್ಯದ - ದಂಪತಿಗಳ ಕತೆಯೇ. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ಮಂದಿ ಒಂದು ವಠಾರದವರು. ದಂಪತಿಗಳು ಅವರ ಪಾಡಿಗೆ ಅವರು ದುಡಿಯುತ್ತ, ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಈ ಮಂದಿ ಅವರ ಸುಖದ ಬಗ್ಗೆ ಅಸೂಯೆಪಡುತ್ತ, ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸುತ್ತ, ಆ ದಾಂಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೊಂದು ತಿರುವಿಗಾಗಿ, ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿ ಕಾಯುತ್ತ ಇರುವುದನ್ನು ಹೇಳುವುದರ ಮೂಲಕವೇ ಕತೆ ಮೈತಳೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ತಂತ್ರದ ವಿಶಿಷ್ಯತೆಯೇ ಕತೆಗೆ ಬೇಕಾದ ತಮಾಷೆ, ಆತಂಕ, ಕೌತುಕ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಡುವಂತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಮನುಷ್ಯನ ಸಣ್ಣತನ, ಪ್ರೀತಿ, ಮುಗ್ಧತೆ, ಔದಾರ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನು ತನಗೆ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ದಾಂಪತ್ಯಕ್ಕೆ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬೆರಗು ಇಲ್ಲಿದೆ. ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಯಾರದೋ ಆಗಿ ತೊಡಗುವ ಕತೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿನವನದೇ ಆಗಿಬಿಡುವ ಮಾಯಕ ಮಾತ್ರ ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿತೋ ಅರಿವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕತೆ ಮನಸ್ಸಿಗಿಳಿಯುವುದು ಇಲ್ಲೇ.
ಕಪ್ಪು ಗೋಡೆಗಳು ಕೂಡ ಇದೇ ತಂತ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ಕುತೂಹಲಕರ. ಇಲ್ಲಿ ವಠಾರ ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ದಾಂಪತ್ಯವನ್ನಲ್ಲ. ತನ್ನ ಮನೆಗೂ, ಮನೆಯ ಮಾಡಿಗೂ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬ ವಿಲಕ್ಷಣ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ನಡವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲಿನ ವಠಾರದವರನ್ನು ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಚಿಂತೆಗೆ ಹಚ್ಚಿದೆ. ವಠಾರದಲ್ಲಿದ್ದೂ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಈ ಮಂದಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಇವರ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದರೂ ಈ ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಸುರುವಾದ ವಿದ್ಯಮಾನ ಅವರನ್ನು ಕಂಗಾಲಾಗಿಸಿದೆ. ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅನ್ನುವುದೇ ಅವರಿಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಬೊಂಬೆಗಳು ಕತೆ ಬಹುಷಃ ಈ ಸಂಕಲನದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಲಂಕೇಶರ ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ಈ ಕತೆ ನೆನಪಿಸುವುದು! ಆ ಕತೆಯ ಹೆಸರು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಎಂಬ ನೆನಪು. ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಅಂಗಡಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಐದಾರು ಮಂದಿ ಸೇಲ್ಸ್ ಗರ್ಲ್ಸ್, ಬಾಯ್ಸ್ ಕೆಲಸಕ್ಕಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಾರುಣ್ಯದ ವಿಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಮಾಲಕಿಯ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣು ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಕಾಣುತ್ತ ಸಾಕಷ್ಟು ಗೋಜಲುಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹದವಾದ ವಯಸ್ಸು ಅವನದು. ತನ್ನ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತವೆನಿಸಬಹುದಾದ ನಡೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಬಿಗು ನಿಲುವಿನ, ವ್ಯವಹಾರಸ್ಥೆಯಾದ ಮಾಲಕಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ತನಗೇ ಅರಿಯದಂತೆ ಎಬ್ಬಿಸಿರಬಹುದಾದ ತಲ್ಲಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಓದುಗನೇ ಭರಿಸಬೇಕಾಗುವ ಹಾಗೆ ಲಂಕೇಶ್ ಕತೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವಳ ಸೆಟೆದುಕೊಂಡ ಹೆಣ್ತನದಲ್ಲೇ ಅದರ ಟೊಳ್ಳುತನದ ಕುರುಹುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಾಣಿಸುವ ಲಂಕೇಶರ ಕತೆಯನ್ನೇ ನೆನಪಿಸುವ ಈ ಬೊಂಬೆಗಳು ಕತೆ ಕೂಡ ಅಚ್ಚರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪಡ್ಡೆ ಹುಡುಗನ ಬದಲಿಗೆ ಐವತ್ತರ ಮಾಗಿದ ಮನುಷ್ಯನಿದ್ದಾನೆ. ಫ್ಯಾಶನ್ ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲಕಿಗೂ ಸುಮಾರು ಅದೇ ವಯಸ್ಸು. ಇಬ್ಬರೂ ಒಂಟಿ ಜೀವಿಗಳು. ಶ್ಯುಜೆನ್‌ಗೆ ತಾನು ಮಾದಕವಾಗಿ ಕಾಣುವಂತೆ, ಆಧುನಿಕ ಪೋಷಾಕುಗಳಲ್ಲಿ, ಆಕರ್ಷಕ ಭಂಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಶೃಂಗರಿಸುವ ಬೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮೇಣ ತನ್ನ ಮಾಲಕಿ ಹುವಾರೂಯಿ ಕಾಣತೊಡಗುವುದು ಮತ್ತು ವ್ಯವಹಾರಸ್ಥೆಯಾಗಿಯೂ, ತನ್ನ ಒಳಗನ್ನು ತುಂಬ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಂಡವಳಂತೆಯೂ ಕಾಣುವ ಹುವಾರೂಯಿಯ ಆಳದ ನೆಮ್ಮದಿಯೇ ಅವನನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗುವುದೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಒಂದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ! ಹುವಾರೂಯಿಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರಿಸಿದ ರೀತಿ ಅನನ್ಯವಾಗಿರುವುದು ಈ ಕತೆಯ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ.
ಕಿಟಕಿ ಕತೆ ಆಳವಾಗಿ ತಟ್ಟುವ, ವಾಸ್ತವವೊಂದರ ನಿರೂಪಣೆಯೋ ಎಂಬಷ್ಟು ನೇರವಾಗಿರುವ ಕತೆ. ಈ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಹಣಿಕಿಕ್ಕುವ ವರದಿಯ ಧಾಟಿ, ಕಥಾನಕದಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಒಳಗುಗೊಳ್ಳದ ನಿರುದ್ವಿಗ್ನ ನಿರೂಪಣೆಯ ವಿಧಾನ ಈ ಕತೆಯನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿಸಿದೆ. ಕತೆಗಿಂತ ಯಾವುದೋ ಅನುಭವ ಕಥನವನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ಭಾವನೆ ಬರುವಂತೆ ಈ ನಿರೂಪಣೆ ಇದೆ. ಪ್ರೇಮಿಗಳ ನಡುವಿನ ತಪ್ಪುಕಲ್ಪನೆ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುವಲ್ಲಿ ದಕ್ಕುವ ಅಂತ್ಯ ಈ ಕತೆಗಾರ ಕೊನೆಗೂ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಹೋಗಿ ಇನ್ನೇನೋ ಹೇಳುವ, ನಿರೂಪಣೆಗೆ ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟು ತೊಡಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡರೇ ಅನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಏನಿದ್ದರೂ ಈ ಓದು ನಿರಾಸೆಯನ್ನಂತೂ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಆಕಸ್ಮಿಕಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡಲ್ಲೇ ಶೇಷಾಯುಷ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಳೆಯ ಬೇಕಾಗಿ ಬಂದ ಯುವಕರು ಪಾತ್ರವಾಗಿರುವ ಕತೆಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಇವೆ. ಎಂ.ವ್ಯಾಸ (ಸ್ನಾನ ಸಂಕಲನ), ಅಶೋಕ ಹೆಗಡೆ (ವಾಸನೆ,ಶಬ್ದ,ಬಣ್ಣ ಇತ್ಯಾದಿ ಹೆಸರಿನ ಹೊಸ ಕಥಾ ಸಂಕಲನ), ಸಿ.ಎನ್.ರಾಮಚಂದ್ರ (ಮೊತ್ತ ಸಂಕಲನ) ಬರೆದ ಕತೆಗಳು ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕನಾಗಿ ಮಲಗಿದ ಯುವಕ ವಿವಾಹಿತನೇ ಆಗಿರುವುದೊಂದು ವಿಶೇಷ. ಅಂಥವರ ದಾಂಪತ್ಯದ ತಲ್ಲಣಗಳು ಕತೆಯ ಕೇಂದ್ರದಂತೆ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿರುವುದು ಹೆಚ್ಚು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಈ ಆಕಸ್ಮಿಕದ ಕಾರ್ಯಕಾರಣ ಸಂಬಂಧದ ಕುರಿತೇ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಯುವಕ ನಡೆಸುವ ವ್ಯರ್ಥ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಿದೆ. ಈ ವ್ಯರ್ಥ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಲ್ಲೂ ಬದುಕನ್ನು ಮುನ್ನೆಡಸಬಲ್ಲ ಒಳನೋಟಗಳು ದಕ್ಕುವಂತಿರುವುದು ಈ ಕತೆಯ ವಿಶೇಷ.
ಶಿಫು ಇನ್ನೊಂದು ಗುಂಗು ಹಿಡಿಸಬಲ್ಲ ದಟ್ಟ ವಿವರಗಳ, ಕುತೂಹಲಕರವೂ ವಿಲಕ್ಷಣವೂ ಆದ ಪಾತ್ರವೊಂದರ ಸುತ್ತಲೇ ಇರುವ ನೀಳ್ಗತೆ. ಅಯಸ್ಕಾಂತ ಹಚ್ಚಿರುವ, ಮುಚ್ಚುವಾಗ ಟಪ್ ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡುವ ಮುಚ್ಚಳವಿರುವ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಬಾಕ್ಸ್‌ಗಾಗಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಿನಿಟು ನಿಲ್ಲುವ ರೈಲುಬಂಡಿಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಹುಡುಗಿಯ ಕತೆ ಓಹ್, ಸಿಯಾಂಗ್ ಸ್ಯೂ! ಈ ಪುಟ್ಟ ದೇವತೆಯಂಥ ಮುಗ್ಧ ಹಳ್ಳಿ ಹುಡುಗಿ ಸಿಯಾಂಗ್ ಸ್ಯೂ ಜೊತೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಕೂಡ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ ಇಲ್ಲಿ. ಜಯಂತರ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ, ನುಡಿಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರುವ ಮುಂಬಯಿಗೆ ಹೊರಟಿರುವ ಟ್ರಕ್ಕು, ಅದರ ಡ್ರೈವರು, ಪುಗ್ಸಟ್ಟೆ ಟ್ರಕ್ಕು ಹತ್ತಿ ಕೂತ ವಿಚಿತ್ರ ಆತಂಕ, ಕನಸು, ಖುಶಿಗಳ ಮುದ್ದೆಯಂತಿರುವ ಒಬ್ಬ ನಿರುದ್ಯೀಗಿ ಯುವಕ - ರನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಕತೆ ಹದಿನೆಂಟರ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ. ಎಂಥವರ ಎದೆಯನ್ನೂ ಕಲಕಬಲ್ಲ ಮಾರ್ದವದ ಅದ್ಭುತ ಕತೆ ಚೆರ್ರಿ....
ಚೀನಾದ ಆರ್ಥಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಪಲ್ಲಟಗಳನ್ನೇ ಚಿತ್ರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದ ಕೆಲವು ಕತೆಗಳೂ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿವೆ. ಕೆಂಪು ಬೈಂಡಿನ ಪುಸ್ತಕ, ೧೩, ಆನಂದ ರಸ್ತೆ, ಸಾವು ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ಸುಮಾರಾಗಿ ಅಂಥ ಕತೆಗಳೆನ್ನಬಹುದು.
ಹೃದಯವಂತರನ್ನು ಕಾಡಬಲ್ಲ, ಸಂತೈಸಬಲ್ಲ ಕತೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಪೈಯವರಿಗೂ, ಅವರ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು(!) ಬರೆಯಿಸಿದ, ಚೀನಾದ ರಾಜಕೀಯ, ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಚೀನಾ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸ್ಥೂಲ ಪರಿಚಯವನ್ನೂ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡಿರುವ ಎಸ್ ದಿವಾಕರರಿಗೂ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳಬೇಕು, ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ.
ಭಾಗ್ಯಲಕ್ಷ್ಮೀ ಪ್ರಕಾಶನ, 87, 3ನೇ ಕ್ರಾಸ್, 4ನೇ ಬ್ಲಾಕ್, ಬನಶಂಕರಿ 3ನೇ ಸ್ಟೇಜ್, 3ನೇ ಫೇಸ್, ಬೆಂಗಳೂರು-560 085. ಮೊಬೈಲ್ : 94480 47735
ಪುಟಗಳು 248+

ಬೆಲೆ: ನೂರ ಇಪ್ಪತ್ತು ರೂಪಾಯಿ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Thursday, April 10, 2008

ಬೇರೆಯವರು ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಬರೆಯುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತ...

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕೊಂಡು ತರುತ್ತಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ರಾಶಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತ ಹೋದುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಗಾಭರಿಯಾಯಿತು. ೨೦೦೬ರಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಇಡೀ ವರ್ಷ ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಲೆಕ್ಕ ತೆಗೆದಿದ್ದೆ. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ನನ್ನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಓದಿದ ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ತೀರ ಸುಳ್ಳಾಗಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಬರೆದಿಡುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನೋಡಿದಾಗ ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಾಭರಿಯಾಗಿತ್ತು. ೨೦೦೭ರಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಶತಾಯಗತಾಯ ಮುವ್ವತ್ತಾರು, ನಲವತ್ತಕ್ಕೆ ಏರಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು ನನಗೆ. ಇದು ಇನ್ನು ಹೀಗೇ ಆದರೆ ನನ್ನ ಉಳಿದ ಆಯುಷ್ಯ ಅಂತ ಏನು ತುಂಬ ಆಶಾವಾದಿಯಾಗಿ ನಾನೂ ಬಹುಮಂದಿಯಷ್ಟು ಕಾಲ ಬದುಕೇ ಬದುಕುತ್ತೇನೆಂದುಕೊಳ್ಳುವುದಿದೆ, ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸಿದರೂ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಓದುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. ಇಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಬದ್ಧನಾಗಿ ಬರೆಯುವುದಾದರೆ ಅದರ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದಲಾದರೂ ನನ್ನ ಓದು ಸುಧಾರಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಸ್ವಾರ್ಥದಿಂದ ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ಹೊರಟೆ.
ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಫಲಿಸಿದಂತಿದೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ನೀನು ಕತೆ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯುವುದು ಯಾವಾಗ ಮಹರಾಯ, ನಿನ್ನ ಕ್ರಿಯೇಟಿವ್ ರೈಟಿಂಗ್ ಹಾಳಗುವುದಿಲ್ಲವ ಎಂದ ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೆ ಅದೆಲ್ಲ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬದುಕು ನನಗೆ ಮುಖ್ಯ, ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕಿಂತ ಓದು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರತಿಫಲ ನೀಡುತ್ತ ಬಂದಿರುವ ಹವ್ಯಾಸವಾಗಿ ಕಂಡಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತ ಕೂರುವ ವೇಳೆಯಲ್ಲೇ ಇನ್ನೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ಸ್ವಲ್ಪ ಓದುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲವ ಅನಿಸಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯದಿರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು ಅನಿಸಿದ್ದೂ ಇದೆ. ನಾನು ಓದಿದೆ ಎನ್ನುವ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದು ಎಲ್ಲರೂ ಓದಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲವಲ್ಲ.
ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ ಒಳ್ಳೆಯದಿದೆ, ಓದಿದ್ರಾ, ಓದಿ ನೋಡಿ ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದಂಥ, ಅಥವಾ ನಮಗೆ ಹಿಡಿಸಿದ ಲೇಖಕರು ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ದುಡ್ಡುಕೊಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯ, ನನ್ನಂಥವರಿಗೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವೆಲ್ಲ ಉತ್ತಮ ಪುಸ್ತಕಗಳೇ. ಆದರೂ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನನಗೂ ಹಾಗನಿಸಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಈಗಂತೂ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದು, ಅಚ್ಚಾದದ್ದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪುಸ್ತಕಗೊಳಿಸಿ, ಅದ್ದೂರಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಮಾರಂಭವನ್ನೂ ಹೊರಡಿಸಿ ಅದನ್ನು ದಿಗ್ವಿಜಯಕ್ಕೆ ಬಿಡುವುದು ಸಂಪ್ರದಾಯವೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಓದಲೇಬೇಕಾದ, ಓದಬೇಕಾದ, ಓದಬಹುದಾದ, ಓದದಿದ್ದರೂ ನಷ್ಟವಿಲ್ಲದ, ಓದುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ, ಓದಬಾರದ ಪುಸ್ತಕಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ತರ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಪುಸ್ತಕದ ಹುಚ್ಚು ಇರುವ ಮಂದಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೂರ್ಖರಾಗಲು ವಿಪುಲ ಅವಕಾಶಗಳಿರುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲವರ ಅಗತ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಸ್ನೇಹಿತರು, ಪರಿಚಯದವರು, ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯಕ್ಕೋ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೋ ಪುಸ್ತಕ ಕಳುಹಿಸಿದರೆ ಅವರ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಅಂಥ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಲೇ ಬೇಕಾದ ಒಂದು ಅದ್ವಿತೀಯ ಪುಸ್ತಕ ಎಂದು ಬರೆದು ಋಣಸಂದಾಯ ಮಾಡುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಭಯ ಕೂಡ ಪಡಬೇಕಾದ ದಿನಗಳಿವು.
ನಾವೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಯಾಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅವರಿವರು ಒಳ್ಳೆಯದಿದೆ ಎಂದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೇ ಓದುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಸೀಮಿತ ಸಮಯ, ಸೀಮಿತ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಎರಡರ ಮಧ್ಯೆ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ನಮಗೆ ಹೊಂದುವ ಅಭಿರುಚಿಯುಳ್ಳವರು ಒಳ್ಳೆಯದಿದೆ ಎಂದ ಸಿನಿಮಾ, ನಾಟಕ, ವಸ್ತು, ವಿಚಾರವನ್ನು ನಾವೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಧೈರ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ನಾನು ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹುಡುಕುತ್ತ ಕೆಲವರ ಮಾತು ನಂಬಿ ಹೊಂಡಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಅಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಿದೆ ಎಂದ ಮನುಷ್ಯನ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಗ್ರತೆ ವಹಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತೆ! ಆದರೂ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆಯುವುದೇನೂ ಗುನ್ಹೆಯಲ್ಲ. ಆಫ್ಟರ್ ಆಲ್ ಒಬ್ಬ ಸಾಹಿತಿಯ ಅಪರಾಧವಾದರೂ ಏನು? ಅವನು ಬರೆದದ್ದೇ ಒಂದು ಅಪರಾಧವೆಂಬಂತೆ ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗ ಜಾಡಿಸಿ ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಅವನು ತಪ್ಪಿಯೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಕನಸದಂತೆ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲವೆ? ಆಹಾ ಎಂದು ಅದನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಮಾತು ಹೆಚ್ಚೇ ಹೊಗಳಿ ಬರೆದರೆ ನಮಗಾಗುವ ನಷ್ಟವಾದರೂ ಏನಂತೆ? ಯಾಕೆ ಏನೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಪಾಯದ ಸುಳಿವು ಕಂಡಂತೆ ಮುಖ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ?
ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನಿಗೆ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ವಿಮರ್ಶೆಯಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ತಾನು ಗಮನಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗುವುದಂತೆ. ಆತನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೂ ಅದು ಸಹಾಯಕವಾದೀತೇನೋ. ಹಾಗೆಯೇ ಒಬ್ಬ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇತರರಿಗೆ ಹೇಳುವ ಮನುಷ್ಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಬರೆಯದೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ, ಆದರೆ ತನಗೆ ಕೆಟ್ಟದೆನಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಡ ಬರೆಯುವುದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ ಕೂಡ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಅಪಾಯಕರ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದವರು ಮುಂದೆ ಸ್ವತಃ ಬರೆಯುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಲಾರರು ಅನಿಸುತ್ತದೆ!
ಕೊನೆಗೂ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೊಳ್ಳುವ, ಓದುವ ನಮ್ಮ ನಿರ್ಧಾರ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ಹಲವಾರು ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರಿವ್ಯೂ, ವಿಮರ್ಶೆ, ಪುಸ್ತಕ ಪರಿಚಯವೂ ಒಂದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಂಥ ಪುಸ್ತಕ ಬಂದಿದೆ ಎನ್ನುವ ಮಾಹಿತಿ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಓದಬೇಕಾದದ್ದು ಎನ್ನುವ ವಿಶ್ವಾಸ ಬರಲು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳುವವರು ಬೇಕಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟರ ಮೇಲೆ ಕೊಂಡು ಓದಲು ಮುಹೂರ್ತ, ಕಾಲ ಎಲ್ಲ ಕೂಡಿಬರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದಿದ್ದೇ ಇದೆ ಬಿಡಿ. ಆದರೆ ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ರಿವ್ಯೂ ಓದಿ, ಇಷ್ಟು ಗೊತ್ತಾಯಿತಲ್ಲ, ಸಾಕು, ಇನ್ನು ಖುದ್ದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ಓದಿ ಏನೂ ಆಗಬೇಕಾದ್ದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬರುವವರೂ ಇಲ್ಲವೆ? ಇದಾದರೆ ಆ ಸಾಹಿತಿಗೂ ಪ್ರಕಾಶಕನಿಗೂ ಮಾಡುವ ದ್ರೋಹವೆ ಸರಿ!
ವಾರವಾರವೂ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದೇ ಬರೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಹಠ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆ ಓದಿದ ನಾಲ್ಕು (ಒಳ್ಳೆಯ) ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬಯಸಿದರೂ ಬರೆಯುವುದಾಗಲಿಲ್ಲ. ಎರಡು ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದು (ನಾನು ಓದಿ ಸಮಯ ಹಾಳುಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ ನಿಮಗೂ ಆಗಬೇಕು ಅನಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ!) ನೀವು ಓದಲೇ ಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕ ಅಂತ ನನಗೇ ಅನಿಸಿಲ್ಲ.
ಆದರೂ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವುದು ಅಂಥ ಕೆಟ್ಟಕೆಲಸವೇನಲ್ಲ, ಅಲ್ಲವೆ? ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ