Friday, August 29, 2008

ಕಾಡುಕೋಳಿಯ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು...


ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್‌ರ `ಈ ತನಕದ ಕಥೆಗಳು' ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಅವರ ಈ ಹಿಂದಿನ ಎರಡು ಸಂಕಲನದ (ಹಾಲು ಕುಡಿದ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ) ಕಥೆಗಳಲ್ಲದೆ ಆ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಬರೆದ ಕೆಲವು ಕತೆಗಳೂ ಸೇರಿವೆ. 2006ರಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಟವಾದ ಈ ಸಂಕಲನ ಹಲವಾರು ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ.


ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಕಥೆ ಕೇವಲ ಕಥಾನಕವನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಕಥೆ ತನ್ನ ಓದುಗನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತಗೊಳ್ಳುವ, ಅವನಲ್ಲಿ ಅದು ಬೆಳೆಯುವ, ಅವನನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಸತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆರಂಭ, ಒಂದು ಕುತೂಹಲದ ಘಟ್ಟ ಮತ್ತು ಅಚ್ಚರಿಯ/ಸುಖದ/ದುಃಖದ ಒಂದು ಅಂತ್ಯ ಇವೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಈ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅದು ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಕಥೆ ಎಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೂ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗನಿಗೆ ಕಥೆ ಜೀವಂತವೆನಿಸುವುದು, ಅಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರಗಳು ಜೀವಂತವೆನಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ; ಕಥಾನಕ ತನ್ನ ಭಾಷೆ, ತರ್ಕ ಮತ್ತು ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಅವನ ಭಾವವಲಯವನ್ನು ತಲುಪುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಒಂದು ಕಥೆಯ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಅಡಗಿರುವುದು ಕೊನೆಗೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ.


ಓದುಗನ ನೆಲೆಯಿಂದ ಈ ವಾದಸರಣಿ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಾಗಿ ಇದನ್ನು ಆತ ಸಾಧಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದು ತುಂಬ ಕುತೂಹಲಕರ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಬಾಲ್ಯವನ್ನು, ಹಳ್ಳಿಯ ಪರಿಸರವನ್ನು, ಬದುಕಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನು ಮೀಟಿದ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸುತ್ತ, ತಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶಿತ ಕಥಾನಕದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ತಟ್ಟಿದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಪುನರ್‌ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಓದುಗನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಲು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕಥೆಗಾರನೂ ತನ್ನ ಶಕ್ತ್ಯಾನುಸಾರ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.


ನಮ್ಮ ಸಂವೇದನೆಗಳು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ದೃಶ್ಯ, ಶ್ರಾವ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶದೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನಿಕಟವಾದ ತಾದ್ಯಾತ್ಮ ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಇನ್ನೆರಡು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಾದ ರುಚಿ ಮತ್ತು ವಾಸನೆಗಳ ಪಾತ್ರ ತೌಲನಿಕವಾಗಿ ಸ್ಪಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಡಿಮೆ. ಕಥೆಗಾರನ ಬಳಿ ಇರುವುದು ಕೇವಲ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವಾದ ಮೌನ ಮಾತ್ರ. ಈ ಮೌನವನ್ನು ಕೂಡ ಆತ ಭಾಷೆಯ ಮೂಲಕವೇ ತನ್ನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಬೇರೆ ಮಾತು. ಉದಾಹರಣೆಗಾಗಿ, ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕತೆಗಾರ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ದೃಶ್ಯ, ಕೇಳಿಸುವ ಭಾವಗೀತೆಯೋ, ಕೊಳಲನಾದವೋ ಮತ್ತೊಂದೋ ಅಥವಾ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ವರ್ಣಿಸುವ ಸುರತಕ್ರಿಯೆಯ ಸ್ಪರ್ಶಸುಖ ಎಲ್ಲವೂ ಓದುಗನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ (ನಿಜ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆಯ ಅನುಭವ ಸೇರಿ) ನಿಜವಾಗುವ ಒಂದು ಅನನ್ಯ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಅವನ ಎಲ್ಲ ಭಾಷಾವ್ಯಾಯಾಮ ನಡೆಯಬೇಕಾಗಿರುತ್ತದೆ. ತಮಾಷೆ ಎಂದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇದೆಲ್ಲದರ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದೆ, ಕೇವಲ ಸರಳ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವಿವರಗಳಿಂದಲೇ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಒಂದು ಘಟನೆ ಅದ್ಭುತ ಜೀವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಳನಳಿಸತೊಡಗುವುದು ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರ-ಶಸ್ತ್ರ ವಿಶಾರದ ಸರ್ಕಸ್ಸಿನಿಂದಾಚೆಗೂ ಎಲ್ಲವೂ ಕಾರ್ಡ್‌ಬೋರ್ಡ್ ಚಿತ್ರಗಳಾಗಿ ಬಿಡುವುದು! ಕತೆಗಾರನನ್ನು ಸದಾ ಕಾಡುವ ವಿಸ್ಮಯವೊಂದು ಇಲ್ಲಿ ನೆರಳಿನಂತೆ ಸುಳಿದಾಡುತ್ತ ಮಾಯಾಮೃಗದಂತೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ಕತೆಗಾರ ಕೆ.ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಓದಿದ/ಕೇಳಿದ ಕತೆಯೊಂದು ಓದುಗನಲ್ಲಿ ಹೊಸತೇ ಆದ ಇನ್ನೊಂದು ಕತೆಯಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ `ಸನ್ನಿಧಾನ' ಎಂಬ ಕಾದಂಬರಿಯಿಂದ ತೊಡಗಿ ಇತ್ತೀಚೆಗಿನ ನಾಗರಾಜ ವಸ್ತಾರೆಯವರ `ಹಕೂನ ಮಟಾಟ' (ಈ ಕಥಾಸಂಕಲನಕ್ಕೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಡಾಯು.ಆರ್.ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೆನೆಯಬಹುದು) ಕಥಾಸಂಕಲನಕ್ಕೆ ಬರೆದ ಮುನ್ನುಡಿಯವರೆಗೆ ಕೆ. ಸತ್ಯನಾರಾಯಣರು ಇಂಥ ಮನೋಧರ್ಮವನ್ನು (ಅಂದಹಾಗೆ, `ಮನೋಧರ್ಮ' ಎಂಬುದು ಕೆ. ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಅವರ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಪುಸ್ತಕ) ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದರೆ ಒಂದು ಕತೆಯ ಪಾತ್ರಗಳು, ಅವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ವಾತಾವರಣ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಜೀವಂತವಾದಂತೆ ಅವು ಆ ಪುಟ್ಟ ಕತೆಯೊಂದರ ಕಥಾನಕದ ಆಚೆಗೂ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡ ತೊಡಗುತ್ತವೆ, ಬದುಕತೊಡಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ನಾವು ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಬಿಂದುವಿನಲ್ಲಿ ಈ ಪಾತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವು ಕಂಡುಬಂದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲೋ ನಾವು ಪ್ರಸ್ತುತ ಇರುವ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲೋ ಸಂಧಿಸುತ್ತೇವೆ, ವಾದಿಸುತ್ತೇವೆ, ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಬದುಕತೊಡಗುತ್ತೇವೆ. ಇಂಥ ಅನುಭವ ಎಲ್ಲ ಓದುಗರಿಗೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಕತೆಯೊಂದಿಗಾದರೂ ಆಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಇದು ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್‌ರ ಸಂಕಲನದ ಕಥೆಗಳ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ. ಕಥೆ ಹೇಳಬಹುದಾದ, ಬಹುತೇಕ ನಾವೆಲ್ಲರೂ (ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್ ಕೂಡ ಸೇರಿದಂತೆ?) ಮರೆತಿರಬಹುದಾದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಿಧಾನವೊಂದರ ಮಾದರಿಯೇ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಲಯ, ನಾದ ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯ ಸಂಧಿಸಿದಂಥ ಬರಹಗಾರಿಕೆ ಅಚ್ಚರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.

ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಈ ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್ ಎಲ್ಲೂ ನೆಟ್ಟಗೆ ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಲ್ಲ. `ಒಂದು ಬಹಿರಂಗ ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಗೆ'ಯಲ್ಲಿ ರಶೀದ್ ಬರೆದ ಮಾತುಗಳು ರಶೀದ್ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಹಾಗೆಯೇ ಇವರ ಬರಹಗಾರಿಕೆಯ ಪಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕಾಣಿಸುವಂತಿವೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳೂ ಸುರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಸತತವಾಗಿ ತೋಯುತ್ತಿವೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳೂ ಮಲೆನಾಡಿನ-ಕೊಡಗಿನ ಮೋಡ ಮುಸುಕಿದ ತೇವ ಭರಿತ ವಾತಾವರಣದ ಎಲ್ಲ ಆತಂಕ, ಮಜಾ ಮತ್ತು ನೀರವವನ್ನು ಕಂಬಳಿಯಂತೆ ಹೊದ್ದಿವೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳೂ ಆ ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯ ಕಾಫಿ ತೋಟದ ಕಾಡಿನಂಥ ಕಾಡಿನೊಳಗಿನ ಅಡ್ಡತಿಡ್ಡ ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಡಿಯ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಯ ಚರಪರ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಮೈಗೆ ಸವರುವ ಗಿಡಬಳ್ಳಿಗಳ ನಡುವಲ್ಲೇ ದಾರಿ ನುಸುಳಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮತ್ತ ನುಗ್ಗುತ್ತಿವೆ.


ಉಮ್ಮಾನ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಅಲಿಕತ್ತುಗಳು, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಕಾಲಿಗೆ ತೊಡರುವ ಸಮಾಧಿಗಳು, ಸಲಾತ್ ಹೇಳುತ್ತ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅವಸರವಸರವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಮಂದಿ, ಪಡೆದವನ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಸುವ, ಕಾಮಿಸುವ, ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುವ, ನಾಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಏನೊಂದೂ ನಿಶ್ಚಿತವಿಲ್ಲದ, ಕನಸುಗಳ ನೆನಪಿನ ನೋಟಗಳಿಲ್ಲದ ಸುರುಮು ಹಚ್ಚಿದ ಖಾಲೀ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮಂದಿ ಕತೆಗಳಾಚೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸುವ ಬಗೆ ಅಚ್ಚರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಇದೆಲ್ಲ ಈ ರಶೀದ್‌ಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದ ಮಾಯಕದ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಡ ಯೋಚಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶ, ಈ ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್‌ರಲ್ಲಿರುವ ತನ್ನ ಸಹಜೀವಿಯ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಓದುಗನ ಕುರಿತಾದ ಅತೀವವಾದ ಮಾನವೀಯ ವಿಶ್ವಾಸ. ಎಲ್ಲೂ ರಶೀದ್‌ಗೆ ತಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಬರಾತ್, ಸಲಾತ್, ಉಪವಾಸ, ಜಿನ್ನೇ, ಇಬಿಲೀಸ್ ಇತ್ಯಾದಿ ತನ್ನ ಓದುಗನಿಗೆ ಹೊಸದಿರಬಹುದು, ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ತೊಡಕಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಅನುಮಾನವೇ ಬಂದಂತಿಲ್ಲ, ಮಾತನಾಡುವಾಗ. ಅಂದರೆ ಕಥೆ ಹೇಳುವಾಗ. ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಒಬ್ಬ ಕಥೆಗಾರನಿಗೆ ತನ್ನ ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದಾಗ. ಇಲ್ಲಿ ರಶೀದ್‌ಗೆ ತಾನು ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ಭಾಷೆ, ಶಬ್ದ ಯಾವುದೂ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಕತೆಗಳು ಈ ಹಂಗನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ, ಮೌನದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಮಾತನಾಡತೊಡಗುತ್ತವೆ. ನಿಜ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿನ ಕಥೆಗಳು ಕಥೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕವನದ ಲಯ, ಧಾಟಿ ಹೊಂದಿವೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಗದ್ಯ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ, ತೇವ ಹೊಂದಿದೆ.

ಈ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿನ ಕತೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಮೂರು ಬಗೆಯ ಕತೆಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿ ಗುರುತಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಬಾಲ್ಯ, ಕಾಡು, ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆ, ನಡುನಡುವೆ ಹಣಿಕಿಕ್ಕುವ ಅದ್ಭುತ ರಮ್ಯ ಮಕ್ಕಳ ಕತೆಗಳು, ದೈನಂದಿನಗಳ ದಟ್ಟ ವಿವರಗಳೇ ಒಂದು ರೂಪಕದಂತೆ ಕಥಾನಕವಾಗುವ ಮಾಯಕದ ಕವನದಂಥ ಕತೆಗಳು ಮೊದಲನೆಯ ಬಗೆಯ ಕತೆಗಳು. ಇವು ರಶೀದರ ಸಹಜ ಕಥನ ಕೌಶಲದ ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ, ಈ ವಿಧಾನದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೂ ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಡಬಲ್ಲ ಕತೆಗಳು. ಎರಡನೆಯ ಬಗೆಯ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ರಶೀದ್ ಸರಿಸುಮಾರು ಇದೇ ಕಥಾಜಗತ್ತನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಬುದ್ಧವಾದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ಕಾಣುವ-ಕಾಣಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಾಲ್ಯದ ಮುಗ್ಧತೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಕುಸುರಿತನ, ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಹಿರಿಯರ ಒಂದು ಜಗತ್ತನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ರೇಖಾಚಿತ್ರದಂಥ ನಿರೂಪಣೆಯ ಶಕ್ತಿಯಾದ ಒಂದು ಕಂಪನವಿಸ್ತಾರ - ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ನೇರವಾದ ನಿರೂಪಣೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾರಿಲ್ಲಿ. ಇನ್ನು ಮೂರನೆಯ ಬಗೆಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ರಶೀದ್ ತೀರ ವಾಸ್ತವವಾದಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ರಶೀದರ `ಅಲೆಮಾರಿಯ ದಿನಚರಿ'ಯನ್ನು ಓದಿದವರಿಗೆ, ಓದಿ ಬಹುವಾಗಿ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ವಿವರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅಂಥ ಕೆಲವು ದಿನಚರಿಯ ಹಾಳೆಗಳೋ ಎಂಬಂಥ ಕೆಲವು ಕತೆಗಳನ್ನು ಈ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಾನು ಕಂಡ, ಕೇಳಿದ, ಸ್ಪಂದಿಸಿದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ಲಯವಿನ್ಯಾಸದೊಂದಿಗೆ ರಶೀದ್ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಅದನ್ನು ಒಂದು ಕಲಾತ್ಮಕ ನಿರೂಪಣೆಯ ಕಥಾನಕವನ್ನಾಗಿಸಿ ಚಂದ ನೋಡುವ ಉಮೇದಿನಿಂದ `ಕತೆಗಾರನಿಗಿರಬೇಕಾದ ನರಿಯ ಜಾಣ್ಮೆ, ರೇಷಿಮೆಯಂತಹ ನಾಜೂಕು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು' ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಕತೆಗಾರನಾಗಲು ಅವರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಸಹಜ ಕತೆಗಾರನಾಗಿರುವ ರಶೀದ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇವೇ ವಾಸ್ತವ ಬದುಕಿನ ಆಯ್ದ ವಿವರಗಳು ಸೃಜನಶೀಲವಾಗಿ ಮೈತಳೆದು ಬರುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅವರ ಮೊದಲನೆಯ ಗುಂಪಿನ ಕತೆಗಳ ಮಾಯಕ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಮರಳಿಪಡೆದಿರುವುದು ಮತ್ತು ಹಾಗಾಗಿ ಅವು ರಶೀದರಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕತೆಗಳನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಒಟ್ಟು ಹತ್ತೊಂಭತ್ತು ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದಾದ "ಮೂಸಾ ಮೊಯಿಲಿಯಾರರ ಮುದ್ದಿನ ಮಗಳು ಮತ್ತು ಹೆಲಿಪೆಟ್ಟರ್ ಎಂಬ ದುಷ್ಟ ಜಂತು..." ಕತೆ ಇದೀಗ ಹರೆಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಅಮಿನಾಬೀಬಿಯ ಮುಗ್ಧ ತಲ್ಲಣಗಳನ್ನು, ಅವಳ ಪ್ರೇಮ-ಕಾಮದ ಕಲ್ಪನೆಯ ರೋಮಾಂಚನಗಳನ್ನೂ, ಎಲ್ಲದರ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದಂತೆ ಕಾಣುವ ಒಂದು ಮೋಹಕ ಉದ್ವೇಗದ ಸಂಜೆ ನಡೆಯುವ ಅವಳ ಹೆಲಿಪೆಟ್ಟರ್ ಭೇಟಿಯನ್ನೂ ನವಿರಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.
"ಕಪ್ಪು ಹುಡುಗನ ಹಾಡು" ಅನಾಥ ಬಾಲಕನೊಬ್ಬನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಹವರ್ತಿಗಳ ಗೇಲಿ, ಕುಹಕ, ಕಟಕಿಗಳಿಂದಲೇ ತನ್ನನ್ನು ಹೆತ್ತವರ ಕುರಿತಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಮುಗ್ಧ ತಲ್ಲಣಗಳನ್ನೂ, ಸಾರಾತಾತಾಳಂಥ ಪಾತ್ರದ ಕರುಳಿನ ಸಂಕಟಗಳನ್ನೂ ಕವಿತೆಯ ಲಯದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುವ ಕತೆ. ರಶೀದ್ ತಮ್ಮ ಹೆಚ್ಚಿನ ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅದ್ಭುತ ರಮ್ಯ ಮಕ್ಕಳ ಕತೆಗಳು ಇಲ್ಲಿಯೂ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
"ಕಾಡು ಕೋಳಿಯ ಜಾಡು" ಕತೆಯೇ ಒಂದು ಸಶಕ್ತ ರೂಪಕದಂತಿರುವ ಕತೆ. ಅಥವಾ ಈ ಕತೆ ಒಂದು ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಾವ್ಯಮಯವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುವ ಕತೆಯಲ್ಲದ ಕತೆ. ಕಗ್ಗಂಟಿನಂಥ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಕೂಗಿದಂತಾಗಿ ಸೆಳೆಯುವ, ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಗಿಡಗಂಟಿ ಪೊದೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಾಡಿದಂತಾಗಿ ಕೆಣಕುವ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಓಡಿ ಮತ್ತೆ ಮಾಯವಾಗಿ ಕಾಡುವ ಕಾಡುಕೋಳಿಯ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದ ಹುಡುಗಾಟದ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಾಯಿಯ ಕಷ್ಟದ ಕಾಯಕ, ತಂದೆಯ ರಕ್ತ ಕಕ್ಕುವ ಕೆಮ್ಮಿನ ಕಾಯಿಲೆ, ಡರಕ್ ಡರಕ್ ಸದ್ದು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಾ ಬರುವ ಟ್ರಾಕ್ಟರ್, ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಕಾಡುಕೋಳಿಯಂತೆಯೇ ಬಂದು ಮರೆಯಾಗುವ ಅದರ ನಿಗೂಢ ಶೈಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಯಾವುದೇ ಉದ್ವೇಗವಿಲ್ಲದ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ ಜಿಟಿಜಿಟಿ ಮಳೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ನೀರವದಂತೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ.
"ಹಾಲು ಕುಡಿದ ಹುಡುಗಾ" ಒಂದು ಕವನದಂಥ ಕತೆ. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ತಾರುಣ್ಯದ ಗೋಪಿಕೆಯರೊಡನೆಯ ಕೀಟಲೆಗಳ ವರ್ಣನೆಯ ಹದದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿನ ವಿವರಗಳು, ರಸಿಕನಾಟದ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
"ಕೊಯಿದ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಕ್ಕರೆ ಕುಣಿಯುವುದು" ಕೂಡ `ಹೇಳಿದ ವಿವರಗಳಿಂದ ಹೇಳದೇ ಇರುವುದನ್ನು ಕಾಣಿಸುವ' ಕೈಚಳಕದಿಂದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಕತೆ. ರಶೀದರ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಬಹಳ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗುವ ಗುಣವೇ ಇದು. ರಶೀದ್ ಕೊಡುವ ವಿವರಗಳು ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಜಗತ್ತನ್ನು - ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹೇಳದಿರುವಾಗಲೂ- ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಕಲೆಗಾರಿಕೆ ರಶೀದರ ಕತೆಗಳ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ.
"ಪಾತು" ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಓಡಾಡಿದ, ಆಟ ಪಾಠಗಳಲ್ಲಿ ಸಹವರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ ಪಾತು ಎಂಬವಳ ಸುತ್ತ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ಸಂಪನ್ನವಾದ ಕತೆ. "ಮರಣ ಭಯ" ಕತೆ ಒಂದು ವಿಧದಲ್ಲಿ `ಕಾಡು ಕೋಳಿಯ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು' ಕತೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ, ಮಕ್ಕಳ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಹಂದರದಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡವರ ಬದುಕಿನ ವಿವರಗಳನ್ನು, ದುರಂತ-ದುಗುಡಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಕತೆ.

ಸಲ್ಮಾನ್ ರಶ್ದಿಗೆ ಫತ್ವಾ ಹೊರಡಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ವಿದ್ಯಾವಂತ ಮಗ ಮತ್ತು ಮಾತೃಹೃದಯದ ತಾಯಿ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಒಂದು ಮುಸ್ಲಿಂ ಕುಟುಂಬದ ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುವ ಕತೆ "ಮಂಗಗಳಾದ ಮೂವರು ಹುಡುಗರು". ಪಂಡಿತ್ ಹಾಜಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರಣದ ಪರಿಮಿತಿಯಲ್ಲೇ ಬದುಕಿನ ಅನಿವಾರ್ಯಗಳ ತಂತುಗಳನ್ನು ನವಿರಾಗಿ ಮೀಟುವ ಕತೆ "ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ". ಮೂರು ತಲೆಮಾರಿನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಬಾಚುವ "ಅಂಬಾಚು" ಕತೆ ನಿದ್ದೆ ಬಾರದ ಸೆಕೆಯ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಕಿಷ್ಕಿಂಧೆಯಂಥ ಪುಟ್ಟ ಮನೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಉಸಿರುಕಟ್ಟಿಸುವ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ನೈಜವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದೆ. `ಹಾಲು ಕುಡಿದ ಹುಡುಗಾ' ಜಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ "ಬರಾತಿನ ರಾತ್ರಿ", ಹಿಂಸೆಯ ವಿಭಿನ್ನ ಮುಖಗಳೆದುರು ಉಪವಾಸದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನಿಡುವ "ಉಪವಾಸ" ಕತೆ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಎರಡನೆಯ ಬಗೆಯ ಕತೆಗಳು. ಈ ಕತೆಗಳು ಮೊದಲನೆಯ ಬಗೆಯ ಕತೆಗಳ ಗುಣಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಬೇಕೆಂದೇ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ಬರೆದಂತಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ರಶೀದ್ ಎಂದೂ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ, ಸಿಲೆಬಸ್‌ಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬರೆಯುವ ಜಾಯಮಾನದವರೇ ಅಲ್ಲವಾದುದರಿಂದ ಸ್ವತಃ ರಶೀದರ ಇತರ ಕತೆಗಳೆದುರು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಮನಸೆಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ವಿವರಗಳು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಜಗತ್ತು, ಆಪ್ತವಾಗುವ ಅಲ್ಲಿಯ ಪಾತ್ರಗಳು, ಆ ಪಾತ್ರಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೂಡಿವೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ರಶೀದ್ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಆಗಲೇ ನೀಡಿರುವ ಕತೆಗಾರರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಈ ಕತೆಗಳು ನೀಡುವ ಹೊಸತೇ ಆದ ಅಂಶಗಳು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವು ಇದೇ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಕಾಣಸಿಗುವ ಮೂರನೇ ಬಗೆಯ ಕತೆಗಳಿಗೂ ಮೊದಲ ಬಗೆಯ ಕತೆಗಳಿಗೂ ಒಂದು ಕೊಂಡಿಯಂತಿರುವುದು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ.

ಎಂದಿನ ತಮ್ಮ `ಕತೆಗಾರ'ನ ಶೈಲಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಶೈಲಿಯನ್ನೇ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡು ಸಹಜವಾಗಿ ಬರೆಯುವ ಜಾಡು ಹಿಡಿದ ರಶೀದ್ ಮುಂದೆ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಸಂಕಲನದ ಮೂರನೇ ಬಗೆಯ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ.

ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಒಂದು ಜೀವಮಾನವನ್ನೇ ಒಳಗೊಂಡು ಚಿಗುರುವ, ಬೆಳೆಯುವ ಮತ್ತು ಯಾವುದೋ ನಿಗೂಢವಾದ, ಆಳಮನಸ್ಸಿನ ಯಾವುದೋ ಪಾತಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತಲುಪಬಲ್ಲ ಒಂದು ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಪ್ರೇಮದ ಸಾಫಲ್ಯವನ್ನು ಅದರ ದುರಂತದ ಸುಳಿಗಳ ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ ತೆರೆದಿಡುವ ಕತೆ "ಒಂದು ಪುರಾತನ ಪ್ರೇಮ".

ಕೇವಲ ಸ್ನೇಹವೇ ಕಾರಣವಾದ ಒಂದು ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಬಂಧ ಈ ಗೆಳೆತನದ ಜೊತೆಗೆ ಕ್ರಾಂತಿಯ ನೆರಳನ್ನು ಚಾಚುವುದನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಯಾಕೋ ನಿರಾಕರಿಸಿದಂತೆ ದೂರನಿಲ್ಲುವ ಗೆಳೆಯನ ಕುರಿತು ಹೇಳುವ "ಕಾಮ್ರೇಡ್ ಮತ್ತು ಉಮ್ಮ".

"ಕುವೈತಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಿರಿಯಾನಿ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಾದಿರಿ" ಕತೆ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಾದಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಚಿತ್ರದಂತಿದ್ದೂ ಅದನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯುವುದು ಅವನ ಪ್ರೇಮ, ಬಿರಿಯಾನಿ, ಅದನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಮಾಡಲು ಕಲಿಸಿದ ಅವನ ಅಜ್ಜಿ, ಈ ಎಲ್ಲ ಪರೋಕ್ಷ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ ಒಡಮೂಡುವ ಸಕೀನಾಳ ಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಕಾದಿರಿಯ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ಟಿನ ಮಾತುಗಳಿಂದ. ಇದೇ ಬಗೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಕತೆ "ಕೀರ್ತಿ ಪತಾಕೆ". ಇಲ್ಲಿ ಬಾಪುಟ್ಟಿ ಸಾಹೇಬರ ಆಶುಕವಿತೆ ಮತ್ತು ಡಿಸೆಂಬರ್ ಆರರ ಗಲಾಟೆ ಇಡೀ ಕತೆಗೆ ನೀಡುವ ಒಂದು ಕಳೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಕತೆಯೊಂದಿಗೆ "ಬಂಡಶಾಲೆ" ಕತೆಯನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಬಹುದು. ಎರಡೂ ಕತೆಯ ಕೊನೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಅಲ್ಲಿ `ತೆಗೆದುಕೋ ಅಲ್ಲಾಹುವೇ' ಎಂದು ಮರಿಯಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಮೂರು ಮಂದಿ ದೇವದೂತರ ಕೈಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಾಪುಟ್ಟಿ ಸಾಹೇಬರು ಕನಸಿನೊಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ಹೋಗುವಾಗ ಅವರ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ ಖಾತೂನ್ ಬೇಗಂ ಕನಸಲ್ಲಿ ಬರಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿದ್ದ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ!

ದಾಂಪತ್ಯದ ಮೊದಲ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಲ್ಲೇ ಸಂಬಂಧ ಎಡವಿ, ಅದರಿಂದ ನಿಷ್ಕಾರಣವಾಗಿ ಅತಂತ್ರಳಾದ ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ಸುತ್ತ ಇರುವ ಕತೆ "ಮಣ್ಣಾಂಗಟ್ಟಿ". ಅವಳ ಬದುಕಿನ ವಿಭಿನ್ನ ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅಣ್ಣ ಅವಳಿಗೆ ಕಾಣುವ ವಿಚಿತ್ರ ವೈರುಧ್ಯಮಯ ಆಕೃತಿಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಲೇ ಇದು ಅವಳ ಮತ್ತು ಅವಳಣ್ಣನ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ನಿಕಷಃಕ್ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಿರೂಪಕನ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಆಗಿರುವ ಈ ಅಣ್ಣ ನಿರೂಪಕನಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ಬಗೆ ಕೂಡ ಪಲ್ಲಟಗಳಿಗೆ ಗುರಿಯಾದಂತಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮಗೆ ಈ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಅಥವಾ ಅವಳಣ್ಣ ಕಾಣಿಸುವ, ಕಾಣಿಸಬೇಕಾದ ಬಗೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇವಲ ನೈತಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ ಬದುಕಿನ ಹಲವು ಮಜಲುಗಳನ್ನು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿಸುವುದು ಅಚ್ಚರಿಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.

"ಬೀಜ" ಕತೆ ಒಂದು ವಿಧದಲ್ಲಿ ಬಿರಿಯಾನಿ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಾದಿರಿಯ ಕತೆಯ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗದಂತಿದೆ. ಮಂದಣ್ಣ, ದಾಕ್ಷಾಯಿಣಿ, ಅವರಿಬ್ಬರ ಪ್ರೇಮಸಾಹಸಗಳು ಮತ್ತು ಸಾವಯವ ಅಜ್ಜನ ಪ್ರವೇಶ ಇಷ್ಟನ್ನು ನಿರೂಪಕನೂ ಒಂದು ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಒಳಗೊಂಡು ಬರುವ ಕತೆಯಿದು.


ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಈ ಬಗೆಯ ಕತೆಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವಂತೆ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಂದ್ರವಾಗಿ ಪಡಿಮೂಡಿದೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಬದುಕಿನ ಸಂಕೀರ್ಣ ವಿನ್ಯಾಸಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ರಶೀದರ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೈತಳೆಯತೊಡಗಿವೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ರಶೀದ್ ಕಂಡದ್ದನ್ನು ಕಾಣಿಸುತ್ತಲೇ ಕಾಣಿಸದೇ ಹೋದುದೂ ಇರಬಹುದೆಂಬ ಪಕ್ವ ಮನಸ್ಸಿನ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಮನೋಧರ್ಮ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರುವುದರ ಕೆಲವು ಹೊಳಹುಗಳು ಕೂಡ ಈ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಕಾಣಸಿಗುವುದು ಒಂದು ವಿಶೇಷ. ರಶೀದರ ಖುಲ್ಲಾಂಖುಲ್ಲ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ಬಲ್ಲವರಿಗೆ ಇದು ಕೊಂಚ ವಿಶೇಷವೆನಿಸಿದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲವಾದರೂ ಒಬ್ಬ ಕತೆಗಾರನಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಹದ ಇದನಿಸುತ್ತದೆ. ಮಣ್ಣಾಂಗಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಬೀಜದಂಥ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ರಶೀದ್ ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಮೊದಲನೆಯ ಬಗೆಯ ಕಥೆಗಳ ಎಲ್ಲ ಗುಣಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳನ್ನೂ ಮರಳಿ ಒಳಗೊಂಡು ಹೊಸತೇ ಆದ ಒಂದು ಹದವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಂತೆಯೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ.


ರಶೀದರ ಮುಂದಿನ ಸಂಕಲನ ಅಥವಾ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಈ ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವಂತಾಗಿದೆ!


ಈ ತನಕದ ಕಥೆಗಳು, ಅಭಿನವ ಪ್ರಕಾಶನ, 17/18-2, ಮೊದಲನೆಯ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆ, ಮಾರೇನ ಹಳ್ಳಿ, ವಿಜಯನಗರ, ಬೆಂಗಳೂರು-೫೬೦೦೪೦

ಪುಟಗಳು 216, ಬೆಲೆ ನೂರೈವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ.
Post a Comment