Wednesday, September 24, 2008

ಮಕ್ಕಳಿವರು ಐದೂವರೆ ಕೋಟಿ...


ಕನ್ನಡದ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಕಿರುಪತ್ರಿಕೆ `ಸಂಕಲನ'ದ ಪ್ರಕಟಣೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಅನೇಕ ಗಣ್ಯ ಸಾಹಿತಿಗಳು, ವಿಮರ್ಶಕರು, ಚಿಂತಕರು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಕೆಲವು ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ:


ಸಂಕಲನ ೨೯ರ `ಕಡೀಪುಟ' ಓದಿದೆ. ಗುಂಗು ಹಿಡಿಸಿದೆ. ಈ ಸಲದ ಡಾ.ಎಸ್.ಶೆಟ್ಟರ್ ಅವರ ಲೇಖನದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ, ಗಾಢತೆ ಅಚ್ಚರಿ ತರಿಸುವಂತಿದೆ.
-ಪ್ರಸನ್ನ, ಹೆಗ್ಗೋಡು.

ಸಂಕಲನ-೨೯ ಬಂತು. ಇಲ್ಲಿಯ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಸಂವಹನ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ವಾರಕ್ಕೆ ೨ ದಿನ ಮಾತ್ರ. ಇವತ್ತಿನ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ನಾ.ಡಿಸೋಜರ `ನನ್ನ ಅವ್ವ ಅಪ್ಪ' ಓದಿ ವಿವರಿಸಿ ಪಾಠ ಮಾಡಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಖುಶಿಯಾಯಿತು. -ಡಾ.ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಹಾವನೂರ, ಮಂಗಳೂರು.


ಈವತ್ತು (೨೨.೧೧.೨೦೦೬) ಹೊಸ ಸಂಕಲನ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಮೊದಲು `ಕಡೀಪುಟ' ಓದಿದೆ. ಅದರ ಆಪ್ತ ಗದ್ಯವು ನನ್ನನ್ನು ಸೆಳೆಯಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಪುಟ ತಿರುಗಿಸುತ್ತ ಇಡೀ ಸಂಚಿಕೆಯನ್ನೇ ಒಂದು ಪಟ್ಟಿಗೆ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಈ ಸಂಚಿಕೆಯ ಹದ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಸಂಪಾಕದನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಕಷ್ಟ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಕೇವಲ ಅದೃಷ್ಟದಿಂದ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಮಾತಲ್ಲ. ಬಹಳಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ (ಮತ್ತು ಒಂದಿಷ್ಟು ಅದೃಷ್ಟವೂ) ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ನಿಮಗೆ ಒದಗಿ ಬಂದಿರುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರೆ ಓದಬೇಕು ಅನಿಸುವಂಥ ಲೇಖನಗಳು ಈ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇವೆ. ಪ್ರತಿ ಲೇಖನವೂ (ಉಷಾ ರೈ, ತಾರಿಣಿ, ವಸಂತ ಕವಲಿ, ಭರಣ್ಯ, ಹುದೆಂಗಜೆ) ಮನಸ್ಸಿನ ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ತರಗಳನ್ನು ತಾಕುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಡೀ ಸಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಓದಿದರೂ ಹೊರೆಯೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮತ್ತು ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನು ನೀವು ಸತತವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಇದು ಮಹತ್ವದ ಕೆಲಸ. ಇಂಥ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಚಿಕೆಗಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಭಿನಂದನೆಗಳು.
-ವಿವೇಕ ಶಾನಭಾಗ, ಬೆಂಗಳೂರು.


ಸಂಕ್ರಮಣದ ಸಾಹಸದ ನಂತರ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗ ಪಟ್ಟಣಶೆಟ್ಟಿಯವರು ಅಷ್ಟೇ ಮಹತ್ವದ ಸಂಕಲನವನ್ನು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನನಗೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಈಗ ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಕವಿ ಎಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದ ಹೇಮಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಪತ್ರಿಕೆಯ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ ನಾನು ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಸ ಲೇಖಕ-ಲೇಖಕಿಯರನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ತರುವುದು. ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಗೆಳೆಯ ಲಂಕೇಶ್ ತುಂಬ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ, ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಪಟ್ಟಣಶೆಟ್ಟಿ ದಂಪತಿಗಳೂ ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದರ ಅರ್ಥ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನವಿರಬಾರದು ಎಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಷ.ಶೆಟ್ಟರ್ ಅವರು `ಕವಿರಾಜಮಾರ್ಗ'ವನ್ನು ಕುರಿತು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಲೇಖನಮಾಲೆ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಓದುಗರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಆಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆ ಬೆಳೆಯಲಿ.
-ಡಾ.ಜಿ.ಎಸ್.ಅಮೂರ, ಧಾರವಾಡ.


ಸಂಕಲನ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೂ ಮೀರಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರ್ತಿದೆ.
-ಕುಂ.ವೀರಭದ್ರಪ್ಪ, ಕೊಟ್ಟೂರು.

ಕಾನೂನು, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಮಾಜ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮುಂತಾದ ವಿಚಾರ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಸಾಕಷ್ಟು ರೀಡಿಂಗ್ ಮೆಟೀರಿಯಲ್ ಇರುವ ಸಂಕಲನ ಸಂಚಿಕೆಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಖುಶಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂಬರುವ ಸಂಚಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ಕುತೂಹಲ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.
-ಎಂ.ಎಸ್.ನರಸಿಂಹಮೂರ್ತಿ, ಬೆಂಗಳೂರು.

ಸಂಕಲನ ಯಾವ ಸಂಚಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೇ ಬರೆದರೂ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವಿಲ್ಲ. ಸಂಕಲನ ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರಸಿಕರ ಹೃದಯಸಮುದ್ರ ಉಕ್ಕೇರುವುದು ಸಹಜ. ಅರವಿಂದ ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರ `ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸೃಜನಶೀಲತೆ' ಸಂಕಲನದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ ಲೇಖನ.
-ಡಾ.ವಾಮನ ಬೇಂದ್ರೆ, ಧಾರವಾಡ.

ಸಂಕಲನ ಸಂಗ್ರಾಹ್ಯವಾಗಿದೆ, ಚೆಲುವಾಗಿದೆ. ಹಾರ್ದಿಕ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು
-ಪ್ರೊ.ತಾಳ್ತಜೆ ವಸಂತಕುಮಾರ, ಮುಂಬಯಿ.

ಸಂಕಲನ-೩೫ ತಲುಪಿದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಕಿರುಪತ್ರಿಕೆಯ ಬರಹಗಳು ಓದುಗರನ್ನು ಹೊಸ ಓದಿಗೆ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಓದಿಗೆ ಪ್ರಚೋದಿಸಬೇಕು. ಈ ಮಾನದಂಡದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಈ ಸಂಚಿಕೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಮೌಲಿಕವಾಗಿದೆ ಅನಿಸಿತು. ಗುಂಥರ್ ಗ್ರಾಸ್, ಸತ್ವಂತ ನಾಗಮ್ಮ, ಬಿದೇಸಿಯಾ, ಕಾರಂತರ ಜೀವಂತ ಪಾತ್ರಗಳು, ನಾಡಿಗರ ಮೌನದಾಚೆಯ ಮಾತು, ಕವಿರಾಜಮಾರ್ಗ ಮಂಥನ ವಿಮರ್ಶೆ - ಎಲ್ಲ ಲೇಖನಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಓದನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತವೆ. The Last Station ಕುರಿತಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನ ಓದಿದವನೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಿದೆ. ತರುಣಸಾಗರರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನ ಓದಿ ನನಗೇ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಯಿತು. ಭೇಟಿ ಮಾಡುವ ಒಂದು ಅವಕಾಶವಿದ್ದಾಗಲೂ ನಾನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ. ಸಂಕಲನ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಲೇಖಕರ ಬಳಗ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದೆ. ಕಿರುಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ಇರಬೇಕು. ನಿಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮ, ಶ್ರದ್ಧೆಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು.
-ಕೆ.ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ, ಕೊಲ್ಹಾಪುರ.

ಸಂಕಲನ ೩೭ರಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅಪೂರ್ವವಾದ ಲೇಖನಗಳಿವೆ. ತಮ್ಮ `ಶ್ರೀರಂಗರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳು', ಜಯಾ ಪ್ರಾಣೇಶ್ ಅವರ `ಜೋಗಿ' ಮತ್ತು ಸೋಮಶೇಖರ ರಾವ್ ಅವರ `ನನ್ನ ಅವ್ವ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ' ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಕ ಪರಿಶೀಲನೆಗಳು ಗಮನಾರ್ಹ ಬರಹಗಳು. ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಕೆಲವು ವಿವರಗಳು ಈ ಲೇಖನಗಳಿಂದ ನನಗೆ ದೊರಕಿವೆ.
-ಪ್ರೊ.ಜಿ.ವೆಂಕಟಸುಬ್ಬಯ್ಯ, ಬೆಂಗಳೂರು.

ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ನೀವು ಒದಗಿಸುತ್ತಿರುವ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಮತ್ತು ಮೌಲಿಕ ಲೇಖನಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ನಾವು ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಚಂದಾಹಣ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆಯೆಂದೇ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಆದರೂ ಚಂದಾದಾರರು ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚಂದಾ ನವೀಕರಿಸಿ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದು ಬಹಳ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪ್ರಕಟಣೆಯ ಹಿಂದೆ ಶ್ರಮವೆಷ್ಟಿದೆ! ಅದನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ, ಉಳಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಇರಬೇಡವೆ? ಪ್ರತಿ ಸಂಚಿಕೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ ತಿಳಿಸಿ. ಅಷ್ಟನ್ನು ನಾನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ `ಸಂಕಲನ'ವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಸುಮ್ಮನೆ ಉಪಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿ, ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
-ಸದಾನಂದ ಸುವರ್ಣ, ಮಂಗಳೂರು.

ಸಿದ್ಧಲಿಂಗ ಪಟ್ಟಣಶೆಟ್ಟಿಯವರು ಕಳೆದ ಏಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಎಂಬಂತೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ, ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಹೊರತರುತ್ತಿದ್ದ `ಸಂಕಲನ' ದ ಹಳೆಯ ಸಂಚಿಕೆಗಳನ್ನು ತಿರುವುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಚಾರವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂದ ಅದ್ಭುತ ಕೆಲಸ ಅಚ್ಚರಿಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ನಲವತ್ತೆರಡನೆಯ ಸಂಚಿಕೆಯೇ ಕೊನೆಯದು ಎಂದಿದ್ದಾರೆ ಪಟ್ಟಣಶೆಟ್ಟಿಯವರು!

"ವಿವಿಧ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಇದು ಪ್ರಕಟಣೆಯ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷ, ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆ ಸಂಕಲನ -೪೨ ಕೊನೆಯ ಸಂಚಿಕೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಲು ಹರ್ಷ ಮತ್ತು ವಿಷಾದಗಳ ಮಿಶ್ರ ಭಾವನೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ." ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗ ಪಟ್ಟಣಶೆಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಹೇಮಾ ಪಟ್ಟಣಶೆಟ್ಟಿ. ಕಳೆದ ಕೆಲವಾರು ತಿಂಗಳಿಂದ ಸಂಕಲನ ನಿಲ್ಲುವ ಮಾತಿತ್ತು. ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ಟರು ಭಾನುವಾರದ ಸಂಪಾದಕೀಯದಲ್ಲಿ ಇಂಥ ನಿಲುಗಡೆಯ ಸುದ್ದಿ ಬರೆದುದನ್ನು ಓದಿಯೇ ನಾನೂ ಚಂದಾದಾರನಾಗಿದ್ದು!

ಇಂಥ ಒಳ್ಳೆಯ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದು ನಿಂತು ಹೋಗಬೇಕೆ? ೩೭ನೆಯ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇವಲ ನೂರರಷ್ಟು ಮಂದಿ ಚಂದಾ ನವೀಕರಿಸಿದ್ದರಂತೆ. ಅದೂ ವಾರ್ಷಿಕ ಚಂದಾ ಕೇವಲ ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟೇ. ಆಲಸ್ಯ, ಅವಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಳಿಸಿದರಾಯಿತು ಎಂಬ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ. ಆದರೂ ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯಂತೂ ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು ತಮಾಷೆಯಾಗಿದೆಯಲ್ಲವೆ?

ಸಿದ್ಧಲಿಂಗ ಪಟ್ಟಣಶೆಟ್ಟಿಯವರ ಈಮೇಲ್ ವಿಳಾಸ: siddhaling.pattanshetti@rediffmail.com ಅಥವಾsankalana.sp@gmail.com
ಮೊಬೈಲ್: 94486 30637
ಅಂಚೆ ವಿಳಾಸ: ಹೂಮನೆ, ಶ್ರೀದೇವಿ ನಗರ, ವಿದ್ಯಾಗಿರಿ, ಧಾರವಾಡ - 580 004
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Sunday, September 21, 2008

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ


ಎಂದ ಚಿರಾಯು!
ಅತ್ಯಂತ ಕಿರಿಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿ ಚಿರಾಯು ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಐವತ್ತಾರು ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆದುಕೊಡುವ ಕರಾರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಬರೆಯುವುದರ ಕುರಿತೇ ಎದುರಿಸುವ ತಲ್ಲಣಗಳ ಕಥೆ ಯಾಮಿನಿ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ಮೈತಳೆದ ಒಂದು ಕಥಾನಕವೇ ಇಲ್ಲ. ಐವತ್ತಾರು ಲಕ್ಷದ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಚಿರಾಯು ಕೊನೆಗೆ ಶ್ರದ್ಧಾಗೆ ಕೊಡುವ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಪುಸ್ತಕದಂತೆಯೇ ಈ ಯಾಮಿನಿ ಕೂಡ ಹಲವೆಡೆ ಒಂದು ಟಿಪ್ಪಣಿ ಪುಸ್ತಕದಂತೆಯೇ ಇರುವುದು ಸೋಜಿಗ!
ಈ ಮಿತಿಗಳಾಚೆಗೂ ಹಲವಾರು ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು; ಹಣ, ಖ್ಯಾತಿ ಮತ್ತು ಇವತ್ತಿನ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತಹತಹವನ್ನು ತಮ್ಮ ಆಳದಲ್ಲಾದರೂ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡ ಕನ್ನಡದಂಥ ಸೀಮಿತ ಓದುಗರಿರುವ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಯ ಬರಹಗಾರರ ತಲ್ಲಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದೆ.

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದ ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನು ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನ ಅಂತರಾತ್ಮದ ತೊಳಲಾಟಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಗುರುತಿಸುತ್ತಿರುವುದು. ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಜೋಗಿ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬರಹಗಾರರಲ್ಲದ ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸಬಲ್ಲರು ಎಂಬುದು ಚರ್ಚೆಯ ವಸ್ತುವಾದರೂ ಇದು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮಹತ್ವದ ಬಿಂದು. ಬರಹಗಾರನ ಬರವಣಿಗೆ ಎಂಬುದು ಆತನ ಅಹಂಕಾರದ ವಿಸ್ತರಣೆ (extention of self ego) ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡು ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬರುವ ಚಿರಾಯುವಿಗೆ ಪ್ರೇಮದ ಶರಣಾಗತಿ ಹೆಚ್ಚು ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ಈ ಅರಿವಿನ ಹೊಳಹುಗಳಿರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ.
ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಬರಹಗಾರನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕು, ಅದರ ಒಂದು ಮುಖವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ವೈವಾಹಿಕ ಬದುಕು-ವಿವಾಹೇತರ ಸಂಬಂಧಗಳು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ತಲ್ಲಣ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಅದು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೂಪಕವಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದು. ಪ್ರಖ್ಯಾತಿ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಹಣ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸುತ್ತದೋ ಅದೇ ರೀತಿ ದಾಂಪತ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಪಾರಂಪರಿಕವಾಗಿ ವಿಧಿಸಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಕೂಡ ಒಬ್ಬ ವಿವಾಹಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬೇರೊಂದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಂಗಡ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು extra-marital affair ಎಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಆತನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಹೇರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವಾಗಲೇ ಇದೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನ ಸೃಜನಶೀಲ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಮಾರಕವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಂದು ಬಗೆಯ ಪರೀಕ್ಷಣಾರ್ಥ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಿದಂತೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕೊಂಚ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಂಸಾರದ ಟಿಪಿಕಲ್ ಸಮಸ್ಯೆಯಷ್ಟೇ ಆಗಿ ನಮಗೆ ಕಂಡರೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಸಂರಚನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಉದ್ದೇಶ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸದೇ ಹೋಗಬಹುದು.
ಚಿರಾಯು ಬರೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಕೇರಿ ಬಿಟ್ಟು ರೇಂಜ್ ಇಲ್ಲದ ಕಡೆ (ಸೆಲ್ ಫೋನಿನ ರೇಂಜು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಂಧಿಸುವ ವಿಪರ್ಯಾಸವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ) ಕಾಡು ಹೊಕ್ಕು ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ತಿಣುಕಾಡುವುದರಲ್ಲೇ ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಅಭೀಪ್ಸೆ ಇದೆ. ಈ ಅಭೀಪ್ಸೆ ಅಸಹಜವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಜಗತ್ತು ಏನಿದೆ, ಆ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವೆಲ್ಲ ಅಂಶಗಳು ಈ ಅಭೀಪ್ಸೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಅಸಹಜತೆ(abnormal factors) ಇದೆ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕೇಂದ್ರ ಇದೇ ಆಗಿದೆ.
ಹೆಣ್ಣು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಮದ ಸಂಕೇತವಾಗಿಯೋ, ಮಾಯೆಯಾಗಿಯೋ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಅಂತರಂಗಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು `ಶಮನ'ದಂತೆ ಬಂದಿರುವುದು ಗಮನಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಗಮನಿಸಿ: `ಅಮ್ಮನ ಸೆರಗಿನ ತುದಿ ಇನ್ನೂ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿ ಚಿರಾಯು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ.' (ಪುಟ 114) ಯಾಮಿನಿಗಾಗಿ ಚಿರಾಯು ತಹತಹಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಒಂದು ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆಂದೇ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಅದು ಕಾಮಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲವೆಂಬುದರ ಅರಿವಿದೆ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ಮಿತಾ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ಅಸಹ್ಯ, ಬೇಸರ, ದ್ವೇಷವೂ ಇಲ್ಲ. ಅವಳೊಡನೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಸಂಸಾರ ನಡೆಸಬಲ್ಲ ಅವನ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿಂದ ಅವನು ದೂರವಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ಚಿರಾಯು-ಯಾಮಿನಿ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಪಾತಳಿಯನ್ನು ಚಿರಾಯುವಿನ ಸ್ಮಿತಾ,ಊರ್ಮಿಳಾ ದೇಸಾಯಿ ಮತ್ತು ಸುಚಿತ್ರಾ ನಾಯಕ್ ಜೊತೆಗಿನ ಸಂಬಂಧದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿದೆ.
ಇಷ್ಟಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿ ಚುಟುಕಾಗಿ ನೂರಾರು ಪಾತ್ರಗಳು ಹೀಗೆ ಬಂದು ಹಾಗೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಯಾವುದೋ ಗಹನವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೋ, ಬದುಕಿನ ಅನುಭವವಷ್ಟೇ ದಕ್ಕಿಸಬಲ್ಲ ಯಾವುದೋ ಸತ್ಯದ ಒಂದು ತುಣುಕನ್ನೋ ಒಗೆದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ, ಬರೆಯುವುದು, ಬರೆಯದಿರುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ಕಾದಂಬರಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಚರ್ಚೆಗೆ ತುತ್ತಾದಂತಿದೆ, ನೇರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ. ತಮಾಷೆಯೆಂದರೆ, ಕಾದಂಬರಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಗುಪ್ತಗಾಮಿನಿಯಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಯಾಮಿನಿ ನೇರವಾಗಿ ಕಾದಂಬರಿಯ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾತ್ರ ಕೊನೆಯ ಪುಟದಲ್ಲೇ!
ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಚಿರಾಯು, ಕೊನೆಗೂ ಯಾಮಿನಿ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ. ಸರಿ, ಬರವಣಿಗೆ ಎಂಬುದು ಅಹಂಕಾರದ ಅಧಿಕೃತ ಪ್ರದರ್ಶನ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿದೆ. ಇಗೋ, ಇದು ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದು ಎನ್ನುವಾಗಲೇ ಇದು ನನ್ನದು ಎನ್ನುವ, ನನ್ನ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾರುವ ಒಂದು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಕೂಡಾ ಅದಾಗಿರುವುದು ನಿಜವೇ. ಆದರೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಾವ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಮೂಡುವುದು, ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಆತ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ತನ್ನಂತೆಯೇ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಪ್ರೀತಿಸಿದಾಗಲೇ. ಹೀಗೆ ನಾನು ಜಗತ್ತನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗಲೇ ಜಗತ್ತೂ ನನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದಾದ ಒಂದು ಸಾಧ್ಯತೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು. ತಟ್ಟನೇ ಎದುರಾಗುವ ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೋರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಅರಳುವ ಒಂದು ಮುಗುಳ್ನಗೆಗಿಂತ ಸುಂದರವಾದ ವಸ್ತುವೇ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಜಯಂತಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ಮಾತುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಎದುರಾಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೋರೆ ಗಂಟು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಿಗಿದ ಹುಬ್ಬು, ತುಟಿಗಳಿಂದ ಕೆಕ್ಕರಿಸಿದರೆ ಬದುಕು ಅಸಹನೀಯ ಕೂಡ ಹೌದು.
ಬರೆಯುವುದು ಒಂದು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಮಾನವೀಯ ಕಾಯಕ ಎಂದು ನಂಬಿದವರು ನಾವು. ಬರೆಯುವುದು ಈ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ವಿಶ್ವಾಸದ ಕ್ರಿಯೆ. ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು, ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಇತರ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ತನ್ನಂತೆಯೇ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅದು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರಿಯೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ವಿನಯವನ್ನು, ಹೆಚ್ಚು ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆಯನ್ನು ಅದು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ತಮವಾದ ಮನುಷ್ಯರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕನ್ನು, ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇರುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಕೆಲವು ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಒಂದು ಎಂದು ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯ ಅನುಭವ. ಆದರೆ ಚಿರಾಯು ಯಾಕೆ ಇದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಒಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಮುಖಾಮುಖಿ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಕಟನೆ, ಬರೆಯುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಂಟ್ರಾಕ್ಟ್, ಒಂದು ಉತ್ಪನ್ನ ಎನ್ನುವಂಥ ಔದ್ಯಮಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಜಡ ತೀರ್ಮಾನಗಳು ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಬತ್ತಿಸಿಯಾವೆ, ಎಂದಾದರೂ?
ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಓದಿದ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದಬಹುದಾದ, ಓದಿ ತರ್ಕಿಸಬಹುದಾದ ಸಾಕಷ್ಟು stuff ಇದರಲ್ಲಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ಕ್ಲಾಸಿಕಲ್ ಶೈಲಿಯ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದ, ಕಾದಂಬರಿ ಪ್ರಕಾರ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೇ ಓದುಗ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ಅಂಶಗಳ ಗೈರು ಕೂಡ ಇದೆ. Word economy ತತ್ವಕ್ಕೆ ಬದ್ಧರಾಗಿ, ಚಕಚಕನೆ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬಲ್ಲ ಆದರೆ ಆ ರೀತಿಯಿದ್ದೂ ಓದುಗ ಒಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಜೋಗಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ಅವರೊಳಗಿನ ಪತ್ರಕರ್ತ ಸಾಧಿಸಿದ ಒಂದು ಹೊಸ ಮಜಲು ಎಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು.
ಯಾಮಿನಿ(ಕಾದಂಬರಿ)

ಪ್ರಕಾಶಕರು: ಅಂಕಿತ ಪುಸ್ತಕ, 53,ಶಾಮ್‌ಸಿಂಗ್ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್, ಗಾಂಧಿಬಜಾರ್ ಮುಖ್ಯರಸ್ತೆ, ಬಸವನಗುಡಿ, ಬೆಂಗಳೂರು-560004

ಪುಟಗಳು: 120

ಬೆಲೆ: ರೂಪಾಯಿ ಎಂಭತ್ತು ಮಾತ್ರ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Wednesday, September 17, 2008

ಲಂಕೇಶ್ ಓದಿದ ವರ್ಷದ ಪುಸ್ತಕ!



ಈ ವರ್ಷ(1995) ತಾವು ಓದಿದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪುಸ್ತಕ ಎಂದು ಲಂಕೇಶ್ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಪುಸ್ತಕ `ನೆನಪಿನ ರಂಗಸ್ಥಳ' ಎಂಬುದು. ಇದು ಕೆರೆಮನೆ ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರ ಆತ್ಮಕಥನ. ಇದನ್ನು ಅವರ ಬಾಯಲ್ಲೇ ಕೇಳಿ, ಕ್ಯಾಸೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿಮುದ್ರಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಾಕಷ್ಟು ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ (ಕಥನ ಕಾರಣದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ) ಬರಹರೂಪಕ್ಕಿಳಿಸಿದವರು ಶ್ರೀ ಜಿ.ಎಸ್.ಭಟ್. ಈ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನೂ ಅಕ್ಷರ ಪ್ರಕಾಶನವೇ ಹೊರತಂದಿರುವುದು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿ. ನೂರ ಮುವ್ವತ್ತಾರು ಪ್ಲಸ್ ಹನ್ನೆರಡು ಪುಟಗಳ ಇತರ ಬರಹಗಳಿರುವ ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಕೆಲವಾದರೂ ಅಪರೂಪದ ಚಿತ್ರಗಳಿವೆ, ಅಂದವಾದ ರಟ್ಟಿನ ಹೊದಿಕೆಯ ರಕ್ಷಾಕವಚವಿದೆ. ಪುಸ್ತಕ ಸರ್ವಾಂಗ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದೂ ಬೆಲೆ ಕೇವಲ ಐವತ್ತೈದೇ ರೂಪಾಯಿ ಇರಿಸಿರುವುದು ಪುಸ್ತಕಪ್ರಿಯರಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗುವಂತಿದೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹಮ್ಮು-ಬಿಮ್ಮು ಇಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ತಮ್ಮ ಯೌವನದ ದುಡಿಮೆಯ ಕಷ್ಟದ ದಿನಗಳು, ದಾಂಪತ್ಯ, ತಾಳಮದ್ದಲೆಯ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ತೊಡಗಿ ಸ್ವತಃ ಮೇಳಕಟ್ಟಿದಲ್ಲಿನ ವರೆಗಿನ ಏಳು ಬೀಳುಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಕೆರೆಮನೆ ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಹೇಳುತ್ತ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಲಂಕೇಶ್ ಹೇಳುವಂತೆ ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ದದಾಗಿರಬಹುದಿತ್ತು. "ಎಂಭತ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಬದುಕಿ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳು ಪಡೆದು ಯಕ್ಷಗಾನ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಪ್ರಯೋಗ ನಡೆಸಿ ನಂಬಿಕೆ ಬಾರದ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಕುದುರಿಸಿಕೊಂಡು ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಬದುಕು ನಡೆಸಿದವರು; ಆ ಉದ್ದನೆಯ ವರ್ಣರಂಜಿತ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಬಲ್ಲ ರಸಿಕತೆ ಪಡೆದಿದ್ದರು. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ಇವರ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆ 136ಪುಟಗಳ ಪುಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮುದುಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ."

ಅದು ನಿಜವೆಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೂ, ನಮಗೂ ಅನಿಸಿಯೇ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟಾದರೂ ಇದೆಯಲ್ಲ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಒಂದು ಸಮಾಧಾನ.

ಈ ಪುಸ್ತಕದ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತನೆಯ ಶತಮಾನದ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಾಲಮಾನ ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದು, ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ಜನಮನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂಥ ಸ್ಥಾನಮಾನವೇನು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆಯೂ, ಅದೊಂದು ಕಲಾಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಜನಜೀವನದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತಿತ್ತು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಒಂದು ಆಪ್ತವಾದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ತೀರಾ ಬಡತನದ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದ ಕೆರೆಮನೆ ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರು ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಮಾಡದ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ. ಅಂಗಡಿ ಇಡುತ್ತಾರೆ, ಹೋಟೆಲು ಇಡುತ್ತಾರೆ, ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿತು ಬಸ್ಸು, ಕಾರು ಓಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಟಿಕೇಟು ಹರಿಯುವ ಬಸ್ಸಿನ ಏಜೆಂಟರಾಗುತ್ತಾರೆ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪಡಿಚಾಕರಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಈ ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಒಬ್ಬ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಾವಿದರಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡು ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಭಾಜನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ನಡುವೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಾಲ-ಶೂಲ, ಸಾಂಸಾರಿಕ ಜಂಜಡಗಳು ಇದ್ದೇ ಇದ್ದವು. ಎಲ್ಲ ಇದ್ದೂ ಮೇಳಕಟ್ಟಿದ, ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಯಾವುದೇ ಅಹಮಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಸೋಗಿನ ಮಾತುಗಳಿಲ್ಲದೆ. ಸಹಕಲಾವಿದರನ್ನು, ಅವರಿವರನ್ನು ದೂರುವಾಗ ಸಕಾರಣವಾಗಿಯೇ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ದಿಟ್ಟವಾಗಿ ತೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡವರನ್ನು ಅವರ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳಾಚೆಗೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ನಡೆಯನ್ನು, ಮಿತಿಯನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟು ಲೋಕದ ಆದರ್ಶವನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆ ಎಂಬಂಥ ಸೋಗು ಎಲ್ಲೂ ತೋರಿಸಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಸಣ್ಣಸಂಗತಿಯೇನಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಹೀಗೆ, ತಮಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಇದು ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಈ ಆತ್ಮಕಥಾನಕ ಎಲ್ಲರೂ ಕುಳಿತು ಕೇಳಬೇಕಾದ ಒಬ್ಬ ಯಕ್ಷನ ಕತೆಯಂತಿದೆ!
ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತ ಲಂಕೇಶ್ ಒಂದು ಬಹುಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಚಾರದ ಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ಮಾತಿನ ಎಳೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಬಹುದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ:

"ನಾವು ಮಾತನಾಡುವಾಗ, ಬರೆಯುವಾಗ ಬಳಸುವುದು `ಶಬ್ದ' ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ; ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಜೀವವಿಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ಮಾತಿಗೆ ಮತ್ತು ಗದ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾವು ಬಡಿಯುತ್ತದೆ. ಜಿ.ಎಸ್.ಭಟ್ಟ ಅವರು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿರುವ ಈ ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮಾತು ಕೇಳಿಸುತ್ತವೆ; ಕೆರೆಮನೆ ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರ ಕಂಠ, ಮಾತಿನ ಏರಿಳಿತ, ಲಹರಿ, ಅವರು ಬಳಸುವ ನಿಕ್ಕಿ, ಹಿಲಾಲು; ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ `ಹಂಬಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ...'
.....
"ತುಯ್ದಾಟ, ಪ್ರೀತಿ, ನೋವು, ನಲಿದಾಟ - ಎಲ್ಲವೂ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಬಂದುಬಿಡುವ ಅನೇಕ ಭಾಗಗಳು ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿವೆ; ಜೀವವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಮಿಸುಕಾಟವಿದೆ, ನಲಿದಾಟವಿದೆ, ಸ್ಪಂದನವಿದೆ, ಸ್ಫೋಟವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮತ್ತು ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಸದ್ದು, ಸಂಗೀತ, ನೆನಪು, ಚಂದವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಬೇಕು."

ಇಂಥ ಸೊಗಡನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಕೆಲವು ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ವೈದೇಹಿ ಪ್ರಮುಖರು. ಇವರು ಭಾಸ್ಕರ ಚಂದಾವರ್ಕರ್ ಅವರ ಸಂಗೀತದ ಕುರಿತ ಹಲವಾರು ಉಪನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಇದೇ ರೀತಿ ದಾಖಲಿಸಿಕೊಂಡು, ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದಿಸಿ ಸಂಗೀತ ಸಂವಾದ ಎನ್ನುವ ಅಪರೂಪದ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವ ಸಂಗತಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಾರದು. ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೂಡ ಅಕ್ಷರ ಪ್ರಕಾಶನವೇ ಹೊರತಂದಿದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

ಅವಧೂತನೊಬ್ಬನ ರೂಪಾಂತರ


ಸಂಚಯದ ಮೂಲಕ ಡಿ.ವಿ.ಪ್ರಹ್ಲಾದ್ ಯಾರಾದರೂ ಮೆಚ್ಚಿ ತಲೆದೂಗುವಂಥ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಚಯದ ಎಪ್ಪತ್ತೈದನೆಯ ಸಂಚಿಕೆಯಂತೂ ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ಕವಿಗಳ ಕವನಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತ ಒಂದು ಅಪೂರ್ವ ಸಂಕಲನ. ಇದನ್ನು ಕಾವ್ಯ ಸಂಭ್ರಮವೆಂದು ಕರೆದಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಔಚಿತ್ಯಪೂರ್ಣ. ಹಾಗೆಯೇ `ಅವಧೂತನೊಬ್ಬನ ರೂಪಾಂತರ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಬಹುಮಾನಿತ ಕಥೆಗಳ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಸಂಕಲನ, ಮೊದಲ ಮುದ್ರಣ 2001 ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಇದೀಗ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅರವತ್ತೇ ಪುಟಗಳ ಮುವ್ವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಮುಖಬೆಲೆಯ ಈ ಪುಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಐದು ಕಥೆಗಳಿವೆ. ಕೇಶವ ಮಳಗಿಯವರ ಮುನ್ನುಡಿಯಿದೆ.
ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಠಿ, ಎಸ್.ತಮ್ಮಾಜಿರಾವ್, ಸುಮಂಗಲಾ ಬಾದರದಿನ್ನಿ, ದಮಯಂತಿ ನರೇಗಲ್ ಮತ್ತು ಶ್ರೀವಿಜಯ ಬರೆದ ಕತೆಗಳು ಮನಸೆಳೆಯುವಂತಿವೆ. ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳ ಕುರಿತೂ ಕೇಶವ ಮಳಗಿಯವರು ಬರೆದ ಮಾತುಗಳು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ:
"ಮುಡಚೀಟಿ ಕಥೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚರ್ಚಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾದ ವಸ್ತುವಿನ `ಅವಧೂತನೊಬ್ಬನ ರೂಪಾಂತರ' ಬದುಕಿನ ವಿಸ್ಮಯವನ್ನು ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ನಿರೂಪಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತ `ಚಕಿತತೆ'ಯನ್ನು ಹಾಗೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹವಣಿಸಿದೆ. `ಬಿಡುಗಡೆ' ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಂಬಂಧದ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನು ಜನಪ್ರಿಯ ಮಾದರಿಗಿಂತ ತುಸು ಈಚೆ ಬಂದು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಆಧುನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು ಸಂಸ್ಕಾರಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸು ಎದುರಿಸುವ ತಾಕಲಾಟಗಳನ್ನು ತೀರ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹೆಣ್ಣೊಂದು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಎದುರಿಸುವ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಕಥೆ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. `ಯೋಗ್ಯವರ' ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯದು. ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುವ ಗೆಳತಿಯ ಕಪಟ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ. `ಹೊನ್ನಿ' ಮಾಸ್ತಿ ಕಥಾ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದ ಭಾವೋದ್ವೇಗವಿಲ್ಲದೆ ತುಂಬು ಸಂಯಮದಿಂದ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿಗೊದಗಿದ ದುರಂತವನ್ನು ಓದುಗರಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ."
ಈ ಕತೆಗಳು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದು ಒಂದೇ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ ಏಕತಾನತೆಯ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕತೆಯೂ ಹೊಸದೇ ಆದ ಲೋಕವೊಂದಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುವಂತೆ ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳ ಆಪ್ತಧಾಟಿ ಕತೆಗಳು ಬಹುಕಾಲ ಮನದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಮುಡಚೇಟಿ(ಚಿತ್ರಶೇಖರ ಕಂಠಿ) ಕತೆಯ ಮಾಸ್ತರ, ತಮ್ಮಾಜಿರಾಯರ ಕತೆಯ ಅವಧೂತ, ಸುಮಂಗಲಾರ ಕತೆಯ ಬುರ್ಖಾದ ಹೆಂಗಸು, ದಮಯಂತಿಯವರ ಕತೆಯೊಳಗಿನ ಶೈಲಜಾ, ಶ್ರೀವಿಜಯ ಅವರ ಹೊನ್ನಿ ಜೀವಂತ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತವೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಕತೆಗಳ ಉತ್ತಮ ಸಂಕಲನ.
`ಅವಧೂತನೊಬ್ಬನ ರೂಪಾಂತರ', ಸಂಚಯ ಪ್ರಕಾಶನ, 100, ಮೊದಲ ಮೇನ್, ಆರನೇ ಬ್ಲಾಕ್, ಮೂರನೇ ಸ್ಟೇಜ್, ಮೂರನೇ ಫೇಸ್, ಬನಶಂಕರಿ, ಬೆಂಗಳೂರು-560 085
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಹೇಳಿದ ಅಜ್ಜೀಕತೆ


ಲಂಕೇಶ್‌ರ ಲೇಖನಗಳ ಸಂಗ್ರಹವಾದ `ಸಾಹಿತಿ,ಸಾಹಿತ್ಯ, ವಿಮರ್ಶೆ' ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿದ್ದೆ. ಈಚೆಗೆ ಎಚ್.ವೈ ಶಾರದಾ ಪ್ರಸಾದರು ನಿಧನರಾದಾಗ ಪ್ರಕಟವಾದ ಡಾಯು.ಆರ್.ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ "ಶೌರಿ ಎಂಬ ರುಜು; ಶಾರದಾ ಪ್ರಸಾದ್ ಕುರಿತು ಒಂದು ಸ್ವಗತ" (ಋಜುವಾತು ಬ್ಲಾಗ್, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 7ರ ಉದಯವಾಣಿ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಸಂಚಿಕೆ) ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇದೇ ಪುಸ್ತಕದ ಉಲ್ಲೇಖವಿತ್ತು. ಲಂಕೇಶರ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ರಿವ್ಯೂಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕೃತಿ ಕುರಿತ ರಿವ್ಯೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಎಂದು ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಇದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕ. ಹೆಗ್ಗೋಡಿನ ಅಕ್ಷ್ರರ ಪ್ರಕಾಶನ 1994ರಲ್ಲಿ ಹೊರತಂದಿರುವ ಈ ನಲವತ್ತಾರು ಪುಟಗಳ, ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ರೂಪಾಯಿ ಬೆಲೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಪ್ರತಿಗಳು ಈಗಲೂ ಲಭ್ಯವಿರುವುದು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಖುಶಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಎಂಟು ಮಂದಿ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಕಂಡ, ಈ ಅಜ್ಜಿ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಮರೆಯಾದ 33 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಆಕೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಅವಳೊಂದಿಗಿನ ತಮ್ಮ ಒಡನಾಟವನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನೆದು ಬರೆದ ಲೇಖನಗಳ ಸಂಗ್ರಹವಿದು ಎಂದರೆ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಿದಂತಾಗಲಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಬರೆಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಈ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ ತಾವೂ ನಡುವಯಸ್ಸು ದಾಟಿದವರಾಗಿದ್ದರು. ಅತ್ಯಂತ ಹಿರಿಯರಾದ ಎಚ್.ವೈ ಶಾರದಾಪ್ರಸಾದ್ ಅವರಿಗೆ ಆಗ ಎಪ್ಪತ್ತು, ಅತ್ಯಂತ ಕಿರಿಯ ನೀರಜ ಅಚ್ಯುತರಾವ್ ಅವರಿಗೆ ಐವತ್ತು ದಾಟಿತ್ತು. ಪುಸ್ತಕದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಎಚ್.ವೈ ಶಾರದಾಪ್ರಸಾದ್ ಬರೆದಿರುವ ಮಾತುಗಳು ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಹಿಂದೆ ಮಿಡಿಯುವ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ:
"ಮಕ್ಕಳು ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳು. ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತೂ. ನಾವೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದಾಗ ಹಿರಿಯರ ಪ್ರೀತಿ ನಮ್ಮ ಆಜನ್ಮ ಹಕ್ಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಹೀರಿ ಬೆಳೆದು ಬಂದವರಲ್ಲವೆ? ಬೆಳೆಯುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಮಿಕ್ಕವರಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದೆವೆ?
ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅಜ್ಜಿಯಿದ್ದರು, ನಮ್ಮ ತಂದೆಯ ತಾಯಿ. ಸುಮಾರು ನೂರು ವರ್ಷ ಬದುಕಿ ಮೂವತ್ತುಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ತೀರಿ ಹೋದರು. ಆಕೆಯಿದ್ದಾಗ ಆಕೆ ನಮಗೊಂದು ತಲೆ ನೋವು ಎಂಬಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡೆವು. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆವೆಲ್ಲಾ ಎಂದು ನಾವೇ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯರಾಗುತ್ತಾ ಬಂದಿರುವ ಈಗ ಅನಿಸಹತ್ತಿದೆ.
ಪ್ರತಿ ದೀರ್ಘಜೀವಿಯೂ ಇತಿಹಾಸದ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವಿದ್ದಂತೆ. ಕಾಲಗತಿಯ ಛಾಪು ಅವರ ಮೇಲಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಬದಲಿಸಿರುವ ಸಮಾಜದ ಚಿತ್ರವೂ ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ."
ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಸಂಪನ್ನಗೊಳಿಸಿದ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಎಚ್.ವೈ ಶಾರದಾಪ್ರಸಾದ್ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ನಾರಾಯಣದತ್ತ ಒಬ್ಬ ಹಿಂದೀ ಪತ್ರಕರ್ತ, ಎಚ್.ವೈ ಮೋಹನರಾಂ ಸಸ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ, ಕಸ್ತೂರಿ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿ, ಎಚ್.ವೈ ರಾಜಗೋಪಾಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್. ಮೂವರು ಗೃಹಿಣಿಯರು. ಹೀಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ನೋಟಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪುನರುಕ್ತಿಯಿದ್ದರೂ ಒಳನೋಟದಲ್ಲಿ ಹೊಸತನ, ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿ ಇದೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕುರಿತು ಬರೆಯುತ್ತ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಲಂಕೇಶ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ,
"ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಈ ಪುಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕ ಮನುಷ್ಯ ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾತಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ, ಯಾವುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸೂಚ್ಯ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಈ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಮನೆ, ಆಸ್ತಿ, ಒಡವೆ, ಸ್ಥಾನಮಾನಕ್ಕಾಗಿ ಪರದಾಡಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ, ವರ್ಚಸ್ಸಿಗಾಗಿ ದಿನಗಳನ್ನು ಸವೆಸಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ "ಅಯ್ಯೋ, ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ ಹಸೆಯ ಹಾಡನ್ನು ಬರೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ" ಎಂದು ಪರಿತಪಿಸಿ, ಬರೆದುಕೊಂಡ ಹಾಡುಗಳಿಂದ ಆನಂದ ಪಟ್ಟು ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕೊನೆಯವರೇ ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲೆಲ್ಲ ನೆನಪು, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅರ್ಥವಂತಿಕೆ ಸೂಚಿಸಿ ಬದುಕನ್ನು ಸಹ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ."
ಈಗ ಶಾರದಾಪ್ರಸಾದ್ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕದ ಕೊನೆಯ ಲೇಖನ ನೀರಜ ಅಚ್ಯುತರಾವ್ ಅವರದ್ದು, ಅಜ್ಜಿಯ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳ ಕುರಿತದ್ದು. ಅದನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿಷಣ್ಣ ಭಾವ ಕವಿಯುತ್ತದೆ. ಮುದುಕರನ್ನು ನೋಡುವ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನೇ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಬದಲಿಸಬಲ್ಲ ಕಸು ಹೊಂದಿರುವುದು ಅಚ್ಚರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

ಸಪ್ತಪದಿಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುವ ಷಟ್ಪದಿ


ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯವರ ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಹಲವರು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಪುಟ್ಟ ವಿಮರ್ಶೆ, ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಲ್ಲಿ ಬಂದ ವಿವರವಾದ ಪರಾಮರ್ಶನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಜೋಗಿಯವರು ಬರೆದ ಮುನ್ನುಡಿ, ನಟರಾಜ್ ಹುಳಿಯಾರ್ ಬರೆದ ಬ್ಲರ್ಬ್ ಎಲ್ಲವೂ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಬಂದಿರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಬರಹಗಳು.

ಚೇತನಾ ಈ ಬರಹಗಳನ್ನು ಮೊದಲಿಗೆ ಇದೇ ಹೆಸರಿನ ತಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳಲ್ಲಿ, ಕನ್ನಡ ಟೈಮ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದರು. ಬಿಡಿ ಬಿಡಿಯಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ ಅನಿಸುತ್ತಿದ್ದದು ಇದು ಒಂದು ಲಹರಿಯ ಬರಹ ಎಂಬ ಭಾವವಷ್ಟೇ. ಓದಿ ಅಲ್ಲೇ ಮರೆತುಬಿಡಬಹುದಾದ, ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಆಯಾ ಬರಹದ ಮನೋಭಾವಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವ ಒಂದು ಕಾಮೆಂಟ್ ಹಾಕಿ ಸಂತೈಸಬಹುದಾದ ಬರಹಗಳಂತೆ ಇವು ನೋವಿನ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಟ್ಟಾಗಿ ಗಮನಿಸುವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿದ ಭಾವ, ಆತ್ಮಗತವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುವ ನೋವು, ಆ ನೋವೇ ಕಾರಣವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿರುವ ಅಮೂರ್ತ ರೊಚ್ಚು, ಮನುಷ್ಯನ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ಕುರಿತ ಅಪನಂಬುಗೆ; ಎಲ್ಲವೂ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬದುಕು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ನೋಯುತ್ತಿದೆ, ಬಳಲುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದರ ಸಶಕ್ತ ಚಿತ್ರ ನೀಡುತ್ತಿವೆ. ಇದರಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಒಂದು ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಬರಹಗಳು ಇಲ್ಲಿಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಅಂಥವು ಕೊನೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳೂ ಒಂದು ನೋವಿನ ನೆರಳನ್ನು ಅರಸಿ ಹೊರಡಲು ಉತ್ಸುಕವಾಗಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಈ ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳು ನನ್ನ ಅರಿವಿನ ಆಳ-ಅಗಲಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಸು ಹೊಂದಿವೆಯೇ, ಹೊಸದಾದ ಏನನ್ನು ಈ ಕತೆಗಳು ನನಗೆ ನೀಡುತ್ತವೆ, ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಹೇಗೆ ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ, ಇದುವರೆಗೆ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದಿದ್ದ ಯಾವ ಹೊಸ ಅರಿವನ್ನು ಈ ಕತೆಗಳು ನನಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಗ್ಗೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಬಗ್ಗೆ, ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ದೊರಕಿಸಿಕೊಡುತ್ತವೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಕಟಿಸಬಹುದಾದ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇದು, ನಾನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವಂತೆ. ಕಥೆ ಹಳೆಯ ಸೂತ್ರಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಉದಾಹರಣೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಹೊಸತೇನನ್ನೋ ಕಾಣಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ. ಹಾಗೆಯೇ, ಒಂದು ಕಥೆ ಚಿಕ್ಕದಿರಲಿ, ದೊಡ್ದದಿರಲಿ, ತನ್ನದೇ ಆದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಹೊಮ್ಮಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತು ಈ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲೇ ಅದರ ಪಾತ್ರ, ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಸಜೀವವಾಗಿರಬಲ್ಲವು ಎನ್ನುವ ಮಾತನ್ನೂ ಜಯಂತ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವ ಹೆಣ್ಣಿನ ಅಳಲಿನ ಭಿನ್ನ ವಿಭಿನ್ನ ಮುಖಾವಳಿಗಳು ಎದುರಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಧಾನ ಸವಾಲುಗಳಿವು.

ಈ ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳನ್ನು ಸ್ತ್ರೀವಾದಿ ಚಿಂತನೆಯ ಫಲ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಕಷ್ಟವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಕರೆದು ಇಲ್ಲಿನ ನೋವಿಗೆ ಲೇಬಲ್ ಹಚ್ಚುತ್ತೇವೋ, ಹಚ್ಚಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸರಳಗೊಳಿಸುತ್ತೇವೋ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಸಂವೇದನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡೆಂಬುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ, ಅದು ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯಾಗಿರಲಿ, ತಾಯಾಗಿರಲಿ, ಹೆಂಡತಿಯೋ, ಅಕ್ಕತಂಗಿಯೋ, ಮಗಳೋ ಇನ್ನೊಂದೋ ಏನೇ ಆಗಿರಲಿ, ನೀಡಿದ ಅವಕಾಶಗಳು ಕಡಿಮೆ. ಅವಳ ಬದುಕು ತುಂಬ ಸೀಮಿತವಾದ ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೇ ಕಮರಿದಂತೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಸಾವಿನ ತನಕ ಸಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಅವಳ ಅವಲೋಕನ ಎಷ್ಟೇ ಸೆಣಸಿದರೂ ಮಿತವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು, ಒಬ್ಬ ಗಂಡಸಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ತೆರೆದಿದ್ದ ಅವಕಾಶ-ಅನುಭವಗಳು ದಕ್ಕಿಸಿದ ಅವಲೋಕನಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ. ಇದರಿಂದ ಅವಳ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಚಿಂತನೆ, ಅಭಿಮತ, ನಿಲುವು ಸೆಕೆಂಡರಿಯಾಗಿಯೇ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದು ವಾಸ್ತವ. ಇವತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತುಂಬ ಸುಧಾರಿಸಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದರೂ ವಸ್ತು ಸ್ಥಿತಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ. ಇದು ಜೀನ್ಸ್‌ನಲ್ಲೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ತಲೆಮಾರಿನಿಂದ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಸಾಗಿಬರುವ ಮನುಸ್ಮೃತಿ. ಹೆಣ್ಣು ಇವುಗಳಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುವುದು ಸುಲಭವಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಇವತ್ತಿನ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನೋಧರ್ಮ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡ ಸಮಾನತೆ, ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ ಏನಿದ್ದರೂ ಅದು ಗಂಡು ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ದೃಢವಾದದ್ದು, ಶ್ರಮದಾಯಕವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಗಂಡು ನಿಂತು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮಹತ್ವದ್ದು. ಸುಲಭವಾಗಿ ದಕ್ಕಿದ ಮೇಲ್ಮೆಯಿಂದ ಗಂಡು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸಂಗತಿಗಳಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಈಗ ಅನಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಈ ಹೋರಾಟ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ನಡೆದಿದ್ದು, ಹೆಚ್ಚು ಫಲದಾಯಕವಾಗಿದ್ದು ಆಕೆಯ ಭೌತಿಕ ಸಾಧನೆಗಳಿಂದಾಚೆಗೆ ಎಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಅವಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ದುಡಿಮೆ, ವೃತ್ತಿಪರ ನೈಪುಣ್ಯ, ಆಧುನಿಕತೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡ ಛಲ ಏನಿದ್ದರೂ ಈ ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಇಂಬುಕೊಟ್ಟಿತೆಂಬುದು ನಿಜವೇ ಹೊರತು ಅದೇ ಅವಳ ನೈಜ ಗೆಲುವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಪ್ರತಿ ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ದುಡಿಯುವ ಅವಕಾಶ, ವೃತ್ತಿಪರ ತರಬೇತಿ ಅಥವಾ ಶಿಕ್ಷಣ, ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರಭಾವ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೇ ಗಂಡಿನ ಹಿರಿಮೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದರೆ ಆತ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಹೇಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾನೋ ಹಾಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಕಾರಣವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಬೇಕಿರುವುದು ಮನೋಧರ್ಮ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಹೆಣ್ಣು ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೂಡ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿರುವುದು ಸತ್ಯ.

ಚೇತನಾ ಅವರ ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಕಾಣಸಿಗುವುದು ಈ ಮನೋಧರ್ಮದ ಅರಳುವಿಕೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅವನು `ಎಷ್ಟೊಂದು ಚಿಕ್ಕೆಗಳು.....ನಡುವಲ್ಲಿ ಚಂದಿರ' ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, `ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ ಇಂವ ಕಂಡ. ಮತ್ತೆ, ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಸವತಿಯರು!'

ಶೂದ್ರನನ್ನು ಮದುವೆಯಾದ ಮಗಳು ಮೇಲ್ನೋಟದ ರಾಜಿಯಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ತವರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಗಮನಿಸುವ ಸಂಗತಿಗಳು:"ಮನೆಯ ಒಳಕೋಣೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಎಂಥದೋ ಗುಟ್ಟು ಗುಟ್ಟು, ಬೇಲಿ-ಚೌಕಟ್ಟು! ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಘಮಘಮ. ಜಡಿ ಮಳೆಯ ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ಬೆವರೊರೆಸಿಕೊಳ್ತಿರುವ ಅಮ್ಮ. ಮತ್ತೀಗ ಅವಳ ಪ್ರತಿ ಮಾತಲ್ಲೂ ಫುಲ್‌ಸ್ಟಾಪು, ಕಾಮಾ!!"

ದಿನವೂ ಹೊಡೆದು ಬಡಿದು ಮಾಡುವ ಗಂಡನ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ:"ಯಾರೋ ಏನೋ ಮಾಡ್ಸಿ ಹಾಕಿದಾರೆ ಕಣೇ. ದೇವ್ರು ಹೇಳ್ತು. ದಿನಾ ಚಿಟಿಕೆ ಕುಂಕುಮ ನೀರಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಕುಡಿಸೋಕೆ ಹೇಳಿದಾರೆ. ಮೂರನೇ ಅಮವಾಸ್ಯೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಂತೆ!" ಅಂದವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮ.

ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ:"ಈಗ ಮತ್ತೆ ಡಿವೈಡರಿನ ಮೇಲೆ.ಆಚೀಚೆ ಒನ್ ವೇ ರಸ್ತೆಗಳು. ಹೋದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಮರಳಿದರೆ ಸಾಕಷ್ಟು ದಂಡ ಕಟ್ಟಬೇಕು, ನಷ್ಟ ಭರಿಸಬೇಕು!"

ಇನ್ನೊಂದು ಕತೆ:"ಅಮ್ಮನ ಮದುವೆಯಾದ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಹೀಗೇ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದವು. ಅವಳು `ಸಾಯ್ತೀನಿ' ಅಂತ ಹೆದರಿಸ್ತಲೇ ಬದುಕಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಳು. ಅಪ್ಪ ಕೂಡ `ಸಾಯಿ ಹೋಗು' ಅನ್ನುತ್ತಲೇ ಅವಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಸದ್ಯ! ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮನ್ನ ಕೊಲ್ಲಲಿಲ್ಲ!! ಅವಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಉಕ್ಕಿತು. ಹಾಗೇ, ಮಗುವನ್ನು ಕೊಂದು ಸತ್ತ ಹಿಂದಿನ ಬೀದಿ ಹೆಂಗಸಿನ ಮೇಲೆ ಕೋಪವೂ..."

ಎಲ್ಲವೂ ತೀರ ಸಣ್ಣ, ಮಿನಿ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಕತೆಗಳು. ಹಾಗಾಗಿ ಮಿನಿಕತೆಗಳ ಅನುಕೂಲ-ಕೊರತೆ ಎರಡನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿನ ಕತೆಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿವೆ. ಸಂಭಾಷಣೆ ಮತ್ತು ಚುರುಕಾದ ಭಾಷೆ ಮೇಲ್ಗೈ ಸಾಧಿಸಿವೆ. ಆದರೆ ಇವು ಕತೆಗೆ ವೇಗ ನೀಡುತ್ತವೆ, ಭಾವದ ಆಳಕ್ಕಿಳಿಯಲು ಬಿಡದೆ ಗತಿ ತಪ್ಪಿಸ್ತುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಪಾತ್ರ ಚಿತ್ರಣ, ಪರಿಸರದ ವಿವರ, ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣ, ವಸ್ತುಲೋಕದ ವಿವರಗಳಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಚಕಚಕನೆ ಮುಗಿಯುವ ಕತೆಗಳು. ಇಂಥ ಸಾಲು ಸಾಲು ನಲವತ್ತಾರು ಕತೆಗಳು, ಕತೆಗಳಂಥ ಕವನಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಲಯ ಬೇರೆಯೇ ಆದದ್ದು. ಇಲ್ಲಿನ ಭಾಷೆ ಕಾವ್ಯದ ಘನತೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಸಶಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಈ ಭಾಷೆಯ ಸದ್ದಿನ ಮೋಹ ಶಬ್ದದೊಳಗಿನ ನಿಶ್ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಕಿವುಡಾಗಿದೆ. ಅಮ್ಮನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಪುಲ್ ಸ್ಟಾಪು, ಕಾಮಾಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನ ಪಡೆದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ಭಾಷೆಯ ಕಸುವನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿದ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಳ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಸುಳ್ಳು. ಆದರೆ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಬಲ್ಲ ಒಂದು ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಓದುಗನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟು, ಭಾಷೆಯ ಹಂಗನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುವ ವಿವರಗಳು ಇಂಥ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಧಾನ, ಮೌನ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನ - ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಇಂಥ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಲು, ವಿಶೇಷತಃ ಮಿನಿಕತೆಗಳ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ, ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಒಂದು ಕವನಸಂಕಲನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವ ಮಾತಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಮಿನಿಕತೆಗಳು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕಾದ ಒಂದು ಲಯವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಸ್ರೀವಾದಿ ನೆಲೆಯ ಚಿಂತನೆಯೇ ಆಗಲಿ, ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿಯ ಅಂತರಂಗದ ನೋವುಗಳೆ ಆಗಲಿ ಕೊನೆಗೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಬದುಕಿನ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು. ಅದು ಭೌತಿಕವಾಗಿಯೂ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿಯೂ ಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಣ, ನೌಕರಿ, ಮಾನ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಾರದು ಅನಿಸುವ ದಿನಗಳಿವು. ನಾಗರಿಕತೆ ಮುಂದುವರಿದಂತೆಲ್ಲ ಈ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸಮಾನತೆ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಯೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ಭೌತಿಕವಲ್ಲದ ಒಂದು ಲೋಕವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ನರಳುವಿಕೆ ಹೆಚ್ಚು ತೀವೃವಾದದ್ದು, ನಿರಂತರವಾದದ್ದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಹೆಣ್ಣು ಮೀರುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿದೆ.

ನಮಗೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ದಕ್ಕದೇ ಹೋದುದರ ಬಗ್ಗೆ, ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಹೋದುದರ ಬಗ್ಗೆ, ನಿರಾಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ, ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಸಮಾಧಾನದ ನಿಲುವುಗಳು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಚೇತನಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, "ಇಲ್ಲ...ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದುಹೋಗಿಲ್ಲ, ಹೇಳಲಿಕ್ಕಿನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾಕಿ ಇದೆ..." ಎಂದು. ಅವರು ಬಾಕಿ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಹೇಳಲಿಕ್ಕಿರುವುದರ ತುಂಬ ಇಂಥ ಸಮಾಧಾನದ ಧ್ವನಿ ಇರುವುದನ್ನು ಕನ್ನಡ ಕಥಾಲೋಕ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದುಹೋಗಿಲ್ಲ ಎಂದವರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಹೇಳಬೇಕಿರುವುದು ಅಂಥ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ, ಬದುಕಿನ ಅಂಥ ಮುಖಗಳ ಬಗ್ಗೆ.

ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ - ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ
ಪ್ರಕಟನೆ:ಮೇಫ್ಲವರ್ ಮೀಡಿಯಾ ಹೌಸ್, 1, ಯಮುನಾಬಾಯಿ ರಸ್ತೆ, ಐದನೆಯ ಯುನಿಟ್, ಮೊದಲನೆಯ ಅಂತಸ್ತು, ಮಾಧವನಗರ, ಬೆಂಗಳೂರು -560 001.
ಪುಟಗಳು 82, ಬೆಲೆ ರೂಪಾಯಿ ಐವತ್ತು.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

ಅಹ್‌ಕ್ಯೂವಿನ ಸತ್ಯಕಥೆ


ನೀನಾಸಂನವರ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ತಪ್ಪದೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ನನಗೆ ಈ ನಾಟಕಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಅದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ನಾಗರಿಕ ಸೋಗಿನಾಚೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಒಳಗೆ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಸಹಜವಾದ ಸ್ವಭಾವ, ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿರುವ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ನಮ್ಮನ್ನು, ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಅಡಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನನ್ನು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.


ಜಂಟಲ್‌ಮನ್‌ಗಳಲ್ಲೇ ಜಂಟಲ್‌ಮನ್ ಆಗಲು ಹೊರಟ ಒಬ್ಬ ಮಾಮಾಮೋಶಿಯೋ, ಕೊಳಚೆ ಕಲ್ಮಶಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಚರ್ಮದ ಚೀಲವನ್ನು ನನ್ನೆದುರು ಹೊಗಳಬೇಡಿ ಎಂದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಗ್ಗೆ ದಪ್ಪದಪ್ಪದ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಹೊತ್ತಗೆ ಹೊತ್ತು ಸಿಡುಕುವ, ಮುಂದೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮರುಳಾಗುವ ಮಿಸ್ ಸದಾರಮೆಯ ರಾಜಕುಮಾರನೋ, ರಂಗದ ತುಂಬ ಎರಡೇ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ನಡೆದಾಡುವ ದುರಾಸೆಯ ಮೀಡಿಯಾಳ ಮಾವನೋ, ನಿನ್ನ ಮೈ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಉಗಿಯಬಹುದಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಬೈಯ್ಯುವ ಅಥೆನ್ಸಿನ ಅರ್ಥವಂತದ ಹುಚ್ಚನೋ, ಸಮ್ಯಕ್ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿಬಿತ್ತು, ಸೊಳ್ಳೆಗಳು, ಕ್ರಿಮಿಕೀಟಗಳು, ನರಕ ಎಂದು ತಪಸ್ಸನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಮಳೆಯ ಯವಕ್ರೀಯೋ....ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಅದು. ಅಲ್ಲಿ ನಕ್ಕು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಇವನ ವೇಷ ಕ್ರಮೇಣ ನಮ್ಮದೇ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅದು ಅಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾಗಿದ್ದು, ನಗಿಸಿದ್ದು ಎನ್ನುವುದೂ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ವರೆಗೆ ಒಂದು ಗುಂಗಾಗಿ ಈ ನಾಟಕಗಳು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಚಿಂತನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.


ಇಲ್ಲೊಂದು ಪುಸ್ತಕವಿದೆ, ಹೆಸರು `ಅಹ್‌ಕ್ಯೂವಿನ ಸತ್ಯಕಥೆ'. ಚೀನಾದ ಲೂ ಶೂನ್ ಕಾವ್ಯನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಖ್ಯಾತರಾದ ಚೌ ಶಿ ಜೆಂಗ್ ಬರೆದ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಸೊಗಸಾಗಿ ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ ಜಗದೀಶ ಮಂಗಳೂರಮಠ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಲೇವಡಿಯಂತಿರುವ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವೆನಿಸಲು ಎರಡೆರಡು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಒಂದು ನಮ್ಮದೂ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ದೇಶವಾಗಿರುವುದು, ಮತ್ತೊಂದು ಇದು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಫುಟವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವುದು.


ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯನಾದ ಈ ಅಹ್‌ಕ್ಯೂ ಕುರಿತು ಮುನ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಲತಿ ಪಟ್ಟಣಶೆಟ್ಟಿಯವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:
ಅಹ್‌ಕ್ಯೂ ಈ ಕಿರು ಕಾದಂಬರಿಯ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ. ಆತ ಅತ್ಯಂತ ಬಡವ....ಕೂಲಿಕಾರ. ಅವನಿಗೊಂದು ನೆಲೆಯಿಲ್ಲ....ತೊಡಲು ಬಟ್ಟೆಯಿಲ್ಲ. ತಿಳಿದೊ, ತಿಳಿಯದೆಯೋ ಅವನು ಮಾಡುವ ತಪ್ಪುಗಳು ಹಲವು. ತನಗೆ ಸೇರದವರ ಜೊತೆ ಸದಾ ಜಗಳಾಡುತ್ತಾನೆ. ಹಾಯ್ದು ಹೋಗುವಾಗಲೆಲ್ಲ ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡಿ ತನ್ನ ಅಹಮಿಕೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೇಲ್ವರ್ಗದವರ ಜೊತೆ ವರ್ತಿಸುವಾಗ ಮುಗ್ಧನಾಗಿದ್ದರೂ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ದಂಡನೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರೂ ಸಹ ಅವನು ಬಡವ, ಕೆಳವರ್ಗದವ ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಗೋಡೆಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ತಾನು ಯಾರಿಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆಯವನಲ್ಲ ಎಂಬ ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನದಿಂದ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಅದೇ ಜನರ ಮುಂದೆ ನಡೆದಾಡುವ ರೀತಿ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ."


ತನಗಾದ ಅವಮಾನವನ್ನು, ಮಾನಸಿಕ-ದೈಹಿಕ ನೋವನ್ನು ಈ ಅಹ್‌ಕ್ಯೂ ನೀಗಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ. ತನಗಿಂತ ಅಸಮರ್ಥರ ಬಳಿ ತನ್ನ ಡೌಲು ತೋರಿಸುತ್ತ, ಬಲಶಾಲಿಗಳಿಂದ ಗೂಸಾ ತಿನ್ನುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ತಾನು ಅವರಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮ ಎಂದು ಮೊಂಡು ವಾದಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಮುದಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಈತ ಬದುಕಿಯೇ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಪೆದ್ದನಂತೆ ಕೆಲಸದವಳ ಮೈಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಲು ಹೋಗಿ ಒದೆ ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಹಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಇಡೀ ಊರವರ ಗಮನ ಸೆಳೆದು ಅವರಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತವಾಗಿರುವ ನಗರದ ವಸ್ತುಗಳ ಮೋಹವನ್ನು ಬತ್ತಲುಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. (ಇಲ್ಲಿ ಯಾಕೋ ನಮ್ಮ ಉಲ್ಲಾಸ ಹೆಗಡೆಯವರ ಕತೆ `ಪಂಚಾಮೃತ ಅಭಿಷೇಕ' ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ದುಬೈಯಿಂದ ಬಂದ ಮಾಬ್ಲು ಬಳಿ ವಯಾಗ್ರ ಇದೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಇಡೀ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಮುದುಕರಿಂದ ಹುಡುಗರವರೆಗೆ ಮೂಡಿಸುವ ಸಂಚಲನ, ಕೊನೆಗೆ ಈ ಒಂದು ಭ್ರಮೆ ಗೋಪಾಳನನ್ನೂ ಭಟ್ಟರನ್ನೂ ತಲುಪಿಸುವ ನೆಲೆ ಸರಿಸುಮಾರು ಅಹ್‌ಕ್ಯೂನ ವ್ಯಾಪಾರದ ಕತೆಯಂತೆಯೇ ಇರುವುದೊಂದು ವಿಶೇಷ. ಈ ಕತೆ `ಹಲವಾರು ಕಲರವಗಳ ಊರಗಾಥೆ' ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿದೆ). ಸರಕಾರ ಕೂಡ ಇಂಥ ನಿಷ್ಪಾಪಿಯೊಬ್ಬನ ಬಲಿಯಿಂದ ಕ್ರಾಂತಿಯತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಬಹುದಾದ ಜನರನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ನಂಬಿ ಇವನನ್ನು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಿ ಶಿರಚ್ಛೇದಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗಿಸುವುದು, ಈತ ಅದೊಂದು ಗೌರವದ ಸ್ಥಾನವೆಂದು ಭ್ರಮಿಸುತ್ತ ಸ್ವತಃ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಯಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹೌದೆಂದು ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ನಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹುತಾತ್ಮನ ಫೋಸು ಕೊಡುವುದು-ಸಾವಿನ ನೆರಳಿನಲ್ಲೂ ವಿಚಿತ್ರ, ವಿಲಕ್ಷಣ ಅನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಬೇರೊಂದು ಪಾತಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಕೂಡ ಕಾಣುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಇದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲೇ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುವ ದ್ವಂದ್ವ, ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ಭೋಳೇತನವನ್ನು ಕಾಣಿಸುವಂತೆಯೇ ನಾಗರಿಕ ಪ್ರಜೆಯ ಎಡಬಿಡಂಗಿತನ, ಪ್ರಚಾರಪ್ರಿಯತೆ ಮತ್ತು ಬದ್ಧತೆಯಿಲ್ಲದ ಬದುಕನ್ನು ಕೂಡ ಲೇವಡಿ ಮಾಡುವಂತಿದೆ.


ಕಾದಂಬರಿಯ ಧ್ವನಿ ತುಂಬ ನಿರ್ವಿಕಾರವಾದದ್ದು, ಒಂದು ಬಗೆಯ ವರದಿಯ ಶೈಲಿಯದ್ದು (ಇದೊಂದು ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆ, ಸತ್ಯಕ್ಕೆ-ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾದದ್ದು ಎಂದು ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದೆ). ಸಾಮಾನ್ಯನೊಬ್ಬನ ಬದುಕಿನ ಸುತ್ತ ಇದು ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆಯಾದರೂ ಆ ಸಾಮಾನ್ಯನನ್ನು ಗೇಲಿ ಮಾಡುವ, ನಿಕೃಷ್ಟವಾಗಿಸಿ ಚಿತ್ರಿಸುವ ಬಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನ ಬದುಕಿನ ತೀರ ಸಾಮಾನ್ಯವೆನಿಸುವ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಯಥಾವತ್ ಚಿತ್ರಣ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಆ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುವ ಕಟುವ್ಯಂಗ್ಯವನ್ನು ಸಶಕ್ತವಾಗಿ ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ನಮಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಹುಚ್ಚನೋ, ಅಸಂಬದ್ಧನೋ ಆಗಿ ಮೈತಳೆದಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ. ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಕೊಂಚ ದುರ್ಬಲ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಬಡವ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಿರುವಷ್ಟೇ ಘನತೆ, ಆತ್ಮಸಮ್ಮಾನ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಎಲ್ಲ ಅವನಲ್ಲಿ ಇರುವುದೇ ಅವನ ಮಹಾ ತೊಡಕಾಗುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ವ್ಯಂಗ್ಯ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಕಾಸು ಓಡಾಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಅವನು ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಅಸಾಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೊರಿಸದೆ ಅವನ ಪಾತ್ರಚಿತ್ರಣ ಮೂಡಿಬಂದಿರುವುದೇ ಈ ಕಥಾನಕದ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ತಂತ್ರವಾಗಿದೆ. ಅವನು ಯಾವುದೇ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗನ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ತಲುಪುವ ಪಾತಳಿ ಬಹುಷಃ ಇದೇ ಆಗಿದೆ.


ಕಾದಂಬರಿಯ ತುಂಬ ಹಲವು ನಾಟಕೀಯ ಚಿತ್ರಣವಿರುವುದರಿಂದ ಒಂದು ರಂಗಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಬಹುಷಃ ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಬಹುದು ಅಂತಲೂ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಕಾದಂಬರಿ ತನ್ನ ವಿವರಗಳು, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಾಚೆ ಒಂದು ಅನುಭವವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಬಹುಕಾಲ ಕಾಡುತ್ತ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟು ಪುಟ್ಟ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದು ಮೌನವಾಗಿಯೇ, ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಶೈಲಿಯಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸುವುದು ವಿಶೇಷ. ಜಗದೀಶ ಮಂಗಳೂರಮಠ ಅವರ ಅನುವಾದ ಸೊಗಸಾಗಿದೆ, ನಮ್ಮ ನಾಡು-ನುಡಿಗೆ ಕಥಾನಕವನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿ ಇಲ್ಲಿನದೇ ಕತೆಯೋ ಎಂಬಂತೆ ಇದನ್ನು ತರಲು ಅವರು ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಯತ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನೀಡಿರುವ ಫೂಟ್ ನೋಟ್‌ಗಳು ಕತೆಯನ್ನು ಮೂಲದ ಸೊಗಡಿನಲ್ಲೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿವೆ. ಅಚ್ಚಿನ ದೋಷಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹಣಿಕಿಕ್ಕುತ್ತವಾದರೂ ಕಾದಂಬರಿಯ ಇತರ ಧನಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳೆದುರು ಅಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.


`ಅಹ್‌ಕ್ಯೂವಿನ ಸತ್ಯ ಕಥೆ' - ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಜಗದೀಶ ಮಂಗಳೂರಮಠ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಕಾಶನ, ಕೊಪ್ಪೀಕರ್ ಬೀದಿ, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ - 580 020, ಪುಟಗಳು 88, ಬೆಲೆ ರೂಪಾಯಿ ಐವತ್ತು.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ