Monday, October 27, 2008

ಪ್ರೇಮ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧ...


ತನ್ನ ತೊಂಭತ್ತನೆಯ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಕನ್ಯೆಯಾಗಿರುವ ಒಬ್ಬಳು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಗೊತ್ತುಪಡಿಸುವಂತೆ ಬೆಲೆವೆಣ್ಣುಗಳ ಯಜಮಾನ್ತಿಗೆ ಕರೆಮಾಡುವ ಈ ನಿರೂಪಕನ ಒಂಟಿತನ, ಪ್ರೇಮವಿಲ್ಲದ ಬದುಕಿನ ಬರಡುತನ, ಜೀವಂತಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ದೈನಂದಿನಗಳನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತ ಹೋಗುವ ಕಾದಂಬರಿ Memories of My Melocholy Whores. ಗೇಬ್ರಿಯಲ್ ಗಾರ್ಸಿಯಾ ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್ ತನ್ನ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ದೀರ್ಘ ವಿರಾಮದ ಬಳಿಕ ಬರೆದ ಮೊದಲ ಕಾದಂಬರಿಯಿದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಅತೀವ ಕುತೂಹಲ, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸಿತ್ತು. Edith Grossman ಎಂಬ ನುರಿತ ಅನುವಾದಗಾರ್ತಿ ಇದನ್ನು ಇಂಗ್ಲೀಷಿಗೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಅವನೊಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ. ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಿ ನಿವೃತ್ತನಾದವನು. ಸಂಗೀತ ಅವನ ಆಸಕ್ತಿ. ಕಲಾ ವಿಮರ್ಶಕ. ಆದರೆ ಬಯಸಿ ಬಯಸಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದವನು. ಮದುವೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಸಾಹಸಿ. ಸ್ನೇಹಿತರಿಲ್ಲದವನು; ಹಿಂದೆ ಇದ್ದವರೂ ಈಗಾಗಲೇ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ಸೇರಿಯಾಗಿದೆ. ನ್ಯೂಯಾರ್ಕಿಗೆ ಅಂದರೆ ಹಿಂದಿನದ್ದನ್ನು ನೆನೆಯಲಿಚ್ಛಿಸದ ಸತ್ತವರು ಸೇರುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ, ಅಪರಲೋಕಕ್ಕೆ! ಅವನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ವಿಶೇಷತಃ ಟೂರು ಹೋದವನಲ್ಲ. ಹಣಕ್ಕೆ ತತ್ವಾರವಿದ್ದರೂ ಅವನು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೆಂದರೆ ಖಾನ, ಪಾನ, ಗಾನ ಮತ್ತು ಸೋನ. ಕೊನೆಯದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬೆಲೆವೆಣ್ಣುಗಳ ಜೊತೆಗೇ ಎನ್ನಬಹುದು. ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ಅವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ವರ್ಷದ ಗ್ರಾಹಕ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಪ್ರಾಪ್ತವಾದದ್ದೂ ಉಂಟು!

ಬದುಕು ತನಗೆ ನೀಡಿದ್ದು ಇಷ್ಟನ್ನೆ; ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿನದ್ದನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತಾನಾದರೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಈತ ಬದುಕನ್ನು ಅದು ಬಂದಂತೆ, ಇದ್ದಂತೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಸ್ವೀಕೃತಿಯ ಮನೋಭಾವದವನು. ಮುದ್ದು ಮಾಡಿ ಬೆಳೆಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಗು ತಾನು ಎನ್ನುವ ಈತ ಬಹುಮುಖ ಪ್ರತಿಭೆಯ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಆಗಾಗ ನೆನೆಯುತ್ತಾನೆ. ನಿಷ್ಠುರ ಸ್ವಭಾವದವನಿರಬಹುದಾದ ತಂದೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ವಿವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತಾಯಿಯ ಪೇಂಟಿಂಗುಗಳ ಜೊತೆ, ಅವಳ ಹಳೆಯ ಆಭರಣಗಳ ಜೊತೆ ಕೊಂಚಮಟ್ಟಿಗೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕೊಂಡಿಯೊಂದು ಉಳಿದಿರುವಂತೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ನಿರೂಪಕ ನಿರ್ಭಾವುಕ ಜೀವಿಯೇನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರೇಮವಿಲ್ಲದ, ಅನುರಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಭಾವಸ್ತರದ ಒಂದು ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿನ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ, ತೊಂಭತ್ತರ ಹರೆಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಭಾವಕೋಶಗಳು ಅರಳತೊಡಗುವ ಕತೆ ಇಲ್ಲಿದೆ.

"ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೂಡುವುದೆಂದರೆ ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯದೇ ಸಾಯಬೇಡ. ಇನ್ನೂ ತಡಮಾಡಬೇಡ, ಜಾಗ್ರತೆ!" ಎಂದು ಇವನನ್ನು ಅವನ ಹರೆಯದ ಹಾಸುಗೆಯ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೋಹಕ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನೆ ತಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಅರಿವು ಇರುತ್ತ ಈ ಮಾತು ಇವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಸರಿ ಸುಮಾರು ಇದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಈತನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆಂದು ಪ್ರಿಂಟರ್ಸ್ ನೀಡಿದ ಒಂದು ಸಾಕು ಬೆಕ್ಕು ಇವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಎಂದೂ ಮುದ್ದಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳತ್ತ ಒಲವು ತೋರಿರದ ಈ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕ್ರಮೇಣ ಬೆಳೆಯುವ ಕಾಳಜಿ, ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಸಾಕುವ ಕುರಿತು ಅವನು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿಕೊಂಡು ತಯಾರಾಗುವ ರೀತಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಯಿಲೆಯಾದಾಗ ವೈದ್ಯರು ಕೊಡುವ ಸಲಹೆಯ ಎದುರು ಈತ ವಿಚಲಿತನಾಗುವ ಬಗೆ ಗಮನಾರ್ಹವೆನಿಸುತ್ತವೆ. ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ ಅದಕ್ಕೆ, ಸಾಯಲು ಬಿಡುವುದು ಉತ್ತಮ ಎಂದಾದಾಗ, ಕೇವಲ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೇ ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವ ಕಾಡತೊಡಗುತ್ತದೆ. ತಾನೂ ವಯಸ್ಸಾದವನೇ ಅಲ್ಲವೆ? ತನ್ನ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಅದರ ಕುರಿತೇ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಬೆಕ್ಕು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಬರೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮನದಲ್ಲೂ.

ಇಡೀ ದಿನ ಬಟನ್ನು ಹೊಲಿಯುವ, ಆ ನಂತರ ತನ್ನ ತಮ್ಮಂದಿರು-ತಂಗಿಯರ ಊಟಮಾಡಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಮಲಗಿಸುವ, ಕಾಯಿಲೆಯ ತಾಯಿಯ ಕಾಳಜಿವಹಿಸಿ, ಅವಳನ್ನೂ ಮಲಗಿಸಿ ತನ್ನ ದಿನದ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತು ಗಂಟೆ. ಆಗಷ್ಟೇ ಇನ್ನೂ ಹದಿನಾಲ್ಕರ ಅವಳಿಗೆ ಈ ತೊಂಭತ್ತರ ರಸಿಕನ ಹಾಸುಗೆಗೆ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ. ಆದರೂ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾಳವಳು. ಇವನು ಕೋಣೆಯನ್ನು ಹೊಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಹೇಗೆ?

ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ನಗ್ನಳಾಗಿ ಮಲಗಿದ ಹದಿನಾಲ್ಕರ ಪೋರಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಅವಳ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಮೊಲೆಗಳಿನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅರಳಿಲ್ಲ. ದೇಹ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ದುಡಿದು ದಣಿದು ಹೇಗೆ ಗಾಢವಾದ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಳೆಂದರೆ ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಮನಸ್ಸೂ ಆಗದೆ ಅವಳು ಏಳಬಹುದೆ ಎನ್ನುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೇ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ. ಅವಳ ಬಡತನದ ಕುರುಹುಗಳಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕಳಚಿಟ್ಟ ಅವಳ ಉಡುಪುಗಳು, ಚಪ್ಪಲಿ ಎಲ್ಲ ಇವೆ. ಕೋಣೆ ಕೂಡ ಅವಳಷ್ಟೇ ಬಡವಾಗಿದೆ. ಕ್ರಮೇಣ ಅವರು ಹೀಗೆ ಕಳೆಯುವ ರಾತ್ರಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಮಲಗಿರುವ ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಕತೆ, ಹಾಡು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವಳ ಕನವರಿಕೆಗಳಿಂದ, ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೇ ಅವಳು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬೀರುವ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಅವಳಿಗಾಗಿ ಕತೆಯೋದುತ್ತಾನೆ. ಪ್ಲೇಯರಿನಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಅವಳಿಗಾಗಿ ಆ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಪೇಂಟಿಂಗು, ಗಡಿಯಾರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಕಲ್ಪನೆಯ ಒಂದು ಹೆಸರನ್ನಿಡುತ್ತಾನೆ. ಹಗಲಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೈನಂದಿನಗಳಲ್ಲೂ ಅವಳು ತನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾಳೆಂದು ಅನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ ಅವನಿಗೆ. ಸದಾ ಅವಳ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಅವನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆಂದೂ ಅವನಿಗೆ ತಾನು ಒಂದೇ ಜೀವ ಅನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ!

ಹೀಗೆ ಅವನು ಅವಳ ಹಾಸುಗೆಯಲ್ಲೆ ಕೂತು ಆ ನಗ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಇಂಚು ಇಂಚಾಗಿ ನೋಡುತ್ತ, ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುತ್ತ, ಕತೆಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತ, ಮಾತಿನಲ್ಲೆ ಅವಳನ್ನು ಮುದ್ದು ಮಾಡುತ್ತ, ಅವಳಾ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿ, ಹಣೆಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದೇನು?

ಅದರ ಅರಿವು ಪಾಪ ಅವನಿಗೂ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಅರಿವಾಗಲು ಒಂದು ದುರ್ಘಟನೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕ್ಲೈಮ್ಯಾಕ್ಸ್. ಏನು ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ? ಅದೇಕೆ ಸದಾ ಎರಡು ಅಲುಗಿನ ಕತ್ತಿ? ಅದು ಬರುವಾಗಲೂ ಕೊಯ್ಯುತ್ತ ಹೋಗುವಾಗಲೂ ಕೊಯ್ಯುತ್ತ ಯಾಕೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ. ಆದರೆ ತೊಂಭತ್ತರ ಈ ಪ್ರೇಮಿ ಅವಳಿಗಾಗಿ ಹುಚ್ಚನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಬದುಕನ್ನೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲ ಹರೆಯದ ಭಗ್ನಪ್ರೇಮಿಗಳಂತೆಯೇ ಇವನು ಕೂಡ ಅರೆಹುಚ್ಚ, ಸಂನ್ಯಾಸಿ, ಕ್ರೂರಿ...

ನಮ್ಮ ಕೆ.ಎಸ್.ನರಸಿಂಹ ಸ್ವಾಮಿ ಹಾಡಿಲ್ಲವೆ, `ಪ್ರೇಮವೆನಲು ಹಾಸ್ಯವೆ....'

ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರರ "ಜೀಕೆ ಮಾಸ್ತರರ ಪ್ರಣಯ ಪ್ರಸಂಗ" ಎಂಬ ಕಿರುಕಾದಂಬರಿಯ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ನಡುವಯಸ್ಸಿನ ಮಾಸ್ತರರನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಬಾಲೆ, ಇನ್ಯಾವುದೋ ತರುಣನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದರೂ ತಲ್ಲಣಿಸುವ ಮಾಸ್ತರರ ಪ್ರೇಮದ ಉತ್ಕಟತೆ, ಆ ತರುಣನ ತಲೆ ಕಂಡರೇ ಕೆರಳುವ ದ್ವೇಷ, ಸಿಟ್ಟು...ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಹುಚ್ಚಿನೆದುರು ತಾವೇ ಪೆಚ್ಚಾಗುವ ಮಾಸ್ತರರಿಗೆ ಪ್ರೇಮ ವಯಸ್ಸಿನ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ, ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಕತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೂ ನೀಳ್ಗತೆ ಅಥವಾ ಕಿರುಕಾದಂಬರಿ. ಅದರ ಹೆಸರಾಗಲೀ, ಅದನ್ನು ಬರೆದವರ ಹೆಸರಾಗಲೀ (ಎಂ.ಎನ್.ವ್ಯಾಸರಾವ್ ಇರಬಹುದೆ?) ಈಗ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಯೂರದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಓದಿದ್ದು. ಬಟ್ಟೆಯಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಯಕನಿಗೆ ನಡುವಯಸ್ಸು. ಅಕ್ಕತಂಗಿಯರ ಮದುವೆ, ಬಾಣಂತನ, ವರೋಪಚಾರದ ಬಾಕಿಚುಕ್ತಾ, ವಯಸ್ಸಾದ ಹೆತ್ತವರ ಪಾಲನೆ ಪೋಷಣೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಎಂದೂ ಮುಗಿಯದ ಸಂಸಾರ ತಾಪತ್ರಯಗಳಲ್ಲಿ ಇವನು ಮದುವೆಯಾಗದೇ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ. ನಡುವಯಸ್ಸಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೇನೋ. ಇವನನ್ನು ಬಟ್ಟೆಯಂಗಡಿಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರಿದ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಸೆಳೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಅದು ಅನುಕಂಪವೋ, ಕರುಣೆಯೋ, ಪ್ರೇಮವೋ, ಮೋಹವೋ ತಿಳಿಯದ ಗೊಂದಲ ಒಂದುಕಡೆಗಿರುತ್ತ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿರಬಹುದೇ ಎಂಬ ತಳಮಳ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ. ಮನೆಯ ಒಡಕು ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಸೇರ್ಪಡೆ ಉಂಟು ಮಾಡಬಹುದಾದ ತಲ್ಲಣಗಳ ಕುರಿತ ನಿರಂತರ ಚಿಂತೆ. ಪ್ರೇಮ ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆಲ್ಲ ದಹಿಸುತ್ತ ಖುಶಿಯ ಝಲಕ್ ಕೊಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಪ್ರೇಮದ ನಾಟಕ ದುರಂತದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹೌದು, ನಾಟಕವೇ. ಹುಡುಗಿ ಬಟ್ಟೆಯಂಗಡಿಯನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ದೋಚಿ, ಅದರ ಹೊಣೆ ಇವನದಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯಕರನೊಂದಿಗೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಈತನ ಪಾಡು ನಾಯಿಪಾಡೇ.

ನಡುವಯಸ್ಸಿನ ಹಿನ್ನೋಟ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರೇಮ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ತುಡಿತದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದದ್ದೇ ಇರಬಹುದು. ಕುಸುಮಾಕರ ದೇವರಗೆಣ್ಣೂರ ಅವರ ನಿರಿಂದ್ರಿಯ ರೊಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರ ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯರು ಕಾದಂಬರಿಯ ಹಯವದನ ರಾಯರನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತೇನೆ. ರೊಳ್ಳಿ ತನ್ನ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ಹಣದ ಹಿಂದೆ ಹೂಡಿದ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದ ಓಟವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಳೆದಿದ್ದಾನೆ. ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೇಮದ, ಭಾವದ ಸ್ಪರ್ಶವಿಲ್ಲದೆ ಕಳೆದಿದ್ದಾನೆ. ಈಗ ನಿವೃತ್ತಿ ಅವನಿಗೆ ನರಕಸದೃಶವಾಗಿದೆ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಿಂದುಂಡು ಹಾಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಇದೇ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆಂಬಂತೆ ಕಾಣುವ ಅವನಿಗೆ ಇಹವೂ ಪರವೂ ಅಗಮ್ಯವಾಗಿರುವುದರ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜೀವನದರ್ಶನ? ಊಹೂಂ, ಇಲ್ಲ. ಕಾರಂತರ ಹಯವದನರಾಯರು ಕೂಡ ಸರಿಸುಮಾರು ರೊಳ್ಳಿಯ ಪಾಲಿಶ್ಡ್ ವರ್ಷನ್ ಎನ್ನುವಂತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಪತ್ನಿ ಕೂಡ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಒಂದು ಲಾಭಾಂಶದಂತಿದ್ದಾಳೆ! ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ಇವರಿಗೆ ತಿಳಿಯುವುದು ಇವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಗಂಡನನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಕಾವೇರಿಯ ಪ್ರವೇಶವಾದ ಮೇಲೆಯೇ.

ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ಬದುಕು, ಅದರ ಸಾರ್ಥಕತೆ, ಅರ್ಥಪೂರ್ಣತೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕಿ ನೋಡುವುದನ್ನು ಈ ಪುಟ್ಟ ಟಿಪ್ಪಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ.

"ನನ್ನನ್ನು ಖುಷಿಪಡಿಸಿ. ನನಗೆ ಜೀವಿಸುವ ಆಶೆ ಕೊಡಿ..."
ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ಧ್ವನಿ.
ಮುಸ್ಸಂಜೆ. ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್ ಮುಗಿಸಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವ ಸೂರ್ಯನ ಜೊತೆಗೇ ಈ ಜಗತ್ತು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಈ ಮಾತುಕತೆ ಕೂಡ ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ.
"ಹಾಗಾದ್ರೆ ನಾನು ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಸದಾ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಕೆಲಸ ಹೇಳಿ..."
ನಾನು ನಕ್ಕು ಕೇಳಿದೆ, "ನೀನು ಯಾರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸ್ತಿಲ್ಲವಾ? ನಿನ್ನೆದುರು ನಿಂತು 'ನಾನಿದ್ದೇನೆ, ನಿನ್ನ ವ್ಯಸನವನ್ನೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಕೊಡು' ಎನ್ನುವಂಥ ಗೆಳೆಯನಿಲ್ಲವೆ?"
"ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಂಬಬಹುದಾದ ಗೆಳೆಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ." ಎಂದು ಮೊತ್ತ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದ್ದಳು. "ತಪ್ಪು ತಿಳಿಯಬೇಡಿ, ಆ ಗೆಳೆಯ ನೀವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ?" ಅಂದಳು ಹುಡುಗಿ.
"ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ. ನಾನು ಎಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕು, ತೊಂದರೆಗಳಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯ; ಬಿಸಿಲುಗುದುರೆಗಳ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಓಡಾಡುವ ಕಾಲ ಮುಗಿಯಿತು. ಕೇಳ್ತಿದ್ದೀಯ ಮರಿ? ನನಗೆ ನಿನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ...."

ಹೌದು, ಇದು ಲಂಕೇಶ್. ಇದನ್ನು ಬರೆದಾಗ (11/03/1984ರ ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣಿ) ಅವರಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಲವತ್ತೊಂಭತ್ತು ವರ್ಷ.

ತನ್ನನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಒಂದು ಜೀವದ ಹುಡುಕಾಟ ಮನುಷ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾದದ್ದೇ ಇರಬಹುದು. ಅದು ಸಹಜ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಕೂಡ ಇದ್ದೀತು. ಅದಕ್ಕೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಬಂಧವೂ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಅದಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದು ಸದಾ ಇರದುದರೆಡೆಗೆ ತುಡಿಯುವುದೇ ಅದರ ಸೆಳೆತವಿರಬಹುದು. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಈ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಸಿಕ್ಕು, ತೊಡಕು ಅಂತಲೂ ಅವನಿಗೆ ಅನಿಸಬಹುದು. ಆದರೂ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ತಹತಹಿಸುತ್ತಿರಲೂ ಇರಬಹುದು!

No comments: