Sunday, November 30, 2008

ವಿವೇಕ್ ಶಾನಭಾಗರೊಡನೆ....(ಉತ್ತರಾರ್ಧ)

ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಕತೆಗಳ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬರುವ. ಅಂಕುರ ಸಂಕಲನ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ತಾಲರ ಪ್ರಭಾವ ಇತ್ತೆ? ಮುಂದೆ ನೀವು ಅದರಿಂದ ಹೇಗೆ ಹೊರಬಂದಿರಿ? ಹೊರಬರುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತೋ ಹೇಗೆ?

ನಾನು ಚಿತ್ತಾಲರನ್ನ ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಓದಿದೆ. ಅಂದ್ರೆ, ನಾನು ಸಾಹಿತ್ಯಾನ ಓದ್ಲಿಕ್ಕೆ ಸುರುಮಾಡಿದಾಗ ನನ್ಗೆ ಈ ನವ್ಯ ಅಥವಾ ನವೋದಯ ಅಥವಾ ಈ ಪ್ರಗತಿಶೀಲ .. ಆತರದ ಯಾವ ಒಂದು ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಂಥಗಳಿದ್ದಾವೆ ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನ ಓದ್ತಾ ಬಂದೆ. ಆಮೇಲೆ ಓದ್ತಾ ಓದ್ತಾ ಓದ್ತಾ ನಂಗೆ ಇಷ್ಟವಾದದ್ದನ್ನ ಹೆಚ್ಚು ಓದಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಆವಾಗ ನಾನು ಯಶವಂತ ಚಿತ್ತಾಲರನ್ನ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ್ನೆ ಸಲ ಓದ್ದಾಗ ನನಗೆ, ಅವರ ಆಟ ಸಂಕಲನ ನಾನು ಮೊದ್ಲು ಓದಿದ್ದು, ಆವಾಗ ನನ್ಗೆ ತುಂಬ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಯ್ತು. ಆಶ್ಚರ್ಯ ಯಾಕಂದ್ರೆ ನಾನು, ಆವಾಗ ನಾನು ಉತ್ತರಕನ್ನಡದಿಂದ ಬಂದವ್ನು, ಅವ್ರೂ ಉತ್ತರಕನ್ನಡದವ್ರು, ಆವಾಗ ನನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರ ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ, ಇಷ್ಟು ಬೇರೆಯಾಗಿ ಅವ್ರ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸ್ತಾ ಇರ್ಬೇಕಾದ್ರೆ, ಏನು ಅದನ್ನ ಅವರು ನೋಡಿರುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಏನು ಭಿನ್ನತೆ ಇದೆ ಅಂತ ಅನಿಸ್ತು ನನಗೆ. ನನಗೆ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ್ನೆ ಸಲ ಈ ನನ್ನೊಳಗೂ ಇನ್ನೊಂದು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಇದೆ, ನನ್ನೊಳಗೂ... ನಾವು ಒಂದೇ ನೆಲವನ್ನ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ರು, ಒಂದೇ ಊರಲ್ಲಿ ನಾವು ಬೆಳೆದಿದ್ರು ನನಗೆ ನಾನು ಕಾಣುವ ಜಗತ್ತು ಬೇರೆ, ಅವ್ರು ಕಾಣುವ ಜಗತ್ತು ಬೇರೆ ಅಂತನ್ನುವಂಥ ಒಂದು... ಅನ್ನೋದು ನನ್ಗೆ ಹೊಳೀತು ಆವಾಗ. ಅದ್ರಿಂದಾಗಿ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಬಂತು ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳ್ಬಹುದು. ಅಂದ್ರೆ, ಈ ತರದ, ಅದ್ರಲ್ಲು ಅವರ ಸಂದರ್ಶನ, ಅಬೋಲಿನ್, ಆ ಕತೆಗಳನ್ನ ಓದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತು, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಕಥೆಗಳು, ಅವುಗಳನ್ನೆ ಕಥೆಯಾಗಿ ನಾನು ಕೂಡ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಅನಿಸ್ತು.

ಆಮೇಲೆ ಅವರ ಪ್ರಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕಂದ್ರೆ, ಮೊದ್ಲು ಅದ್ರಿಂದ ನಾನು ತುಂಬ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಪ್ಪಿಸ್ಕೊಂಡೆ. ಅದೂ ನನ್ನ ಮೊದಮೊದಲು ಕೆಲವು ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದು ನನಗೆ, ನಾನು ಉತ್ತರಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೀಲಿಕ್ಕೆ ಸುರು ಮಾಡ್ದಾಗ ಅವ್ರು ಉತ್ತರಕನ್ನಡದವ್ರಾಗಿರೋದ್ರಿಂದ ಮತ್ತು ಆಗಲೇ ಅಂದ್ರೆ ನಾನು ಬರೆಯೋ ಹೊತ್ತಿಗಾವಾಗ್ಲೇ ಅವ್ರು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲೇಖಕರು ಆಗಿದ್ರಿಂದ, ಅವ್ರ ಬರವಣಿಗೆ ಬಗ್ಗೆ, ಅವರು ಉಪಯೋಗಿಸೋ ಕೆಲವು ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಅವರು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಕೆಲವು ಶಬ್ದಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಜನ್ರಿಗೆ ಅವಾಗ್ಲೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಉತ್ತರಕನ್ನಡ ಅಂದ್ರೆ ಚಿತ್ತಾಲರ ಉತ್ತರಕನ್ನಡ ಅನ್ನೋದು ಮಾತ್ರ ಜನರ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಅದನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೆಲವು ಶಬ್ದಗಳನ್ನ, ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳನ್ನ ಉಪಯೋಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನನಗೆ ಅವ್ರಿಗಿಂತ ನನ್ನದು ಬೇರೆ ಉತ್ತರಕನ್ನಡ, ನಾನು ನೋಡಿದ ಉತ್ತರಕನ್ನಡ ಬೇರೆ, ನನ್ನ, ನಾನು ನೋಡಿದ ಜಗತ್ತು ಬೇರೆ ಅನ್ನೊದನ್ನ ನನಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕಿತ್ತು. ಆ ಅದೇ ಶಬ್ದಗಳನ್ನ, ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳನ್ನ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ರೆ, ಜನ ಅದನ್ನ, ಅಥವಾ ಓದುಗರಿಗೆ ಅದು, ಬೇರೆಯಾಗಿ ಅನಿಸದೇ ಹೋಗಬಹುದು. ಭಿನ್ನವಾದ ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನ ನಿಮಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕಾದ್ರೆ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೆದೇ ಒಂದು ಭಾಷೆ ಬೇಕು. ಅಂದ್ರೆ ಕೆಲವನ್ನು ನೀವು ಎತ್ತರದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳ್ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ, ಕೆಲವನ್ನ ನೀವು ಕಡಿಮೆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳ್ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಕೆಲವನ್ನ ಹೇಳ್ದೇ ಇರ್ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಸೊ, ಈ ಎಲ್ಲ ಕೌಶಲ್ಯಗಳೇನಿದಾವೆ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಬರಬರುತ್ತ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆದ್ರೆ, ನಾನು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೆಂದ್ರೆ, ಚಿತ್ತಾಲರಿಗೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಕೆಲವನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸದೇ ಬಿಟ್ಟೆ.

ಒಂದು ರೀತಿ ನೋಡಿದರೆ ಒಂದು ಸಂಕಲನದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ನೀವು ಮಹತ್ವದ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು, ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತ ಬಂದವರು. ಅಂದರೆ ಪ್ರತಿ ಮೂರನೆಯ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಎರಡರ ಸಮನ್ವಯತೆ, ಹಿಂದಿನದ್ದರ ಅತಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅಂಕುರದ ಕಾಮ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಜಾಗ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಹಾಗೇ, ಲಂಗರುವಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ತಲ್ಲಣಗಳ ಕುರಿತಾದ ಶೋಧ ನಡೀತು. ಹುಲಿಸವಾರಿ ಸಂಕಲನಕ್ಕೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ತಮ್ಮ ಕಥಾಲೋಕದ ಆದ್ಯತೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದಂತೆ, ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಒಂದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ತಾವು ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ಜಗತ್ತು ಅವನ ಭಾವವಲಯವನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತರಾದ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಬಗೆಯ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರಗಳು ಕಾರಣವೇ ಅಥವಾ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮಕಾಲೀನವಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ತಮಗೆ ಅನಿಸಿತ್ತೇ? ಯಾಕೆಂದರೆ ಮುಂದೆ ನೀವು ಸಾಧಿಸಿದ ಸಮನ್ವಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಸಂಸಾರ ಗಮನಿಸಿದರೆ ತಿಳಿಯುವ ಹಾಗೆ, ಇದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಬಹುದೆ?

ಅಂದ್ರೆ ಈ ಸಮಕಾಲೀನತೆ ಅನ್ನೋದು ಅದು, ವಸ್ತುವಿನ ಸಮಕಾಲೀನತೆ ಬೇರೆ, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಮಕಾಲೀನತೆ ಬೇರೆ. ನಾವು ಬರೀಬೇಕಾದ್ರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು, ಇವತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಸಮಕಾಲೀನವೇ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಬರೆಯುವ ಲೇಖಕನಿಗೆ ಅವನ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲು ನಡೀತಾ ಇರುವ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು, ಅಲ್ಲಿ ನಡೀತಾ ಇರುವ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರಗಳು, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಅವನ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಮಾಡೇ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಈಗ ರಾಮಾಯಣ ಬರೆದ್ರು ಅದು ಸಮಕಾಲೀನ ಅಂತ್ಲೆ ನಾನು ತಿಳಕೊಂಡಿದೇನೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದು ವಸ್ತು ಎಷ್ಟೇ ಹಳೇದಿರ್ಬೋದು ಅಥವಾ ವಸ್ತು ಒಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾದಂಬರಿಗೆ ಒಂದು ಐನೂರು ವರ್ಷ ಹಳೇದಿರ್ಬೋದು. ಆದ್ರೆ ಇವತ್ತು ಬರೆದಾಗ ಯಾವ್ದನ್ನ ನಾವು ಹೇಳ್ತೀವಿ-ಹೇಳೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದಿದ್ಯಲ್ಲ; ಆಮೇಲೆ, ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನ ಹೇಳ್ತೀವಿ, ಯಾವುದರ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು ಕೊಡ್ತೀವಿ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರಗಳಿಂದ, ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಕಾಲೀನ ಘಟನೆಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಭಾವಿತವಾಗಿರುತ್ತೆ. ಅಂದ್ರೆ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನಿಗೆ ತನ್ನ ಕಾಲವನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಬರೀಲಿಕ್ಕೇ ಶಕ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಹಂಗಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಮಕಾಲೀನ ಅಂತ್ಲೇ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ವಸ್ತುಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರಬಹುದು. ಕೆಲವು ಒಂದು ನೂರು ವರ್ಷ ಹಳೇದಿರ್ಬೋದು, ಕೆಲವು ಐವತ್ತು ವರ್ಷ ಹಳೇದಿರ್ಬೋದು. ಅದು ಒಂದು, ಯಾವುದನ್ನ ಲೇಖಕ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಅನ್ನೋದರ ಮೇಲಿಂದ ಆಯ್ದುಕೊಂಡಂಥ ಒಂದು, ಅದೊಂದು ಅವನ ಆಯ್ಕೆ ಅದು. ಹೊರತು ಅವನ ಸೆನ್ಸಿಬಿಲಿಟಿಯೇನಿದೆ, ಅದು ಸಮಕಾಲೀನವೇ ಮತ್ತು ಇವತ್ತಿಂದೇ ಅಂತ ನನಗನಿಸುತ್ತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳಲ್ಲೂ ನಾನು ಬರೆದಾಗ ನಾನು ಆಯಾ ಸಮಕಾಲೀನತೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ ಅಂತ್ಲೆ ನಾನು ತಿಳ್ಕೊಂಡು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಅದ್ಕೇನೆ ಕೆಲವು ವಸ್ತುಗಳ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ನಾವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಯಾಕೆ ನಾವು ಕೆಲವನ್ನ ಬಿಡ್ತೀವಿ ಅನ್ನೋದು ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನಿಗೆ ಇದು ಸಮಕಾಲೀನ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ಅನಿಸ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಅಂದ್ರೆ, ಇವತ್ತಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಈ ಕತೇನ, ಈ ವಸ್ತುವನ್ನ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳೋದು ಪ್ರಸ್ತುತವಲ್ಲ ಅಂತ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಆದ್ರಿಂದ ಅವನದನ್ನ ಬಿಡ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವನ ಆಯ್ಕೆ ಏನಿದೆ, ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ಸಮಕಾಲೀನವೇ.

ನಿಲುಕು, ಇನ್ನೂಒಂದು, ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಸಂಸಾರ ಮತ್ತು ಥೂ ಕೃಷ್ಣ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಒಂದು ಶೋಧವಿದೆ. ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲವೆಂದು ನಾವು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಗ್ರಹಿಸುವ ಅನೇಕ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ, ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡುವೆ ಸುಪ್ತವಾದ-ಗುಪ್ತವಾದ ಏನೋ ಒಂದು ತಂತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದೆ ಎಂಬ ಅನುಮಾನವೆ ಶೋಧವಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿದಂಥ ಕಥಾನಕಗಳು ಇವು. ನಿಮ್ಮ ಒಟ್ಟಾರೆ ಕತೆಗಳಿಂದ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವಂಥವು. ನಿಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳಬಹುದೆ?

ಇದನ್ನ ಹೇಳೋದು ಕಷ್ಟ. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ಇದನ್ನ ನಾನು ತುಂಬ, ಈ ತರದ್ದ, ಈ ತರದ ಕೆಲವು ಕತೆಗಳಿದ್ದಾವೆ. ಈಗ ನೀವು ಹೇಳಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಒಪ್ತೇನೆ. ಆದ್ರೆ, ಇದನ್ನ ನಾನು... ಈಗ ನೀವು ಮುಂದೆ ಇದಕ್ಕಿನ್ನು ಜೋಡಣೆಯಾಗುವಂತೆ ಬರೀತೇನೆ ಅಂತ ಹೇಳೋದಿಕ್ಕು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಯಾವಾಗ್ಲು ನನಗೆ, ಈ ನೀವು ಕೆಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನ ಕೊಟ್ರಿ, ಅದು ಒಂದು ಅವ್ಯಕ್ತಕ್ಕೆ, ಏನೋ ಒಂದನ್ನ ಮುಟ್ಲಿಕ್ಕೆ, ಅಥವಾ ಅವ್ಯಕ್ತದ ಜೊತೆಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಸಂಬಂಧ ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಏನಿದೆ, ಅದು ಯಾವಾಗ್ಲು ನನಗೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ, ತುಂಬಾ ಒಂದು ಆಸಕ್ತಿಕರವಾಗಿ ಕಾಣುವಂಥ ಕ್ಷೇತ್ರ ನನಗದು. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸದೇ ಇರುವಂಥದು, obviously ಯಾವ್ದು ಇಲ್ವೋ, ಅದು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ತುಂಬ ನನಗೆ ಕುತೂಹಲದ ವಿಷ್ಯ. ಅಲ್ಲೇನೋ ಆಗ್ತಾ ಇದೆ, ಅದೇನೋ ಆಗ್ತಾ ಇದೆ...ಅಂತ. ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಏನೋ ಆಗ್ತಾ ಇರೋದು ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಅದನ್ನ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಐಂದ್ರಿಕ ಜಗತ್ತನ್ನ ಬಿಟ್ರೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದ್ಲೂ ನಮಗೆ ಅದನ್ನ ಮುಟ್ಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ರಿಂದ ನನ್ನ ಕತೆಗಳಲ್ಲು ಅಷ್ಟೆ, ನಾನು ಐಂದ್ರಿಕ ಜಗತ್ತಿಂದ್ಲೇ ಅದನ್ನ ಗ್ರಹಿಸ್ಲಿಕ್ಕೆ ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟಿದೀನಿ. ಕೆಲವು ಕತೆಗಳಿಗೆ ಕೆಲವು ತಂತ್ರಗಳಿದ್ದಾವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನೀವು, ಫ್ಯಾಂಟಸಿಯನ್ನ ತುಂಬಾ ಜನ ಉಪಯೋಗಿಸ್ತಾರೆ, ಕೆಲವು ರೀತಿಯ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನ ಹೇಳ್ಲಿಕ್ಕೆ. ಆಮೇಲೆ ಜಗತ್ತಿನ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲು ಎಷ್ಟೋ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಇದ್ದಾವೆ. Metamorphisis, for example, ಭಾಳ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕತೆ. ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ರೀತಿಯ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ನಾನು ಈ ಫ್ಯಾಂಟಸಿ ಅಥವಾ ಆ ತರದ ಒಂದು ತಂತ್ರಗಳನ್ನ ಉಪಯೋಗಿಸೋದು ನನಗೆ, ನಾನು ಇದುವರೆಗು ಉಪಯೋಗಿಸಿಲ್ಲ. ಉಪಯೋಗಿಸಲಾರೆ ಅಂತಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು. ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ವಿಧಾನ ನಾನು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರೋ ಸಂಗತಿಗಳ ಮೂಲಕ ಅವ್ಯಕ್ತವನ್ನ ಮುಟ್ಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾ ಅಂತ ಒಂದು ಪರಿಶೀಲನೆ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಅದು ನನಗೆ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ತುಂಬ ಆಸಕ್ತಿಕರವಾಗಿ ಕಂಡಿದೆ, as a writer. ನನಗೆ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಅದು excite ಮಾಡುತ್ತೆ.

ನಿಮ್ಮ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸ್ತ್ರೀ ಪಾತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬ ಕುತೂಹಲಕರ ಅನಿಸುವಂಥ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ. ಸ್ತ್ರೀ ಪಾತ್ರಗಳು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದವು. ಅದು ಪ್ರೇಮಕ್ಕ(ಪರಸ್ಪರ, ನಿಲುಕು) ಇರಲಿ, ಸರೋಜಿನಿ (ಸುಧೀರನ ತಾಯಿ)ಯಿರಲಿ, ಮುಕ್ತಾ(ಕಾರಣ) ಅಥವಾ ಗೋದಾವರಿ,ಪಂಡರಿ, ಯಮುನೆ, ಕಾವೇರಿ(ಒಂದು ಬದಿ ಕಡಲು) ಯಾರೇ ಇರಲಿ, ಅವರಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಒಂದು ತೇಜಸ್ಸಿದೆ. ಕಾರಂತರ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವಂಥ ಒಂದು ಕೆಚ್ಚು, ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿಯೂ ಬದುಕನ್ನು ಎದುರಿಸಬಲ್ಲ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಎಂಬಂತೆ ಇದೆ. ವೈವಾಹಿಕ ಬದುಕಿನ ವೈಫಲ್ಯವೋ, ಮದುವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಕಳೆಯಬೇಕಾಗಿ ಬಂದುದೋ, ಸಾಂಸಾರಿಕ ಬದುಕಿಗೆ ಎಲ್ಲೋ ಹೇಗೋ ಎರವಾದ ನೋವೋ ಇವರ ಬದುಕನ್ನು ಆವರಿಸಿದಾಗ್ಯೂ ಇವರು ಅಂಥ ಬದುಕನ್ನು ಜೀವನ್ಮುಖಿಯಾಗಿ, ವಿಶಿಷ್ಟ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ಎದುರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದು ನೀವು ನೋಡಿದ ನಿಮ್ಮ ಉತ್ತರಕನ್ನಡದ ಪರಿಸರದ ಕೊಡುಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆಯೇ ಅಥವಾ ತಾಂತ್ರಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೀವು ಇಂಥ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೀರ?

ನಾನು ಬೆಳೆದು ಬಂದಾಗ, ತುಂಬ ಕಾಲ ನಾನು ಅಡಿಗೆ ಮನೇಲಿ ಕಳೆದಿದೀನಿ. ನನಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟ. ಅಂದ್ರೆ, ನಿಮಗಿನ್ನು ಬಹುಷಃ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರೋ ವಿಷ್ಯ ಏನಂದ್ರೆ ನಾನು ತುಂಬ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡ್ತೇನೆ. ನನಗದರಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಆಸಕ್ತಿ. ನನಗೆ ಭಾಳ ಒಂದು ಆಸಕ್ತಿಯ ವಿಷಯ ಅದು. ನಾನು ಬೇರೆ ಊರಿಗೆ, ಬೇರೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದ್ರೆ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಯ ಕಿರಾಣಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿಯ ಸಾಮಾನು ತಂದು, ಅಲ್ಲಿ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿ, ತುಂಬ...ನನಗದರಲ್ಲಿ ಭಾಳ ಒಂದು ಆಸಕ್ತಿಯ ಕ್ಷೇತ್ರ ಅದು ನಂದು. ಮತ್ತೆ ನಾನು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ನಾನು ತುಂಬ ಈ ಹೆಂಗಸರ ಮಧ್ಯೆ ಬೆಳೆದವನು. ನನ್ಗೆ ನೂರಾರು ಕತೆಗಳಿದಾವೆ ಅವರ ಜೊತೆ ಮಾಡೋದಿಕ್ಕೆ, ಹೇಳೋದಿಕ್ಕೆ. ಆಮೇಲೆ ತುಂಬ ನನಗದು, ಭಾಳ ಒಂದು fascinating ಆಗಿತ್ತದು. ಯಾಕೆ ಅಂದ್ರೆ, ತುಂಬ ಕಾರಣಗಳಿವೆ ಅಲ್ಲಿ. ಒಂದು, ನಾನು ತುಂಬ ಬಡತನದಲ್ಲಿದ್ದ, ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಂಗಸರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಆಮೇಲೆ ಅವ್ರು, ಯಾವ್ದೇ ಒಂದು, ಅಂದ್ರೆ...ಆದ್ರೂ ಅವ್ರು ಅಂಥ ಕಷ್ಟದಲ್ಲು ಅವ್ರು ಒಂದು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿ ಹಾಕ್ತಾ ಇದ್ರು...ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅವ್ರಿಗೊಂದು ಅದು ಸಲಹುವ ಗುಣ ಇತ್ತು. ಸೊ, ಅದು ನನ್ಮೇಲೆ ಭಾಳ ಪರಿಣಾಮ ಮಾಡಿದೆ. ಅಂಥ ತುಂಬ ಜನ ಹೆಂಗಸ್ರನ್ನ ನಾನು ನೋಡಿದೇನೆ. ಆಮೇಲೆ ನನ್ನ ಸಂಬಂಧಿ ಒಬ್ರು ಹೆಂಗಸಿದ್ರು. ಅವ್ರು ಯಾವಾಗ್ಲು, ನಾವವ್ರಿಗೆ ಭಾಳ ಕತೆ ಹೇಳಿ ಅಂತ ನಾನು ತುಂಬ ಅವ್ರನ್ನ ಪೀಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಅವ್ರು ಒಂದೇ ಕತೆ ಹೇಳ್ತ ಇದ್ರು ಯಾವಾಗ್ಲು. ಅದನ್ನ ಇದು ನಾನು ಎಲ್ಲೋ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೇನೆ ಇದ್ರ ಬಗ್ಗೆ, ಅವ್ರು ಒಂದೇ ಕತೆಯನ್ನ , ಅವ್ರು ನೆರಳಿನ ಕಳ್ಳ ಅಂತ ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ರು ನಮಗೆ ಅವ್ರು. ಆ ಕತೆಯನ್ನ ಹತ್ತು ಸರ್ತಿ ನೂರು ಸರ್ತಿ ಸಾವಿರ ಸರ್ತಿ ನಾನದನ್ನ ಕೇಳಿರ್ಬೋದು. ಕೇಳಿದಾಗ್ಲೆಲ್ಲ ಅವ್ರು ಅದೇ ಕತೇನ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ರು. ಆದ್ರೆ, ಅವ್ರದ್ದು ಏನು ವಿಶೇಷ ಅಂದ್ರೆ, ಪ್ರತೀ ಸಲಾನು ಅವ್ರದನ್ನ ಬೇರೆ ತರ ಹೇಳ್ತಿದ್ರವ್ರು. ಅಂದ್ರೆ ಕತೆ ಅದೇನೆ, ಆದ್ರೆ ನಾನು ಅವ್ರು ಕೊಟ್ಟಿಗೇಲಿದ್ರೆ, ಅವ್ರ ಆ ಕತೆ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ್ಲೇ ಸುರುವಾಗ್ತಿತ್ತು. ಅಂದ್ರೆ ಅವ್ರಲ್ಲಿ ಅವ್ರೇನೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ರು, ಅವ್ರಮ್ಮ ಬಂದಿದ್ರು... ಅವ್ರು ಅಡಿಗೆ ಮನೇಲಿದ್ರೆ, ಆ ಕತೆ, ಆ ಕಳ್ಳ ಏನಿದಾನೆ ಅವ್ನು ಆ ಅಡಿಗೆ ಮನೇಲೆ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ತಾ ಇರ್ತಿದ್ದ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಸುರುವಾಗ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಅವ್ರು ಪ್ರತಿಯೊಂದು, ಅವ್ರು ಎಲ್ಲಿ ಯಾವ ಜಾಗದಲ್ಲಿರ್ತಿದ್ರೋ ಅಲ್ಲಿಂದ ಆ ಕತೆ ಸುರು ಮಾಡಿ, ಆವತ್ತಿನ ದಿನಕ್ಕೆ ಅದನ್ನ ಹೊಂದಿಸಿ ಒಟ್ಟಲ್ಲಿ ಆ ಒಂದು way of ಅವ್ರದ್ದೊಂದು ಆ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳೊದಿದ್ಯಲ್ಲ, ಅದು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಭಾಳ ಪರಿಣಾಮ ಮಾಡಿದೆ. ಕಥನ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಭಾಳ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದಾಹರಣೆ ಅಂತ ನನಗನಿಸುತ್ತೆ. ಆಮೇಲೆ ಅಷ್ಟಲ್ದೆ ಅವ್ರಿಗೆ ಊಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಆವಾಗ ತುಂಬ ಕಷ್ಟ ಇತ್ತು. ತುಂಬ ಬಡತನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವ್ರು ಅವರು. ಅವರ ಮನೆಗೆ ಬರೇ ಅಕ್ಕಿ ಮಾತ್ರ ಬರ್ತಿತ್ತು. ಸೊ, ಹಂಗಾಗಿ ಅವ್ರು ಅಕ್ಕಿಯ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಖಾದ್ಯಗಳನ್ನ ಮಾಡ್ತಿದ್ರು. ಅಂದ್ರೆ ಹೆಂಗೆ ಅವ್ರು ಒಂದೇ ಕತೇನ ನಾನಾ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ರೊ, ಅದೇ ರೀತಿ ಅವ್ರು, ಬರೇ ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ಅವ್ರತ್ರ ನಾನು ಎಷ್ಟೊಂದು ರೀತಿಯ ಅಡುಗೆ ವಿಧಾನಗಳನ್ನ ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ಮಾಡುವ ನಾನಾ ರೀತಿಯ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಂಜೆಯಿಂದ - ರಾತ್ರಿವರೆಗೂ ಯಾಕಂದ್ರೆ ಬೇರೆ ಏನೂ ಅವ್ರಿಗೆ income ಇರ್ಲಿಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಏನೂ ಅವ್ರಿಗೆ ಆದಾಯ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಒಂದಷ್ಟು ಅಕ್ಕಿ ಬರ್ತಿತ್ತವ್ರಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಬಿಟ್ರೆ. ಸೊ, ಈ ರೀತಿಯ ಪಾತ್ರಗಳು, ಇದು ನನಗೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ತುಂಬ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿವೆ ಇವು. ಹಿಂಗಾಗಿ ಅದು ಸಹಜವಾಗಿ ಅದು ನನ್ನ ಕತೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೆ.

ಆಮೇಲೆ ಇದನ್ನ ನಾನು ಯಾವುದೇ ತಂತ್ರವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಂದ್ರೆ ನಾನು ಈ ಕಥನ ಕೌಶಲ್ಯ ಏನಿದೆ, ಈ craftsmenship ಏನಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದು, ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಹೇಳ್ಲಿಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಮಹತ್ವದ್ದದು. ಅಂದ್ರೆ ನೀವು ಒಂದು ಕುರ್ಚಿ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಮೊಳೆ ಹೊಡೆದ್ಹಾಂಗದು. ಆದ್ರೆ, ಆ ಮೊಳೆ ಕಾಣಿಸ್ಬಾರ್ದು, ಮತ್ತೆ ಚುಚ್ಬಾರ್ದು. ಹಂಗಿರ್ಬೇಕು ತಂತ್ರ. ಅದು, ತಂತ್ರ ನಿಮ್ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹೊಡೆದ್ರೆ, ಆಮೇಲೆ ಅದು bad carpentry ಅದು. ಅಂದ್ರೆ ನಿಮ್ಗೆ ಕತೆ ಹೇಳ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅದರರ್ಥ. ಅಥವಾ ನೀವು ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಶೀಲತೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಏನು ಹೊಸದನ್ನು ಹೊಸಾ ರೀತಿ ಹೇಳ್ಬೇಕಂತ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಆವಾಗ್ಲೂ ಅದು ಕುರ್ಚಿಗೆ ಮೊಳೆ ಕಂಡ್ಹಾಂಗೇನೆ ಅದು. ಅದು ಇರ್ಬೇಕು, ಅದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ, ಆದ್ರೆ ಅದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸ್ಬಾರ್ದು, ಕೈಗೆ ತಾಗ್ಬಾರ್ದು. ಆ ತರ ತಂತ್ರ ಇರ್ಬೇಕು.

ನಿಮ್ಮ ಕತೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವಾಗ ಇದೇ ರೀತಿ ಒಬ್ಬ ಪಬ್ಬನ ಪಾತ್ರ ಇರಬಹುದು, ಜನ್ನ ಇರಬಹುದು, ಕ್ರಮೇಣ ಅವನು ಬುಗುರಿಯಾಗ್ತಾನೆ, ಕ್ರಮೇಣ ಒಬ್ಬ ಉಪ್ಪ, ಒಬ್ಬ ಶರವಣ ಆಗ್ತಾನೆ ಅನಿಸ್ತದೆ. ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಸಹಾಯಕ, ಸ್ವಲ್ಪ ಮೂರ್ಖ, ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಗ್ಧ, ಮತ್ತೆ ಸಮಾಜ ಅವನನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಇರುವಾಗ್ಲೂ ಅವನು ನಮಗೆ ಬೇರೆ ಇನ್ನೇನನ್ನೋ ತೋರಿಸ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ. ಪಾತ್ರ ಕೂಡ ನಿಮ್ಮ ಕತೆಯಿಂದ ಕತೆಗೆ ಬೆಳೀತಾ ಬಂದಿದೆ ಅನಿಸ್ತದೆ. ಇದನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರಿಸಬಹುದೆ?

ಅಂದ್ರೆ ಇದು, ಒಂದು ಕಥಾ ಪ್ರಪಂಚ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ನನಗೆ ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳು, ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಇದೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಒಂದು ಜಗತ್ತಿದೆ. ಆಮೇಲೆ ಅದು ಆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲ, ಈ ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಿಂದ ಆಗ್ತಾ ಇವೆ. ಇದು ನಾನು ಹೊಸ್ತಾಗಿ ಬರೀಲಿಕ್ಕೆ ಸುರು ಮಾಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಈ ತರದ್ದೊಂದು ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ನನಗದು ...ಒಂದೆರಡು ಕತೆ ಬರ್ದಾಗ ನನಗೇನನ್ಸಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಐದು ಕತೆ ಬರ್ದಾಗ ನನಗೇನು ಅನ್ಸೋದಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ, ನೀವು ಮತ್ತೆ ಬರವಣಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಸ್ತ ಹೋದ್ಹಾಗೆ, ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಥವಾ ಅದೇ ಪಾತ್ರಗಳು ನಿಮಗೆ ಹೊಸ ಅರ್ಥಗಳನ್ನ ಕೊಡ್ತವೆ. ಅಂದ್ರೆ ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕೆಲವೀಗ ನೀವು ಪಾತ್ರಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನ ಹೇಳಿದ್ರಿ, ಅದು ಮೊದಲ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಕೆಲವು ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳಿಗೆ ಇರುವ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೇನಿದೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಅಥವಾ ಆ ಪಾತ್ರಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಅದು ನಮಗೆ, ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಅನುಭವ, ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗ್ತ ಹೋದಂಗೆ ಅದ್ರ ವ್ಯಾಪ್ತೀನೂ ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಆಗ್ತ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಹಂಗಾಗಿ ಆ ಪಾತ್ರಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸೋ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ ಮತ್ತದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನೀವು ಬೇರೆ ಕತೆಗಾರರಲ್ಲೂ ನೀವದನ್ನ ಕಾಣ್ತೀರಿ. ಅಂದ್ರೆ, ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಕಾಳಜಿ, ಒಂದೇ ರೀತಿ ಪಾತ್ರಗಳು, ಒಂದೇ ರೀತಿಯಂತಲ್ಲ ಅದು, ಒಂದೇ ಮೂಲದಿಂದ ಬಂದಂಥ ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಕಾಳಜಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ... ಅದು ಲೇಖಕನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸಹಜ ಅಂತ್ಲೆ ನಾನು ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದೀನಿ. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನ ನೋಡ್ತ ಇದ್ದಂಗೆ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಿವರಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ತವೆ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅರ್ಥಗಳದಕ್ಕೆ ಸೇರ್ಕೊಳ್ತವೆ. ನಾವು ನೋಡದೆ ಇರೋದು, ನಾವು ಆಗ ಅಮುಖ್ಯ ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದಂಥ, ಅದು ಈಗ ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣ್ಸತ್ತೆ, ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಾಣ್ಸತ್ತೆ, ನಾವ್ಯಾಕೆ ಅದನ್ನ ಅಷ್ಟು ಗಮನ ಇಟ್ಟು ನೋಡ್ಲಿಲ್ಲ ಆವಾಗ, ಇದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಏನೋ ಅರ್ಥ ಇತ್ತಲ್ಲ ಅಂತ ನಮಗೆ ಈಗ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಸೊ, ಅದು ಒಂದು ಕಥಾಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಕಥಾಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಸಹಜವಾದುದು ಅಂತ್ಲೆ ನಾನು ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದೀನಿ.

ನಿಮ್ಮ ಒಂದು ಬದಿ ಕಡಲು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ, 'ಬರೆಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಹತ್ವದ್ದೆಂದು ಅನಿಸಿದ ಹಲವು ಸಂಗತಿಗಳು ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಅದೇ ತೀವೃತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸದೇ ಇರುವುದರಿಂದ ದೀರ್ಘ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೈಹಚ್ಚಲು ಅಳುಕಾಗುತ್ತದೆ' ಅಂತ. ನಿಮ್ಮ ಅಂಕುರದ ಕಥೆಗಳು ಕೂಡ ಇವತ್ತು ಮಸುಕಾಗಿವೆ ಅನಿಸದಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಇಂಥ ಅನುಮಾನ ಯಾಕೆ ಕಾಡಿತು?

ನಾನು ಆ ಮಾತನ್ನು ಬರ್ದಿದ್ದು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪರಿಷ್ಕರಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ಅಂದ್ರೆ, ಈ ದೀರ್ಘ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನ ಬರ್ದು ಅದ್ಮೇಲೆ ಅದ್ರ ಒಳ್ಗಡೆ, ಅದು ತುಂಬ ಒಂದು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಒಂದು ಕಟ್ಟಡ ಇದೆ ಅದ್ರ ಒಳ್ಗಡೆ. ಅಂದ್ರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಆ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನ, ಅದ್ರ ಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನ ನೋಡಿದ್ರೆ ಅದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ, ವರ್ಷದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಋತುಮಾನಗಳಲ್ಲಿ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ದಿನದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಜರಗುವಂಥದ್ದು. ಸೊ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸನ್ನ ನಾನು ಮತ್ತೆ, ಅದನ್ನ ಬರೆದು ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನ ಪರಿಷ್ಕರಣೆ ಮಾಡೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, ಆವಾಗ ಅದು, ಅದ್ರೊಳಗೆ ಹೋಗ್ಲಿಕ್ಕೇನೇ ಒಂದ್ವಾರ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಅಂದ್ರೆ, ಅದೇ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅದ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಅಂಥಾ ಒಂದು process ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಅದನ್ನ ಮತ್ತೊಂದ್ಸಲ ಇಂಥಾ ಒಂದು ದೀರ್ಘ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೈ ಹಚ್ಚಲಿಕ್ಕೆ ಅಳಕಾಗ್ತದೆ ಅಂತ ನಾನು... ಅದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ. ಅಂದ್ರೆ ಅದು ಆ ತೀವೃತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣ್ಸೋದಿಲ್ಲ, ಆ ತೀವೃತೆಯಲ್ಲಿ ಆವಾಗ ನಾವು ಅದು ಅನಗತ್ಯ ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಂಡಿರ್ತೀವಿ, ಅಥವಾ ಬರೆಯುವಾಗ ಏನೋ ಒಂದು ಮನ್ಸಲ್ಲಿರುತ್ತೆ, ಬರೆಯುವಾಗ ಯಾವ್ದಾದರೂ ಕೆಲವು ಮುಖ್ಯ ಅಂತ ಅನ್ಸಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳಿರ್ತಾವಲ್ಲ, ಅಂದ್ರೆ ಮುಖ್ಯ ಅಂತ ಕಾದಂಬರಿ ಒಳ್ಗಡೆ; ಅದು ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ, ಈ ಎಲ್ಲ ಬದ್ಲಾವಣೆಗಳಿಂದ ಅದು ಅಷ್ಟು... ಅದು ನಾನು ಬರೆದ ಮಾತು ಆ ಒಟ್ಟು process ಬಗ್ಗೆ, ಅಂದ್ರೆ, process of editing ಬಗ್ಗೆ. ಪರಿಷ್ಕರಣೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದೆ ಹೊರತು ಒಟ್ಟು ಬರವಣಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಸೊ, ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಅಪಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಎಡೆ ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ಬಾರ್ದು.

ನಾಟಕ ರಚನೆಯ ನಿಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳಿ. ರಂಗಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಕುರಿತು ನಿಮ್ಮ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು, ರಂಗಕೃತಿ (ಟೆಕ್ಸ್ಟ್)ಯಾಗಿ ಮತ್ತು ರಂಗದಲ್ಲಿ ಅದು ಒಂದು ರಂಗ-ಕೃತಿಯಾಗಿ ಬರುವಾಗ ಅದರ ತಾತ್ವಿಕತೆ ಮತ್ತು ಎರಡರ ಸಂತುಲನ ಮಾಡುವಾಗ ನಿಮ್ಮ ಯೋಜನೆಗಳು ಯಾವ ತರ ಇರ್ತವೆ?

ಅಂದ್ರೆ ನನಗೆ ನಾಟಕ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ್ಲು ಮೊದ್ಲಿಂದ್ಲು ಆಸಕ್ತಿಯಿದೆ. ನನಗೆ ಅದ್ರ ಬಗ್ಗೆ ಇರೋ ಆಕರ್ಷಣೆ ಏನು ಅಂದ್ರೆ, ಬರೆದ ಕೂಡ್ಲೆ ತಕ್ಷಣ ಅದಕ್ಕೊಂದು interpretation ಸಿಗುತ್ತೆ. ಅಂದ್ರೆ, ಆ ನಾಟಕ ಆಡ್ದಾಗ, ಅದೇನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಟಕ - ಒಂದು ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರ್ತಾವಲ್ಲ, ಆ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಅನ್ವೇಷಣೆ immediately ಆಗುತ್ತೆ. ತಕ್ಷಣ ನಾವದನ್ನ ರಂಗದ ಮೇಲೆ ನೋಡ್ಬಹುದು. ಇದು ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನಿಗೆ ತುಂಬ ಅವ್ನನ್ನ ತುಂಬ ಆಕರ್ಷಿಸುವಂಥ ವಿಷ್ಯ ಇದು. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ನಾವು ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಬರೆದ್ರೆ, ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ಬರೆದ್ರೆ ಅದು ಇನ್ನೊಬ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ರೂಪಾಂತರ ಆಗ್ಲಿಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಅದು ರೂಪಾಂತರ ಆದದ್ದು ನಮ್ಮ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರ್ಲಿಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ತಗೊಳುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಇದು ತಕ್ಷಣ ರಂಗದ ಮೇಲೆ ಬರುವಂಥ ಒಂದು ಅನುಭವ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಅದು ತುಂಬ ಭಿನ್ನವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ತುಂಬ ಅದಕ್ಕೊಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಒಂದು ಸೆಳೆತ ಇದೆ. ಅಂದ್ರೆ ನನಗಂತು ಇದೆ ಅದು. ಸೊ, ಹಂಗಾಗಿ ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ, ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಮೊದ್ಲಿಂದ್ಲು ಆಸಕ್ತಿ. ನಾನು ಯಾವಾಗ್ಲು ಅದ್ರ ಕುರಿತು ಯೋಚ್ನೇನೂ ಮಾಡ್ತಿರ್ತೇನೆ. ಆಮೇಲೆ, ನನ್ನ ಓದಲ್ಲು ಕೂಡ ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ನಾಟ್ಕದ ಬಗ್ಗೆ, ನನಗೆ ನೋಡೋದ್ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಓದೋದ್ರಲ್ಲು ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯಕೃತಿಯಾಗಿನು ನಾಟ್ಕ ನನಗೆ ಒಂದು ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಿದೆ. ಇದೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಸುಮ್ನೆ ಒಂದು, ನಿಮ್ಮ craftsmenship ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದ್ರು ಕೂಡ ನಾಟ್ಕ ಅನ್ನೋದು, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಗೊಂದು ಬೇರೆಯೇ ರೀತಿಯ ಒಂದು ಆಯಾಮವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೆ. ಕತೆಗಳನ್ನು ಬರೆದು, ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಇದ್ದವ್ರಿಗೆ ನೀವು ನಾಟ್ಕ ಬರೀಲಿಕ್ಕೆ ಇರೋ ಒಂದು ತಯಾರಿ, ಒಂದು ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆ ಬರವಣಿಗೆಯದೇ ಒಂದು ಕ್ರಮ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಅಂದ್ರೆ ನೀವು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳ್ಬೇಕಾದದ್ದು, ಆಮೇಲೆ, ಒಂದಿಷ್ಟೇ ತೋರ್ಸಿ ಬಹಳಷ್ಟನ್ನ ಅದನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡುವಂಥಾದ್ದು, ಅಥ್ವಾ ಅದನ್ನ ನಟರಿಗೆ, ದಿಗ್ದರ್ಶಕರಿಗೆ ಬಿಡುವಂಥಾದ್ದು - ಎಲ್ಲ, ಒಂದ್ರೀತಿಯ ಆ craftsmenship ಅಥವಾ ಆ ಕಲಾತ್ಮಕ ಕೌಶಲ್ಯ, ಅದು ಕೂಡ ಒಂದು ರೀತಿಯ, ಭಾಳ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ಅಂತ ನನಗನಿಸುತ್ತೆ. ಸೊ, ಇದೆಲ್ಲದ್ರಿಂದ ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಿತನಾದೆ.

ಒಂದು ಕತೆ ಬರೆಯುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯೋದು. ಎರಡರಲ್ಲಿ ಬರವಣಿಗೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಏನು ವ್ಯತ್ಯಾಸ? ನಿಮಗೆ ಯಾವುದು ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟ?

ಈ ಕತೆ ಅನ್ನೋದು ನಾನು ಯಾವಾಗ್ಲು ಈ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನ ಕೊಡ್ತ ಇರ್ತೇನೆ; ಅದನ್ನು ಶಾಂತಿನಾಥ ದೇಸಾಯಿ ಹೇಳಿದ್ರು. ಅದೇನಂದ್ರೆ, ಕತೆಯಂದ್ರೆ ಒಂದು ಮರದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಅದ್ರ ಹಣ್ಣು ತಿಂದ್ಹಂಗೆ, ಕಾದಂಬರಿ ಅಂದ್ರೆ ಇಡೀ ತೋಟದಲ್ಲೆ ಓಡಾಡಿ, ನಿಮ್ಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಣ್ಣು ಕಿತ್ಹಂಗೆ ಅಂತ. ಅಂದ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕಾಗಿದ್ದೇನಂದ್ರೆ, ಒಟ್ಟು ಎರಡೂ ಮಾಧ್ಯಮ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕದಕ್ಕೆ ಭಿನ್ನವಾದ ಒಂದು ಜೀವನದೃಷ್ಟಿ ಬೇಕಾಗತ್ತೆ. ಎರಡನ್ನು ಬರೀಬೇಕಾದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಿದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಲೋಕದೃಷ್ಟಿ ಎಲ್ಲವೂ ತುಂಬ ಭಿನ್ನವಾದದ್ದು. ಆದ್ರಿಂದ ಒಂದು ಕತೆ ಬರೀತ ಬರೀತ ಕಾದಂಬರಿಯಾಗೋದಿಲ್ಲ ಅಥ್ವಾ ಒಂದು ಉದ್ದ ಕತೆ ಕಾದಂಬರಿಯಾಗೋದಿಲ್ಲ. ಕಾದಂಬರಿಗೆ ಬೇಕಾದ, ಕಾದಂಬರಿಗೆ ತುಂಬ ಆಳ ಬೇಕು. ಅಂದ್ರೆ, it is about total experience... ಅಂಥ ಒಂದು ಅನುಭವದ, ಒಂದು ಪೂರ್ಣ ಅನುಭವದ ಅಂಥ ಒಂದು ಮಾಧ್ಯಮ ಅದು. ಆದ್ರೆ ಕತೆ ಅಂದ್ರೆ ಹಾಗಲ್ಲ. ಕತೆ ಅದರ ಅಳತೆ ಚಿಕ್ಕದು, ಆಮೇಲೆ ಅದ್ರಲ್ಲಿ ನೀವು ಹೇಳಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನ ಚುರುಕಾಗಿ ಹೇಳ್ಬೇಕು, ಆಮೇಲೆ ಹೀಗೆ... ಅದ್ರಲ್ಲೊಂದು ಇಡೀ ಮಾಧ್ಯಮಾನೇ ಅದು ಬೇರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕತೆಗಾರನಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಾದಂಬರಿಕಾರನಿಗೆ ಇರಬೇಕಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಎರಡೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಆಮೇಲೆ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯುವಾಗ ಹೆಚ್ಚು ಸಾವಧಾನ ಬೇಕು ಅಂತ ನನಗನಿಸುತ್ತೆ. ಅಂದ್ರೆ ಸಾವಧಾನ ಅನ್ನೋದು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಒಂದನ್ನ ತಿಳ್ಕೊಂಡು, ಒಂದನ್ನ ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಒಂದನ್ನ ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳುವ ರೀತಿ. ಸಮಾಧಾನ ಅನ್ನೋದನ್ನ ನೀವು ತುಂಬ metaphoricalಆದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ನೀವದನ್ನ ತಗೊಳ್ಬೇಕು. ಸಮಾಧಾನಕರವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನ ಹೇಳ್ಬೇಕು. ಸೊ, ಈ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಎರಡೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಂತ್ಲೆ ನನಗೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಈ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನ ಬರೀತಾ ಇರೋದಿಕ್ಕೂ ಮತ್ತೆ ಆ ತರ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಈಗ ಎರಡು ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನ ಬರೆಯೋದಿಕ್ಕು ಇದೇ ಒಂದು ಕಾರಣ; ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದು ನನಗೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚು space ಕೊಡುತ್ತೆ ಅಂತ ನನಗನಿಸಿದೆ.

ಒಂದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ನಡೆಸಿಕೊಂದು ಬರುವುದು ಮತ್ತು ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುವುದು; ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅದನ್ನ ಓದುಗರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿ, ಬದ್ಧತೆಯನ್ನ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುವುದು ಎರಡೂ ತುಂಬ ಕಷ್ಟ ಎನ್ನುವಂಥ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಭಿಪ್ರಾಯ ಇದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಮೂರುವರ್ಷಗಳನ್ನ ಪೂರೈಸಿರುವ ದೇಶಕಾಲದಂಥ ಪತ್ರಿಕೆ ನಡೆಸುವ ಅನುಭವ ಹೇಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ದೇಶಕಾಲದ ಸಂಪಾದಕರಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ರೂಪಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಜನೆಗಳೇನಾದರೂ ಇವೆಯೆ?

ಇದು ಕಷ್ಟ ಅಂದ್ರೆ ನಿಜವಾಗ್ಲು ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಕೆಲ್ಸ ಇದೆ. ಕೆಲ್ಸ ಇಲ್ದೆ ಅದ್ಯಾವುದು ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆ ನಡೆಸೋದು ಅಂದ್ರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಮೊದ್ಲಿಂದ ಕೊನೇವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಂಡ ಇದೆ. ಆ ತಂಡದಿಂದ್ಲೆ ನಾವದನ್ನ ಮಾಡ್ತೀವಿ. ಚನ್ನಕೇಶವ ಅಂತ ಅದಕ್ಕೆ ವಿನ್ಯಾಸಕಾರರಿದ್ದಾರೆ. ಸೊ, ಹೀಗೆ... ಆಮೇಲೆ ಅಕ್ಷರ, ಕೆ.ವಿ.ಅಕ್ಷರ ಅವರು ನನ್ಜೊತೆಗಿದಾರೆ. ಸೊ ಅದಷ್ಟೆ ಅಲ್ದೇನೆ ಇನ್ನೂ ತುಂಬ ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರಿದಾರೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಒಬ್ನೇ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕಾಗುವಂಥ ಕೆಲ್ಸ ಅಲ್ಲ ಇದು. ಆದ್ರಿಂದ ಇದು ಒಂದು ಈ ನನ್ನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಲೇಖಕ ಮಿತ್ರರು, ಆಮೇಲೆ ಓದುಗರು, ಚಂದಾದಾರರು, ಇವ್ರೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಳಗ ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಂಡು ನಾವು ಮಾಡ್ತಿದೀವಿ. ಆಮೇಲೆ ಅದು.....ನನಗೆ ಈ ವರೆಗೆ ತುಂಬ ಸಹಕಾರ ಎಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಅದು, ಇನ್ನು ಅದರ ಸಮಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ರೆ, ಅದು, ಮಾಡ್ಬೇಕಂತ ಒಂದು ನಿಮಗೆ ಅನಿಸಿದ್ರೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನ ಕೊಟ್ರೆ ಆವಾಗ ಅದು ಅದೆಲ್ಲವೂ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತೆ. ಅದೇನು ತೊಂದ್ರೇನೆ ಆಗ್ಬಾರ್ದು ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ commitmentಉ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಚಂದಾದಾರರಿಗೆ, ಓದುಗರಿಗೆ ನಾವು ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ತರ್ತೀವಿ ಅಂದ್ರೆ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗ್ಳು ತರ್ಬೇಕು ಅದನ್ನ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಾರಿ ಹೆಚ್ಚು ಪಾಲು ಸಾಹಿತ್ಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರದೇ ಇರೋದ್ರಿಂದ, ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೋದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಭಾಗ್ಯ ಅನ್ನುವಂಗಾಗಿದೆ. ಅದು actually ನೀವದು basic ಆದ ಒಂದು commitment ಅದು. ಅಂದ್ರೆ ಅದನ್ನ ಕನಿಷ್ಠವಾದ ಒಂದು - ಒಬ್ಬ ಚಂದಾದಾರನಿಗೆ ನಾವು ಪ್ರತಿತಿಂಗ್ಳು ತರ್ತಿವಂದ್ರೆ ನಾವು ಪ್ರತಿತಿಂಗ್ಳು ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನ ಕೊಡೋದು ಒಂದು ಕನಿಷ್ಠವಾದ ಒಂದು ಧರ್ಮ. ಆದ್ರೆ ಈ ವರೆಗು ಲೇಖಕರ ಸಹಕಾರ ಇರೋದ್ರಿಂದ, ಆಮೇಲೆ ತುಂಬ ಜನ ಅದನ್ನ ನಾನು ಕೇಳ್ದಾಗ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆದು ಕೊಡೋದ್ರಿಂದ ಇದ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡೋದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ.

ನಿಮ್ಮ ಆರಂಭದ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸಂಪಾದಕೀಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತನ್ನ ಹೇಳಿದ್ರಿ. "ಯಶಸ್ಸು, ಪ್ರಗತಿ, ಜ್ಞಾನ, ಕುಟುಂಬ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಹಜ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ನಮ್ಮಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳ ತೊಡಗಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತತ್ಕ್ಷಣದ ಆಸೆ ಮತ್ತು ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ಆಳವಾದ ಆಲೋಚನೆ ಇಂದಿನ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ." ಅಂತ. ಅಂಥ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ನೀವು ದೇಶಕಾಲವನ್ನ ಆರಂಭ ಮಾಡಿದ್ರಿ ಅಂತೇನೂ ಅಲ್ಲ, ಆದ್ರೆ, ಮೊದಲ್ನೆ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ನೀವು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು spaceನ್ನ ವಿಸ್ತರಿಸುವ ನಿಮ್ಮ ಸತತವಾದ ಪರಿಶ್ರಮದಲ್ಲಿ, ದೇಶಕಾಲ ವರೆಗೆ ಮಾಡಿರೋದ್ರಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಇದೆಯ? ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಒಂದು ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದನ ಜನರಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಅಂತನಿಸುತ್ತದೆಯೆ?

ಸಮಾಧಾನ ಇದೆ ನನಗೆ. ಆದ್ರೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಅಂತ ನನಗನಿಸುತ್ತೆ. ಅಂದ್ರೆ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನ ನಾವು, ಅಂದ್ರೆ ಕೆಲವು ಲೇಖನಗಳನ್ನ ನಾವು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಕೆಲವು ಕತೆಗಳನ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೀವಿ. ಅದು, ಬೇರೆ ಎಲ್ಲೂ ಯಾವ್ದೇ ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ದೇ ಇರುವಂಥದ್ದನ್ನ ಮಾಡುವುದು ಕೂಡ ನಮ್ಮದೊಂದು ಉದ್ದೇಶ ಇತ್ತು. ಅಂದ್ರೆ ಈಗ ಎಷ್ಟೋ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘವಾದ ಲೇಖನಗಳನ್ನ ಹಾಕೋದಿಲ್ಲ. ದೀರ್ಘವಾದ ಕತೆಗಳನ್ನ ನಿಮಗೆ ಓದ್ಲಿಕ್ಕೆ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ರೆ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲೂ ಅದೆಲ್ಲ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ. ಆ ತರದ ಕೆಲವು ಅವಕಾಶಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ವು. ಆಮೇಲೆ, ಯಾವಾಗ್ಲು ಅದು, ಹೊಸಬ್ರು ಈ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಸೇರ್ಕೊಂಡಾಗ, ಹೊಸ ಬರಹಗಾರರು ಬರೀಲಿಕ್ಕೆ ಸುರುಮಾಡ್ದಾಗ ಅವ್ರಿಗೆ ಇದು ನಮ್ದು ಅಂತ ಅನಿಸಿದಾಗ, ಅವ್ರಿಗಿದ್ರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜಾಗ ಇದೆ ಅಂದಾಗ್ಲೇ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಜೀವಕಳೆ ಇರುತ್ತೆ. ಯಾವಾಗ್ಲು ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆಗೆ, ಒಂದು ಲೈವ್ಲಿನೆಸ್ ಇರುತ್ತೆ. ಅದು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಆಗ್ಬೇಕು ಅಂತನ್ನೋದು ನನ್ನ ಇಷ್ಟ. ಅದಾಗಿಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ, ಆಗಿದೆ. ಆದ್ರೆ ಇನ್ನೂ ಆಗ್ಬೇಕು. ಆದ್ರೆ ಹಾಗಂತ ಅದನ್ನ ಕೇವಲ ಒಂದು ಅವ್ರನ್ನ ಒಳಗೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಕಟಮಾಡೋದು ಅಂತ ಅಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಅವ್ರು, ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಹೊಸಬರು ಬರೀಲಿಕ್ಕೆ ಸುರುಮಾಡ್ದಾಗ, ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಬರಹಗಳು ಬಂದಾಗ್ಲೆ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಸಾರ್ಥಕತೆ ಇದೆ. ಇಲ್ದಿದ್ರೆ ಇದನ್ನ ಸುಮ್ನೆ ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನ ನಡೆಸೋದ್ರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಒಂದು ಹೊಸ ಅರ್ಥವೂ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಗೂ, ನಾನಿದನ್ನ ಆರಂಭಿಸುವಾಗ್ಲೆ ಹೇಳ್ದೆ, ಎಲ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೂ ಒಂದು ಅದಕ್ಕು ಒಂದು ಆಯುಷ್ಯ ಅಂತ ಒಂದಿರುತ್ತೆ. ನೀವು ಯಾವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ರು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದನ್ನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಂಪು ನಡೆಸ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಆಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಅದ್ರ intensity ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಅದು ತುಂಬಾ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆ intensityಯನ್ನ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಬರೋದು ಕಷ್ಟ. ಯಾಕೆ ಕಷ್ಟ ಅಂದ್ರೆ ಅದ್ಕೆ ತುಂಬ personal ಆದ timeನ್ನ ನಾವು invest ಮಾಡ್ತಿರ್ತೀವಿ. ಈಗ ನಾನು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೆ, ನಾನು ಅಥ್ವಾ ನಮ್ಮ ತಂಡ, personal timeನ್ನ ಅಂದ್ರೆ, ನಾವು personal ಆಗಿ ಬೇರೆ ಏನೋ ಮಾಡ್ಬೇಕಾಗಿರೋ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ನಾವೀ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಿರ್ತೀವಿ. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆ ಕಳೀ ಬೇಕಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾವೀ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಿರ್ತೀವಿ. ಅಂದ್ರೆ ಏನೋ ನಮ್ಮ personal ಆದ ಏನೋ ಒಂದನ್ನ ಕೊಡ್ತಾ ಇರ್ತೀವಿ. ಇದನ್ನ ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಮಾಡೋದು ಭಾಳ ಕಷ್ಟ. ಇದನ್ನ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ವರೆಗೆ ಮಾಡ್ಬೋದು. ಇನ್ನೊಂದು ಏನಂದ್ರೆ, ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬರೀತಾ ಇದಾರಲ್ಲ, ಇವ್ರೆಲ್ಲ ಇದ್ರಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಂಡಾಗ, ಅವ್ರದ್ದೂ ಒಂದು intensive ಆದ ಒಂದು period ಇರುತ್ತೆ. ಒಂದು intense ಆದ ಒಂದು ಕಾಲ ಇರುತ್ತೆ. ಈಗಿನ ಲೇಖಕರಿಗೂ. ಅವ್ರು ಬರೀಲಿಕ್ಕಿರ್ಲಿ, respond ಮಾಡೋದಿರ್ಲಿ ಅಥವಾ ಯಾವ ರೀತಿದಿರ್ಲಿ; ಆ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಇದಕ್ಕೂ ಒಂದ್ರೀತಿಯ ಸಂಬಂಧ ಇದೆ. ಆದ್ರಿಂದ ನೀವು ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನ ನೋಡಿ, ಅಥವಾ ಋಜುವಾತು ನೋಡಿ. ಅವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಉಚ್ಛ್ರಾಯವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅದು ತುಂಬ useful ಆಗಿತ್ತು. ಎಲ್ರು ನಾವಿನ್ನು ಅದನ್ನ ನೆನಸ್ಕೋತೀವಿ, ಅದಿನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ಹೊಸ ರೈಟರ್ಸ್‌ನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ತಂದಿತ್ತು. ಲಂಕೇಶ್ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ. ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಉಚ್ಛ್ರಾಯ ಇತ್ತು. ಹಾಗೆ ಈ ತರ ಅದು ಹೊಸ ಹೊಸ, ಲಂಕೇಶ್ ಪತ್ರಿಕೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪತ್ರಿಕೆ ಅಂತಲ್ಲ, but, ಈ ರೀತಿಯ ಒಂದು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಒಂದು ಉಚ್ಛ್ರಾಯ ಇರುತ್ತೆ, ಕೆಲವು ಕಾಲ ಇರುತ್ತೆ. ಅದನ್ನ, ಅದ್ರಿಂದ ಈ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಕೂಡ ಆ ತರದ್ದೊಂದು ಯಾವ್ದೋ ಒಂದು ಆಯುಷ್ಯ ಇದೆ ಅಂತ ನಾನು ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದೀನಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದೊಂದು eternal, ಆದೊಂದು ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕು ಇರುತ್ತೆ ಆ ತರದ ಯಾವ್ದೇ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆಗಳಾಗ್ಲಿ ಅಥವಾ ಭ್ರಮೆಗಳಾಗ್ಲಿ ನನ್ಗಿಲ್ಲ.
(ಮೂಲ ಆಡಿಯೋ ಸಂದರ್ಶನವನ್ನು ಕೇಳಲು ದಯವಿಟ್ಟು sampada.net ತಾಣದ podcast ವಿಭಾಗವನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ.)
ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು : ಶ್ರೀ ಹರಿಪ್ರಸಾದ್ ನಾಡಿಗ್, ಸಂಪದ ತಾಣದ ಸಂಚಾಲಕರು.

4 comments:

Keshav Kulkarni said...

ಪೈ,

ನೀವು ಶಾನಬಾಗರ ಬಗ್ಗೆ ಇದುವರೆಗೆ ಬರೆದಿರುವ ಎಲ್ಲ ಬರಹಗಳನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಸಿ PDF ಮಾಡಿ ಪ್ರಿಂಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಓದಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇನೆ. ತುಂಬ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಓದಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಯಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ "ಒಂದು ಬದಿ ಕಡಲು" ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

-ಕೇಶವ
(www.kannada-nudi.blogspot.com

ನರೇಂದ್ರ ಪೈ said...

It's great!
ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲ ಹೀಗೆ ನಡೆಯಿತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ: ಸುಮಾರು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಒಂದು ಕತೆ ಬರೆದು ಅದನ್ನು ವಿವೇಕರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೆ. ಇದೇ ತರ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರಿಗೆ, ನನ್ನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಗಳಿಗೆ, ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೆ. ಒಂದು ದಿನ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ವಿವೇಕರಿಂದ ಕರೆ ಬಂತು. ಎಂಥಾ ಕರೆ ಎಂದರೆ, ಆವತ್ತು ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಹೊತ್ತು ವಿವೇಕ್ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಟಿಪ್ಪಣಿ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಅದರ ಒಂದು ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಅವರಿಗೇ ಕಳುಹಿಸಿ ನಾನು ಸರಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೇನೆಯೇ ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಕೂಡ. ಕತೆಯ ಬರವಣಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಮಹಾತ್ಮ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಗಂಭೀರವಾದ ಮತ್ತು ಆಳವಾದ ಚಿಂತನೆ, ನಿಷ್ಠೆ, ಕಾಳಜಿ, ಅದರ ಕುರಿತಾಗಿ ಅವರಿಗಿರುವ ನಿಜವಾದ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇದೆಯಲ್ಲ, ನನಗಾದ life time ಥ್ರಿಲ್ ಅದು. ನಿಮಗೆ ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಮಾತುಕತೆಯ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಾನು ವಿವೇಕರಿಗೆ "ಅಯ್ಯೋ ಬಿಡಿ ಸಾರ್, ನಾನೊಬ್ಬ ಬರೆಯದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಮಹಾ" ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥದ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದೆ. ವಿವೇಕ್ ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ರೇಗಿದರೆಂದರೆ, ನೇರವಾಗಿಯೇ ಇಂಥ ಮಾತು ನನಗೆ ಹಿಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸಲಿಕ್ಕೇ ಕೂಡದು ಎಂದೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸತೊಡಗಿದರು. ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನಂಥ ಒಬ್ಬ ಸಾಧಾರಣ ಮತ್ತು ಅಪರಿಚಿತ ಬರಹಗಾರನ ಕುರಿತು ವಿವೇಕ್ ತೋರಿಸಿದ ಕಾಳಜಿ, ವ್ಯಯಿಸಿದ ಸಮಯ ಅವರ ದಿನಚರಿಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ. ಮುಖ್ಯ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಬೇಕಾದ ಒಂದು ತೆರೆದ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲ ನನ್ನ ತಲೆಮಾರಿನ ಮತ್ತು ನನಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕವರಾದ ಕತೆಗಾರರಿಗೂ ತಲುಪಬೇಕು ಎಂದು ಆವತ್ತಿನಿಂದಲೂ ತೀವೃವಾಗಿ ಅನಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಸಂದರ್ಶನ ಅದಕ್ಕೊಂದು ದಾರಿ ಕಲ್ಪಿಸಿತು.

ಹಾಗೆ ಇವು ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುವ ಒಂದು ಹಾದಿಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು. ಬರೇ ವಿವೇಕರನ್ನು ಓದಲು, ಓದಿನ ಖುಶಿಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಲು ಬಹುಷಃ ಈ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಇರಲಾರದು. ನೀವು ಅಸಕ್ತಿವಹಿಸಿ ನನ್ನ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವುದು ನನಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಖುಶಿಕೊಟ್ಟಿದೆ, ನನ್ನ ಬರಹ ಅಂತ ಅಲ್ಲ ಮತ್ತೆ, ಇದೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮನ್ನು ವಿವೇಕರ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುತ್ತದೆ ಅಂತ. ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ nice trip.

ಮತ್ತೆ, ನೀವು ವಿವೇಕರನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸದೇ ಹೋದ ತುಂಬ ಸಂಗತಿಗಳಿರುತ್ತವೆ. ನೀವು ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವೂ ಬೆಳೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಏನಂತೀರಿ?

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ತುಂಬ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

Harish kera said...

ಪೈ,
ನೀವು ಸೃಜನಶೀಲ ಕೃತಿ ಹಾಗೂ ಕೃತಿಕಾರನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತ ಗ್ರಹಿಸುವ ರೀತಿಯೇ ಪುಳಕ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಅಕ್ಕರೆಯ ಓದು, ಭಾವಿಸುವಿಕೆ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ವಿವೇಕ, ಜಯಂತ, ಅಶೋಕ ಹೆಗಡೆ ಮುಂತಾದ ನಮ್ಮ ಸಮೀಪದ ತಲೆಮಾರಿನ ಕತೆಗಾರರನ್ನು ನಿಮ್ಮಂತೆ ಮಮತೆಯಿಂದ ಓದಿ ವಿಮರ್ಶಿಸುವ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಲ್ಲವೇನೊ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಮಯವೆಲ್ಲಿದೆ ಅಂತ ಕೇಳುವ ‘ಬೆಂಗಳೂರಿನವ’ರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುವ ನಮಗೆ, ಓದುವ ಹಾಗೂ ಬರೆಯುವ ಒಂದಿಷ್ಟು ದಾರಿಗಳನ್ನು ಸಹನೆಯಿಂದ ಹಾಕಿಕೊಡುತ್ತಿರುವ ನಿಮಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್.
- ಹರೀಶ್ ಕೇರ

ನರೇಂದ್ರ ಪೈ said...

ರೀ ಹರೀಶ್, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹೊಗಳಬೇಡ್ರಿ, ತುಂಬ ಮುಜುಗರ ಆಗ್ತದೆ. ನನ್ನ ಈ ಎಲ್ಲ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಎರಡು ಮಾತು ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಉತ್ಸಾಹ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಔದಾರ್ಯ ದೊಡ್ಡದು, ನೀವು ನನಗೆ ಕೊಡ್ತಿರುವ ಬೆಂಬಲ ದೊಡ್ಡದು. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಹೀಗೇ ಇರಲಿ, ಅಷ್ಟು ಸಾಕು ನನಗೆ.