Sunday, July 18, 2010

ಕತೆಗಾರ ಕೇಶವ ಮಳಗಿ ಸಂದರ್ಶನ : ಭಾಗ ಒಂದು

ಕತೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಒಂದು ಕಲಾ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ನೋಡುವಾಗಲೂ, ಅದು ಬದುಕನ್ನು, ಜೀವಂತ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡಬೇಕು, ಅವರು ಬೆವರು, ಸ್ಪರ್ಶ, ವಾಸನೆ, ನೋಟವಾಗಿ ಓದುಗರಿಗೆ ಒದಗಿಬರಬೇಕು, ಒಂದು ಕಥಾನಕದ ಅಷ್ಟೂ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜೀವಂತವಾಗಿಸಬೇಕು, ಅವರ ಬದುಕನ್ನು ಓದುಗ ತಲುಪಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಳವಾದ ಮತ್ತು ಧೀಮಂತವಾದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅದುವರೆಗಿನ ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಾಪಿತ, ಸಿದ್ಧ ಮಾದರಿಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಕತೆ-ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಬರೆದ ಕತೆಗಾರ, ಕೇಶವ ಮಳಗಿ. ಸದ್ದು ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೆ, ಸಾಹಿತಿ ಗಡಣದಿಂದ ಸ್ವಪ್ರಯತ್ನ ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದಷ್ಟೂ ದೂರವಿದ್ದು ಓದುತ್ತ, ಬರೆಯುತ್ತ ಬಂದಿರುವ ಕೇಶವ ಮಳಗಿ ಇದುವರೆಗೆ ಬರೆದಿರುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಆದರೆ ಬರೆದಿರುವುದನ್ನು ಓದದಿದ್ದರೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಒಂದು ಪಾರ್ಶ್ವದಿಂದ ವಂಚಿತರಾದಂತೆಯೇ.


ಪ್ರಸ್ತುತ ಅವರು ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಾಹಿತ್ಯ - ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಈ ಅಧ್ಯಯನದ ಫಲಶ್ರುತಿಯಾಗಿ ಮಹತ್ವದ ಗ್ರಂಥವೊಂದನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಕೊಡಲಿದ್ದಾರೆ. ಕೇಶವ ಮಳಗಿಯವರ ಕೃತಿಗಳ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಪರಿಚಯ ಈ ಬ್ಲಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ‘ಸಂಚಯ’ ಪತ್ರಿಕೆ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ತಿಂಗಳ ಸಂವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಳಗಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿತ್ತು. ಕನ್ನಡದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದಕ್ಕಾಗಿ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ನಡೆಸಿದ್ದ ಒಂದು ಸುದೀರ್ಘ ಸಂದರ್ಶನವನ್ನು ಕಂತುಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವಿದೆ. ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗಿಂತ ಒಂದು ದಿನದ ಸೀಮಿತ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಆಸುಪಾಸಿನ ಸಂಕೀರ್ಣ ಚಿತ್ರವನ್ನು, ವಸ್ತುಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮಳಗಿಯವರು ತೆರೆದಿಟ್ಟ ರೀತಿಯೇ ಆಚ್ಚರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂಥಾದ್ದು. ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ಪ್ರಶ್ನೆ- ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೊಂದು ಉತ್ತರ ಮಾದರಿಯ ಸಂದರ್ಶನವಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರು ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರು ಪುರುಸೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದ ಹರಟೆಯ ಮಾದರಿಯದು - ಆದರೆ ಮಳಗಿಯವರ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಲಘುತನವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಹರಟೆ ಎಂದು ಇದನ್ನು ಕರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಅಪವಾದ. ಇದು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲ, ಬ್ಲಾಗ್. ಹಾಗಾಗಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನ ಓದುಗರಿಗೆ ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ಸಂದರ್ಶನ ಕೊಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಇದೇ ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ - ಉಪಯುಕ್ತ ಅನಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ಇದನ್ನು ಶಿಷ್ಟ ಮಾದರಿಗೆ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಮಾತು-ಕತೆ!

೧. ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದದ ಪ್ರಭಾವ, ಇತಿಹಾಸ ಇಲ್ಲದವರ ಕುರಿತ ಆಕರ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠನಿಗಷ್ಟೇ ಬದುಕು ಎಂಬ ಪಶುದೃಷ್ಟಿಯ ಕುರಿತ ಆಕ್ರೋಶ - ಇದು ನಿಮ್ಮ ಬರಹದ ಒಟ್ಟು ಕಾಳಜಿ ಅಂತ ನನ್ನ ಗ್ರಹಿಕೆ. ಅನುಕಂಪದ ವಿವಿಧ ನೆಲೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನೇರಳೆ ಮರದಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲೆ ಎರಡು ಮನ ಕಲಕುವ ಚಿತ್ರಗಳಿವೆ. ಈ ಕುರಿತ ನಿಮ್ಮ ವಿಶೇಷವಾದ ಸ್ಪಂದನದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸ್ತೀರ‍?

ಕತೆ ಬರೀಬೇಕಾದ್ರೆ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಇರುತ್ತಲ್ಲ, ಕತೆ ಬರೀಬೇಕಾದಾಗ ಮತ್ತೆ ಆ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಕೆಲವು ನಂಬಿಕೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಲ್ಲ, ಅದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತೆ. ಬರೆದಿದ್ದು ನಿಜ ಆಗಿರುತ್ತೆ; ಬಟ್ ಕೆಲವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತೆ. ಹಾಗೆ ಬರೀದೇ ಇರೋದು ತುಂಬಾ ಇರುತ್ತೆ. ಬರಹ ಏನು ರೆಪ್ರೆಸೆಂಟ್ ಮಾಡ್ಬೋದು ಅಂದ್ರೆ, ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವದ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಗಳನ್ನ ಗ್ರಹಿಸಿ ಹೊರಗಡೆ ತೋರಿಸುತ್ತೆ ಅಷ್ಟೆ ಅದು. ಆದ್ರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಇದೆ, ಹೇಳದೇ ಇರೋದು ತುಂಬ ಇರುತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ. ಅನುಕಂಪದ ನೆಲೆಗಳು ಅಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ಬಲ ಇದೆ, ಅಂದ್ರೆ survival of the fittest ಎನ್ನುವ ಥಿಯರಿ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಇರಲ್ಲ ಆ ತರ. ಆದ್ರೆ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ ಯಾವ ತರ ಇರುತ್ತೆ ಅಂತಂದ್ರೆ, ಮನುಷ್ಯ ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿ ಅಂತ ತಿಳ್ಕೋತೀವಲ್ಲ, ಆದ್ರೆ, ಅಲ್ಲಿಗಿಂತಲು ಇಲ್ಲೇ ಜಾಸ್ತಿ ಅದು (survival of the fittest ಎನ್ನುವ ಥಿಯರಿ). ಯಾರಿಗೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದೆ, ಯಾರು ಪ್ರಬಲರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಯಾರಿಗೆ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲ ಅವಕಾಶಗಳು, ಅಧಿಕಾರ, ಜಾತಿ - ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾನು ಹೇಳ್ತಾ ಇದೀನಿ, ಅದಿರೋವನು ಬದುಕಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಒಂದು ನಿಲುವಿರುತ್ತೆ; ಮತ್ತು ಆತರದ್ದನ್ನ ನಾವು ಪ್ರತಿದಿವಸವೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸ್ತಾ ಇರ್ತೀವಲ್ಲ, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ-ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ, ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಅಂತೇನಲ್ಲ, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿರುವವರು ಅಥವಾ ಕಲಾವಿದರು ಅವ್ರಿಗಿದು ಜಾಸ್ತಿ ಕಾಡ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿರತಾರವ್ರು. ಹಾಗೆ ಈ ಅನುಕಂಪದ ನೆಲೆ ಒಂದು ಸ್ವಭಾವತಃ ಇರೋದು, ಆತರದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ನನ್ನೊಳಗಿದ್ದಾನೆ. ಈ survival of the fittest ಥಿಯರಿ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಸಮಾಜ ಬದಲಾಗ್ತಾ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಅದರ ವಿಕೃತರೂಪ ತುಂಬ ಜಾಸ್ತಿ ಇರುತ್ತೆ. ಈಗ ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನ ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿದ್ರೂ ಒಂದು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಈಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಾನೆ ಇರಬಹುದು, ಸೌಹಾರ್ದತೆ ಇರಬಹುದು, ಒಂದು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಂಬಂಧ ಇರಬಹುದು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಈ ತರದ್ದೆಲ್ಲ ಇರುತ್ತಲ್ಲ, ಅದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅವಕಾಶಗಳು, exposures ಸಿಗ್ತಾ ಹೋದ ಹಾಗೆ ಅವೆಲ್ಲ ಡೈಲ್ಯೂಟ್ ಆಗ್ತಾ ಹೋಗ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಬಟ್ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮೂಲತಃ ಆ ತರದ್ದೊಂದು ಒಳಗಡೆಗೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ, ಯಾವಾಗ್ಲೂನು, ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ತುಡಿಯೋದು ಮತ್ತು ಬೇರೆಯವರ ನೋವುಗಳನ್ನ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದು, ಬೇರೆಯವರ ನೋವುಗಳಿಗೆ ತುಡಿಯುವುದು. ಅದು ಭಾಳಾ ಮುಖ್ಯ ಅದು. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ನಾವೂ ಹಾಗೇ ಇರ್ತೀವಿ. ಈಗ ನನಗೆ ನೋವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಾನು ನೋವು ಪಟ್ಕೊಳ್ಳೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, ಅದು ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಲಕ್ಷಣ. ಅದಲ್ಲ ನಾನು ಹೇಳ್ತಿರೋದು. ಕಲಾವಿದನೇ ಆಗ್ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ, ಆ ತರ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ, ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನ ಒಂದು ವ್ರತದ ತರ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಜೀವನ ಮಾಡ್ತಿರೋರು ತುಂಬ ಜನ ಇದ್ದಾರೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತ ಹೇಳಲ್ಲ, ಯಾಕಂದ್ರೆ, ತುಂಬ ಕ್ಲೀಷೆಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ಮತ್ತೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲು ನಗರದ ಜಗತ್ತಿನ ತರನೇ ಎಲ್ಲಾ ಇರುತ್ತೆ. ಕ್ರೌರ್ಯನು ಇರುತ್ತೆ, ಹಿಂಸೆನೂ ಇರುತ್ತೆ, ಒಳ್ಳೆತನನೂ ಇರುತ್ತೆ. infact, ಒಂದು ತುಡಿತ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆನು ಇರುತ್ತೆ.

ಒಂದೇನಂದ್ರೆ, ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಅಷ್ಟೇನೂ ಸ್ಥಿತಿವಂತರಾಗಿರ್ಲಿಲ್ಲ. actually ಬಡತನವೇ ಇತ್ತು ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದು. ನಾನು ಬೆಳೆದಿದ್ದೆಲ್ಲ ತುಂಬ ಕಡುಬಡತನದಲ್ಲೆನೆ. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಆಸ್ತಿ ಗೀಸ್ತಿ ಎಲ್ಲ ಇದ್ರೂನು ಅದೇನೇನೋ ಆ ತರದ್ದೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಕ್ಕೊಂಡಿತ್ತು. ಒಂದು ಅದು. but at the same time, ನಮ್ಮ ತಂದೆ freedom fighter ಆಗಿದ್ದರು; ಹಾಗಾಗಿ ಒಂದು ಉನ್ನತ ವಿಚಾರಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಾಜಕ್ಕೇನಾದ್ರು ಒಳ್ಳೇದನ್ನು ಮಾಡ್ಬೇಕು ಇತ್ಯಾದಿ - ಈ ತರದ ವಿಚಾರಗಳು ಕೂಡಾ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಆಗ್ತಾ ಇರ್ತಿದ್ವು. ನಾವೆಲ್ಲ ಬಹಳ ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ವು ಆಗ. ಆದ್ರುನು, ನೇರವಾಗಿ ಅಲ್ದೆ ಇದ್ರುನು ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರ್ರು ಅಂತ ನನಗೆ ತುಂಬ ಹೆಮ್ಮೆ ಇತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಹೈಸ್ಕೂಲ್‌ಗೆ ಬರೋವಷ್ಟೊತ್ತಿಗೇನೆ ಈ ಎಡ ಪಂಥೀಯ ಚಳುವಳಿಯ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ತುಂಬ ಇತ್ತಾವಾಗ ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ. ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಯಲ್ಲು ಇತ್ತು ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಸೊ, ಅದರ ಪ್ರಭಾವಾನೂ ಆಯ್ತು. ಆದ್ರೆ, ಒಂದು contradiction ಇತ್ತು ಅದ್ರಲ್ಲಿ. ಈಗ ನಾನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ ನನಗೇ ಅನ್ಸುತ್ತೆ, ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಭಾಳ ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನವರಾಗಿದ್ರು. ಆದ್ರೆ, ಒಂದು ಭಾಳ ಕಠೋರವಾದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕತೆನೂ ಇತ್ತು ಮನೇಲಿ. ಸೊ, ಆ ಎರಡರ ಮಧ್ಯೆ ನನಗೆ ಸಂಘರ್ಷವಾಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಇರೋದು ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕೆ - ಸಾಂಪ್ರದಾಯಕತೆಗೆ ಬದ್ಧರಾಗಿ ಜೀವನ ಮಾಡೋದು. ಮತ್ತದನ್ನ ಒಪ್ಕೊಳ್ಳೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಹೈಸ್ಕೂಲು ಅಥವಾ ಆ ತರದ್ದೊಂದು ವಯಸ್ಸು ಬಂದಾಗ ಬಹಳ contradiction ಸುರುವಾಗಿ ಬಿಡ್ತು ನನಗೆ. ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಮ್ಮ ಮನೇಲಿ fight ನಡೀತಾ ಇತ್ತು. ಸೊ ಈ ತರದ್ದೊಂದು ಕಠೋರ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕತೆ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಅದ್ರಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗೋದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಹೊರಗಡೆ ಏನಾದರೊಂದು ಇದೆಯ ಅಂತ ನಾನು ಹುಡುಕ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಎಡಪಂಥೀಯ ಚಳುವಳಿ ಮತ್ತು ಈ ತರದ್ದು, - ಇದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗೋ ತರ ಮಾಡ್ತು. ಸೊ ಆವಾಗ್ಲೆನೆ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಮುದಾಯ ಇರಬಹುದು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಇರಬಹುದು, ಆಕರ್ಷಣೆ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅವ್ರ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ದಾಗ, ಅದೊಂದು ಬೇರೇನೆ ಜಗತ್ತಿದ್ಯಲ್ಲ, ಅಂದ್ರೆ ಅವ್ರ ಜೊತೆಗೆ ಸ್ಲಮ್ಸ್‌ಗೆಲ್ಲ ಹೋಗೋದು, ಅವ್ರ ಜೊತೆ ಊಟ ಮಾಡೋದು, ಅಲ್ಲೇ ಮಲಗೋದು. ಆಮೇಲೆ ಎಷ್ಟೋ ಕಡೆ ವೃತ್ತಿಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಹೋದಾಗ, ಎಷ್ಟೋ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಉಳೀಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಾಗ ಅವ್ರು ನಮ್ಮನ್ನ ಸ್ವೀಕರಿಸ್ತಾ ಇದ್ದ ರೀತಿ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಈಗ್ಲೂನು ಅಷ್ಟೆ, ಅದು ತೋರಿಕೆಯದ್ದಾಗಿರಲ್ಲ. ಇರುತ್ತೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ತೋರಿಕೆನೂ ಇರುತ್ತೆ ಅದ್ರಲ್ಲಿ. ಕೃತಕತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಇರುತ್ತೆ, ಆದ್ರೆ ಅದನ್ನ ಮೀರಿ ಅವರದ್ದೊಂದು, ಅನುಕಂಪ ಅಂತ ಅಂತೀರಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, ಅದು, ಅದ್ರ ಪ್ರಮಾಣನೇ ಜಾಸ್ತಿ ಇರುತ್ತೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲೋ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಇನ್ನೊಬ್ರಿಗೆ ನಾವು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಭಾವ. ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ನಾವು wall writing ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಆಮೇಲೆ, slums particularly, ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಏನೇ ಇರ‍್ಲಿ. end of the day ಅವರು ಸ್ಪಂದಿಸ್ತಾ ಇದ್ದ ರೀತಿ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಭಾಳ ಕಲಕ್ತಾ ಇತ್ತು ನಂಗೆ. Actually, ಭಾಳ emotional ಆಗಿದ್ದೆ ನಾನು ಆ ವಯಸ್ನಲ್ಲಿ. ಯಾವ ಥರಾ ಇದ್ದೆ ಅಂದ್ರೆ ಯಾರಾದ್ರು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೈ ಹಿಡಕೊಂಡು ಮಾತನಾಡಿದ್ರು ಅಂದ್ರೆ ನನಗೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಂದ್ಬಿಡ್ತಾ ಇತ್ತು. ಅಷ್ಟು ಭಾವುಕನಾಗ್ಬಿಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ.





ಅದ್ಕೆ ಒಂದು ಹೊರಗಡೆ ಈ ತಲ್ಲಣಗಳಿವೆಯಲ್ಲ, ಬಡತನ ಇತ್ಯಾದಿ, ಅದೊಂದು ಕಾರಣ ಆದ್ರೆ, ನಮ್ಮ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸ್ಥಿತಿನೂ ಹಾಗೇ ಇತ್ತು. ಸೊ, ಅದ್ರಿಂದ ಹೊರಗಡೆ ಬರೋದಕ್ಕೆ ನಾನು ಬಹಳಾ ಪ್ರಯತ್ನಪಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಸೊ, ಈ ನೇರಳೆ ಮರದ ಎರಡು ಘಟನೆಗಳಿವೆಯಲ್ಲ, ಅವು Actually, ಎರಡೂನು ನಿಜವಾದ ಘಟನೆಗಳೇ. ಈ ಎರಡ್ನೆ ಘಟನೆ particularly, ಹೇಳೋದಾದ್ರೆ, ಬರ್ದಿದ್ದೀನಿ ಅನ್ಸುತ್ತೆ, ನಂದೊಂದು ಸಣ್ಣ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪುಡಿ ಪತ್ರಿಕೆ ಇತ್ತು. ಆವಾಗ ಹೆಸರು ಮಾಡ್ಬೇಕು, ಬರೀಬೇಕು ಅನ್ಸೊ ಹದಿನೇಳು-ಹದಿನೆಂಟು ಹತ್ತೊಂಭತ್ತು ವರ್ಷ ಆವಾಗ. ಇವಳು, ತಾಯವ್ವ ಅಂತ ಆ ಹುಡ್ಗಿ ಹೆಸರು. ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗಿ ಅವಳು. ಅವಳ್ನ ಎಲ್ಲೋ ಮಾರಿದ್ರು, ಅವಳ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ವಾಸ್ತವ. ಬರೆದಿರೋದು ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲ. ಬಟ್ ಅವಳು Actually ಆ ತರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ಲು ನನಗೆ. ನಾನು ಯಾವ್ದೊ ಒಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಳ್ಳಾರಿಯಿಂದ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೆ, ಟ್ರೈನ್‌ನಲ್ಲಿ. ಅವಳೇನೋ ಬೇರೆ ಏನೋ ಮಾರ್ತಾ ಇದ್ಲು, ನೇರಳೆ ಹಣ್ಣು ಅನ್ನೋದು ಭಾಳ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಅಷ್ಟೆ. ಆ ಇಡೀ ಪ್ರದೇಶದ ಎಲ್ಲ ಇದೆ ಅದ್ರಲ್ಲಿ, ಹುಳಿ-ಸಿಹಿ-ಒಗರು ಎಲ್ಲ ಇದೆ. ಸೊ, Actually ನನಗೆ ಇವತ್ತಿನವರೆಗು digest ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಿಲ್ಲ, ಅವಳು ಕೇಳಿರೋ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅಂದ್ರೆ, ನಾವು ಅವಳನ್ನ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕರೆತಂದ ಮೇಲೆ ಏನೋ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದೀವಿ, ಹಾಗೆಲ್ಲ ಅಂದ್ಕೋತೀವಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ, ಅವಳ ಜೀವನದ ದುರಂತವನ್ನ ನಮಗೆ ತಪ್ಸಕ್ಕಾಗ್ದೆ ಇದ್ರೆ, ನಾವು ಬರಿ ಸಾಕ್ಷಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಗಳಷ್ಟೇ ಆಗೋದಾದ್ರೆ ನಾವ್ಯಾಕೆ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಆ ತರದ ಕೆಲಸ ಅಂತ ನನಗೆ ಭಾಳ ದಿವ್ಸ ಕಾಡ್ತಾ ಇತ್ತು ಅದು. ಅಂದ್ರೆ ನಾನು ಅಥವಾ ಒಟ್ಟಾರೆ ಯೂತ್ ಅಥವಾ ಆ ಮೇಲಿಂದು ವಿಚಾರಗಳು ಇವೆಲ್ಲ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಆ ಒಂದು ಭಿತ್ತಿಯಲ್ಲೇನೆ ಗ್ರಹಿಸ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿದೀನಿ ನಾನು ಜೀವನವನ್ನ. ನಾನು ಅದೇ ತರದ ಲಿಟ್ರೇಚರ್ ಓದೋದಿರಬಹುದು, ಬರೆಯೋದಿರಬಹುದು, ಅಂದ್ರೆ ಅಲ್ಲೇನು ಚೌಕಟ್ಟು ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ನಾನು ಇಂಥದ್ದನ್ನೇ ಓದ್ಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಂಡು ಓದಿರಲ್ಲ. ಬಟ್ ಬಹುಪಾಲು ನೀವು ವಿಶ್ವದ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೃತಿಗಳು ಅಂತ ನಾವು ಓದತೀವಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಯಾವ್ದೇ ಒಳ್ಳೇ ಬರಹಗಾರನ್ನ ಓದಿದ್ರೂನು, ಎಲ್ಲ ಇಂಥದ್ದರ ಬಗ್ಗೆನೆ ಮಾತಾಡ್ತಾರವರು. ಆ ಇದನ್ನ ಮೀರಿದ್ದೇನು ಮಾತಾಡಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲಪಡಿಸ್ತು.

ಈ ಬಲಾಢ್ಯರಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಯಾರು ಅತ್ಯಂತ ಅಶಕ್ತರಾಗಿರ್ತಾರಲ್ಲ, ಅಂಥವರಿಗೆ ನಾವು ಜೀವನದ ಅವಕಾಶವನ್ನ ಒದಗಿಸಿಕೊಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಹೊರಗಡೆಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಹಾಗೂ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಹೇಳ್ತಾ ಇದೀವಿ, ಈಗ. ಈಗ ನೀವು ನೋಡೋದಾದ್ರೆ ಸರ್ಕಾರಗಳೆಲ್ಲ ಈಗ ಅಷ್ಟೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಮತ್ತು ಏನೇ ಇರ್ಲಿ, even ಈ ವಲಸೆಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದನ್ನ ಎಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡ್ಬೇಕಂತನೆ ಈ ರೋಜ್‌ಗಾರ್ ಅಂತೇನೋ ಒಂದ್ಮಾಡಿದಾರೀಗ. Employment Guarantee Scheme ಅಂತ ಮಾಡಿದಾರೆ. ಅಂದ್ರೆ, ಉದ್ದೇಶ ಏನಿದೆ ಅಂದ್ರೆ, ಯಾರು ಅತ್ಯಂತ ನೋವಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರಾ, ಯಾರಿಗೆ ಸಹಾಯದ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯಾ ಅವರನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ನಾವು ಜೀವನ ಮಾಡೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡೇ ನಾವು ಜೀವನ ಮಾಡಬೇಕಂತನ್ನೊ ಒಂದು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾದ ರಾಜಕೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳೇನು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಕ್ಸಸ್ ಆಗಿದ್ದೀವಿ ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದ್ರೆ, ನನ್ನುದ್ದೇಶನು ಅದೇ ಇದೆ. ಬರೆ ಕಥೆ ಅಥವಾ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಬಲಾಢ್ಯರು ಅಥವಾ ಅಶಕ್ತರು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆನೆ ಇರಲ್ಲ actually. ಬಟ್, ನೀನು ಬಲಾಢ್ಯ ಆಗಿರೋದಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ contribute ಮಾಡಿರುತ್ತೆ. ಪಿಯರೆ ಬೋರ್ದಿ ಅಂತ ಒಬ್ಬ French Intellectual ಅವರು, ಮಾರ್ಕಿಸ್ಟ್ ಅವರು, ಅವರು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ವಿಸ್ತೃತವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ವರ್ಗವನ್ನ ನಾವು ಹೇಗೆ ವರ್ಗೀಕರಣ ಮಾಡ್ತೇವೆ ಮುಂತಾಗಿ. ಈ ಬಂಡವಾಳದ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೀತ ಅವ್ರು ಈ cultural capital ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಅಂದ್ರೆ, ಈಗ ಒಂದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಆರ್ಥಿಕ ಬಂಡವಾಳ ಇರುತ್ತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಂಡವಾಳ ಇರುತ್ತೆ. ಅದೇ ತರಾನೆ ಒಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬಂಡವಾಳ ಕೂಡಾ ಇರುತ್ತೆ. ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬರುತ್ತೆ. ಇದು ನಾವು ಬಹಳ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದ್ರೆ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೂಲಕ ನಾವು ಪಡ್ಕೋತೀವಿ ಇದನ್ನ. ಒಬ್ಬ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋದು, ಅವಕಾಶಗಳನ್ನ ಪಡಕೊಳ್ಳೋದು. ಬಟ್ ಇಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ಈ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ವಿಕೃತವಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಂತಂದ್ರೆ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ತರದ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನ ಒದಗಿಸಿಕೊಡುತ್ತೆ. ಸೊ, ಅದ್ರಿಂದ discreminate ಮಾಡ್ತಾನೆ ಇರುತ್ತೆ. ಅಂದ್ರೆ ಯಾರಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೊ ಅವರಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗೊ ತರ. ಈಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ತರದ ಶಿಕ್ಷಣಗಳಿವೆ, ನಿಮ್ಮ ದಕ್ಷಿಣಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆನಲ್ಲೇ ಜ್ಯುವೆಲ್ಲರಿ ಡಿಸೈನಿಂಗ್ ಕೋರ್ಸ್‌ಗಳಿರುತ್ವೆ. ಆದ್ರೆ ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದ್ಯೆ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ. ಅಥವಾ, ಆ ಭಾಗದಲ್ಲೆ ಇರುವ ಚಿನಿವಾರರಿಗೆ - ಅದ್ರದ್ದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪರಂಪರೆನೇ ಇದೆ ಅವರಿಗೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವ ತರ contributeಮಾಡುತ್ತೆ, ಅವ್ರನ್ನ ಹೇಗೆ ಮೇಲೆತ್ತುತ್ತೆ ಅದು ಎನ್ನುವಂಥ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನ ಅದು address ಮಾಡಲ್ಲ. ಬಟ್ ಲಾಭದ ದೃಷ್ಟಿ ಇರುವಂಥ ಶಿಕ್ಷಣ ಅಥವಾ ಅವು ಬಳಸೊ ಮೌಲ್ಯಗಳಿವೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಜನರನ್ನ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕ್ರೂರಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೆ. ಸೊ, ನನಗೆ ನಿಜವಾಗ್ಲೂನು ಬಹಳ ನೋವಾಗ್ರ ಇರುತ್ತೆ ಇದು.

ಈಗ ಸುಮ್ನೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಾತಾವರಣ ನೋಡೋದಾದ್ರೆ, ಅಥವಾ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಫಲವಾಗಿ ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಯಾವುದೇ ಒಂದನ್ನ, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಬಳಕೇನೆ ತಗೊಳ್ಳಿ. ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಬ್ಲಾಗ್ಸ್ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ತರದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತತೆ ಇದೆ, ನಿಜ. ಅಂದ್ರೆ ಅದು open ಆಗಿದೆ. ಆದ್ರೆ, ಎಷ್ಟು Discrimination ಇದೆ ಅಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ, ಈಗ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಲೇಖಕರು ಯಾರು ಅಂತ ಯಾರಿಗಾದ್ರು ತಿಳ್ಕೋಬೇಕು ಅಂತ ಇದ್ರೆ, ಆ technology ಗೊತ್ತಿರೋವ್ರಿಗೆ ಅಂಥ ಕುತೂಹಲ ಇದ್ರೆ, impartial viewನ್ನ ಆ technology ಕೊಡಲ್ಲ ನಿಮಗೆ. technology ನಿಮ್ಮನ್ನ ಬಹಳ powerful ಮಾಡಿದೆ. ಸಮರ್ಥರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಬರಹಗಳನ್ನ ಹಾಕ್ಕೊಳ್ಳೋವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ powerful ಆಗಿದ್ದೀನಿ ನಾನು. ಆದ್ರೆ, ಈಗ ಯಾರೋ ಒಬ್ರಿಗೆ ಈ ಕನ್ನಡದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಹೊಸದಾಗಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಅಥವಾ ಯಾರು ಹೊಸದಾಗಿ ಬರೀತಾರೆ, ಅವರು ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಮಹತ್ವವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ನಾವು ನೋಡ್ಬೇಕಾದ್ರೆ, ಆ ತರದ ಮಾಹಿತಿ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗಲ್ಲ. ಸೊ, ಅದೇನ್ ಮಾಡ್ತಿದೆ ಅಂದ್ರೆ, writers ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು gapನ್ನು ಕ್ರಿಯೇಟ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೆ. ನಮ್ಮನ್ನ empower ಮಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಅದು actually. ಸೊ, ಕೆಲವ್ರು ಮಾತ್ರ ಬಲಾಢ್ಯರ‍ಾಗಿ ಬೆಳೀತಾ ಇರ‍್ತಾರೆ. ಅಂದ್ರೆ, ಈ ಬಲಿಷ್ಟರಿಗಷ್ಟೆ ಬದುಕು ಅನ್ನುವ ಒಂದು ಥಿಯರಿ ಇದೆ ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಭಾಳ ಇದೆ ಅದು. ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ಬ್ಲಾಗ್ಸ್‌ನ್ನೂ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ನೋಡ್ತೀನಿ, ಎಲ್ಲಾ ಬ್ಲಾಗ್ಸ್‌ನು ನೋಡತಿರ್ತಿನಿ, ಓದತೀನಿ. ಕೆಲವೊಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿದ್ದಾಗ ಕೆಲವು ಸಲ ಬೇಸರ ಆಗುತ್ತೆ, ಕೆಲವ್ಸಲ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರ‍್ದಿದ್ರೆ ಸಂತೋಷ ಆಗುತ್ತೆ, ಇವೆಲ್ಲ ಇರುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ, ನಾವು Discriminate ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀವಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಸರ ಇದೆ. Accessibility ಇಲ್ದೇ ಇರೋವಂಥ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಲೇಖಕರಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತು ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ, ಎಷ್ಟೋ ಕಡೆ ನಾನಿದನ್ನ ಹೇಳಿದೀನಿ ಮತ್ತು ನಾನಿದನ್ನ ನೋಡಿದ್ದೀನಿ, ಯಾವ್ದೊ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವ್ನ ಮಾಡ್ತಾ ಇರೋ ಒಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕ ಯಶೋರೂಪಿ ಲೇಖಕರಿರ‍್ತಾರಲ್ಲ, ಆಸಕ್ತಿ ಇರುತ್ತೆ, ಅವ್ರಿಗೆ ಬರೆಯೋಕೆ ಎಷ್ಟೋ ಸರ್ತಿ ಪೇಪರಿರೋಲ್ಲ. ನಾನು ಅದನ್ನ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೀನಿ. ಒಂದು white sheet ತಗೋಳೋಕೆ ನನ್ನತ್ರ ದುಡ್ಡಿರ‍್ತಾ ಇರ‍್ಲಿಲ್ಲ. ಸೊ, ಇಂಥ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಈ technologyಯ ಬಲಾಢ್ಯತೆ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಏನ್ಮಾಡುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ಅವನನ್ನ crush ಮಾಡುತ್ತೆ. ಸೊ, ಅವಕಾಶ ಇಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ. ನಾನು ಇಷ್ಟು ಪ್ರಬಲವಾಗಿದೀನಿ, ನನಗಿಷ್ಟು contacts ಇವೆ, ನನ್ನದೇ network ಮಾಡ್ತೀನಿ, ಸೊ ಅದ್ರಿಂದ ನಾನು ಲೇಖಕನಾಗಿದ್ದೀನಿ. ಇಲ್ಲಿ, ಅನುಕಂಪ ಅನ್ನೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, ಅದೇ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ ಅಂತ ನನಗನಿಸ್ತಿರುತ್ತೆ. I am not against technology or whatever you get from the cultural capital. ಅದ್ರಿಂದಾಗಿ ನನ್ನ ಈ ಮುಖ್ಯ ಒತ್ತಿದ್ಯಲ್ಲ, ಎಷ್ಟೇ disturbing ಆಗಿದ್ರೂನು, ನನಗೆ ಈವಾಗ್ಲುನು disturbing ಸಂಗತಿನೆ ಅದು, ಅವ್ಳು ಕೇಳಿರೊ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನ ನಾನಿವತ್ತಿಗೂ digest ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಬಟ್ ನಾನು ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಕಂಪ ಸೂಚಿಸೋದನ್ನ ಬಿಟ್ರೆ, ಇನ್ನೇನು ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬರೋಲ್ಲ ನನಗೆ, ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಅದ್ರಿಂದಾಗು ಅವಳೆ ನನಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಥಾನಾಯಕಿ ನನಗೆ ಅವಳು. ಅವಳು ನನ್ನನ್ನ ಕಾಡ್ತಾ ಇದ್ರುನು ಅವಳನ್ನ ತಿರಸ್ಕರಿಸಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಅವಳಾತರ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ್ಲೇನೆ ನನಗೆ ನಾನು ಮನುಷ್ಯನಾಗಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯ ಇದೆ ಅಂತ ನಾನು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದೀನಿ.

No comments: