Tuesday, July 27, 2010

ಕತೆಗಾರ ಕೇಶವ ಮಳಗಿ ಸಂದರ್ಶನ : ಭಾಗ ಮೂರು


ನಿಮ್ಮ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮನಿವೇದನೆಯ ತಂತ್ರ ಭಾಗಶಃ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ, ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೇನು ಕಾರಣ? ವಿಭಿನ್ನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ವೈದಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ತುಂಗಭದ್ರಾ, ಮುಸ್ಲಿಂ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಹಶಂಬಿ, ನಾಟಕದವರ ಮಾಳವ್ವ - ಪಾತ್ರಗಳನ್ನ ನಿರ್ವಹಿಸುವಾಗ ಇದು ಕಷ್ಟ ಅಗುವುದಿಲ್ಲವೆ?

ನಾನು ಕತೆಗಳನ್ನ ಬರೆಯೋಕೆ ಸುರು ಮಾಡಿದ ಒಂದು ಕಾಲಘಟ್ಟ ಇದ್ಯಲ್ಲ. 80ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಅಂದ್ರೆ ನವ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರಭಾವ ಇದೆ ನೋಡಿ, ಉತ್ಕರ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಲ. ನವ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ನೀವು, ಅಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮನಿರೂಪಣೆಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದಿದೆ. ನೀವು ಅತ್ಯಂತ successful ಅನ್ನುವ ಕತೆಗಳನ್ನ ತಗೊಂಡ್ರೆ, ‘ಕ್ಲಿಪ್ ಜಾಯಿಂಟ್’ ತಗೊಳಿ, ಅಥವಾ ‘ಕ್ಷಿತಿಜ’ ತಗೊಳಿ, actually ಅದೇನು ಅವಳೇ ಕತೆ ಹೇಳೊಲ್ಲ, ಬಟ್ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತೀವ್ರತೆ ಇದೆ ಅಂದ್ರಲ್ಲಿ ಅವಳೇ ಹೇಳ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತ ನಿಮಗನಿಸುತ್ತೆ. ಆಮೇಲೆ ಅವರ ಮೊದಲ ಕಾದಂಬರಿ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಶಾಂತಿನಾಥ ದೇಸಾಯಿಯವರದ್ದು, ಮುಕ್ತಿ ಕಾದಂಬರಿ, ಅದನ್ನ ತಗೊಂಡ್ರೆ, ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ನಾನು ನಾನು ಅಂತಾನೆ ಇದೆ. ಅಥವಾ ಶಿಕಾರಿ ಇರಬಹುದು. ಸೊ, ಇದ್ರಲ್ಲಿ ಭಾಳ finest ಆದ ಈ ತಂತ್ರವನ್ನ ನೋಡ್ತೀರಿ ನೀವು.

ಆಮೇಲೆ, ಅಂದ್ರೆ ಅದೇ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಮೇಲೆ, ಒಂದು ಐದು ಅಥವಾ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಈ ಜನಪ್ರಿಯ ಶೈಲಿಯಾಗಿ ಅದನ್ನ ನಕಲು ಮಾಡೋವ್ರೂ ಇರ್ತಾರೆ ತುಂಬ ಜನ. ಜನಪ್ರಿಯ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ತಕ್ಷಣ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ಒಂದು ತಂತ್ರ ಭಾಳ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ appreciation ಸಿಕ್ಕ ತಕ್ಷಣ ಜನ ಏನ್ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಅದನ್ನ ಸಿದ್ಧ ಮಾದರಿ ಅಂತ ಅದನ್ನ ಸ್ವೀಕರಿಸಿಬಿಟ್ಟು ಆ ತರ ಬರೆಯೋಕೆ ಸುರು ಮಾಡಿ ಬಿಡ್ತಾರೆ. ಸೊ, ನನಗೇನಾಗ್ತಾ ಇತ್ತು ಅಂದ್ರೆ, ಒಂದು ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲ ನಾನು ಬಹಳ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟ ಕತೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಭಾಳ ಆಕರ್ಷಣೆ ಇತ್ತು ನನಗೆ. ದೇಸಾಯಿನೆ ಇರಬಹುದು, ಅನಂತಮೂರ್ತಿನೆ ಇರಬಹುದು, ಆ ತರದ, ನವ್ಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಆತ್ಮನಿರೂಪಣಾ ತಂತ್ರದಲ್ಲಿ. ಸೊ, ತಂತ್ರವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಫಲಕಾರಿಯಾಗಿದೆ ಅದು. ಬಟ್ ಆಮೇಲೆ ಈ ಕಡೆ ನೀವು ಆಗ ಇದ್ದ ಬಹಳ ಜನಪ್ರಿಯ ಮ್ಯಾಗಝೀನ್‌ಗಳಲ್ಲಿ popular writings ಇರುತ್ತೆ ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ಆ ತರನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಆ ತಂತ್ರವನ್ನ ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟು ಯಾವ್ದೊ ಒಂದು ಅತ್ಯಂತ ಕಳಪೆ ಕತೆಯನ್ನ, ನಾಯಿ ಅದರ ಆತ್ಮಕತೇನ್ನ ಹೇಳುತ್ತೆ - ಅತೀ ಅನ್ನೋವಷ್ಟು ಈ ತರದ್ದೆಲ್ಲ. ಸೊ, ಇದು, ಬಹಳ ಕ್ಲೀಷೆ ಅನಿಸ್ತಾ ಇತ್ತದು. ಸೊ, ಇದನ್ನ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ.

even ನವ್ಯದ ತಂತ್ರ ಕೂಡ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಮಿತಿಗಳೂ ಇದ್ವು. ಆತ್ಮನಿರೂಪಣಾ ತಂತ್ರದ ಕತೆಯ ಒಂದು ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಮಿತಿ ಏನಿರುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ನೀವು ‘ನಾನು’ ಅಂತ ಕತೆ ಹೇಳೋಕೆ ಸುರು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಾಗ ನಿಮ್ಮಾಚೆ ಏನು ಒಂದು ಜಗತ್ತಿರುತ್ತೆ, ಅದು ಮಿಸ್ ಆಗುತ್ತೆ. ಈ ತಂತ್ರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಒಂದು ಕತೆ ಹೇಳ್ಬೇಕಾದ್ರೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀವು ಅದೇ ಒಂದು ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡ್ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಸೊ, ಅದ್ರಾಚೆ ಕೆಲವು ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಗಳು finer aspects ಇರುತ್ತಲ್ಲ, ಅದನ್ನ ಈ ‘ನಾನು’ ಗುರ್ತಿಸಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನಾನು ಒಂದು ಕನ್ನಡಕ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟು ಆ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗಿದನ್ನ ಮಾತ್ರಾ ನೋಡಿದ ಹಾಗೆ ಅದು. ಸೊ, ಹೀಗಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಲಿಮಿಟೇಶನ್ ಇತ್ತು. ಅದೊಂದು. ಆಮೇಲೆ ಈ ಜನಪ್ರಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ ಈ ‘ನಾನು’ ಕ್ಲೀಷೆ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಸೊ ಅದು ಭಾಳ ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇತ್ತು ನನಗೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಓದ್ತಾ ಇದ್ದೆ ನಾನಾವಾಗ. even ಕಥಾಸಂಕಲನಗಳು, ಈ ತರದ ಕತೆಗಳನ್ನೇ ಹೇಳೋವಂಥ ಕಥಾಸಂಕಲನಗಳು. ಈ ನವ್ಯದ failure writers ಇದ್ದಾರೆ ನೋಡಿ, ತುಂಬ ಜನ ಇದ್ದಾರೆ ಅಂಥವರು. ಅಥವಾ ಅವರು successfulಎ ಇರಬಹುದು, ಬಟ್ ನನ್ ಪ್ರಕಾರ failure writers, ಅಷ್ಟೆ. ಭಾಳ ಜನಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಅದ್ರ ಕ್ಲೀಷೆ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇತ್ತು ನನಗೆ.

ಸೊ, ಒಂದು: ಅದರ ತಂತ್ರ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದೆ, ಅದು ಒಂದು. ಬಟ್ at the same time, ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆನೂ ನನಗೆ ಹೊಂದಲ್ಲ ಅದು. ಸೊ ಏನೋ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ ಇಲ್ಲಿ. ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ. ಇದನ್ನ ಮೀರಿದ ಒಂದು ನಿರೂಪಣೆಯು ಕೂಡ ಇರಬೇಕಾದ ಒಂದು ಅಗತ್ಯ ಇದೆ ಇಲ್ಲಿ. ಇಲ್ಲದೇ ಇದ್ರೆ ನಾನು ಕನ್ನಡಕ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ನೋಡ್ದಾಗ ಅದಕ್ಕೆಷ್ಟು ಪವರ್ ಇದೆ ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ಕಾಣುತ್ತೆ, ಆಮೇಲಿನದ್ದು ನನಗೆ ಕಾಣಲ್ಲ. ಸೊ ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ತಿಕ್ಕಾಟ ನಡೆದಿದೆ ಅಂತ ಈಗ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಸೊ, ಹೀಗಾಗಿ ಏನ್ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ ಅಂದ್ರೆ ನಾನು, ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅದನ್ನ ಮೀರಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಒತ್ತಡ ಇತ್ತು ನನಗೆ.

ಈ ತಂತ್ರವಾಗಿ ನವ್ಯರ ಕೆಲವು finer aspects ನನಗೆ ತುಂಬ ಹಿಡಿಸ್ತಾ ಇತ್ತು. ಸೊ, ಆದರೆ ನವ್ಯರ ಕಂಟೆಂಟ್ ನನಗಿಷ್ಟ ಆಗ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದು ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಅಲ್ಲೇ ಕೊಳೆತು ಕೊಳೆತು ಇನ್ನೇನು ಹೊಸತೂ ಆಗ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ. ಮತ್ತು ಅವರು ಅಲ್ಲೇ ಕೊಳೆತು ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ರು ಅಷ್ಟೆ.

ಈಗ, ಒಂದು ಸಿದ್ಧ ಮಾದರಿಯ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲ್ದಲ್ಲುನು ಇರುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಹೋರಾಟ ಏನಿತ್ತು ಅಂದ್ರೆ, ಅದನ್ನ ಮೀರಬೇಕು ಅಂತನ್ನೋದೆ. ಅದು ನನ್ನ ಒಂದು ಬೇರೆ ಟ್ರೆಂಡ್ ಸುರು ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅನ್ನೊ ಬೌದ್ಧಿಕ ದುರಂಹಂಕಾರದಿಂದಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇತ್ತಲ್ಲ, ಬರವಣಿಗೆಯ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಅದು ನನಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಹಿಡಿಸೋದಿಲ್ಲ. ಬಂಡಾಯನೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದ್ರೆ ಇದು, ಈ ಬರವಣಿಗೆಯ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಅಂತನ್ನೋದು ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತೆ.

ಈ ಬಂಡಾಯದ ಒಂದು ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದ ಇತ್ತಾವಾಗ, sound ಅಂತೀವಲ್ಲ. ಬಂಡಾಯದ writers, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆವತ್ತಿನ forefronts ನಲ್ಲಿದ್ದ writersನ್ನ ಇವತ್ತು actually ಯಾರೂ ಅವರನ್ನ writers ಅಂತ recognise ಕೂಡಾ ಮಾಡಲ್ಲ. ಬಟ್ ಆವತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೇ ಮಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದು ಸತ್ಯ. ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೊಂದು ಚಳವಳಿಯ ಸ್ವರೂಪ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಅದು ಮುಖ್ಯ ಕೂಡ. ಅಂದ್ರೆ ಅವರು ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಜಿಲ್ಲೆ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕವಿಗೋಷ್ಠಿಗಳನ್ನ ನಡೆಸ್ತಾ ಇದ್ರು, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಗೋಷ್ಠಿಗಳನ್ನ ನಡೆಸ್ತಾ ಇದ್ರು, ಅಥವಾ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳನ್ನ ನಡೆಸ್ತಾ ಇದ್ರು. ಬಟ್ ಇಲ್ಲಿ irony ಏನಿತ್ತು ಅಂದ್ರೆ, ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಅವ್ರ ಜೊತೆಗಿದ್ದೆ ನಾನು, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎಡಪಂಥೀಯ ಇದ್ರಲ್ಲಿ ನಾನು ಬೆಳೆದಿದ್ದರಿಂದ. ಮನುಷ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ, ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರ ಬಗ್ಗೆನೆ ನಾವು ಬರೆಯಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ಲೇಖಕನಿಗೂ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಇರಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಬರವಣಿಗೆಯ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇತ್ತಲ್ಲ, ಯಾವ ಜಾತಿಯಿಂದನೇ ಬಂದಿರ್ಲಿ, ಸೊ, ಆ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ನನಗೆ ಹಿಡಿಸ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ.

ಈ ಗೊಂದಲಗಳನ್ನ ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಂದ್ರೆ ಬಹುಷಃ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮೀರಿದ್ದು ಏನಾದ್ರು ಒಂದು ಇದೆಯಾ ಅಂತನ್ನೊ ತಾಕಲಾಟ ತುಂಬ ಇತ್ತು ನನಗೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನನ್ನ ಆರಂಭದ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ‘ಪತ್ರೋಳಿ’ ಕತೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ಅದು ಕಾಣುತ್ತೆ ನಿಮ್ಗದು, ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತೆ. ಅದರ pattern ಇದೆಯಲ್ಲ, ಬಂಡಾಯದವರ set patternನ್ನ attack ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಆ ತರ ಬರ್ದಿದ್ದು ನಾನು. ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ success ಆಗಿದ್ದೀನಿ, ಅದೆಲ್ಲ ನನಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಟ್ ಅದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಆಗಿತ್ತು. ಅಂದ್ರೆ, ಈಗ ಜೀವನದ ಸಿದ್ಧಾಂತವಾಗಿ ಬಂಡಾಯದ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ ನನಗೆ, ಈಗ್ಲೂನು. ಬಂಡಾಯ ಅಂದ್ರೆ ಬಂಡಾಯ writers ಅಲ್ಲ. ಯಾವ್ದೇ ಒಬ್ಬ, ಈಗ ಅಲ್ಬರ್ಟ್ ಕಮೂ ನಾನು ತುಂಬ ಇಷ್ಟ ಪಡುವ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ ಅವನು. ಅವ್ನು ಎಲ್ಲಾ extreme content ನ್ನೂ ಬರಿದ್ದಾನವ್ನು. even ಸಾರ್ತ್ರ್. ಸಾರ್ತ್ರ್ ಅಥವಾ ಕಮೂ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವ್ದೇ intellectuals, ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ನಾವು ಒಪ್ಕೊಂಡಿರೋವಂಥವರು, ನವ್ಯರು ಒಪ್ಕೊಂಡಿದ್ದರಲ್ಲ, ಅಂಥವರು. ಅವರು partial ಆಗಿ ಮಾತ್ರ ಅವರನ್ನ ನೋಡಿದ್ದಾರೆ. ಸೊ, ಅದ್ರಿಂದ ಅವರು ಬಹಳ damage ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ. ಈಗ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಹಿಂದಿನ ಬರಹಗಳನ್ನ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಅವರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದ ಬರಹಗಳು, ‘ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ’ದಲ್ಲಿ - ಅದು ಬಹಳ partial ಇದೆ ಅದು. ಅವ್ರಿಗೆಷ್ಟು ಬೇಕೊ ಅಷ್ಟನ್ನ ಮಾತ್ರ ತಗೊಂಬಿಟ್ಟು ಒಂದು ideology ಅನ್ನೊತರ ಅವ್ರದನ್ನ ಹೇಳಿದ್ರು. ಬಟ್ ಇವ್ರು ಬರೆಯೋವಾಗ್ಲೆನೆ ಅದಕ್ಕೆ ಮೀರಿ ಅವ್ರು ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ರು ಅಲ್ಲಿ. ಸೊ, ನವ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆ ಅಂತ ಇವ್ರು ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದಾರಲ್ಲ, ಇವರು ಪ್ರೇರಣೆ ಯಾರಿಂದ ಪಡೆದರೋ ಅವರು actually ಆ ತರ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವಿಚಾರಾನ ಭಾಗಶಃ ತಗೊಂಡು ನೀವು ಅವರನ್ನ ಅಷ್ಟೇ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಈ ಥರ ಆಗುತ್ತೆ. 



ಅಂದ್ರೆ ಈ ಎರಡನ್ನ ಸೇರಿಸಿ ನಾನು ಅಂದ್ರೆ, ನಿಜವಾದ ಜೀವನ ಸಿದ್ಧಾಂತ, ಅದನ್ನ ಬಂಡಾಯ ಅಂತ ಕರೀರಿ ಅಥವಾ ಮಾರ್ಕ್ಸಿಸಂ ಅಂತ ಕರೀರಿ ಅಥವಾ ಏನಾದ್ರು ಕರೀರಿ ನೀವು, ಮತ್ತೆ ನಿಜವಾದ ಕಲೆಯನ್ನ ಹೇಗೆ ಅದರ finer aspects ನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನ ನಾವಿಡಬಹುದು ಅನ್ನೋದನ್ನ ಗಂಭೀರ ಜೀವನ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಅಂತ ಅಲ್ಲ ಅದು, ಅದು ಕಲೆಯ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಅದು, ಅಷ್ಟೆ. ಅವೆರಡನ್ನ ಸೇರಿಸಿ ಹೇಗೆ ಬರೀಬಹುದು ಅಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಬಹುಷಃ ಈ ತರದ್ದೊಂದನ್ನ ನಾನು ಕಂಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀನಿ ಅಂತ ಈಗ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಆಗ ಅದನ್ನು ಮೀರಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ conscious... effort ಅಂತ ಅಲ್ಲ, ಭಾಳ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿತ್ತು ಅದನ್ನ ಮೀರಬೇಕು ಅನ್ನೋದು. ಆದ್ರೆ ಇಂಥ ತಂತ್ರ ಸೃಷ್ಠಿ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಅನ್ನೋದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಅಂಥ conscious ಆಗಿಯೇನು ಇರ್ಲಿಲ್ಲ.

No comments: