Wednesday, September 29, 2010

ದೇಶಕಾಲ, ನಾವು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ನಿಲುವಿನ ನೆಲೆಗಳು

J.M.Coetzeeಯ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾದಂಬರಿ Dairy of Bad Year ಕೂಡ ಡೈರಿಯನ್ನು ತನ್ನ ನಿರೂಪಣಾ ತಂತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಹೊಂದಿದೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಕೆಲವೊಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಡೈರಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಡೈರಿಯ ಪ್ರತಿ ಹಾಳೆಯಲ್ಲೂ ಮೂರು ವಿಭಿನ್ನ ಭಾಗಗಳಿವೆ. ಮೊದಲ ಮತ್ತು ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮೂಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಕ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಅನಿಸಿಕೆಗಳಿವೆ. strong opinions ಎಂದು ಕರೆಯಲಾದ ಇವು ನಿರೂಪಕ ತನ್ನ ಸದ್ಯದ ವರ್ತಮಾನಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಬರೆದ ಬರಹಗಳು. ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಇವೇನೂ ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಲಹರಿಯ ದಾಖಲಾತಿಯಲ್ಲ. ಮರೆಯುವ ಮುನ್ನ ಮರೆಯಬಾರದ ವಿಚಾರಗಳೆಂದು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಟೀಕೆ-ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳೂ ಇವಲ್ಲ. ಇವು ಒಂದು ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಸ್ಥ ಕೂತು ಧೇನಿಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ನಿಜವಾದರೂ ಈ ಧೇನಿಸುವಿಕೆ ಸದ್ಯವನ್ನು ಮೀರಿದ, ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸ್ವಸ್ಥ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯ ಕೂತ ವಯೋವೃದ್ಧನ ಮನನದಾಚೆಯ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಬದುಕನ್ನು ಕುರಿತದ್ದಕ್ಕೆ, ಭವಿಷ್ಯದ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಡುವಂತಿರುವ ಧೇನಿಸುವಿಕೆ. ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ದೇಶದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ, ದೇಶಪ್ರೇಮದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ, ಪ್ರಭುತ್ವ, ಯುದ್ಧ, ಶಾಂತಿ, ಧರ್ಮ, ಇಸ್ಲಾಂ, ಮೂಲಭೂತವಾದ, ಸಮಾಜವಾದಿ ಚಿಂತನೆ, ಕ್ರಾಂತಿಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ, ಪಾಪ-ನೀತಿ-ನೈತಿಕತೆ, ಹಣ, ಜಾಗತೀಕರಣ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಕೇಂದ್ರಿತ ಬದುಕು, ಭಾಷೆಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಜೀವನ ಶೈಲಿ, ಸಂಗೀತ, ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಚಿತ್ರಕಲೆ, ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ, ಲೈಂಗಿಕತೆ, ಚಲನಚಿತ್ರ, ಸಾಹಿತ್ಯ-ಸಾಹಿತಿ, ಕಲೆ - ಹೀಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಚಿಂತನೆಗಳು ಬಹುಮುಖಿಯಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತವೆ.

ಈ ವಿಷಯ ಮಂಡನೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಮಬದ್ಧತೆಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಾಗಲೂ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಕ್ರಮಬದ್ಧತೆ ಇದೆ ಮತ್ತು ಇವು ನಿರುದ್ದಿಶ್ಯ ಕರಡು ಬರಹಗಳ ಸಂಕಲನದಂತಿದೆ ಎನಿಸುವಾಗಲೂ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶಿತ ನಿಯೋಜನೆ, ಸಂತುಲನ ಇದೆ. ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಸೆಕ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ, ದುಡ್ದಿನ ಬಗ್ಗೆ, ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಏಕಾಂತದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವಾಗಲೂ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾದದ್ದು ಇದೆ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲ ಎನಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಏನೂ ಹೇಳಿದಂತಾಗಲಿಲ್ಲವೇನೊ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಮಾಯಾಲೋಕವನ್ನೋ, ಪರಿಸರದ ಕತೆಗಳು ಪುಸ್ತಕವನ್ನೋ ಓದುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಏಕಸೂತ್ರದ ಕಥಾನಕವೊಂದು ಕ್ರಮೇಣ ಬೆಳೆದು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಸ್ವರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಡಿಬಿಡಿಯಾಗಿ ಉಳಿದು ಬಿಡಬಹುದು ಅಥವಾ ಸಂತುಲಿತ ಕಥಾಸ್ವರೂಪವೊಂದನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲೂಬಹುದು. ಅದು ಅಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು, ಅವನ ಬದುಕನ್ನು ಕುರಿತ ಯಾವುದೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಳನೋಟವನ್ನು, ಕಾಣ್ಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರದೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಒಂದು ದರ್ಶನವನ್ನು ಕರುಣಿಸದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಗೆದು ಬಗೆದು ನೋಡಿ ಏನೋ ಒಂದು ಭಾಷ್ಯ ಬರೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಅದು ಕೃತಿಕಾರನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಭಾಷ್ಯಕಾರನ ಜಾಣ್ಮೆಯನ್ನು, ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದಕ್ಕೇ ಸಹಾಯಕವಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಓದುಗ ಹಾಗೇನೂ ತಿಣುಕಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿ ಬಿಡುವುದು ಉತ್ತಮವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಸಂತುಲನ, ಉದ್ದೇಶ, ಸಂಯೋಜನೆ ಈ ತರದ ಓದನ್ನು ಬೇಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ಕೆಲವೊಂದು ಸಂಗತಿಗಳು ಸರಳವಾಗಿ ನಾವು ದಿನನಿತ್ಯ ಅನುಭವಿಸುತ್ತ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತ, ಕಾಣುತ್ತ ಇರುವಾಗ ಪಡೆಯದ ಒಂದು ಮಹತ್ವ, ಅರ್ಥ, ಅವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದಾಗ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಅವು ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆಯೇ ಉಂಟು ಮಾಡುವ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ದಿನ ಥಟ್ಟನೆ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಅವು ಮೊದಲು ಕಾಣಿಸಿದಷ್ಟು ಅಥವಾ ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿರದೇ ಇರುವುದು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಸರಳವೂ ಸಂಕೀರ್ಣವೂ ಆದ ಈ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ವಿವೇಚನೆಯ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ತೀರ ಕಣ್ಣಿನ ಹತ್ತಿರ ಹಿಡಿದ ಒಂದು ವಸ್ತು ಹೇಗೆ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೋ ಹಾಗೆಯೇ ತೀರ ದೂರದ್ದು ವಿವರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಲ ಮತ್ತು ದೂರ (ದೇಶ) ಗಳ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಂತರ ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಬೀರುವ ಪರಿಣಾಮ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಮಹತ್ವದ್ದು.

ಜಗತ್ತಿನ ಹಲವಾರು ಲೇಖಕರಿಂದ ಹೇಳಿಸಿ ಬರೆಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ, ಆಯಾ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಇದು ಪ್ರಸ್ತುತ ಜಗತ್ತಿನ ಮಹತ್ವದ ವಿದ್ಯಮಾನ, ಸಮಸ್ಯೆ, ಸಂಗತಿ - ಅನಿಸಿದ್ದರ ಕುರಿತ ಅವರವರ ಅನ್ನಿಸಿಕೆಗಳ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ನಿರೂಪಕ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ತುಂಡು ತುಂಡು ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಇವು. ಇವಕ್ಕೆ ಹಾಗೆ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶವಂತೂ ಇದೆ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಹಾಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಇವು ಅಚಾನಕ ತುರುಕಲ್ಪಟ್ಟ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲ. ಡೈರಿಯನ್ನು ತನ್ನ ತಾಂತ್ರಿಕ ಅವಶ್ಯಕತೆಯನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಇಲ್ಲಿನ ನಿರೂಪಣಾ ತಂತ್ರ ಈ ಬರಹಗಳನ್ನು ಇದೇ ಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿ ಹಾಳೆಯ ಉಳಿದ ಎರಡು ಭಾಗಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆಯೇ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆಯೂ ಈ ಭಾಗಕ್ಕೆ - ಮೂಲಭಾಗವೆಂದು ಹೇಳಬಹುದಾದ ಈ ಭಾಗಕ್ಕೆ - ಒಂದು ಗುರುತ್ವವಿದೆ. ಈ ಸಂಬಂಧ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದರೆ ವಿಲಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ. ಮುಂದೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ಅನ್ಯಾ ನಿರೂಪಕನ ಬಳಿ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ, ನಿನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದೇನೆಯೆ...ನನಗಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನವಿದೆಯೆ.... ನಿರೂಪಕ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ನೀನಿದ್ದೀ, ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆ! ಹೇಗಿದ್ದೀ ಎಂದರೆ, ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಇಲ್ಲ. ಅದರ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ನೀನೇ ಇದ್ದೀ....ಇದ್ದೀ ಎಂದರೆ ಇದ್ದಿ, ಇಲ್ಲಾ ಎಂದರೆ ಇಲ್ಲ! ಹೇಗೆಂದರೆ ದೇವರ ಹಾಗೆ!!

ಇದೇ ಮಾತನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ವಿಚಾರಗಳು, ಕಥಾನಕ ಮತ್ತು ಈ ಎಲ್ಲದರ ಒಟ್ಟಾರೆ ಉದ್ದೇಶಗಳ ಕುರಿತಂತೆಯೂ ಹೇಳಬೇಕಿದೆ. ಅನ್ಯಾ ನಿರೂಪಕನ ಮಾತನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಳೆ ಎನ್ನುವುದು ಓದುಗ ಇದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡನೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟೇ ಮಹತ್ವದ್ದು, ನನಗೆ. ಇವತ್ತಿನ ಧಾವಂತದ ಬದುಕು, ನಿಂತು ಧೇನಿಸುವ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದ ಓಟದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಮನನ-ಚಿಂತನ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಅರೆ-ಬರೆ ಮತ್ತು ತುಂಡುತುಂಡು ಓದುವಿಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಕೃತಿಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಶಕ್ಯ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಆಹ್ಹಾ ಎನಿಸುವ ಒಳನೋಟಗಳು, ಮಿಂಚುಗಳು, ಜಾಣ್ಮೆಯ ನುಡಿಗಳು, ಹೊಸನಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಅವೇ ದಿನನಿತ್ಯದ ಜಂಜಾಟಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲಷ್ಟೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಕಾಣ್ಕೆಗಳು ನಿಧಾನವಾದ Text Book ಓದಿನ ಓದುವ ಶೈಲಿಯನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವಂತಿವೆ. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತು, ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ಇಂಥ ವ್ಯವಧಾನದ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಓದು ಬೇಕು. ಹತ್ತೇ ಸಾಲಿನ ಒಂದು ಕವನ ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿ ಓದಿ ಮುಗಿಸಲು ಬೇಕಾಗುವ ಕಾಲವನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಕೂಡ ಅಸಹಜವಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಇದು. ಇದು ಕಾದಂಬರಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಓದಿನ ಶೈಲಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ವೈಚಾರಿಕತೆ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜಾರಿ/ಸೋರಿ ಹೋಗಬಹುದಾದ ಅಪಾಯವನ್ನು ಮೈಮೇಲೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪ್ರತಿ ಹಾಳೆಯ ಎರಡು ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯ ಭಾಗದ ಛಾಯೆ, ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಸಾಂಗತ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ಮಾತು ಹೆಚ್ಚು ಸತ್ಯವಾಗುವುದು ಕೂಡಾ ಕೃತಿಯ ಮೂಲ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಹಾನಿಕಾರಕವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಈ ಮೂರೂ ಭಾಗಗಳು ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿ ಪುಟದಲ್ಲೂ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕೆಂಬುದು ಕೃತಿಕಾರನ ಉದ್ದೇಶವೆಂಬುದು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಒಂದು ವಿಲಕ್ಷಣ ಅನುಭವ! ಅನೇಕ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯ ಭಾಗ ಒಡ್ಡುವ ಆಮಿಷವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡು, ಮೂಲಭಾಗ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಒಡ್ಡುವ ಸವಾಲನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದು ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ ವ್ಯಾಯಾಮವನ್ನೇ ನೀಡುವುದೆಂದರೆ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ! ಯಾಕೆಂದರೆ, ಎರಡು ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮೂಲಭಾಗದ ಒಣ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಕಾಮ, ಪ್ರೇಮ, ಜಿದ್ದು, ವಯ್ಯಾರ, ಕುತಂತ್ರಗಳೆಲ್ಲ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ!

ಎರಡನೆಯ ಭಾಗ ಕೂಡ ಡೈರಿಯ ಪುಟಗಳಂತೆಯೇ ಇವೆ. ನಿರೂಪಕನದೇ ಬದುಕಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗ್ಗುಲನ್ನು ಇದು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಿದೆ. ನಿರೂಪಕ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಫ್ಲ್ಯಾಟಿನಲ್ಲೇ ಕೊಂಚ ವಯಸ್ಸಾದವನೊಂದಿಗೆ (42) ವಾಸವಾಗಿರುವ ಅವನ ಗೆಳತಿ/ಹೆಂಡತಿ/ಸಹಾಯಕಿ ಆಗಿರಬಹುದಾದ ಅನ್ಯಾ (29) ಕುರಿತು 72ರ ಹರಯದಲ್ಲಿರುವ ನಿರೂಪಕ ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದು, ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದು, ಬಯಸಿದ್ದು, ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಆಡಿದ್ದು, ಮಾಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಇದೂ ಒಂದು ಪಾರ್ಶ್ವವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ಅದು ನಿರೂಪಕನ ಭ್ರಾಂತಿ ಕೂಡ ಆಗಿರಬಹುದಾದ ಅಪಾಯವನ್ನು ಓದುಗ ಥಟ್ಟನೇ ಮನಗಾಣಬಲ್ಲ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ! ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅನ್ಯಾ ಮಾತನಾಡುವ ಮೂರನೆಯ ಭಾಗ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನೊಡ್ಡುತ್ತದೆ!! ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಮೂಲಭಾಗ ಒಂದು ಕೃತಿಗಾಗಿ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಬಂಧವಾಗಿದ್ದು ಅದನ್ನು ನಿರೂಪಕನ ಹಸ್ತಪ್ರತಿ, ಧ್ವನಿಮುದ್ರಿತ ಟೇಪುಗಳಿಂದ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇದೇ ಅನ್ಯಾ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಈ ಒಡನಾಟ ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ.

ಮೂರನೆಯ ಭಾಗ ಈ ಅನ್ಯಾಳ ಮನೋಗತ. ಈಕೆಯ ಜೀವಂತಿಕೆ, ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಜೀವನದೃಷ್ಟಿ ಅಚ್ಚರಿಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವಂತಿವೆ. ಇದೇ ಇಡೀ ಕೃತಿಯ ಜೀವಂತಿಕೆ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣತೆಯ ಸೆಲೆ ಕೂಡ ಆಗಿರುವುದು ನಿಜ. ತನಗಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಆಲನ್ ಮತ್ತು ಈ 72ರ ಲೇಖಕನ ನಡುವೆ ತನ್ನದೇ ಅದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಜಗತ್ತನ್ನು ಅದೇ ಆಗ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಈ ಅಪ್ಪಟ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ವಯ್ಯಾರಿ, ಹಠಮಾರಿ, ಮುಗ್ಧೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮದೇವತೆ; ಮತ್ತೆ, ಸರಳವಾದ ಮನಸ್ಸಿನವಳು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಈ ಹುಡುಗಿ, (ಹಾಗೆಂದು ಕರೆಯಲು ಇಷ್ಟವಾಗುವಂತಿದ್ದಾಳೆ ಇವಳು!) ತನ್ನ ತರ್ಕ, ತತ್ವ, ಜಿಜ್ಞಾಸೆಗಳೊಂದಿಗೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಭಾವಕೋಶದ ಪುಳಕ ಪಲ್ಲವಿಗಳನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಅಲ್ಪತನ, ನೀಚತನಗಳೆರಡೂ ಲಘುವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಹೀಗೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಎಂದಿರುವುದರಿಂದ ಕಾದಂಬರಿಯ ಯಾವ ಪಾತ್ರಕ್ಕದರೂ ನೀವಿದನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಬಟ್, ಇದೆಲ್ಲದರಾಚೆ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಇರುವ ಈ ಕೃತಿಯಿಂದ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಏನು ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಜಗತ್ತಿನ ಸಮಕಾಲೀನ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಕುರಿತ ಒಟ್ಟಾರೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ಅನ್ನಿಸಿಕೆಗಳು - ಒಬ್ಬ 72ರ ಹರಯದವನ ನೆಲೆಯಿಂದ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ಅಷ್ಟು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಈತನಿಗೆ ಭವಿಷ್ಯವಿಲ್ಲ, ಭೂತ ಮತ್ತು ವರ್ತಮಾನಗಳಷ್ಟೇ ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಸರಿಯಾದರೂ ಅದು ನಮ-ನಿಮಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಹೇಗೆ! ಅಲ್ಲದೆ ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಇವು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿ ನಮಗೂ ನಿಮಗೂ ಇರುವ ಅನಿಸಿಕೆಗಳಿಂದ ತೀರ ವಿಲಕ್ಷಣವಾಗೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಯುದ್ಧ-ಶಾಂತಿ, ಜಾಗತೀಕರಣ - ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಕೇಂದ್ರಿತ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ಹೇರುವಿಕೆಯಲ್ಲೇ ನಿರತವಾಗಿರುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳು, ಧಾರ್ಮಿಕ/ರಾಜಕೀಯ ಶಕ್ತಿಯಾಗುವ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಕ ಹುನ್ನಾರಗಳಿರುವ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ, ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಛಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮಂಥ ಸಾಮಾನ್ಯರ ನೈತಿಕ-ಸಂವೇದನಾತ್ಮಕ ನಿಲುವುಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೂ ನಿಮಗೂ ಅಂಥ ಭಿನ್ನವಾದ ನಿಲುವು ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಮನಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾದದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ನಾವು ವರ್ತಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಭಿನ್ನತೆ ಇದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಅವುಗಳಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಂಡೇ ಇರುವುದು ಕೂಡ ನಿಜವಲ್ಲವೆ!!

ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವರು ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಏಕಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ನೇಯ್ದು ಕಾಣಬಲ್ಲ ವಿವೇಚನೆ, ವ್ಯವಧಾನ, ಸಹನೆ ಮತ್ತು ದೃಷ್ಟಿ ಹೊಂದಿರುವುದು ಕೂಡ ನಿಜ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಸದಾ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸುತ್ತ ಪ್ರಸ್ತುತಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದು ಕೂಡ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮದು ನಮ್ಮನಮಗೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರುವಾಗ ಲೋಕದ ಚಿಂತೆ ನಮಗ್ಯಾತಕಯ್ಯಾ ಎನ್ನುವವರು ನಾವು, ಹೆಚ್ಚಿನವರು. ಆದರೆ ಚರ್ಚೆಗೆ ನಿಂತರೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವವರಲ್ಲ ಬಿಡಿ, ಸಮಗ್ರ ಮಾಹಿತಿ ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ! ಹಾಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ನೆಲೆಯಿಂದ, ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಸಂಸಾರ, ಜಾತಿ, ಪಂಗಡ, ಸಮಾಜ - ಹೀಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸಣ್ಣ-ಸಂಕುಚಿತ ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಪ್ರಸ್ತುತವನ್ನು, ವರ್ತಮಾನವನ್ನು, ಸದ್ಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ. ಅದೇನೂ ತೀರಾ ಅಸಂಗತವೋ ಅಪ್ರಬುದ್ಧವೋ ಆದ ನೆಲೆಯೆಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಅಲ್ಲಿಯೂ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥನಿಷ್ಠೆ, ಜಾತಿನಿಷ್ಠೆ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೆಲೆಯ ಯೋಚನೆ, ನಿಲುವು ಹೊಂದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಮನೋಭೂಮಿಕೆಯೇ ಸಹಜವೆಂಬಂತಿದೆ ಅಷ್ಟೆ.

ಸಂಘರ್ಷಗಳ, ವೈರುಧ್ಯಗಳ, ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳಾಚೆ, ವೈಮನಸ್ಯಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದಾದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನೆಲೆಯ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಾಚೆಗೂ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಸಂದಿಗ್ಧಗಳು, ಸಂಕಟಗಳು ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕನ್ನು, ಅದರ ಸುಸಂಗತ ನಿರ್ವಹಣೆಯನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸಿ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಜನಾಂಗವೊಂದು (ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಜರ್ಮನ್ ಜನಾಂಗವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ) ಸದಾ ಕಾಲವೂ ಎದುರಿಸುವ ಮನುಕುಲದ "ಶಾಪ" ದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ. ಈ ದೇಹದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ ‘ನನ್ನ’ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಲ್ಲದೆ ನಾವೇ ತ್ಯಜಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಿರುವ ‘ನನ್ನ’ ಭಾಗ (ತಲೆಗೂದಲು, ಉಗುರು, ಹುಳುಕು ಹಲ್ಲು)ದ ವೈಚಿತ್ರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಹೆಣವನ್ನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಯೋಚಿಸಿ. ಬದುಕಿನ ‘ಸ್ಪರ್ಧೆ’ಯ ಬಗ್ಗೆ, ಗಣಿತದ ಒಳಸುಳಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಸಂಭವನೀಯ ಸಂಭವನೀಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತದ ಬಗ್ಗೆ, ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ - ಮಾತೃಭಾಷೆ, ಆಡುಭಾಷೆ, ಕಲಿಕೆಯ ಭಾಷೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿ. ಕನಸುಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ-ಸಾಹಿತ್ಯ-ಅದರ ಮೂಲಸೆಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಚಾರ-ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಸಾಹಿತ್ಯ-ಸಾಹಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ. ನೀರು ಮತ್ತು ಬೆಂಕಿಯ (ಅಗ್ನಿ ಮತು ಮಳೆ!) ವೈರುಧ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ...

ಇವನು ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವ ಬದಲು ಕತೆಯನ್ನು, ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕುರಿತಾದರೂ ಬರೆಯಬಾರದೆ ಎಂದು ಇವನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಟೈಪ್ ಮಾಡುತ್ತ ಯೋಚಿಸುವ ಅನ್ಯಾಗೆ ಹಾಗೂ ಸ್ವತಃ ನಿರೂಪಕನಿಗೆ ಸಂವಾದಿಯಾಗಿ ಈ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಕಾಣಲಾರದ ಮಗ್ಗುಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವವನು ಆಲನ್. ಆಲನ್ ಇವತ್ತಿಗೆ ಸಲ್ಲುವ ಮನುಷ್ಯ. ಅವನ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಹಣ. ನಿರೂಪಕನಂತೆಯೇ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸುವ ಈತ ಅದನ್ನು ಹಣವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯ (ಕಾಲ)ದ ಬಗ್ಗೆ ಸದಾ ಜಾಗೃತ. ಹಾಗಾಗಿ ಜಾಣ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ‘ಕಾಲ’ನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದಷ್ಟು ‘ಕಾಲ’ದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಮತ್ತು Time Value of Money ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲದಂತಿರುವ ನಿರೂಪಕ ಇಲ್ಲಿ ಪೆದ್ದ. Outdated. ಬುಡಬಡಿಕೆ ದಾಸಯ್ಯ.

ಹುಟ್ಟಾ ಸಮಾಜವಾದಿಯೂ, ಆಫ್ರಿಕನ್ನನೂ ಆದ ನಿರೂಪಕನ ಸಮಕಾಲೀನಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಬಲ್ಲ ಗಡಿಯಾರ USSR ಪತನಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲಮಾನದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ನಿಂತುಹೋಗಿದೆ, ಅವನಿಗೆ ಸದ್ಯ ವರ್ತಮಾನವನ್ನಾಗಲೀ ಭವಿಷ್ಯತ್ ಕಾಲವನ್ನಾಗಲೀ ಕಾಣುವ ಕಣ್ಣುಗಳೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಆಲನ್‌ನ ತರ್ಕ.

ಜಾಣತನ ತನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣತನವನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಈ ಹಣದ ಹಿಂದೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಓಟ ಹೂಡಿರುವ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಜಾಣತನ ತನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣತನಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಔದಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಆದರ್ಶವನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅವರು ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ನಾಲಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಪೆದ್ದರು, Unfit ಗಳು ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವ ತತ್ವಕ್ಕೆ ಅಪವಾದ Three Ediotsನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿಲ್ಲ! ಅವನಲ್ಲಿ Industry ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಅಂಥ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಹುಷಃ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಸಾಧ್ಯ, ಇರಲಿ. ಆಲನ್ ಆ ಬಗೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೂಡಾ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಆಲನ್‌ನ ತರ್ಕ, ಜಾಣ್ಮೆ, ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಗಳ ಮೇಲಾಟದ ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಣ್ಣು-ಹಣ ಮತ್ತು ನೆಲೆ (ನೆಲ ಅಲ್ಲ)ಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ತಲುಪಿರುವ ಸ್ತರ ಯಾವುದು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಇದು ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಪ್ರಸ್ತುತತೆ ಎರಡನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಮನುಷ್ಯ ಏನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕಾದಂಬರಿಯ ಮೂಲಭಾಗದ ಎಲ್ಲ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಗ್ರಹಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಅದರ ನೆಲೆಯಿಂದಲೇ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮೂಲಭಾಗ ಈ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಮುಂದೊಡ್ಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇನಿದ್ದರೂ ಓದುಗನ ಕರ್ಮ.

ಎರಡನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೊದಲಿನದ್ದರ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗವೇ ಹೊರತು ಇನ್ನೇನಲ್ಲ. ಆಲನ್ ತನ್ನ ಹೆಣ್ಣು-ಹಣ ಮತ್ತು ನೆಲೆ (ಜೀವನ ದೃಷ್ಟಿ, ಜೀವನದ ನಿಲುವು ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ) ಯ ಬಗ್ಗೆ ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿಯೋ, ಹಂತಹಂತವಾಗಿಯೋ, ಸಮಕಾಲೀನಕ್ಕೆ ‘ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ’ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದರ ಮೂಲಕವೋ (ನಿರೂಪಕನ ನಿಂತು ಹೋದ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು) ಸಾಧಿಸಿರುವ, ಏರಿರುವ ಅಥವಾ ಕುಸಿದು ಅಧಃಪತನಕ್ಕಿಳಿದಿರುವ ಒಂದು ಸದ್ಯದ ಸ್ತರ ಏನಿದೆ - ಅದರ ಒಳಿತು ಕೆಡುಕುಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಈ fast moving ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈಗಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಆತುರವಾದೀತೆಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲೇ ನಿರ್ವಿಕಾರವಾಗುಳಿದು, ಈ ಸ್ತರ ಈತನ ತರ್ಕವನ್ನು ಅದರ ತರ್ಕಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಅಂಶ ಎಂದು ನಾವು ತಿಳಿಯುತ್ತೇವೆಯೆ/ಒಪ್ಪುತ್ತೇವೆಯೆ? - ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಗಾಂಧಿಯ ‘ಗುರಿಯಷ್ಟೇ ಮಾರ್ಗವೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿರಬೇಕೆಂಬ’ ನಿಯತ್ತಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಇದನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಗುರಿ ಭ್ರಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೇ ಅದರ ಮಾರ್ಗವೂ ಭ್ರಷ್ಟವೇ ಆಗಿತ್ತೆಂಬುದು ಸ್ವಯಂಸಿದ್ಧ ಪ್ರಮೇಯವಲ್ಲ. ಆಲನ್ ಬಳಿಯೂ ತರ್ಕವಿದೆ. (ತರ್ಕ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವವರ ಅಗತ್ಯ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಕಾರ್ನಾಡರ ನಾಟಕದ ಒಂದು ಪಾತ್ರ!) ನಾವು ತರ್ಕರಹಿತವಾಗಿ ಬರೇ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಉತ್ತರಿಸುವ ಆತುರವಿಲ್ಲದೇನೆ ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಆಲನ್ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ತಾನು ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿದ್ದ. ಯಾವಾಗ ಅನ್ಯಾ ಅದನ್ನು ಬೇರೆಯೇ ನೆಲೆಯಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಭಾಸವಾಯಿತೋ ಆಗ ಅವನಲ್ಲಿ ಅಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯದ ಪ್ರಥಮ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿವೆ. ಅಂದರೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡತೊಡಗುವವರೆಗೆ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪಾಪಭೀತಿಯಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಆಧುನಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದು. ಕೊನೆಗೂ ಪೂರ್ಣಾರೋಗ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಯಾರಿಗೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕಾದಂಬರಿ ತೀರ ಸೂಚ್ಯವಾಗಿಸಿಯಷ್ಟೇ ಕಾಣಿಸಿದೆ.

ಇದು ಕೇವಲ ಇವತ್ತು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಯೋಮಾನದವರಾಗಿರಬಹುದಾದ ನಾನು - ನೀವು, ಕೇವಲ ಇವತ್ತು, ಈಗ ಮಾತ್ರ ಎಂಬಂತೆ ಎದುರಿಸಿ, ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕಾದ ಈ ಕ್ಷಣದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಇದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಬಂದ ದಿನದಿಂದಲೂ ಕೇಳಿಕೊಂಡ, ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದ, ಎದುರಿಸಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ. ಅವಜ್ಞೆ- ವಿಸ್ಮೃತಿ ಅವನನ್ನು ವಿವಶಗೊಳಿಸದಿರಲು ಇದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು-ಇಪ್ಪತ್ತು-ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾಚೆಗೂ ಜಗತ್ತು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸುತ್ತದೆ, ಹೇಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಏನು ಉತ್ತರ ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ನಿರುಮ್ಮಳವಾಗಿ, ಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿ - (ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿಯೋ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿಯೋ ಎಂದು ಹೇಳುವ ‘ಕಾಲ’ ಸಾಪೇಕ್ಷ ಸಂಭವನೀಯತೆ!!) ನಿಲ್ಲುವುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕಲ್ಪನೆಯ ಎಟುಕಿಗೆ ನಿಲುಕಿಸಿಕೊಂಡು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೂಡ ಎನ್ನುವುದು ಕಾದಂಬರಿಯ ಆಶಯವೂ ಗಟ್ಟಿತನವೂ ಆಗಿದೆ.

ಅನ್ಯಾ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಉತ್ತರಿಸಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಸಂಕ್ಲಿಷ್ಟವಾದ ಬಗೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಬಗೆದು ನೋಡುವುದು ಅನಗತ್ಯ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ಆಳದಲ್ಲಿ ವೇದ್ಯವಾದಾಗ ಹುಟ್ಟುವ ಅನುಭೂತಿ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುವ ಭಯವಿದೆ. ಹಾಗೆ ಇದು ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಹೊಸ ಎತ್ತರವನ್ನು, ಸಂವೇದನೆಯನ್ನು, ಸ್ಪಂದನವನ್ನು ಸೃಜಿಸುವ ಕೃತಿಯಾಗಿದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Monday, September 20, 2010

ಕತೆಗಾರ ಕೇಶವ ಮಳಗಿ ಸಂದರ್ಶನ : ಕೊನೆಯ ಕಂತು

ನಿಮ್ಮ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಂವಾದಿಯಾಗಿ ಬರುವ ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯಗಳ ಬಳಕೆ ಇರುತ್ತೆ. ಗುಳೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನೋವು. ಕ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮ. ತಂದೆ-ಮಗ-ಪ್ರಿಯಕರ ಮೂರೂ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಸಂಬಂಧ ಈ ತರದ್ದು. ಇದರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನು?

ಅವು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೊಂದ್ಕೊಂಡಂಗೆ ಇವೆ ಅವು. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ ಅವು. ತಂದೆಯಾಗೋದು, ಮಗ ಆಗೋದು ಅಥವಾ ಆಕೆಯ ಪ್ರಿಯಕರ ಆಗೋದು ಮೂರೂ ಚಾನ್ಸಸ್ ಇದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಸೊ, ಯಾವುದು ಹೆಚ್ಚು domination ಇದೆ ಅದಾಗುತ್ತೆ. ಸೊ, ಈಗ ಗುಳೆಯಲ್ಲಿನು, ಆ ಕತೆ ಕಾನುಮನೆ ಬರೆಯೋದಿಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದೇನು ಅಂದ್ರೆ, ನಮ್ಮ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಗುಳೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರೋ ಸಮಸ್ಯೇನೆ ಅದು. ಈ early settlers ಇರ‍್ತಾರೆ ನೋಡಿ, ಅವರು ಅನುಭವಿಸುವ ಯಾತನೆಗಳಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಅವರಿಗ್ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತೆ actually. ಅಲ್ಲೇ ಜೀವನ ಮಾಡೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, ಅದು it is blend in itself. ಸಾಯೋದಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲಿ, ಮತ್ತಿನ್ನೇನಿಲ್ಲ. ಸಾಯೋದು ಅಥವಾ ಬದುಕಿದ್ದಂಗೆ ಸಾಯೋದು. ಆ ತರದ್ದೊಂದು ಹೊಸತಾದ opportunity ಇಲ್ದೆ ಇರುವಂಥ ಜಗತ್ತದು. ಗುಳೆ ಅನ್ನೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, ಅದು ಅವನಿಗೆ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನ ತೆರೆಯೋವಂಥ ಜಗತ್ತದು. ಬಟ್ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಎಷ್ಟೊಂದು sacrifice ಮಾಡ್ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ಏನೇನೊ ಇದೆ, ಬಹಳ complex ವಿಷಯಗಳನ್ನ ಅವನು sacrifice ಮಾಡ್ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. food ಅನ್ನೋದು ಬಹಳ ಒಂದು ತೋರಿಕೆಯ - ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣೋವಂಥದ್ದದು. ಬಟ್ ಅದರ ಬಗ್ಗೆನೆ ಮಾತಾಡ್ತಿರ‍್ತಾರೆ ಜನ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಉಳಿದಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಕ್ಕಾಗಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ..... ಹೊರಗಡೆಗೆ ಬರಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿರುತ್ತದು. ಸೊ, ಇವ್ರಿದಾರಲ್ಲ particularly first generation, early settlers ಇದಾರಲ್ಲ, ಅವ್ರಿಗೆಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ಸೆಟ್ಲ್ ಆಗ್ಲಿಕ್ಕೇ ಆಗಲ್ಲ. ಅದ್ಕೇ ಅವರನ್ನ settlers ಅಂತಾನೆ ಕರೀತಾರವರನ್ನ. ಬರಿ ಇದೇ ಅಲ್ಲ, ವಿಶ್ವ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗುಳೆ ನೋಡಿದ್ರುನು ನೀವು, ಮೊದಲ ಜನರೇಶನ್ನವರು ಅನುಭವಿಸುವ ಯಾತನೆ ಇನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅನುಭವಿಸಿರೋಲ್ಲ. ಆಮೇಲ್ನವರಿಗೆ ಭಾಳ ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತೆ ಅದರಿಂದ. ಯಾಕಂದ್ರೆ opportunity ಅದು, ಗುಳೆಯನ್ನೋದು. ಅಲ್ಲಿದ್ರೆ ಅವನಿಗೇನು ಇಲ್ಲ.

ಇವ್ರಿಗೇನು ಅಂದ್ರೆ, ಒಂದು - ಇದು ಆ ತರದ್ದೊಂದು ನೆಲದ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಸಂಬಂಧ ಇದೆ, ನೆಲದ ಜೊತೆ ಸಂಕೀರ್ಣ ಸಂಬಂಧ ಇರುತ್ತೆ. ಅದನ್ನ ಸುಮ್ನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬರ‍್ಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ಅದನ್ನ ಯಾರು ಬಿಡಬಹುದು ಅಂದ್ರೆ, ಯಾರಿಗೊಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೆಲೆ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅಂದ್ರೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಇರೋವ್ನು ಬಿಡ್ಬಹುದು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಶಿಕ್ಷಣನೇ ಅವನಿಗೆ ಆಸ್ತಿ. ಅಲ್ಲಿ convert ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟಿದೀವಿ ನಾವು. ನಮ್ಮ ಆಸ್ತಿಯನ್ನ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ convert ಮಾಡಿದೀವಿ ನಾವು. ಸೊ, ಅವನ ಶಿಕ್ಷಣ ಅವನು ಹಿಂಗೆ ಇಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ಅದು ಎಲ್ಲಿ ಬೇರು ಬಿಡುತ್ತೊ ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಜೀವನ ಮಾಡಬಹುದು, working place. ಬೆಂಗಳೂರೇ ಇರಬಹುದು, ಅಮೆರಿಕನೆ ಇರಬಹುದು. ಬಟ್ ಇವನಿಗೆ ಹಂಗಲ್ಲ ಅದು. very early settler ಇವ್ನು, ಈ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವ್ರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನು ಇರಕ್ಕಾಗಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿನು ಇರಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋದ್ರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದ್ರೆ, ಇಲ್ಲಿ create ಮಾಡುವಂಥ ಒಂದು ಸಂಕೀರ್ಣತೆ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದ್ರಿಂದಾಗಿ ಅವರು ಇನ್ನಷ್ಟು ತಲ್ಲಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗ್ತ ಇರ‍್ತಾರೆ. facilities ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ. ಸೊ, ಅದು ಅವರಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಿದ್ದು ಬದುಕು ಸಾಧ್ಯ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ಆಗ ಬರೋ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅದಿಲ್ಲ.

ಅವ್ವಿಯ ಅಪ್ಪ ದುಡಿಮೆ ಹುಡುಕ್ಕೊಂಡು ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಸಾಯೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, it is so common. ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೆ ಅಂತ ಅಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಜನ ಸಾಯ್ತಾರಂದ್ರೆ ಪಾಪ, ಈ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ಹೋಗ್ತಾರಲ್ಲ, ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಈ construction labour ಆಗಿಯೇ ಹೋಗ್ತಾರವ್ರು. ಅಲ್ಲಿ ನೂರು ಜನ ಹೋದ್ರೆ, ಒಂದು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಆದ್ರು ಸತ್ತಿರ‍್ತಾರೆ. ಆ ಇದ್ರಲ್ಲೆ ಬಿದ್ದು, ಇಲ್ಲ ಏನೊ ಒಂದಾಗಿ ಸತ್ತಿರ‍್ತಾರೆ. ಸೊ ಈ ತರ ಸುಮಾರು ನಡಿತಾನೇ ಇರುತ್ತೆ ಘಟನೆಗಳು. ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ನೋಡಿದ್ದೀನಿ. ಗುಲ್ಬರ್ಗಾ ಡಿಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆ ಹೋದ್ರೂನು ಇಂಥ ಕತೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ, ಯಾವ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದ್ರೂನು. ಆಮೇಲೆ ಕೆಲವು ಹಳ್ಳಿಗಳು full deserted ಆಗೇ ಇರುತ್ವೆ. ಯಾರಂದ್ರೆ ಫುಲ್ ಮುದುಕ್ರಿರ‍್ತಾರೆ. ಆಮೇಲೆ ಪೂರ್ತಿ ನಿಸ್ಸಹಾಯಕ ಮಕ್ಕಳಿರ‍್ತಾರೆ. ಮೂರ‍್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದವರು. ಅವರನ್ನ ಜೊತೆಗೇ ಕರಕೊಂಡೋದ್ರೆ ಆಮೇಲೆ ಹೋದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಮಾಡೋಕ್ಕಾಗಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಏನಾಗಿದೆ ಅಂದ್ರೆ ಆ ತರ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋಕೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಇವನಿಗೆ. ಸೊ ಕರಕೊಂಬಂದಿದಾನೆ. ಬಂದು ಏನಾಯ್ತು....ಗೊತ್ತು ನಿಮಗೆ.

ಸೊ, ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಮಾಜವನ್ನ ನಾವು ಕಟ್ಟೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇದ್ದಿದ್ದ್ರೆ, ಇಂಥ ಸರಿಪಡಿಸಲಿಕ್ಕಾಗದ ದುರಂತಗಳನ್ನ ತಡೀಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಈ ಗುಳೆ ನೋಡಿ, particularly rural ಗುಳೆ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಮಾತಾಡ್ತ ಇದೀನಿ. opportunities ಗುಳೆ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಮಾತಾಡ್ತ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನಂಥವರು ಗುಳೆ ಹೋಗೋದು ನನಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ದುಡ್ಡು ಬೇಕು ಅಂತ. ಸೊ, ಅವ್ರಿಗೇನಾದ್ರು ನಾವು ಒಂದು ಜೀವನವನ್ನ ರೂಪಿಸೊಕಾಗಿದ್ರೆ, ಈ ತರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ದುರಂತಗಳಿವೆಯಲ್ಲ, ಅವನ್ನ ತಪ್ಪಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು ಅಂತ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿತ್ತಾವಾಗ. ಆ ಕತೆ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ success ಆಗಿದೆ ಅನ್ನೋದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ.

ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳಲ್ಲೂ ಹರಿಯುವ ನೀರು, ನದಿ ಮತ್ತು ದಂಡೆ ಅಥವಾ ಬಂಡೆ, ಸ್ಥಾವರ - ಜಂಗಮದ ಒಂದು ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ, ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಥರ ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ‘ಬಾರೋ ಗೀಜಗ’ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನ ನೀವು ಹಾಡು ಮತ್ತು ಬದುಕು, ಕಲೆ ಮತ್ತು ಕಲಾವಿದ ಎನ್ನುವ ನೆಲೆಗೆ ಕೂಡ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದ್ದೀರಿ. ಇದನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರಿಸಿ.

ಒಂದನ್ನ ಒಂದು ಕೂಡ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋದೆ ಅಂತಿಮ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ. ಹಾಡು ಬದುಕನ್ನ ಕೂಡ್ಬೇಕು ಅಥವಾ ಬದುಕು ಹಾಡನ್ನ ಕೂಡ್ಬೇಕು. ಅದೇ ತರ ನದಿ ದಂಡೆಯನ್ನ ಮುಟ್ಟೋದು ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ ಬರ‍್ಬೇಕು, ಮತ್ತೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತೆ, ಮತ್ತೆ ವಾಪಾಸ್ ಬರುತ್ತೆ. ಈಗ ನೀರಾದ್ರು ಅಷ್ಟೆ. ನೋಡೋವ್ರಿಗೆ ಹರೀತಾ ಇದೆ ಅದು actually. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿರಂತರತೆ ಇದೆ. ಕಾಲದ ನಿರಂತರ ಪ್ರವಾಹ, ಬಟ್ ಅಲ್ಲಿರೊ ಬಂಡೆ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪಡೆದಿದ್ದು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ ಅದು. ಅದಲ್ಲೆ ಇದ್ರುನು, ಅದರ, ಹರಿವ ನೀರಿನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನ ಪಡೀತಾ ಇದೆ ಅದು, ನಿರಂತರವಾಗಿ. ಅದಂದ್ರೆ, ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬರೋ ನೀರು ಅದೇ ನೀರಾ ಅನ್ನೊ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ ನಾನು. ಬಟ್ ಎರಡೂ ಸತತವಾಗಿದ್ರೆ ಮಾತ್ರ, ಅಂದ್ರೆ, ಒಂದಕ್ಕೆ ಅಂಚಿರುತ್ತೆ, ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಅಂಚಿರಲ್ಲ. ಬಟ್ ಅವೆರಡುನೂ ಮಧ್ಯೆ ಸೇರ‍್ತಾನೆ ಇರ‍್ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ ಆವಾಗಾವಾಗ. ಅಂದಾಗ, ಈ ಸಂಘರ್ಷ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಇದು, ಸೇರಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂಥ ಸಂಘರ್ಷ ಅಲ್ಲ ಇದು. ಸೇರ‍್ತಾ ಇದ್ದಾಗ್ಲುನು conflict ಇರುತ್ತೆ. ಒಂದ್ಸಲ ಬಂದು ಹೊಡ್ದಾಗ ಜಾಸ್ತಿ ಇರುತ್ತೆ. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತೆ. ಒಂದ್ಸಲ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟು ಹಿಂದೆನೆ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಈ ತರ ದಂಡೆ ಮತ್ತು ನೀರು ಅಥವಾ ಹಾಡು ಮತ್ತಿದನ್ನೆ, ಬದುಕನ್ನೆ ತಗೊಳ್ಳಿ ನೀವು. ಎರಡೂ ಒಂದೆನೆ actually. ನನ್ನಂಥ ಕಲಾವಿದರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸ್ಕೊಂಡು ಹೇಳೋದಾದ್ರೆ, ಅವೆರಡರ ಸಂಘರ್ಷ ಹ್ಯಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ ಒಂದು ತಾದ್ಯಾತ್ಮವನ್ನು ಸಾಧಿಸೋದು. ಒಂದಿದ್ದುನು ಬೇರೆಯಾಗಿರುತ್ತೆ ಆವಾಗ actually. ಈ ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ಭಾಷೆ ತರ. ಎರಡೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಲ್ಲ ಬಟ್ ಎರಡೂ ಬೇರೆನೆ. ಹಾಗದು. ಸೊ, ಅವೆರಡನ್ನೂ ಸಾಧಿಸೋದರ ಕಡೆಗೇನೆ ಸಾಹಿತ್ಯಾನು ಇರಬೇಕು ಮತ್ತು ಜೀವನಾನು ಇರಬೇಕು. ಹಂಗಂತ ನಾನು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದೇನೆ. ಸೊ, ಅದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ತರ ಬರ‍್ತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಕಡಲತೆರೆಗೆ ದಂಡೆ ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟಾಗ್ಲುನು ಇದೇ ಇತ್ತು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ. ಬರೀತ ಬರೀತಾ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದ್ಕಡೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬಂದಿರಬಹುದು ಅದು, ಅಕ್ಷರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ discussion ಬರೋದು ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎರಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಂತ ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ತಿಳಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಈಗ್ಲೂನು ತಿಳ್ಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಅದು. ಹಾಡಿನ ಮಾಧುರ್ಯ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ, ಬದುಕು ಬೇರೆಯಲ್ಲ. ಎರಡಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಇರುತ್ತೆ ಮಾಧುರ್ಯ. ಬಟ್ ಅದನ್ನ ಸಾಧಿಸೋ ಬಗೆಯಿದೆಯಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಈಗ finest singer ಆಗ್ಬೇಕು, ಏರಿಳಿತಗಳಿರ‍್ಬೇಕು ಅಂತಾದ್ರೆ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ಪರಿಶ್ರಮ ಇರುತ್ತಲ್ಲ. ಹಾಗೇನೆ ನಾವು ಈ ಜೀವನಾನ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಒಂದು ಪರಿಶ್ರಮ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಪರಿಶ್ರಮ ಅಂದಾಗ ಸಂಘರ್ಷಗಳಿರುತ್ತೆ, ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿರುತ್ತೆ, ಬಿಟ್ಕೊಡೋದಿರುತ್ತೆ, ಪಡ್ಕೊಳ್ಳೋದಿರುತ್ತೆ. ಸೊ, ಇವೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಸೇರಿ ಸೇರಿನೆ ಏನಾದ್ರು ಒಂದು ಕೃತಿನೂ ಆಗೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇದೆ, ಜೀವನಾನು ಆಗೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇದೆ. ಇಲ್ದೆ ಇದ್ದಾಗ negative ಇರುತ್ತೆ ಬರಿ. ಅಥವಾ positive ಇರುತ್ತೆ. ಜೀವನ ಹಾಗಿರಲ್ಲ actually. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಹಂಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕಾದ್ರುನು actually ಅವನ ಸಂಘರ್ಷ ಇರೋದು ಅದೇನೆ. ಅದನ್ನು ಹೇಳ್ತಾ ಇರೋ ಕಥಾಪಾತ್ರದ ಸಂಘರ್ಷ ಹಂಗೆ ಇದೆ. ಸೊ, ಅವನೇನನ್ನೊ ಅದ್ರಿಂದ ಪಡ್ಕೊಂಡ ಅಂದ್ರೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನಾನು ಇತ್ಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲೂ conclude ಮಾಡಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಕತೆಗಳನ್ನ. ಬಹಳ, ತೀವ್ರ ವಿಷಾದವಿದೆ actually ಅವನು ಹೋಗಬೇಕಾದ್ರೆ. ಅಂದ್ರೆ ಇಬ್ರಿಗೂ ತೀವ್ರ ವಿಷಾದವಿದೆ. ಬಟ್ ಹಂಗಂತ ಮತ್ತೆ ಇಬ್ರುನು ಭೇಟಿಯಾಗ್ತಾರ ಅಂತಾನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೇ ವಿಷಾದ ಇದ್ರೂನು ಏನೋ ಒಂದು ಪಡ್ಕೊಂಡಿದಾರಲ್ಲ, ಸೊ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೋಗ್ತಾರೆ ಅವರು. ಅವನಿಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ವಿಷಾದ ಇರುತ್ತೆ ಅಂದ್ರವನಿಗೆ ಅವನು ಅವಳಿಗೆ ವಿಷ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಹೋಗ್ತಾನಲ್ಲ ಆವಾಗ almost ಕುಸಿಯೋತರ ಇರ‍್ತಾನವನು. ಆಮೇಲೇನೊ ನೆನಪಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತಾಯಿ ಸತ್ತಿರೋದು ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ಅಂದ್ರೆ, ಅವನು emotionally ಅಷ್ಟೊಂದು weak ಆಗ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ ಈ relations ಬಗ್ಗೆ ಅಂತ ಹೇಳೋದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಆಗಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ತಂತ್ರವಾಗಿ ಅಂಥಾದ್ದೊಂದನ್ನ ನಾನೇನೂ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಗೊಂಡ್ಬಂದಿಲ್ಲ ಅದನ್ನ. ಬಟ್ ಇದೆಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಅಂದ್ರೆ ಇಲ್ಬಂದಾಗ, ಇವಳನ್ನ ನೋಡಿದಾಗ ಏನೇನೊ ಏನೇನೊ ಬಿಚ್ಕೊಡ್ತಾ ಇವೆ ಅವನಿಗೆ. ಭಯಾನಕವಾದದ್ದು ತುಂಬ ಇದೆ ಅದ್ರಲ್ಲಿ, ಅವನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ. he has just over come it. ಸೊ, ಸ್ವಾರ್ಥ ಇಲ್ದೇ ಇರೋವಂಥ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಾಗಬಹುದಾ ಅನ್ನೋ ಹುಡುಕಾಟ ಇದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಸೊ, ಇರಬಹುದೇನೊ ಎನ್ನೊ ವಿಷಾದದಿಂದ ಹೋಗ್ತಾನವನು ಅಷ್ಟೆ.




ಚಿತ್ರಕೃಪೆ :ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ದೀಪಾವಳಿ ವಿಶೇಷಾಂಕ 2008

ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Wednesday, September 15, 2010

ಕತೆಗಾರ ಕೇಶವ ಮಳಗಿ ಸಂದರ್ಶನ : ಭಾಗ ಹದಿಮೂರು

ನಿಮ್ಮ ಊರ ಮಧ್ಯದ ಕಣ್ಣ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಕತೆಯ ಹರಹು, ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣಕತೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿದ್ದು ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತಗೊಳಿಸಿದ ರೀತಿ ಇದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಓದುಗನಲ್ಲಿ ಕಥಾನಕ ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನ ಬೆಳೆಯೋದಕ್ಕೆ ಬಿಡದ ಹಾಗೆ overlap ಆದ ಹಾಗಿವೆ. ಅದನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯಾಗಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಇತ್ತು ಅನಿಸಲಿಲ್ಲವ ನಿಮಗೆ?

ಇರಬಹುದೇನೊ. ಅದನ್ನು ಕಾದಂಬರಿ ಅಂತ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಬರೀತಾ ಬರೀತಾ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನೊ ಆತಂಕ ಇತ್ತು. ಆ ಕತೆ ಬರೆಯೋಕೆ ಕಾರಣ ಏನಂತಂದ್ರೆ ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯವರು ಕತೆ ಕೊಡಿ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ರು. ಈ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಇತಿಮಿತಿ ಗೊತ್ತಲ್ಲ ನಿಮ್ಗೆ, ಅವುಗಳ ಒಂದು expectation ಇರುತ್ತಲ್ಲ. ಸೊ, ಭಾಳ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿ ಬಿಡ್ತಿದು, ಬರೀತ ಬರೀತ. ನನ್ಗೆ ಅನಿಸಿತ್ತು, actually ಬಹಳ ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿದೆ ಅದು. ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬಿಡ್ತು ಅಂತನೂ ಇತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದ್ಕಡೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಟಕೀಯತೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಯ್ತೇನೊ ಅಂತನೂ ಅನಿಸಿತ್ತು ಆವಾಗ. 1989 ಇರಬೇಕದು. ಸೊ, ನಾಟಕೀಯತೆ ತುಂಬ ಇದೆ ಅನಿಸ್ತು, ಅದನ್ನ ಇಷ್ಟಪಡಲ್ಲ ನಾನು. ಆಗ್ಲುನು ಇಷ್ಟಪಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಈಗ್ಲುನು ಇಷ್ಟ ಪಡಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ artificial ಆಗಿ ಏನೂ ಬರಬಾರ್ದು ನನ್ನ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅಂತ ನನಗಿದೆ. actually ನನಗೆ ಮೀರಿದ್ದಾದ ಒಂದು experience ಆದ್ರುನು, ಆ ತರದ್ದೊಂದನ್ನು ನಾನು ಬರೀಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದ್ಕೊಂಡಾಗ ಅದು ನನಗೆ ಅಂತರ್ಗತ ಆಗಿ ನನಗೇ ಕನ್ವಿನ್ಸ್ ಆಗೋವರೆಗೆ ನಾನದನ್ನ ಬರೆಯೋಕೆ ಹೋಗಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಅನುಭವಗಳೂ ನನಗೇ ಆಗಿರೋದಲ್ಲ ಇದರಲ್ಲಿ. ಕೆಲವೆಲ್ಲ ನಾನು ನೋಡಿರೋವಂಥದ್ದು, ನನಗೇ ಆಗಿರೋವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಸೊ, ಇದು ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತಾ ಇದೆ ಅಂತಾನೂ ಇತ್ತು ಮತ್ತು ನಾಟಕೀಯತೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಯ್ತು ಅಂತ ಅನಿಸ್ತಾ ಇತ್ತು ನನಗೆ. ಹೆಂಗೋ ಒಂದು ಮುಗಿಸಿಕೊಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಮುಗಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಾಗ್ಲುನು ಭಾಳ ದೊಡ್ಡದಾಯ್ತು ಅಂತ ಭಾಳ ರಗಳೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ರು ಪತ್ರಿಕೆಯವ್ರುನು. ಕೊನೆಗೆ ಹಾಕಿದ್ರು, ಅದು ಬೇರೆ ಮಾತು.

 ಆಮೇಲೆ ಆವಾಗ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತೊ ಏನೊ ಕಾದಂಬರಿ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ನನಗೆ ಅದು ಒಂದ್ಸಲ ಬರೆದ ಮೇಲೆ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಅದೇನು ಪದವಿಟ್ಟೊಡೆ ಅಗ್ಗಳಿಕೆ ಅಂತ ಆತರ ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ಬಟ್ ಅದನ್ನ ಮತ್ತೆ re-write ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಮೇಲೆ work ಮಾಡಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟಪಡಲ್ಲ ಯಾಕಂದ್ರೆ ನನಗೆ irritate ಆಗ್ಬಿಡುತ್ತೆ. ಒಂದ್ಸಲ ಎಲ್ಲಾದು ಮುಗಿದಿದೆ ಅಂತನ್ಸೊವಾಗ. ಒಂದೊ ಎರಡೋ ಕತೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆ ತರ ಮಾಡಿರಬಹುದು. ಅಷ್ಟು ಬಿಟ್ರೆ, ಮತ್ತೆ ತಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ದಿದ್ರೆ actually ಕಾದಂಬರಿ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತೋ ಏನೊ ಅದು. ಒತ್ತಡದಿಂದಾಗಿ.... ಅದೊಂದು limitation ಅದು.

ಸಿದ್ಧ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿನು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಕತೆ ಅದು. ಅವರು ನನಗೆ ಆಹ್ವಾನ ಮಾಡಿದ್ರು ಮತ್ತು ನನಗೆ ಪರಿಚಯ ಇದ್ರು ಅಂತ ಪಬ್ಲಿಷ್ ಮಾಡಿದ್ರದನ್ನ. ಇಲ್ದಿದ್ರೆ ಮಾಡಲ್ಲ ಅಂಥಾದ್ದು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಕತೆ ಅಂದ್ರೆ ಏನೋ ಒಂದು format ಇರುತ್ತಲ್ಲ. ಆಮೇಲಿದು unusual ಇದೆ. actually ಅವ್ರು ಓದಿದ್ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ್ರದನ್ನ. ‘ಏನಿಷ್ಟೊಂದು ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ಬರೀತೀರಲ್ಲ ನೀವು, ನಾನೇನೊ ಪೊಪುಲರ್ ಆಗಿ ಬರೀತೀರಂತ ಕೇಳಿದ್ದೆ.’ ಅಂತೆಲ್ಲ. ಅದು ನಾನು actually ಆರಂಭಿಕ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದದು. ನಾಲ್ಕೈದು ಕತೆ ಪಬ್ಲಿಷ್ ಆಗಿತ್ತು ನಂದು ಅಷ್ಟೆ. ಅವರೇನು ಅಂದ್ರೆ ಮಾಮೂಲಿ ಜನಪ್ರಿಯ ಕತೆಗಳ ಹಂಗೆ ನಾನು ಬರೀಬಹುದು ಅಂದ್ಕೊಂಡು ಕೇಳಿದ್ರು. ಇದು ನೋಡಿದ್ರೆ ಅವ್ರಿಗೆ ಬಹಳ ಸೀರಿಯಸ್ಸಿದು, circulationಗೆ ಅಂಥಾ ಏನು ಹೆಲ್ಪ್ ಆಗಲ್ಲ ಅನ್ಸಿರಬೇಕು. ಲಿಮಿಟೇಶನ್ನದು ಅಷ್ಟೆ.

ಕೆಲವು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪಾತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬ ಕುತೂಹಲಕರ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಮಾಳವ್ವನ ಪ್ರೇಮದ ಪರಿ, ದೊರೆಸಾನಿಯ ಪ್ರೇಮದ ವಿಶಿಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ಕಾಶೀಮ ಮತ್ತು ದಾವೂದನ ಮಧ್ಯೆ ಹಶಂಬಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸಂತುಲನ. ವಿಲಕ್ಷಣವಾಗಿದ್ದೂ ಅಸಹಜ ಅನಿಸದ ಹಾಗೆ ಈ ಪಾತ್ರಗಳು ಮೂಡಿಬರುವುದರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನು?
ಇಂಥ ಕೆಲವು ನೈತಿಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳನ್ನ ಎದುರಿಸಿದ charachters ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅದನ್ನ ಅನೈತಿಕತೆ ಅಂತ ಹೇಳೋಕೆ ನಾನು ಇಷ್ಟಪಡಲ್ಲ. ನೈತಿಕ ಸಂದಿಗ್ಧತೆ ಇರುತ್ತೆ. ಕೆಲವ್ರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ತರ ಅದನ್ನ pass ಮಾಡಿರ‍್ತಾರೆ. ಈ ಹಶಂಬಿ ಒಂಥರ pass ಮಾಡಿರಬಹುದು, ಇನ್ನೊಬ್ಳು ಇನ್ನೂಂಥರ ಅದನ್ನ pass ಮಾಡಿರಬಹುದು. ಈ ದೈಹಿಕ ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ puritan concept ಬೇರೆ ಇರುತ್ತೆ. ದೊರೆಸಾನಿಗೆ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಪರಿಶುದ್ಧ ಅವಳಿಗೆ. ದೊರೆಸಾನಿಗೆ ಅವಳು ಏನೇ ಮಾಡಿದ್ರುನು ಗಿಚ್ಚಲುವಿನ ಪ್ರೀತಿಗೇ ಮಾಡಿರೋದು ಅವಳು, end of the day. ಅವನ್ನ ಅವಳು ಪ್ರೀತಿಸಿರೋದು ಯಾವ extreme ಅಂದ್ರೆ ಅದು, ನಾನು ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪರಿಶುದ್ಧವಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನ ಕೊಟ್ಟಿದೀನಿ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಇತಿಮಿತಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಇತಿಮಿತಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು sacrifice ಮಾಡಿದೀನಿ ನಾನು; ನಿನಗೆ ಒಂದು ಸರಳವಾದ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನ ವಾಪಾಸ್ ತೋರ‍್ಸಕ್ಕಾಗ್ಲಿಲ್ಲ! - ಅನ್ನೊ ರೋಷದಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೈ ಕಡಿಸ್ತಾಳವಳು. ಅದ್ರಲ್ಲೆ, ಅದೇ ಕತೆಯಲ್ಲೆ ಇದೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ ಅದು. ಎರಡನ್ನ ಹೇಳೋಕೆ ಇಷ್ಟಪಡ್ತಾಳವಳು. ಒಂದು, ನೀನು ನನ್ನ ಪರಾಧೀನನಾಗಿರ‍್ಬೇಕು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪ್ರೀತೀನ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಕು, ನನ್ನ ಬಿಟ್ರೆ ನಿನಗೆ ಜೀವನ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ಬೇಕು. ಏಕಂದ್ರೆ ಅದೇ ತರಾನೆ ಬಂದಿರ‍್ತಾಳವಳು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ, ಅವಳ ಜಾತಿಯವರನ್ನ ಎದುರು ಹಾಕ್ಕೊಂಡು, ಇನ್ನೊಂದ್ಮಾಡಿ, ಇನ್ನೊಂದ್ಮಾಡಿ.

ಸೊ, ಈ ಹಶಂಬಿನೂ ಅಷ್ಟೆನೆ. actually, ನಾನು ಕತೆ ಬರೀಬೇಕಾದ್ರೆ, ಇದು ಸುಮ್ನೆ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳ್ತಾ ಇದೀನಿ. ಅವಳು ಕಳೆ ಕೀಳೋಕೆ ಅಂತ ಹೋಗ್ತಿರ‍್ತಾಳಲ್ಲ, ಅಲ್ಲೇನೋ ಒಂದು, ನಾನು ಬಹಳ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಬರ‍್ದಿದೀನಿ ಅದನ್ನ. ಅವಳು actually ಅನೈತಿಕಳಲ್ಲ. ಬಟ್ ಕೆಲವು ಸಲ ಈ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಹೇಗಿರ‍್ತಾವೆ ಅಂದ್ರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ಅಂಥ ವರ್ಗದವರದ್ದು, sexual favoursನ್ನ ನೀವು ತೋರಿಸ್ದೇ ಇದ್ರೆ ಅವ್ರು survive ಆಗಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಮರ‍್ತು ಬಿಡ್ತಾರೆ ಅದನ್ನ. ಅದು ಕೂಡ ಅವರ ಜೀವನ ಭಾಗವೇ ಆಗಿರುತ್ತೆ. ಆ ತರದವಳು ಅವಳು actually. ಕತೆಯಲ್ಲೆನೆ ಇದೆ ಅದು. ಆದ್ರೆ ಬಹಳ subtle ಆಗಿದೆ ಅದು, very subtle. ಅದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ. ಇವಳು ಎಲ್ಲೊ ಕಳೆ ಕೀಳೋಕೆ ಹೋದಾಗ ಆ ತರ ಆಗುತ್ತೆ. ಮಗಳಿಗೂ ಆತರ ಮಾಡೊಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಇವಳು ಕೆಲ್ಸ ಬಿಟ್ಬಿಟ್ಟು ಹತ್ತಿ ಹಿಂಜೋಕೆ ಸುರು ಮಾಡ್ತಾಳೆ ಆಮೇಲೆ. ಸೊ, ಇಲ್ಲಿ ಅವಳ ನಿಷ್ಠೆ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅಂದ್ರೆ ಅವಳ ಏಕನಿಷ್ಠೆ ಇರೋದು ಅವಳ ಗಂಡನಿಗೇನೆ. ಅಂದ್ರೆ ಅವಳು ಏನು ಪತಿವೃತೆ ಅಲ್ಲ ಅವಳು. ಬಟ್ ನಿಷ್ಠೆ ಇದೆ ಅವಳಿಗೆ. ನಿಷ್ಠೆ ಇರೋದ್ರಿಂದಾನೆ ಅವನಿಲ್ದೆ ಇರ್ಬೇಕಾದ್ರುನು ಯಾರ‍್ ಯಾರದ್ದೋ ಆಸರೆ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಹೆಂಗೋ ಜೀವನ ಮಾಡ್ತಾ ಇರ‍್ತಾಳೆ. ಹಂಗೆ ಒಪ್ಕೊಂಡಿದಾರಷ್ಟೆ ಅವರು ಜೀವನವನ್ನ. ನನಗೆ ಅವನು ಇವತ್ತಿರ‍್ತಾನೆ, ನಾಳೆ ಇರಲ್ಲ, ಅದೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಬಟ್ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಗಂಡ ಅವರು ಅಂತ ಜೀವನ ನಡೆಸ್ಕೊಂಡಿರ‍್ತಾರೆ. ಸೊ, ಆ ತರದ ಪಾತ್ರ ಅದು. ಕೊನೇಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಅಂದಾಗ, ಅದು actually ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ, ಕತೆಗಾರನಾಗಿ, ಓದುಗರಿಗೆ ಹೆಂಗಾದ್ರು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ ಅದನ್ನ, ಅದು, ದಾವುದನಿಗು ಇರುತ್ತೆ ಆ ತರ. actually ಇಬ್ಬರು ಪ್ರೇಮಿಗಳೇ ಅವರು. ಬಟ್ ಅದು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರಿಬ್ರ sacrifice ಇರುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ಅವ್ರು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲೂ ಧಕ್ಕೆ ಆಗದೆ ಇರೋ ತರ ಅಷ್ಟೊಂದು ನೈತಿಕತೆಯನ್ನ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರ‍್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಹಂಗೆ ಇರ‍್ತಾರೆ ಅವರು actually ಜೀವನದಲ್ಲುನು. ಅದೆಷ್ಟೇ ಇದ್ರುನು ಹಂಗೆ ಇರ‍್ತಾರೆ. ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಅಂದಾಗ, ಕೊನೆಗೆ ಅವನೇ ಹೇಳ್ತಾನೆ, ಯಾಕೆ ಸುಮ್ನೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತೀಯ, ನಾನಿದೀನಿ. ಅದರರ್ಥ ಅವ್ರು ದೈಹಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಬೆಳೆಸಿದ್ರು ಅಂತ ಅಲ್ಲ. ಸೊ, ಆ ತರದ್ದೇನೋ ಒಂದು fullfill ಆಗ್ದೇ ಇರೋವಂತ ಏನೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಶೂನ್ಯ ಇರುತ್ತಲ್ಲ ಒಳ್ಗೆ. ಅದನ್ನ ನಾನು fullfill ಮಾಡ್ತೀನಿ, ಯಾಕೆ ನೀನು ಸುಮ್ನೆ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ತೀಯ ಅನ್ನೊ ಆಶ್ವಾಸನೆಯನ್ನ ಕೊಡ್ತಾನೆ. ಈ ತರದ characters ಇದೆಯಲ್ಲ, particularly ಈ ತರದ ನೈತಿಕ ಸಂದಿಗ್ಧವನ್ನ ಎದುರಿಸ್ತಾ ಇರುವ characteres ನು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದಾವೆ. ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ manage ಮಾಡ್ತಾರಂದ್ರೆ, ಈಗ್ಲುನು ನನಗೆ ಸ್ನೇಹಿತ್ರೆ ಅವ್ರು, ಅವ್ರೀಗ ಹಶಂಬಿನೆ ಆಗಿರ‍್ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಅವರು. ಸೊ, ಅಂಥವ್ರು ಒಂದು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಜನ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಷ್ಟು fine balance ಇದೆ ಅಂದ್ರೆ ಅವರಲ್ಲಿ, ಅವರ ನಿಷ್ಠೆ ಇದಕ್ಕೇನೆ. ಆದ್ರೆ ಏನೋ ಒಂದು ಜೀವನದ ಕಹಿ ಘಳಿಗೆ ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳಲ್ಲ, ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೊ ಒಂದನ್ನ ಬಿಟ್ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತೆ, ಒಂದು ಪಡಕೊಳ್ಳೋಕೆ. ಸೊ, ಅದನ್ನ ಬಿಟ್ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಪಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಕಡೆ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರವ್ರು. ಸೊ, ಯಾರಿಗೆ ಅದು ನಿಜವಾದ ನೈತಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆಗಿರುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ ನಾವು ಹಿಂಗಿರ‍್ಬೇಕು, ಹಂಗಿರ‍್ಬೇಕು ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇರ‍್ತಾರಲ್ಲ, ಅಂಥವ್ರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಕಾಡುತ್ತೆ. ಇವ್ರಿಗೆ ಸಹಜ ಅದು.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Saturday, September 11, 2010

ಕತೆಗಾರ ಕೇಶವ ಮಳಗಿ ಸಂದರ್ಶನ : ಭಾಗ ಹನ್ನೆರಡು

ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಅವಸ್ಥೆ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣಾಜಿ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತೆ. ಕ್ಷುದ್ರ ದೈನಂದಿನ ಅಂತ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪನ ಒಂಥರಾ ತಿರಸ್ಕಾರದ ಮಾತು ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲೇ ನಿಜವಾದ ಜೀವನದ ಸೌಂದರ್ಯ ಇದೆ ಅನ್ನೋ ತರ ಅಣ್ಣಾಜಿಯ ವಾದ. ನಿಮ್ಮ ಕೆಲವು ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ದೈನಂದಿನಗಳೇ ರೂಪಕಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವಂಥವು ಮತ್ತೆ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಚಿತ್ರಿಸುವ ಬದುಕು ಎರಡೂ ಅಣ್ಣಾಜಿಯ ನಿಲುವನ್ನೇ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿತವೆ. ಇದನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರಿಸಬಹುದ?

ಕತೆ ಬರೆಯೋದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಿದ್ಧ ಮಾದರಿ ಇರುತ್ತೆ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ತರದ ಸಿದ್ಧ ಮಾದರಿಗಳು. ಅವು ನಮ್ಮ ಒಂದು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಆಶಯಗಳನ್ನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರಥಮವಾಗಿ ಸಾಹಿತಿಯಾಗಿ ನೀವು ಇದನ್ನು ನೋಡೋದಾದ್ರೆ. ಪ್ರತಿನಿಧಿಸ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಾಗ ಮತ್ತೆ ಬರಹಗಾರನಾಗಬೇಕು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬೇರೆ ಪರ್ಯಾಯ ನನಗಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತೆ. ಬರಹಗಾರನಾಗಬೇಕು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬೇರೆ ನನಗೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ decision ಇದೆ. ನಂದು ಅಥವ ಯಾವ್ದೇ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನದ್ದು. ಆವಾಗ ಅವನು ಈ comfort zoneನ್ನು ಪ್ರತೀ ಕ್ಷಣಾನು break ಮಾಡ್ತಾನೆ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತೆ.

ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಬೆಳೆದಿರೋದೆ ಬರೀ ಅಂತಲ್ಲೆ. ಸೊ, ಈಗ ಜನಾ ಮಾತನಾಡೋದಿರುತ್ತಲ್ಲ, ಎಷ್ಟೊಂದು ರೂಪಕಗಳಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ತಿರ‍್ತಾರೆ ಈ ಜನಗಳು ಅಂದ್ರೆ, ಅವರವರ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನುಡಿಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ. ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಡೆ ಹೋದ್ರೆ ಅವರ ಬಹುಪಾಲು ಮಾತುಕತೆ ಗಾದೆಗಳಲ್ಲಿರುತ್ತೆ. ಗಾದೆ ಅಥವಾ ಒಡಪುಗಳಲ್ಲಿರುತ್ತೆ. ಅಂದ್ರೆ, ಕ್ಷುಲ್ಲಕ, ನಾವೇನು ಕ್ಷುದ್ರ ಜಗತ್ತು ಅಂತ ಹೇಳ್ತೀವಲ್ಲ, ಅಂಥ ಜಗತ್ತಿನ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲು ಕೂಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಒಂದು ರೂಪಕವಾಗಿ ಅನ್ನೋ ತರ ಅವರು ಬಳಸ್ತಾ ಇರ‍್ತಾರೆ.

Actually ಒಂದು ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಜನ ಅಥವಾ ಕಲಾವಿದರು, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ತಾಳಮದ್ದಲೆಯಂಥ ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ reconstruct ಮಾಡ್ತಾರೆ ಪುರಾಣವನ್ನ, ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನ ಅಂದ್ರೆ, ಅವರ personal ದ್ವೇಷಗಳು, ಅಸೂಯೆಗಳು, ಅವೆಲ್ಲ ಏನೇ ಇದ್ರುನು ಅದು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. at the same time, ಅದು ಈ ಕಲೆಗೆ response ಆಗಿ ವೈಯಕ್ತಿಕವನ್ನು ಮೀರಿದ ವಿಶ್ವಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಇದೆ. ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ದ್ವೇಷ, ಅಸೂಯೆಗಳನ್ನ ಅವನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ವಿಧಾನ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಈ ಪ್ರಸಂಗಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯ ಮಾಡಿ ಹೇಳೋವಾಗ ಅವನು ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೆಲೆಯನ್ನ ಮೀರಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ. ಅದನ್ನು ಹೇಳುವ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದನ್ನ ವಿಶ್ವಮಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸ್ತಾ ಇದಾನವನು. ಆ ತರಾನೇ ಕೇಳ್ತಾನವನು. ಒಳಗಡೆ ಎಷ್ಟೇ ಈರ್ಷ್ಯೆ ಇದ್ರುನು, ಕೇಳಬೇಕಾದಾಗ ಆ ತರ ಕೇಳಲ್ಲ ಅವನು. ಅಷ್ಟೊಂದು ರೂಪಕವಾಗಿ ಅವನು ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ.

ಸೊ, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು actually ಅದೇ ತರಾನೆ ಜೀವನ ಮಾಡ್ತಾ ಇರ‍್ತಾರೆ. ನಾವು ಅವರನ್ನ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿರಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಥಾನಕ ಮುಖ್ಯವಾಗಲ್ಲ. ಹೋದವಾರ ಒಂದು ಕಡೆ ಚರ್ಚೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಒಬ್ಬರು ಕೇಳಿದ್ರು. ಕಥಾವಸ್ತುವಿರಲ್ಲವಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ; ಮತ್ತು ಭಾಷೆ ಬೇರೆ ಕಥೆ ಬೇರೆ ಅನ್ನೋ ತರ ಇರುತ್ತೆ, ಅದು ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಅದು, ಅಷ್ಟು ಸರಿಯಲ್ಲ ಅದು ಅಂತ, ಅವ್ರುನು ಒಬ್ಬ ಕತೆಗಾರ್ರು ಹೇಳಿದ್ರು. ನಾ ಹೇಳ್ದೆ ಅವರಿಗೆ, ಘಟನೆಗಳು ಅಥವಾ ಸಂಗತಿಗಳು - ಅವೇ ಕತೆಗಳು ಅಂತ ನಾನು ತಿಳ್ಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಬೇರೆಯವ್ರು ತಿಳ್ಕೊಂಡಿರಬಹುದು. ಸೊ, ಅದರ ಮೂಲಕ ನನಗೆ ಏನು ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿವಿಶಿಷ್ಟತೆ ಇದೆಯಲ್ಲ, again ಅದು ಬಂದಿರೋದು ಸಮಾಜದಿಂದ, ನಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ನಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಪರಿಶ್ರಮ ಇದೆ, ಓದೋದು ಮತ್ತು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡೋದು - ಇದು ನನ್ನ ಪರಿಶ್ರಮ. ಅವ್ರು ಕೊಟ್ಟಿರೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, ಭಾಷೆ, ಹಾಗೆ ಭಾಷೇನೆ ಒಂದು ರೂಪಕ ಹಾಗೆ ನೋಡಿದ್ರೆ. ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗೆ ಬಹಳ ತೆಳುವಾದ ಒಂದು ಗೆರೆಯಿದೆ, ಕೂದಲಷ್ಟು ತೆಳು. ಅವೆರಡೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆನೆ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೊ ತರ ಇರುತ್ವೆ, ಬಟ್ ಬೇರೆ ಬೇರೆನೆ ಅವು. ಇನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಭಾಷೆಯ ಅಗತ್ಯಾನೆ ಇರೋಲ್ಲ. ಈಗ ಸಣ್ಣಮಳೆ ಬರ‍್ತಾ ಇದೆ ಅಂತ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ. ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕ ನಿಂತು ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ..... ಅದ್ರಿಂದ ತೊಂದ್ರೆ ಅನುಭವಿಸ್ತಾ ಇರೋವನಿಗೆ ಅದು ಬೇರೆ ತರಾನೆ ಇರುತ್ತೆ ಅದು ಬಿಡಿ. ಸುಮ್ನೆ ನೋಡ್ತಾ ಇರೋವ್ನಿಗೆ ಅದು ಏನೇನೊ ನೆನಪಿಸ ಬಹುದು ಅವ್ನಿಗೆ, ನೆನಪುಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಲೀಡ್ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಭಾವುಕವಾಗಿ, ಭಾವನೆ ಮೂಲಕ. ಸೊ, ಅದ್ರಿಂದ ಪಡೆಯೋ ಆನಂದ ಇದ್ಯಲ್ಲ ಅವ್ನಿಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಭಾಷೆಯ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಭಾಷೆ ಯಾವಾಗ ಅಗತ್ಯ ಬರುತ್ತಂದ್ರೆ, ಅದನ್ನ ಇನ್ನೊಬ್ನಿಗೆ communicate ಮಾಡ್ಬೇಕಂದಾಗ ಭಾಷೆಯ ಅಗತ್ಯ ಬರುತ್ತೆ. ಸೊ, ಇಲ್ಲಿ ಏನ್ಮಾಡ್ತಾರಂದ್ರೆ ಯಾವಾಗ್ಲುನು ರೂಪಕಗಳಲ್ಲಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಹೇಳೋದು ನಾನಿದನ್ನ.

ಸುಮ್ನೆ ಜಗಳ ಆಡ್ಬೇಕಾದ್ರುನು ತೀರಾ ಭಾವುಕವಾಗಿ ಕುಸಿದಾಗ ಜನ ಬಯ್ಯೋಕೆ ಸುರುಮಾಡ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗುನು ಜಗಳ ಯಾವ ತರದಲ್ಲಿರುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ ಬಹಳ ರೂಪಕವಾಗಿರುತ್ತೆ. ನೀನು ಹಂಗ್ಮಾಡಿದಿ, ಹಿಂಗ್ಮಾಡಿದಿ... ಆತರದ್ದೇನೊ ಲಿಂಕ್ ಇರುತ್ತೆ. ಅದಕ್ಕೆ, ಆ ಲಿಂಕೇ ಏನಿದೆ, ಅದು accumulate ಮಾಡಿ ಜಗಳಕ್ಕೆ contribute ಮಾಡುತ್ತೆ. ಆ ಲಿಂಕೇ ನಿಜವಾದ ಜಗಳಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲ. ರೂಪಕಗಳೇ ಜಗಳಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಸೊ, ಈ ಜನಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಸಂಗತಿಗಳು, ವಿಚಾರಗಳು ಅಥವಾ ಜೀವನವೆ ಇದೆಯಲ್ಲ. ಅದು, ಸುಮ್ನೆ ನೀವದನ್ನ ಗಮನಿಸ್ತಾ ಹೋದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಮಗನಿಸುತ್ತೆ. ನೀವದರ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದಾಗ actually ನಿಮಗೆ ಹಾಗನಿಸಲ್ಲ. ಅದರ ಮಹತ್ವ ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ ಅದನ್ನ ನೀವು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಅದನ್ನ ನೀವು ರೂಪಕವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸ್ತೀರಿ. ಅಂದ್ರೆ ಈಗ ‘ಹೊಳೆಬದಿಯ ಬೆಳಗು’ ಕತೆಯಲ್ಲಿನೆ ಇರಬಹುದು, ಅಥವಾ ‘ನೀಲಿ ಆಕಾಶದ ಹಣ್ಣು’ ಕತೆಯಲ್ಲಿನೆ ಇರಬಹುದು. even ಹಶಂಬಿ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಆವಾಗ ನಾನು actually ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿನೆ ಬರ‍್ದಿದೀನಿ. ಅದರ ದೈನಂದಿನ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ವಿವರಗಳಿವೆಯಲ್ಲ. ತಮ್ಮನಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸೋದು, ತಲೆ ಬಾಚೋದು ಇದೆಲ್ಲ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಇದು ಅವಳ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅತ್ಯಂತ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತಂದ್ಕೊಡುತ್ತೆ. ಉಳಿದಿದ್ದೇನೂ ಇಲ್ಲ ಅವಳಿಗೆ, ಅದೇ ಜೀವನದ ಸಂತೋಷ. ಅವನನ್ನ ಹಾಗೆ ಚೇಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು, ಅದು actually ಬಹಳ picturesque ಇದೆ ಅದು. ಅದನ್ನ ಹಂಗೇ imagine ಮಾಡಿ ನಾನದನ್ನ ಬರೆದಿದೀನಿ. ಅಂದ್ರೆ ಜನರ ಜೀವನದಲ್ಲೆನೆ ಎಲ್ಲಾ ಇರುತ್ತೆ actually. ಸೊ, ಅದನ್ನ ನೀವು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನಿಮಗದರ ಅನುಭವ ಇಲ್ದೆ ನೀವದನ್ನ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಲಿಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತೆ. ಬಟ್ ನನಗೆ ಅದು ಯಾವತ್ತಿಗು ಕಷ್ಟ ಆಗಿಲ್ಲ ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅವರ ಜೊತೆಗೇನೆ ನಾನು ಬೆಳೆದು ಬಂದಿದೀನಿ. ಆಮೇಲೆ ಬಹಳ ರೂಪಕಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ ಜನ. ಮಾತಾಡ್ಬೇಕಾದ್ರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನ. ಈಗ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಮಾತಾಡೋದು ನೋಡಿದ್ರೆ ನೀವು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನ, ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ವಿಷಯಗಳು ಏನೇ ಇರಬಹುದು. ಮತ್ತೆ ಏನೋ ಒಂದು almost enlightend buddhaನ ತರ ಮಾತಾಡ್ತ ಇರ‍್ತಾರೆ. ಸೊ, ಆವಾಗೆಲ್ಲ ನಮ್ಮಷ್ಟು ಶ್ರಮವೇ ಇಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ, ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ. ಬಟ್ ಅವರ ಅನುಭವದಿಂದ ಅದೆಂಗೆ ಬಂದಿರ‍್ತದೆ ಅಂದ್ರೆ ಅವ್ನು ಎಲ್ಲನು ಒಂಥರ just passing comment ತರ ಮಾಡ್ತಾ ಇರ‍್ತಾನವ್ನು.

ಸೊ, ಅದನ್ನ ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ನೋಡ್ಬಿಟ್ರೆ ಸಾಕು, ಅದು ಸಿಕ್ಬಿಡ್ತದೆ ನಿಮ್ಗೆ. ಅದನ್ನ ಹುಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ಬೇಕಂತ ಏನಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ಹುಡಿಕ್ಕೊಂಡೋಗ್ಬೇಕಾಗುತ್ತಂದ್ರೆ, ಬರೀ ಅದನ್ನೆ ಒಂದು ಹಿಪೊಕ್ರಟಿಕ್ ನೆಲೆ ಇರುತ್ತೆ ನೋಡಿ, ಭಾಷೆಗೆ. ಬರೀ - ‘ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ’ - ಮಾತಾಡಿಬಿಟ್ರೆ ಆಗಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೆ. ಅವ್ನು ನಿನಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಸಂವೇದಿಯಾಗಿಯೇ ಇದ್ದಾನೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೆ ನೋಡಿ, ಯಾವ್ದೊ ಒಂದು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬರೋ ಆ ಬೋಲ್ಡಿಬಾಬಂಗು, ಆ ಇವ್ಳಿಗೂ ಮತ್ತು ಆ ಮುದುಕಿಗು ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲ. ಬಟ್ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅವ್ನು ಚಾ ತಂದುಕೊಡೋದಿದ್ಯಲ್ಲ. ಅದು ವಾಸ್ತವಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಳ ಒಂದು ಡ್ರಾಬ್ ಅನ್ನೋ ತರ ನಡೀತಾ ಇರುತ್ತದು. ಸುಮ್ನೆ ನೀವದನ್ನ ನೋಡ್ದಾಗ, ಒಂದು ಟೀ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ ಹಿಂಗ್ ಕೊಡೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, ಅದು ನೋಡೋವ್ನಿಗೆ ಬರಿ ಡ್ರಾಬ್ ಅದು. ಏನಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ. ಬಟ್ ಅವನು ಕೋಡೋವ್ನಿಗೆ ಭಾವುಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲೆ ಇದೆ ಅದು. ಸೊ, ಅದನ್ನ ನಾನು ಗ್ರಹಿಸ್ತೀನಿ. ಸೊ, ಅದನ್ನ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕೊಡ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಒಂದು emotional process ಇದೆ. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿರುತ್ತೆ, ಅನ್ನೊವಂಥದ್ದೇನೊ, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಬೇರೆ ಏನೊ ಇರುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿ, ಆ ಕ್ಷಣ ಅವ್ನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದು, ಅನುಭವಿಸ್ತಾ ಇದಾನವ್ನು. ಏನೋ ನಾವು ಕೆಲವು ಕತೆಗಳನ್ನೋದಿದಾಗ ನಮಗೆ ಹಂಗೆ ಆಗುತ್ತೆ. ತುಂಬ ಭಾವುಕವಾಗಿ distrub ಆಗಿ ಬಿಡ್ತೀವಿ. ತುಂಬ ಹೊತ್ತು ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ. ಸೊ, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅಷ್ಟೊಂದು powerful images ಮತ್ತು ರೂಪಕಗಳನ್ನವರು ಜೀವನದಿಂದನೆ ಪಡೆದಿದಾರೆ. ಮತ್ತು ಸೋಸಿರ‍್ತಾರೆ ಅದರಲ್ಲಿ.

ಹಂಗಂಗೆ ತಗೊಂಬಂದು ಬರೇ ಒಂದು ಸುಮ್ನೆ ಜನ ಮಾತಾಡೊ ತರನೆ ಹಾಗೇ ಬರೆದ್ರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾದ್ದು ಏನಿರಲ್ಲ. ಏನಿರುತ್ತೆ, ಬರೆ ಅಲ್ಲಿರೋದನ್ನ ನೀನು ಬರೆದಿದೀಯ, reproduce ಮಾಡಿದೀಯ. ಬಟ್ ಕಲಾವಿದ ಆದವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇರುತ್ತೆ. ಗುರುತರ ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳಲ್ಲ. ಆ ರೂಪಕವನ್ನು ಅವನು actually ಸೋಸಿರಬೇಕಾಗಿರುತ್ತೆ. ಅಲ್ಲೇನೊ ಒಂದಿದೆ. ಅದನ್ನು ಸೋಸಿಬಿಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಕೊಟ್ಟಾಗ actually ಈ ತರ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನ ಮಾಡ್ಬೇಕಾದಾಗ ಈ ತರ ಇರ‍್ಲಿಲ್ಲ. ಬಟ್ ಅವನ intention ಈ ತರ ಇದೆ. ಅವನು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆನೆ ಆ ಒಂದು ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಟೀ ತಗೊಂಡು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೊ ಹುಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅದನ್ನ ಕೊಡ್ಬೇಕಾದ್ರೆ, ಕೊಡ್ಬೇಕಾದ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿನಗಾತರ ಕಾಣ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಬಟ್ ನೀನದನ್ನ ಅದಿಷ್ಟನ್ನ ತಗೊಂಡ್ ಬಂದು ಅದನ್ನ ಈಕಡೆ ಇಟ್ಟು ನೋಡಿದ್ರೆ, ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ. ಎಷ್ಟು ಭಾವನೆ ಇತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ, ಎಷ್ಟು ಅವನು ಫೀಲ್ ಮಾಡಿದಾನೆ. ಎಷ್ಟು ಆತಂಕದಿಂದ ನೋಡಿದಾನೆ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನ ಅನ್ನೋದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ. ಸೊ, ಅದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ ಅಂತ ನನಗನಿಸುತ್ತೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ಎಲ್ಲೋ ಒಂದ್ಕಡೆ ನಾನು ಬರ‍್ದಿದೀನಿ, ಈ ನಮ್ಮನೇಲಿ ನಮ್ಮಕ್ಕಂದಿರು ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕೋರು. ಹಾಂ, ಈ ರಂಗೋಲಿ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನ ಮಾರ‍್ತಾರೆ ನಮ್ಕಡೆ. ಕಲ್ಲುಗಳು ಗುಡ್ಡಗಳಲ್ಲಿರುತ್ವೆ. ರಂಗೋಲಿ ಗುಡ್ಡಗಳೇ ಇರುತ್ವೆ ನಮ್ಕಡೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನ ತಂದು ಮಾರ‍್ತಾರೆ. ನಮ್ಮಕ್ಕಂದಿರು ಏನ್ಮಾಡೋರಂದ್ರೆ ಅವನ್ನ ಒಂದು ಒರಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಕುಟ್ಟೀಕುಟ್ಟೀಕುಟ್ಟಿ ಈ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸೋಸೋವ್ರದನ್ನ. ಕೊನೇಗೆ ರಂಗೋಲಿಯಾಗುತ್ತೆ ಅದು. ಬಟ್ ಸುಮ್ನೆ ನೀವು raw ಆಗಿ ಅದನ್ನ ನೀವು ನೋಡಿದ್ರೆ ಏನಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ. ಕಲ್ಲಿಗೇನು ಬೆಲೆಯಿರಲ್ಲ. ರಂಗೋಲಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ನೀವು, ರಂಗೋಲಿಗೆ ರೂಪಕಗಳ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಏನೆಲ್ಲ ಬಿಡಿಸ್ಬೋದು ನೀವು. ನಿಮ್ಮ imagination ನಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಅಷ್ಟನ್ನು ಅದು ನಿಮ್ಮ ಎದ್ರುಗಡೆ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುತ್ತೆ. ಸೊ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇನಿದೆ, ಆ imaginationಅನ್ನು, ಅಷ್ಟುನು. ಅದನ್ನ ಬಿಡಿಸೋಕೆ ನಿಮಗೆ ರಂಗೋಲಿ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಸೊ, ಭಾಷೆನೂ ಅಷ್ಟೆನೆ. actually ಭಾಷೇನೆ ಒಂದು ರೂಪಕ ಅಂತ ಯಾವಾಗ್ಲು ಅನಿಸ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ ನನಗೆ.

ಸೊ ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿವರಗಳು ಯಾಕೆ ಬರುತ್ತೆ, ಬೇಕಾಗಿತ್ತ ಇದು, ಇಪ್ಪತ್ತು ಪೇಜಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ ಅದು. ಹೆಚ್ಚಾಯ್ತಲ್ಲ ಅದು? ಬಟ್ ನನಗೆ ಅದೇ ಮುಖ್ಯ. ನಾನು ಈ ಒಂದೇ ಲೈನಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಆ ಕತೆ, ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಹಶಂಬಿ ಮತ್ತು ಅವರೆಲ್ಲ ಉರೂಸಿಗೆ ಹೋಗಿ ವಾಪಾಸ್ ಬಂದ್ರು, ಆಮೇಲೆ ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ದುರಂತಗಳು ನಡೆದ್ವು. ಅಷ್ಟೆ ಕತೆ ಅದು. ಬಟ್ ಅಷ್ಟು - ನಲವತ್ತು ಪೇಜ್ ಯಾಕೆ ಬರೀಬೇಕಾಗಿತ್ತು ನಾನು? ಆದ್ರೆ ಅಷ್ಟೇ ಹೇಳೋದು ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಸಂಗತಿಯನ್ನ ನಾನು ಹೇಳೋಕೆ ಇಷ್ಟ ಪಡಲ್ಲ. ಅದರ ಮಧ್ಯೆ ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನೇನೇನೋ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೊಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟಿದೀನಿ. ಈ ಕ್ಲೀಷೆಯ ಮಾದರಿಗಳು ಬೇಡ ಅಂತ ಈ ತರದ ಒಂದು ಮಾದರಿಯನ್ನ ಒಪ್ಕೊಂಡಿದೀನಿ.



ಅವರ ದೈನಂದಿನದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೆ ಸಂಭ್ರಮ ಆ ತರ. ಇನ್ನು ಈ ‘ನಕ್ಷತ್ರಯಾತ್ರಿಕರು’ ಇದೆಯಲ್ಲ. ನನಗೆ ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ನಾಟಕ ನೋಡೋ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಹುಚ್ಚು. ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನ, ದಿನಕ್ಕೆರಡು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದು ಇತ್ತು. ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ, ನಾಟಕ ಕಂಪೆನಿಗಳು ತುಂಬಾ ಇವೆ. ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲು ಅಷ್ಟೆನೆ. ಗಂಟೆಗಟ್ಲೆ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ತಾರೆ ನೋಡಿ. ಪ್ರತಿದಿವ್ಸ ಒಂಭತ್ತಕ್ಕೆ ಷೋ ಇದ್ರೆ, ಸಂಜೆ ಆರು ಏಳು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಈ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳೋ ಕೆಲಸ ಸುರುಮಾಡ್ತಾರೆ. ನಾವು ದಿನಾ ಹೋಗಿ ಕೂತ್ಕೊಳ್ಳೋದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ನೆ. ಅಂದ್ರೆ ನಾನೊಂದು imagination ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ರಿತಿದ್ನಲ್ಲ, ಅದ್ಕೇನಾದ್ರು ಸಿಗುತ್ತಾ ಅಂತ ನೋಡ್ತಾ ಇರೋದು. ಆಮೇಲೆ ಸ್ಟೇಜ್ ಮೇಲೆ ಬಂದ್ರೆ ಬೇರೆನೆ. ಅವೆಲ್ಲವು ಎಲ್ಲೋ ಭಾಳಾ ಕಾಡ್ತಾ ಇರೋ ರೂಪಕಗಳು ಅವು ನನಗೆ. ಅವ್ರ ಆ ಸಿದ್ಧತೆ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ತಲ್ಲೀನತೆ ಮತ್ತು ಸಂಭ್ರಮ ಇರುತ್ತಂದ್ರೆ ಅವ್ರಿಗೆ.... stage performance ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಿರ್ಧಾರವಾಗೋದು, ಅವನ ಪ್ರತಿಭೆ. ಬಟ್ ಇದು ಇದೆಯಲ್ಲ, ಇದ್ರಲ್ಲೆ ಅವನ, ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಾವಿದ್ರು ಕೆಲವ್ರು ಮೇಕಪ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋದು ನಾನು ನೋಡಿದೀನಿ. ಏನೋ ಫಿಲ್ತಿ ಜೋಕ್ಸ್ ಹೊಡೀತಾ ಇರ‍್ತಾರೆ, ಬಯ್ಕೋತಾರೆ, ಇನ್ನೊಂದೇನೊ ಮಾಡ್ತಾ ಇರ‍್ತಾರೆ. ಅದು ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಜಗತ್ತೇ ಹೊರಗಡೆ ಕಾಣೋವಾಗ. ಬಟ್ ನನಗೆ ಆತರ ಕಾಣಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅವನ ಜೀವನ ಅಲ್ಲೆ ಇದೆ. ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯೆನಿಸಿ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾದ್ರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ patience ನಿಂದ ಓದ್ರಿ ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳ್ಬೋದಷ್ಟೆ!



ಚಿತ್ರಕೃಪೆ :ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ದೀಪಾವಳಿ ವಿಶೇಷಾಂಕ 2006 ಮತ್ತು 2008 ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Sunday, September 5, 2010

ಕತೆಗಾರ ಕೇಶವ ಮಳಗಿ ಸಂದರ್ಶನ : ಭಾಗ ಹನ್ನೊಂದು

ಅನುವಾದಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿ, ಪ್ರೇರಣೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಅನುಭವ ಏನು?

ಅನುವಾದದ್ದೇ ಬೇರೆ ಒಂದು ಪ್ರಪಂಚ ಮತ್ತು ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಶಿಸ್ತು ಅದು. ಅನುವಾದ, ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ,ಯಾವ್ದೇ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಅದು ಒಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಂತ ನಾನು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದೀನಿ. ಯಾವ್ದೇ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಕೃತಿಯನ್ನ ಅನುವಾದ ಮಾಡೋದು, ನನ್ನ ಭಾಷೆಗೆ ತರೋದು ಒಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ನಾನಾತರ ಅನುವಾದ ಮಾಡಿದೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಇಲ್ಲ, ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಅನುವಾದದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ. ಒಬ್ಬ ತಿಳಿದ ಲೇಖಕನಿಗೆ ಅದು ಒಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿರುತ್ತೆ. ಸೊ ಅದನ್ನು ಅವನು ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯ ಇರುತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ. ಸೊ, ಅದ್ರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಮುಖ್ಯ ಲೇಖಕರನ್ನುನು ಅನುವಾದ ಮಾಡ್ಬೇಕು, ಮತ್ತು ಮಾಡಿದಾರೆ ಹಿಂದಿನಿಂದ. ನಾವು ಗಮನಿಸಿದ್ರೆ, ಯಾರು ಸೀರಿಯಸ್ writers ಇರ‍್ತಾರೆ.

ಆದ್ರೆ ಯಾರೂ ಒಂದು ಅನುವಾದ ಮಾಡ್ಬೇಕಂದ್ರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜನ ಇದ್ರಲ್ಲಿ time waste ಮಾಡೋದ್ಕಿಂತ ನೀನೇ ಬರಿಯಯ್ಯಾ ಅಂತಾನೆ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಯಾರು entertain ಮಾಡಲ್ಲ. ಬಟ್ ಬರಹವನ್ನ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದವರು ಯಾವಾಗ್ಲುನು ಅನುವಾದವನ್ನ ತಮ್ಮ ಒಂದು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಂಡಿರ‍್ತಾರೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ದೆ ಇರುವಂತ ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ್‌ಮುತ್ಲು ಇರ‍್ತವೆ. ಅದನ್ನ ನಾವು ಓದಿದಾಗ ಇನ್ನೊಬ್ರಿಗೆ ಹೇಳೋದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುತ್ತೆ. ಸೊ, ಆ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅನುವಾದಗಳು ಬಹಳ ಮಹತ್ವದ್ದು ಅಂತ ನಾನು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದೀನಿ. actually ನಾನು ಏನೇನೊ ಅನುವಾದ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿರ‍್ತೀನಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ. ನನಗೆ ಕೆಲವು ಸಲ ಸಮಯದ ಅಭಾವ ಇರುತ್ತೆ, ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಒತ್ತಡಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಮಾಡಕ್ಕಾಗಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಬಟ್ ಒಬ್ಬನು ಮಾಡ್ಬೇಕಾದಂಥ, ಖಂಡಿತಾ ಮಾಡ್ಬೇಕಾದಂಥ ಕೆಲಸ ಅದು.

 ಕೇಂದ್ರ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಫೆಲೊಶಿಪ್ ಬಗ್ಗೆ, ಆ ಕುರಿತ ಯೋಚನೆಗಳು, ಯೋಜನೆಗಳು ಏನಿವೆ?

ಎರಡು ವರ್ಷ ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅಧ್ಯಯನ, ನಾನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದು ವಿಷಯ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಏನಂದ್ರೆ ಎಷ್ಟೋ ಫ್ರೆಂಚ್ writers ನನ್ಮೇಲೆ ತುಂಬ influence ಮಾಡಿದಾರೆ. ಹಳಬ್ರು ಹೊಸಬ್ರು ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಇಡೀ ಯೂರೋಪ್ ಅಥವಾ ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳ್ತಾ ಇದೇನೆ, ಯೂರೋಪ್ ಅಂತ ಹೇಳಲ್ಲ, ಒಂದು ಹೊಸ ವಿಚಾರಗಳ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯ ಸಂದರ್ಭ ಇದ್ದರೆ, ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಫ್ರೆಂಚ್‌ನಿಂದ ಬಂದಿದೆ. ಸುಮ್ನೆ ಅದರ history ಗಮನಿಸಿದ್ರೆ, linguistics ಬಗ್ಗೆ ಇರಬಹುದು, literary theories ಬಗ್ಗೆ ಇರಬಹುದು, ಈ ತರದ್ದೆಲ್ಲ ಅವ್ರಿಂದ ನಮಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಹ್ಯಾಗೆ ಬಂದಿದೆಯೊ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ತುಂಬ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದಾರೆ ಅವರು. ಯಾವುದೇ ಒಂದು structurlism ಬಗ್ಗೆ actually ಎಷ್ಟು ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸಿದಾರೆ ಅಂದ್ರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗುತ್ತೆ. ನಿರಚನವಾದ ಅಂತ ನಾವು ಮಾತಾಡ್ತ ಇದ್ವಿ. Deconstruction. structurlism, deconstruction ಎರಡೂ ಅವರ ಥಿಯರಿನೆ. ಅಂದ್ರೆ ಒಂದು ಕೃತಿಯನ್ನ ರಾಚನಿಕವಾಗಿ ನೋಡ್ಬೇಕು ಮತ್ತು ರಾಚನಿಕವಾಗಿ ಬರೆಯಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳಿದೋರು ಅವರೆ, ಅದನ್ನ ನಿರಚನೆ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಮತ್ತು ನಿರಚನಾ ವಾದದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳಿದೋರು ಅವರೆ. ಅಂದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಬಂದಿರೋದು. ಅಂದ್ರೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಏನು ಹೇಳೋಕೆ ಇಷ್ಟ ಪಡ್ತೀನಿ ಅಂದ್ರೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರಣದಿಂದಾನು ನನಗೆ ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಾಹಿತ್ಯ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಹಳ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದೆ.

ಸೊ, ನಾನು ಎರಡು ತರದ ವರ್ಕನ್ನ ಮಾಡೋವ್ನಿದೀನಿ. ಅಂದ್ರೆ ಒಂದು, ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ಅವರ ವಿಕಾಸ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಯ, 1850ರ ನಂತ್ರ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗು ಬೌದ್ಧಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಥಿಯರೀಸ್ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಆ ಥಿಯರಿಸ್ಟ್‌ಗಳ important ಅನಿಸುವ ಒಂದು ಅಥವಾ ಎರಡು ಲೇಖನಗಳನ್ನ ನಾನು ಅನುವಾದ ಮಾಡ್ಬೇಕಂತ ಇದೀನಿ. ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಅಬೆ ದುಬೈ ಅಂತ ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು, ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣದ ಹತ್ತಿರ, ಅಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಅವರು ಮಿಷನರಿಯಾಗಿದ್ರು. ಅವರು ಹಿಂದೂಯಿಸಂ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲ ತುಂಬ ಬರ‍್ದಿದ್ದಾರೆ. ಅವ್ರಿಂದ ಶುರು ಮಾಡ್ಬೇಕು. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಈಗಿನ contemporary literary theories, ಮಾರ್ಕ್ಸಿಸಂ ಈ ತರ ಏನೇನೊ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು portion. ಇನ್ನೊಂದು creative writings. ಕತೆಗಳನ್ನ, ಮೊಪಾಸನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇಲ್ಲಿವರೆಗುನು, representing stories, ಎಷ್ಟಾಗುತ್ತೆ ಅಷ್ಟು ಕತೆಗಳನ್ನ ಅನುವಾದ ಮಾಡಬೇಕಂತ ನಾನಿದೀನಿ. ಹೀಗೆ ಎರಡು ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ. ಒಂದು ಅವರ ವೈಚಾರಿಕ ವಿಕಾಸ ಹೇಗಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೇಲೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಆಗ್ತಾ ಇದೆ, ಹೇಗೆ ಆಗಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದು, ಅವರ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕತೆಗಳನ್ನೆ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಯಾಕಂದ್ರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಫ್ರೆಂಚ್ ಆರಂಭಿಕ ಕತೆಗಳಿವೆಯಲ್ಲ, ಮೊಪಾಸನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅವರದ್ದೊಂದು ಭಾಳ ಗಾಢವಾದ ಪ್ರಭಾವ ಇದೆ. ಅಂದ್ರೆ ಒಂದು structureನ್ನ ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಎಷ್ಟೊ ಜನ ಫ್ರೆಂಚ್ writers ಇದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವು writers ಇದಾರಲ್ಲ, ಬೇಸಿಕ್ writers, ಮೊಪಾಸ best example. ಎಷ್ಟು ಜನ translate ಮಾಡಿದಾರಂದ್ರೆ ಅವರನ್ನ ಈಗ್ಲುನು ಯಾರೋ ಒಬ್ರು ರೆಗ್ಯುಲರ್ ಸಾಹಿತಿಯೇನು ಆಗಿರಲ್ಲ ಅವ್ರು, ಬಟ್ ಒಂದು ಹೆಸರು ಬರಬೇಕನ್ನೊ ಹುಚ್ಚಿದ್ರೆ, ಅವರೊಂದು ಮೊಪಾಸನ ಕತೆನ translate ಮಾಡಿ ಕಳಿಸ್ತಾರವ್ರು, ಮತ್ತೆ ಪಬ್ಲಿಷ್ ಆಗುತ್ತದು. ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಭಾವ ಇದೆ. ಅದೂ ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅಷ್ಟೊಂದು finer aspects ಇವೆ ಆ ಕತೆಯಲ್ಲಿ. ಒಬ್ನಿಗೇನೋ ಒಂದು expectation ಇರುತ್ತಲ್ಲ, ಸಣ್ಣಕತೆಯ ಪ್ರಕಾರದಿಂದ ಒಂದು expectation ಇದ್ರೆ, ಅದು ಮೊಪಾಸನ ಕತೆಗಳು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿಮಗವನ್ನ fulfill ಮಾಡ್ತವೆ. ಸೊ, ಆ ತರ ಎಷ್ಟೋ ಲೇಖಕರಿದ್ದಾರೆ. ಸೊ, ಅವರದ್ದೊಂದು ಅನುವಾದ ಮಾಡ್ಬೇಕಂತ ಇದೀನಿ ನಾನು. ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ವರ್ಷ. 



ಈಗ ಕೆಲವು ಮಾಡಿದೀನಿ actually. ಕಮೂದು ‘ರೆಬೆಲ್’ ಅಂತ ಕೆಲವೊಂದು ಪರಿಕಲ್ಪನೆ - ಬಂಡಾಯದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಅದನ್ನ ಮಾಡಿದೀನಿ. ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನ ಏನ್ಮಾಡಿದೀನಿ ಅಂದ್ರೆ ನಾನು, ಯುರೋಪಿಯನ್ ಹಿಸ್ಟ್ರಿ ತುಂಬ ಇದೆ ಅದ್ರಲ್ಲಿ. ನಾನು ನಮ್ಮ ನೆಲಕ್ಕೆ ಯಾವ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು ಹೊಂದುತ್ತೋ ಆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಾರಗಳನ್ನ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿ ನಾನು translate ಮಾಡಿದೀನಿ. ಅದ್ರಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಇದೆ, ಅವರದೇನೋ ಯುರೋಪಿಯನ್ ರೆಫರೆನ್ಸ್‌ಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನ ಓದ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಇದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ನಾವು ನೋಡಿದ್ರೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನ ಅಂದ್ರೆ ಯಾರು ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಈಗ ಯಾರು ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಓದೋಕೆ ಇಷ್ಟ ಪಡ್ತಾರೆ ನೋಡಿ, ಅಥವಾ ಈ ಎಂಎ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಬಹುದು, ಅವರಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿಮರ್ಶಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ತರದ್ದೊಂದು ಪ್ರತೀತಿ ಇರುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ ಹೆಸರುಗಳನ್ನ ಚೆಲ್ತಾ ಇರ‍್ತಾರೆ ಎಲ್ರೂ. Actually ಈಗ ಆ ತರ ಸನಿವೇಶ ಇಲ್ಲ ಆದ್ರೆ ಬರೇ ಹೆಸರು ಹೇಳ್ತಾ ಹೋದ್ರೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, Accessibility ಇರಲ್ಲ ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ. ಅವ್ರೆಲ್ಲಿ ಸಿಗ್ತಾರೆ ಎಲ್ಲಿರ‍್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿರಲ್ಲ. ಈಗೇನು ಆ ತರದ ಸಮಸ್ಯೆ ಇಲ್ಲ. ಈಗ internetನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದ್ರೆ ಸಿಗುತ್ತೆ ನಿಮಗೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಆದ್ರು basic information ಸಿಗುತ್ತೆ. ಮುಂಚೆ ಎಲ್ಲ ನನಗೆ ಭಾಳ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗ್ತಿತ್ತು. ಹತ್ತು ಜನ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ writers ಹೆಸರು ಹೇಳಿಬಿಟ್ರೆ, ಆ ಹತ್ತೂ ಜನರನ್ನು ಬರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಓದ್ಬೇಕಾಗಿತ್ತು ನಾನು. ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹುಡುಕ್ಬಿಟ್ಟು. ಸೊ, ಆ ತರದ್ದೇನಾದ್ರು ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಯೋಜನ ಆಗಬಹುದೇನೊ ಅನ್ನೊದೊಂದು ಕೂಡ ಗಮನದಲ್ಲಿದೆ ನನಗೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ