Monday, September 20, 2010

ಕತೆಗಾರ ಕೇಶವ ಮಳಗಿ ಸಂದರ್ಶನ : ಕೊನೆಯ ಕಂತು

ನಿಮ್ಮ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಂವಾದಿಯಾಗಿ ಬರುವ ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯಗಳ ಬಳಕೆ ಇರುತ್ತೆ. ಗುಳೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನೋವು. ಕ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮ. ತಂದೆ-ಮಗ-ಪ್ರಿಯಕರ ಮೂರೂ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಸಂಬಂಧ ಈ ತರದ್ದು. ಇದರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನು?

ಅವು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೊಂದ್ಕೊಂಡಂಗೆ ಇವೆ ಅವು. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ ಅವು. ತಂದೆಯಾಗೋದು, ಮಗ ಆಗೋದು ಅಥವಾ ಆಕೆಯ ಪ್ರಿಯಕರ ಆಗೋದು ಮೂರೂ ಚಾನ್ಸಸ್ ಇದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಸೊ, ಯಾವುದು ಹೆಚ್ಚು domination ಇದೆ ಅದಾಗುತ್ತೆ. ಸೊ, ಈಗ ಗುಳೆಯಲ್ಲಿನು, ಆ ಕತೆ ಕಾನುಮನೆ ಬರೆಯೋದಿಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದೇನು ಅಂದ್ರೆ, ನಮ್ಮ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಗುಳೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರೋ ಸಮಸ್ಯೇನೆ ಅದು. ಈ early settlers ಇರ‍್ತಾರೆ ನೋಡಿ, ಅವರು ಅನುಭವಿಸುವ ಯಾತನೆಗಳಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಅವರಿಗ್ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತೆ actually. ಅಲ್ಲೇ ಜೀವನ ಮಾಡೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, ಅದು it is blend in itself. ಸಾಯೋದಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲಿ, ಮತ್ತಿನ್ನೇನಿಲ್ಲ. ಸಾಯೋದು ಅಥವಾ ಬದುಕಿದ್ದಂಗೆ ಸಾಯೋದು. ಆ ತರದ್ದೊಂದು ಹೊಸತಾದ opportunity ಇಲ್ದೆ ಇರುವಂಥ ಜಗತ್ತದು. ಗುಳೆ ಅನ್ನೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, ಅದು ಅವನಿಗೆ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನ ತೆರೆಯೋವಂಥ ಜಗತ್ತದು. ಬಟ್ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಎಷ್ಟೊಂದು sacrifice ಮಾಡ್ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ಏನೇನೊ ಇದೆ, ಬಹಳ complex ವಿಷಯಗಳನ್ನ ಅವನು sacrifice ಮಾಡ್ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. food ಅನ್ನೋದು ಬಹಳ ಒಂದು ತೋರಿಕೆಯ - ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣೋವಂಥದ್ದದು. ಬಟ್ ಅದರ ಬಗ್ಗೆನೆ ಮಾತಾಡ್ತಿರ‍್ತಾರೆ ಜನ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಉಳಿದಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಕ್ಕಾಗಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ..... ಹೊರಗಡೆಗೆ ಬರಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿರುತ್ತದು. ಸೊ, ಇವ್ರಿದಾರಲ್ಲ particularly first generation, early settlers ಇದಾರಲ್ಲ, ಅವ್ರಿಗೆಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ಸೆಟ್ಲ್ ಆಗ್ಲಿಕ್ಕೇ ಆಗಲ್ಲ. ಅದ್ಕೇ ಅವರನ್ನ settlers ಅಂತಾನೆ ಕರೀತಾರವರನ್ನ. ಬರಿ ಇದೇ ಅಲ್ಲ, ವಿಶ್ವ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗುಳೆ ನೋಡಿದ್ರುನು ನೀವು, ಮೊದಲ ಜನರೇಶನ್ನವರು ಅನುಭವಿಸುವ ಯಾತನೆ ಇನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅನುಭವಿಸಿರೋಲ್ಲ. ಆಮೇಲ್ನವರಿಗೆ ಭಾಳ ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತೆ ಅದರಿಂದ. ಯಾಕಂದ್ರೆ opportunity ಅದು, ಗುಳೆಯನ್ನೋದು. ಅಲ್ಲಿದ್ರೆ ಅವನಿಗೇನು ಇಲ್ಲ.

ಇವ್ರಿಗೇನು ಅಂದ್ರೆ, ಒಂದು - ಇದು ಆ ತರದ್ದೊಂದು ನೆಲದ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಸಂಬಂಧ ಇದೆ, ನೆಲದ ಜೊತೆ ಸಂಕೀರ್ಣ ಸಂಬಂಧ ಇರುತ್ತೆ. ಅದನ್ನ ಸುಮ್ನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬರ‍್ಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ಅದನ್ನ ಯಾರು ಬಿಡಬಹುದು ಅಂದ್ರೆ, ಯಾರಿಗೊಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೆಲೆ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅಂದ್ರೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಇರೋವ್ನು ಬಿಡ್ಬಹುದು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಶಿಕ್ಷಣನೇ ಅವನಿಗೆ ಆಸ್ತಿ. ಅಲ್ಲಿ convert ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟಿದೀವಿ ನಾವು. ನಮ್ಮ ಆಸ್ತಿಯನ್ನ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ convert ಮಾಡಿದೀವಿ ನಾವು. ಸೊ, ಅವನ ಶಿಕ್ಷಣ ಅವನು ಹಿಂಗೆ ಇಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ಅದು ಎಲ್ಲಿ ಬೇರು ಬಿಡುತ್ತೊ ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಜೀವನ ಮಾಡಬಹುದು, working place. ಬೆಂಗಳೂರೇ ಇರಬಹುದು, ಅಮೆರಿಕನೆ ಇರಬಹುದು. ಬಟ್ ಇವನಿಗೆ ಹಂಗಲ್ಲ ಅದು. very early settler ಇವ್ನು, ಈ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವ್ರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನು ಇರಕ್ಕಾಗಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿನು ಇರಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋದ್ರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದ್ರೆ, ಇಲ್ಲಿ create ಮಾಡುವಂಥ ಒಂದು ಸಂಕೀರ್ಣತೆ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದ್ರಿಂದಾಗಿ ಅವರು ಇನ್ನಷ್ಟು ತಲ್ಲಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗ್ತ ಇರ‍್ತಾರೆ. facilities ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ. ಸೊ, ಅದು ಅವರಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಿದ್ದು ಬದುಕು ಸಾಧ್ಯ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ಆಗ ಬರೋ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅದಿಲ್ಲ.

ಅವ್ವಿಯ ಅಪ್ಪ ದುಡಿಮೆ ಹುಡುಕ್ಕೊಂಡು ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಸಾಯೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, it is so common. ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೆ ಅಂತ ಅಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಜನ ಸಾಯ್ತಾರಂದ್ರೆ ಪಾಪ, ಈ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ಹೋಗ್ತಾರಲ್ಲ, ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಈ construction labour ಆಗಿಯೇ ಹೋಗ್ತಾರವ್ರು. ಅಲ್ಲಿ ನೂರು ಜನ ಹೋದ್ರೆ, ಒಂದು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಆದ್ರು ಸತ್ತಿರ‍್ತಾರೆ. ಆ ಇದ್ರಲ್ಲೆ ಬಿದ್ದು, ಇಲ್ಲ ಏನೊ ಒಂದಾಗಿ ಸತ್ತಿರ‍್ತಾರೆ. ಸೊ ಈ ತರ ಸುಮಾರು ನಡಿತಾನೇ ಇರುತ್ತೆ ಘಟನೆಗಳು. ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ನೋಡಿದ್ದೀನಿ. ಗುಲ್ಬರ್ಗಾ ಡಿಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆ ಹೋದ್ರೂನು ಇಂಥ ಕತೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ, ಯಾವ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದ್ರೂನು. ಆಮೇಲೆ ಕೆಲವು ಹಳ್ಳಿಗಳು full deserted ಆಗೇ ಇರುತ್ವೆ. ಯಾರಂದ್ರೆ ಫುಲ್ ಮುದುಕ್ರಿರ‍್ತಾರೆ. ಆಮೇಲೆ ಪೂರ್ತಿ ನಿಸ್ಸಹಾಯಕ ಮಕ್ಕಳಿರ‍್ತಾರೆ. ಮೂರ‍್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದವರು. ಅವರನ್ನ ಜೊತೆಗೇ ಕರಕೊಂಡೋದ್ರೆ ಆಮೇಲೆ ಹೋದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಮಾಡೋಕ್ಕಾಗಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಏನಾಗಿದೆ ಅಂದ್ರೆ ಆ ತರ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋಕೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಇವನಿಗೆ. ಸೊ ಕರಕೊಂಬಂದಿದಾನೆ. ಬಂದು ಏನಾಯ್ತು....ಗೊತ್ತು ನಿಮಗೆ.

ಸೊ, ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಮಾಜವನ್ನ ನಾವು ಕಟ್ಟೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇದ್ದಿದ್ದ್ರೆ, ಇಂಥ ಸರಿಪಡಿಸಲಿಕ್ಕಾಗದ ದುರಂತಗಳನ್ನ ತಡೀಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಈ ಗುಳೆ ನೋಡಿ, particularly rural ಗುಳೆ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಮಾತಾಡ್ತ ಇದೀನಿ. opportunities ಗುಳೆ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಮಾತಾಡ್ತ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನಂಥವರು ಗುಳೆ ಹೋಗೋದು ನನಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ದುಡ್ಡು ಬೇಕು ಅಂತ. ಸೊ, ಅವ್ರಿಗೇನಾದ್ರು ನಾವು ಒಂದು ಜೀವನವನ್ನ ರೂಪಿಸೊಕಾಗಿದ್ರೆ, ಈ ತರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ದುರಂತಗಳಿವೆಯಲ್ಲ, ಅವನ್ನ ತಪ್ಪಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು ಅಂತ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿತ್ತಾವಾಗ. ಆ ಕತೆ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ success ಆಗಿದೆ ಅನ್ನೋದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ.

ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳಲ್ಲೂ ಹರಿಯುವ ನೀರು, ನದಿ ಮತ್ತು ದಂಡೆ ಅಥವಾ ಬಂಡೆ, ಸ್ಥಾವರ - ಜಂಗಮದ ಒಂದು ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ, ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಥರ ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ‘ಬಾರೋ ಗೀಜಗ’ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನ ನೀವು ಹಾಡು ಮತ್ತು ಬದುಕು, ಕಲೆ ಮತ್ತು ಕಲಾವಿದ ಎನ್ನುವ ನೆಲೆಗೆ ಕೂಡ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದ್ದೀರಿ. ಇದನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರಿಸಿ.

ಒಂದನ್ನ ಒಂದು ಕೂಡ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋದೆ ಅಂತಿಮ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ. ಹಾಡು ಬದುಕನ್ನ ಕೂಡ್ಬೇಕು ಅಥವಾ ಬದುಕು ಹಾಡನ್ನ ಕೂಡ್ಬೇಕು. ಅದೇ ತರ ನದಿ ದಂಡೆಯನ್ನ ಮುಟ್ಟೋದು ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ ಬರ‍್ಬೇಕು, ಮತ್ತೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತೆ, ಮತ್ತೆ ವಾಪಾಸ್ ಬರುತ್ತೆ. ಈಗ ನೀರಾದ್ರು ಅಷ್ಟೆ. ನೋಡೋವ್ರಿಗೆ ಹರೀತಾ ಇದೆ ಅದು actually. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿರಂತರತೆ ಇದೆ. ಕಾಲದ ನಿರಂತರ ಪ್ರವಾಹ, ಬಟ್ ಅಲ್ಲಿರೊ ಬಂಡೆ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪಡೆದಿದ್ದು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ ಅದು. ಅದಲ್ಲೆ ಇದ್ರುನು, ಅದರ, ಹರಿವ ನೀರಿನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನ ಪಡೀತಾ ಇದೆ ಅದು, ನಿರಂತರವಾಗಿ. ಅದಂದ್ರೆ, ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬರೋ ನೀರು ಅದೇ ನೀರಾ ಅನ್ನೊ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ ನಾನು. ಬಟ್ ಎರಡೂ ಸತತವಾಗಿದ್ರೆ ಮಾತ್ರ, ಅಂದ್ರೆ, ಒಂದಕ್ಕೆ ಅಂಚಿರುತ್ತೆ, ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಅಂಚಿರಲ್ಲ. ಬಟ್ ಅವೆರಡುನೂ ಮಧ್ಯೆ ಸೇರ‍್ತಾನೆ ಇರ‍್ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ ಆವಾಗಾವಾಗ. ಅಂದಾಗ, ಈ ಸಂಘರ್ಷ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಇದು, ಸೇರಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂಥ ಸಂಘರ್ಷ ಅಲ್ಲ ಇದು. ಸೇರ‍್ತಾ ಇದ್ದಾಗ್ಲುನು conflict ಇರುತ್ತೆ. ಒಂದ್ಸಲ ಬಂದು ಹೊಡ್ದಾಗ ಜಾಸ್ತಿ ಇರುತ್ತೆ. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತೆ. ಒಂದ್ಸಲ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟು ಹಿಂದೆನೆ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಈ ತರ ದಂಡೆ ಮತ್ತು ನೀರು ಅಥವಾ ಹಾಡು ಮತ್ತಿದನ್ನೆ, ಬದುಕನ್ನೆ ತಗೊಳ್ಳಿ ನೀವು. ಎರಡೂ ಒಂದೆನೆ actually. ನನ್ನಂಥ ಕಲಾವಿದರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸ್ಕೊಂಡು ಹೇಳೋದಾದ್ರೆ, ಅವೆರಡರ ಸಂಘರ್ಷ ಹ್ಯಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ ಒಂದು ತಾದ್ಯಾತ್ಮವನ್ನು ಸಾಧಿಸೋದು. ಒಂದಿದ್ದುನು ಬೇರೆಯಾಗಿರುತ್ತೆ ಆವಾಗ actually. ಈ ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ಭಾಷೆ ತರ. ಎರಡೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಲ್ಲ ಬಟ್ ಎರಡೂ ಬೇರೆನೆ. ಹಾಗದು. ಸೊ, ಅವೆರಡನ್ನೂ ಸಾಧಿಸೋದರ ಕಡೆಗೇನೆ ಸಾಹಿತ್ಯಾನು ಇರಬೇಕು ಮತ್ತು ಜೀವನಾನು ಇರಬೇಕು. ಹಂಗಂತ ನಾನು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದೇನೆ. ಸೊ, ಅದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ತರ ಬರ‍್ತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಕಡಲತೆರೆಗೆ ದಂಡೆ ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟಾಗ್ಲುನು ಇದೇ ಇತ್ತು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ. ಬರೀತ ಬರೀತಾ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದ್ಕಡೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬಂದಿರಬಹುದು ಅದು, ಅಕ್ಷರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ discussion ಬರೋದು ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎರಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಂತ ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ತಿಳಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಈಗ್ಲೂನು ತಿಳ್ಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಅದು. ಹಾಡಿನ ಮಾಧುರ್ಯ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ, ಬದುಕು ಬೇರೆಯಲ್ಲ. ಎರಡಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಇರುತ್ತೆ ಮಾಧುರ್ಯ. ಬಟ್ ಅದನ್ನ ಸಾಧಿಸೋ ಬಗೆಯಿದೆಯಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಈಗ finest singer ಆಗ್ಬೇಕು, ಏರಿಳಿತಗಳಿರ‍್ಬೇಕು ಅಂತಾದ್ರೆ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ಪರಿಶ್ರಮ ಇರುತ್ತಲ್ಲ. ಹಾಗೇನೆ ನಾವು ಈ ಜೀವನಾನ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಒಂದು ಪರಿಶ್ರಮ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಪರಿಶ್ರಮ ಅಂದಾಗ ಸಂಘರ್ಷಗಳಿರುತ್ತೆ, ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿರುತ್ತೆ, ಬಿಟ್ಕೊಡೋದಿರುತ್ತೆ, ಪಡ್ಕೊಳ್ಳೋದಿರುತ್ತೆ. ಸೊ, ಇವೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಸೇರಿ ಸೇರಿನೆ ಏನಾದ್ರು ಒಂದು ಕೃತಿನೂ ಆಗೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇದೆ, ಜೀವನಾನು ಆಗೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇದೆ. ಇಲ್ದೆ ಇದ್ದಾಗ negative ಇರುತ್ತೆ ಬರಿ. ಅಥವಾ positive ಇರುತ್ತೆ. ಜೀವನ ಹಾಗಿರಲ್ಲ actually. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಹಂಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕಾದ್ರುನು actually ಅವನ ಸಂಘರ್ಷ ಇರೋದು ಅದೇನೆ. ಅದನ್ನು ಹೇಳ್ತಾ ಇರೋ ಕಥಾಪಾತ್ರದ ಸಂಘರ್ಷ ಹಂಗೆ ಇದೆ. ಸೊ, ಅವನೇನನ್ನೊ ಅದ್ರಿಂದ ಪಡ್ಕೊಂಡ ಅಂದ್ರೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನಾನು ಇತ್ಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲೂ conclude ಮಾಡಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಕತೆಗಳನ್ನ. ಬಹಳ, ತೀವ್ರ ವಿಷಾದವಿದೆ actually ಅವನು ಹೋಗಬೇಕಾದ್ರೆ. ಅಂದ್ರೆ ಇಬ್ರಿಗೂ ತೀವ್ರ ವಿಷಾದವಿದೆ. ಬಟ್ ಹಂಗಂತ ಮತ್ತೆ ಇಬ್ರುನು ಭೇಟಿಯಾಗ್ತಾರ ಅಂತಾನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೇ ವಿಷಾದ ಇದ್ರೂನು ಏನೋ ಒಂದು ಪಡ್ಕೊಂಡಿದಾರಲ್ಲ, ಸೊ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೋಗ್ತಾರೆ ಅವರು. ಅವನಿಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ವಿಷಾದ ಇರುತ್ತೆ ಅಂದ್ರವನಿಗೆ ಅವನು ಅವಳಿಗೆ ವಿಷ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಹೋಗ್ತಾನಲ್ಲ ಆವಾಗ almost ಕುಸಿಯೋತರ ಇರ‍್ತಾನವನು. ಆಮೇಲೇನೊ ನೆನಪಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತಾಯಿ ಸತ್ತಿರೋದು ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ಅಂದ್ರೆ, ಅವನು emotionally ಅಷ್ಟೊಂದು weak ಆಗ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ ಈ relations ಬಗ್ಗೆ ಅಂತ ಹೇಳೋದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಆಗಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ತಂತ್ರವಾಗಿ ಅಂಥಾದ್ದೊಂದನ್ನ ನಾನೇನೂ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಗೊಂಡ್ಬಂದಿಲ್ಲ ಅದನ್ನ. ಬಟ್ ಇದೆಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಅಂದ್ರೆ ಇಲ್ಬಂದಾಗ, ಇವಳನ್ನ ನೋಡಿದಾಗ ಏನೇನೊ ಏನೇನೊ ಬಿಚ್ಕೊಡ್ತಾ ಇವೆ ಅವನಿಗೆ. ಭಯಾನಕವಾದದ್ದು ತುಂಬ ಇದೆ ಅದ್ರಲ್ಲಿ, ಅವನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ. he has just over come it. ಸೊ, ಸ್ವಾರ್ಥ ಇಲ್ದೇ ಇರೋವಂಥ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಾಗಬಹುದಾ ಅನ್ನೋ ಹುಡುಕಾಟ ಇದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಸೊ, ಇರಬಹುದೇನೊ ಎನ್ನೊ ವಿಷಾದದಿಂದ ಹೋಗ್ತಾನವನು ಅಷ್ಟೆ.




ಚಿತ್ರಕೃಪೆ :ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ದೀಪಾವಳಿ ವಿಶೇಷಾಂಕ 2008

No comments: