Tuesday, December 20, 2011

ತುದಿಯೆಂಬೋ ತುದಿಯಿಲ್ಲ....!

ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಜೀವಿ ನಿಷ್ಪಾಪಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ದಾರ್ಶನಿಕರು, ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು. ವರ್ತಮಾನದ ಈ ತತ್‌ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಪಾಪದ ಲೇಪವಿಲ್ಲ. ಪಾಪವೇನಿದ್ದರೂ ಅದು ಈ ಕ್ಷಣದ್ದಲ್ಲ, ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪಾಪದ ಸೂತಕವಿಲ್ಲ. ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, "ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಈಗ" ಸ್ಥಿರನಾಗು, ಅದೇ ಪರಮಶಾಂತಿಯ ತಾಣ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಈಚೆಗೆ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಮನಶ್ಶಾಂತಿ-ನೆಮ್ಮದಿಗಳನ್ನು ಗುತ್ತಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗುರುಗಳು. ತಮಾಷೆ ಎಂದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯೂ ನಾವಿರುವುದೇ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ. ಅದು ನಮಗೆ ಹೊರಲಾರದ ಹೊರೆ, ಬೋರು, ಸಂಕಟ! ನಮಗೆ ಅದು ಗೊತ್ತಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೆ ನೀರವ, ನಿಶ್ಚಲ, ನಿಶ್ಶಬ್ದದ ಕ್ರಿಯಾಶೂನ್ಯ-ಕ್ರಿಯಾಹೀನ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೇನು ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ! ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಕ್ರಿಯಾಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದೂ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲೇ ಇರುವುದು ಒಂದು ಥರ ಯಂತ್ರದಂತೆ, ಬದುಕಿಯೂ ಸತ್ತಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ನೆನಪುಗಳು, ಭೂತ-ಭವಿಷ್ಯದ ನಂಟಿನ (ವ್ಯಕ್ತ ಮಧ್ಯ!) ಅಂಟು ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಏನುಂಟು? ಹಾಗೆ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಈ ಶಾಂತಿಗಿಂತ ಆಗಾಗ ಭೂತಕಾಲಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಿರುವಷ್ಟೂ ಭವಿಷ್ಯತ್ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಜೀಕಿ ಜೋಕಾಲಿಯಾಡುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟವಾದದ್ದು. ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲೇ ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿ ನಾಟಕ ಸಿನಿಮಾ ಎಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿರುತ್ತಿತ್ತು! ಹಾಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭೂತಕಾಲದ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಮಾನದ ಬೀಜಗಳನ್ನೋ ಭವಿಷ್ಯದ ಚಿಗುರುಗಳನ್ನೋ ತಡಕಾಡುವ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾದಂಬರಿ, ಈ ಸಾಲಿನ ಮ್ಯಾನ್ ಬುಕರ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ದ ಸೆನ್ಸ್ ಆಫ್ ಎನ್ ಎಂಡಿಂಗ್. ಇದನ್ನು ಬರೆದವರು ಲಂಡನ್ನಿನ ಜ್ಯೂಲಿಯಾನ ಬಾರ್ನೆಸ್.
ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೀಮಿತ ನೆಲೆಯಿಂದ ‘ಕಾಲ’ವೇ ಹೀರೋ. ಭೂತಕಾಲವನ್ನು ವರ್ತಮಾನದಿಂದ ಅಥವಾ ಊಹಿಸಬಹುದಾದ ಒಂದು ಭವಿಷ್ಯದ ಕ್ಷಣದಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಸಾಪೇಕ್ಷವಾದ ಒಂದು ಸಂಭವನೀಯತೆ. ಅದು ಖಚಿತವೋ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವೋ ಅಲ್ಲ....ಇತ್ಯಾದಿ. ಇನ್ನೊಂದು ನೆಲೆಯಿಂದ (ಇದೂ ಸೀಮಿತ) ನೋಡಿದರೆ ಇದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ತಾತ್ವಿಕ ಆಯಾಮಗಳ ಗಂಭೀರವಾದ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಯಾರೋ ಹುಡುಗಿ ಕೈಕೊಟ್ಟಳೆಂದೋ, ಪಿಯುಸಿಯಲ್ಲಿ ಫೇಲ್ ಆಗಿದ್ದಕ್ಕೋ, ಕೊನೆಗೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಹಾಕಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂದು, ಸೆಲ್ ಫೋನ್ ಕೊಡಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂದೆಲ್ಲ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಲ್ಲ. ವೇದವ್ಯಾಸರ ಮಗ ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನರ ಪಾಯೋಪವೇಶದ ಸನ್ನಿವೇಶ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನೀವು ಓದಿರದಿದ್ದರೆ ಭೈರಪ್ಪನವರ ಪರ್ವ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಿ, ಓದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಓದಿ. ಅದು ಸಾಲದು. ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಕಮೂ ಬರೆದ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಕುರಿತ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯನ್ನು ಓದಿಕೊಳ್ಳಿ. (ರುಚಿಗೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಎಂಬಂತೆ ಈ ಕುರಿತ ಕನ್ನಡ ಲೇಖನ ಕೇಶವ ಮಳಗಿಯವರು ಇತ್ತೀಚಿಗಷ್ಟೇ ಹೊರತಂದ ‘ಸಂಕಥನ’ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.) ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ, ಕಾಲ ಎರಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬೇಕಾದ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಹದವಾಗಿ ಕಾಮದ ಬಿಸಿ ಹಬೆಯಾಡುವಂಥ ಪ್ರೇಮದ ಕತೆಯೂ, ಅದರ ಅಮರತ್ವದ ಅಥವಾ ಕ್ಷಣಭಂಗುರತೆಯ ಚರ್ಚೆಯೂ ಇದೆ. ಈ ಕತೆ, ಕುತೂಹಲದ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್, ಪ್ರೇಮದ ತಲ್ಲಣ, ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ, ಕೈತಪ್ಪಿ ಹೋದವಳ ಕುರಿತ ಬಿಟ್ಟೂಬಿಡದ ಮೋಹದ ಎಲ್ಲ ವಿಚಾರ ಬಿಟ್ಟು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಕಾಲ ಎರಡರ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೊರೆಯುತ್ತೇನೆ, ಯಾಕೆಂದರೆ ನೀವು ಕಾದಂಬರಿ ಓದುವಾಗ ನಿಮಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಜಾ ಉಳಿಸಬೇಕಲ್ಲ ಅಂತ ಅಷ್ಟೆ!


Time Present 

and Time Past
Are both perhaps
Present in
Time Future
And
Time Future
Contained in
Time Past.
-T S Eliot

ಈ ಮಾತನ್ನು ಹಿಂದೆಯೂ ಒಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲಿಯೋ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ , ‘ಕಾಲ’ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಗಮನಿಸಬಹುದಾದ ಮಾತು. ದ ಸೆನ್ಸ್ ಆಫ್ ಎನ್ ಎಂಡಿಂಗ್ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರೇ ನೋಡಿ. ಅದು ನಿಜವಾದ ಎಂಡಿಂಗೇನಲ್ಲ. ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಭಾವನೆಯಿದು ಅಷ್ಟೆ. ಇವತ್ತು ಸಂಜೆ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತನಾಗಲಿರುವ ಒಬ್ಬ ಉದ್ಯೋಗಸ್ಥನ ಭಾವನೆಯದು. ಕ್ಯಾನ್ಸರ್‌ನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ತಯಾರಾಗುತ್ತ ಹೊಂದುವ ಭಾವವದು. ಅಥವಾ ಒಂದು ವಯಸ್ಸಿನ ಬಳಿಕ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತ ಎಲ್ಲ ಮುದಿವಯಸ್ಸಿನವರಲ್ಲೂ ತೀವ್ರಗೊಳ್ಳುವ ಭಾವವಿದು. ಈ ಬಿಂದುವಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ನೋಡುವುದು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಸ್ಥಾಯೀ ಭಾವ.  ಟಾಲ್‌ಸ್ಟಾಯ್ ಅವರ ಇವಾನ್ ಇಲಿಚ್ಯ ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸಾಯುತ್ತೇನೆ ಅಥವಾ ಸಾಯುವುದೊಂದೇ ಇನ್ನುಳಿದಿರುವುದು, ಎದುರು ನೋಡಬಹುದಾದ್ದು ಎನ್ನುವುದು ಖಚಿತವಾದದ್ದೇ ತನ್ನ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬದುಕುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾದರೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವ ಇವಾನ್ ನಡೆಸುವುದು ಕೂಡಾ ತನ್ನದೇ ಬದುಕಿನ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟೆಮ್.  ಈ ಕಾದಂಬರಿ ತೊಡಗುವುದೆ I remember... ಎನ್ನುವ ಸೊಲ್ಲಿನಿಂದ. ಕೆಲವೇ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಈ ಮಾತು ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ:

This ... isn't something I actually saw, but what you end up remembering isn't always the same as what you have witnessed.

ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಪಡಿಮೂಡುವ ಚಿತ್ರ, ಚಿತ್ರವಾಗಿರದೇ ಕೇವಲ ಸದ್ದು ಅಥವಾ ನೆರಳಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಅದರ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಒರಿಜಿನಲ್ ಆಗಿ ಉಳಿದುಬರುವುದು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಮತ್ತೆ ಸಾಪೇಕ್ಷವಾದದ್ದೇ!

William Hazlit ಬರೆದ ಒಂದು ಸುಂದರ ಮಾತು ಗಮನಿಸಿ:

"A sage philosopher, who was not a very wise man, said that he should like very well to be young again, if he could take his experiences along with him. Thus ingenious person did not seem to be aware, by the gravity of his remark, that the greate advantage of being young is to be without this weight of experience, which he would fain place upon the shoulders of youth, and which never comes too late with years."

ವಯಸ್ಸಾದವನೊಬ್ಬನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯೊಂದಿಗೇ ಯೌವನಕ್ಕೆ ಮರಳುವ ಒಂದು ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೆ...(ಆಹಾ ಯಯಾತಿಯೇ!) ಬಹುಷಃ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಇರಲಿ ನಮಗೂ ಎನಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಯಿದು. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯೇ ಯೌವನದ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕುವ ಬೇಡಿಯಂತಾದರೆ ಅಂಥ ಯೌವನ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು, ಯಾತಕ್ಕಾದರೂ ಬೇಕು! ಹುಚ್ಚಾಟಗಳಿಲ್ಲದ್ದೂ ಒಂದು ಯೌವನವೆ! ಅಂಥ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನೇ ಮಾಡದ ಒಂದು ಯೌವನವನ್ನು ಮುದಿತನದಲ್ಲಿ ಹೊರಳಿ ನೋಡುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ!!

ಮನುಷ್ಯ ಅನುಭವಗಳ ಭಾರಕ್ಕೆ ಹೆದರುತ್ತಾನಂತೆ!, ಕಾರ್ನಾಡರ ಯಯಾತಿ ನಾಟಕದ ಪುರು ಹೇಳುವ ಮಾತಿದು, ಅಪ್ಪನ ‘ಅಕಾಲ’(!) ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವನ್ನು ತಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅದೇ ಆಗ ಮದುವೆಯಾದ ತನ್ನ ಯೌವನವನ್ನು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟ ಮಗ!

ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ವಿಷಾದ, ನೋವುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಯೌವನದ ಒಂದು ದುಡುಕು, ರಭಸ, ಹುಚ್ಚು, ಪ್ರಯೋಗಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಸಮಯತೆ ಅದರ ಬೆಲೆ ದುಬಾರಿಯಾದರೂ ನಮಗೆ ಬೇಕು. ಈ ತಪ್ಪುಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜೀವಬಲಿಯನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತವೆ! ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಂಥ ಘಟನೆಗೆ ತಿಳಿದೋ ತಿಳಿಯದೆಯೋ ನಾವು ಕಾರಣರಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯೂ ಒಂದು ಆಯಾಮದಿಂದ ಕೊಲೆ ಕೂಡಾ ಆಗಿರುತ್ತ, ಆ ಕೊಲೆಗಡುಕತನದ ಹೊಣೆ ಹಲವರ ಮೇಲೆ ಸೂತಕದ ಛಾಯೆಯನ್ನು ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಚಾಚುವಾಗ, ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಸತ್ತವರು ಒಮ್ಮೆಗೆ ಸತ್ತು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಅಮರರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ, ಬದುಕಿದವರು ದಿನವೂ ಸಾಯುತ್ತಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವಾಗಲೇ  ಪೋಸ್ಟ್‌ಮಾರ್ಟೆಂ ಎದುರಿಸುತ್ತ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ! ಇವರಿಗೆ ಕಾಲ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಒಂದು ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಮೊದಲಿಗೇ ತಾನು ಸಾಗಬಹುದಾದ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತದಾದರೂ ಹಾಗೆ ಅದು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿತ್ತೆಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುವುದು ಮಾತ್ರ ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆಯೇ. ದಿನಚರಿಯ ಹಾಳೆಗಳು ಹೇಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟನ್ನು ಹೇಳಿ ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ಹೇಳದೆಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಂಚುಹಾಕಿ ದಣಿಸುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ನಿಗೂಢವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುವ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಕೂಡಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಕುಣಿಕೆ ಹಿಡಿದು ಕುಣಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹೇಳಿ ಹೋಗು ಕಾರಣಾ ಎಂದು ಸಿ.ಅಶ್ವಥ್ ಆರ್ತವಾಗಿ ಮೊರೆಯಿಡುತ್ತಿರುವಂತಿರುತ್ತದೆ ...

ಪ್ರಥಮ ಮಹಾಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಸಂಗತಿಗಳೇನು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಚರಿತ್ರೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸುರುವಾಗುವ ಚರ್ಚೆ ಇಂಥ ‘ಇದು’ ಕಾರಣ ಎಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಗೊಳಿಸುವ, ಮಿತಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಹಾದಿತಪ್ಪಿಸಬಲ್ಲ ಸಂಗತಿ ಎನ್ನುವತ್ತ ತಿರುಗುತ್ತದೆ. ‘ಇದು’ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗಲೇ ನಾವು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿಕ್ಕಿ ಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ, ನಮ್ಮದೇ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ, ಅಂದರೆ ನಾವು ‘ಇದೇ’ ಕಾರಣ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ. ಅಲ್ಲಿಗೆ, ವಸ್ತು ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ಚರಿತ್ರಕಾರ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರಿಸಿದ ಚರಿತ್ರೆಯ  ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ (ಚರಿತ್ರೆಯೇ ಅಲ್ಲ, ಚರಿತ್ರಕಾರ ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಚರಿತ್ರೆಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ) ದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕಾರಣ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಚರಿತ್ರಕಾರನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು  - ಅವನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ - ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ! (ಪುಟ 12)

ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಬೇಡಿ. ಇದು ಸ್ಯಾಂಪಲ್ ಅಷ್ಟೆ.

ಹಾಗಾದರೆ, ಏನು ಈ ಚರಿತ್ರೆಯೆಂದರೆ? ನೆನಪುಗಳ ಅಸಮರ್ಪಕತೆಯು ದಾಖಲೆಗಳ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಆಕೃತಿಗೆ ತಲುಪಲು ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ! ಟಿಪ್ಪು ಮತಾಂಧ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಆತ ಪರಧರ್ಮಸಹಿಷ್ಣುವಾಗಿದ್ದ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಹಾಗೆಂದು ಸಾಧಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಎರಡೂ ಪಂಗಡದವರಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಆಧಾರಗಳಿವೆ ಎಂದಾದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದನ್ನೇ ಖಚಿತವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ದಾಖಲೆಗಳಿಲ್ಲ ಎಂದಾಯಿತು. ಅವನ ಕಾಲದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಬಲ್ಲ ಕೆಲವೇ ಹಣ್ಣುಹಣ್ಣು ಮುದುಕರ ನೆನಪುಗಳ ಮಿತಿ ಮತ್ತು ಅಸಮರ್ಪಕತೆಯನ್ನು ಈ ದಾಖಲೆಗಳ ಗೊಂದಲವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ದಾಖಲಿಸುವುದು ಚರಿತ್ರೆ! Patrick Lagrange (ಮತ್ತೆ ಫ್ರೆಂಚ್) ಹೇಳಿದ ಅರ್ಥವಂತೆ ಇದು. (ಪುಟ 17)

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚರ್ಚೆ ಇದೆ. ದಾಖಲೆಗಳೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ತಿತಿಯನ್ನು ಖಚಿತವಾಗಿ ಊಹಿಸಿತೆಗೆಯಬಹುದಾದ್ದರಿಂದ ದಾಖಲೆಯೇ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಹೊರಳುದಾರಿ. ಯಾವಾಗ, ಟಿಪ್ಪುವಿನ ಕತೆ ಬಿಡಿ. ಒಬ್ಬ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಬರೆದಿಟ್ಟ ಸೂಯಿಸೈಡ್ ನೋಟ್ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ‘ನನ್ನ ಸಾವಿಗೆ ಯಾರೂ ಕಾರಣರಲ್ಲ’ ಎನ್ನುವ ತರದ್ದು ಏನೋ ಒಂದು. ಆದರೆ ಜನ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಸುದ್ದಿಗಳು ಹಬ್ಬುತ್ತವೆ. ಲವ್ ಇತ್ತಂತೆ. ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದಳಂತೆ ಇತ್ಯಾದಿ. ಅಂದರೆ ಕ್ರಿಯೆ ಏನೋ ಒಂದು ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಊಹಿಸುವಲ್ಲಿ ವದಂತಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಖಚಿತವಾದ ಮಾಹಿತಿ ಕೂಡಾ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹುಡುಗನ ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಅವನ ಫೋನ್ ಕಾಲ್‍ಗಳ ದಾಖಲೆ, ಪತ್ರಗಳು, ದಿನಚರಿ, ಫೋಸ್ಟ್‌ಮಾರ್ಟೆಮ್ ರಿಪೋರ್ಟು ಇತ್ಯಾದಿ ಆತನ ಸಾವಿನ ಮತ್ತು ಅವನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಬರೆಯಲು ಬೇಕಾದ ಖಚಿತವಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಚರಿತ್ರಕಾರನನ್ನು ಅಥವಾ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನೇ ನಾವು ಕೀಳಂದಾಜು ಮಾಡಬಾರದು.

ಇಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಒಬ್ಬ ಹದಿಹರಯದ ತರುಣ ತನ್ನಿಂದ ಒಬ್ಬಳು ಹದಿಹರಯದ ಹುಡುಗಿ ಗರ್ಭವತಿಯಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಬರೆದಿಟ್ಟ ಎರಡು ಶಬ್ದ ‘sorry mum' ಎಂಬುದಷ್ಟೇ. ಹುಡುಗರು ತೀರ್ಮಾನಿಸುವ ತಾತ್ವಿಕ ನೆಲೆ ಕುತೂಹಲಕರವಿದೆ. ಹುಡುಗನ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕ ನಿರ್ಧಾರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇದು: ಹುಡುಗಿ ಗರ್ಭ ತೆಗೆಸಲು ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ, ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯಾಗುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವದ ಆಗಮನವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿಗೆ ಒಂದೋ ಮಗುವನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬರದಂತೆ ತಡೆಯಬೇಕು, ಅದಾಗದಿದ್ದರೆ ತಾನು ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು! ಮೊದಲನೆಯದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯೇ ಉಳಿದಿರುವ ದಾರಿ. ಲಾಜಿಕ್ ಪರ್‌ಫೆಕ್ಟ್.

ಈ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಇನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಒಳಗಿನ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರು ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ ನಡೆದರೆ, ಮುಂದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಸರಿಸುಮಾರು ಇದರ extended version ಎಂಬಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕೊಂದುಕೊಂಡವ ಬರೆದ ಸೂಯಿಸೈಡ್ ನೋಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ಲಾಜಿಕ್ಕನ್ನು ಬದುಕಿರುವ ಮಂದಿಗೆ ಒದಗಿಸಿಯೇ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ.

ಬದುಕು ಎನ್ನುವುದು ನಿನಗೆ ನೀನು ಕೇಳದೆಯೇ (application ಹಾಕದೆಯೇ) ಸಿಕ್ಕಿದ ಗಿಫ್ಟ್. ಹಾಗೆ ಬದುಕು ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತು ಎಂದು ಅದನ್ನು ಬದುಕಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ತಾತ್ವಿಕ ಕರ್ತವ್ಯವಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಅವನು ತನಗೆ ಬದುಕು ಯಾವ ಶರತ್ತು-ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ (ನೀವು ಒಬ್ಬ ದರಿದ್ರನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಹಲವು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊರಬೇಕಾದ ಹಿರಿಯ ಗಂಡುಮಗನಾಗಿ ಕುಡುಕ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಅತ್ಯಂತ ಕುರೂಪಿಯಾದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಅಂಗವಿಕಲನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ) ಮತ್ತು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ರೂಪುರೇಷೆಗಳೇನು ಎನ್ನುವುದು (ಗುರಿ-ಧ್ಯೇಯ-ಉದ್ದೇಶ-ತೆರೆದಿರುವ ಮತ್ತು ಮುಚ್ಚಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ನೋಡಿ, ನಮ್ಮ ಜಾತಿ, ದೇಶ, ಭಾಷೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೇ ಸಾಕಷ್ಟನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವಲ್ಲವೆ? ಅದನ್ನೇನು ನಾವು apply ಮಾಡಿ ಇದೇ ಬೇಕು ಅಂತ ಕೇಳಿರುತ್ತೇವಾ?) ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಕಷಃಕ್ಕೊಡ್ಡಬೇಕು. ಇದು ಅವನ ಕರ್ತವ್ಯ. ಆಮೇಲೆ ಅವನಿಗೆ ಬೇಡಾ ಈ ಗಿಫ್ಟ್ ತನಗೆ ಅನಿಸಿದರೆ....ಎಸೆದು ಬಿಡುವುದು ಸರಿ. ತಾರ್ಕಿಕ ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸಬೇಕಾದುದು ನೈತಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಕರ್ತವ್ಯವೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. (ಪುಟ 48)

ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇರೆ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿ ಇದನ್ನ ನೋಡಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕನ್ಯಾದಾನ ಎಂದು ಮನೆಮಗಳನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ದಾನ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಮುಗಿಯಿತು, ದಾನಿಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಹಕ್ಕೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಮದುಮಗನಿಗೆ ಅದು ದತ್ತ. ದಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮನುಷ್ಯ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಬೇಡಾ ಈ ದಾನ ತನಗೆ ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅವನದನ್ನು ಎಸೆದುಬಿಡಬಹುದೆ? ಪರಭಾರೆ ಮಾಡಬಹುದೆ? ಅಥವಾ, ಅಂಥ ದಾನವಸ್ತುವಿಗೇ ಯೋಚಿಸಬಲ್ಲ ಮೆದುಳು ಇರುವುದರಿಂದ ಅದು ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳಬಹುದೆ? ಅಥವಾ ದಾನಕೊಟ್ಟ ಮನುಷ್ಯನೇ ಅದನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕೇಳುವುದೋ, ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವುದೋ ಮಾಡಬಹುದೆ? ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಬಂದು ಈ ಪರಿತ್ಯಕ್ತ ದಾನವಸ್ತುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದೆ? ಯಾರ್ಯಾರ ಅಧಿಕಾರ ಎಷ್ಟು, ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಸಂಗತಿ ಯಾವುದು? ಲಾಜಿಕಲ್ ಫಿಲಾಸಫಿ ಏನು ಹೇಳುತ್ತದೆ?

ತಮಾಷೆ ಎಂದರೆ ಲಂಡನ್ನಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಇದನ್ನು ಮಾನಸಿಕ ಅಸಮತೋಲನದಿಂದ ಅರಳುವ ಮುನ್ನವೇ ಬಾಡಿದ ಹೂ ಎಂದು ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿ ತೆಪ್ಪಗಾಗುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೂ ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜುಗುಪ್ಸೆ, ಮಾನಸಿಕ ಖಿನ್ನತೆ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ನೊಂದು.....ಎಂಬ ಕಾರಣಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ಈ ಬದುಕು ಕೊನೆಗೂ ಕೊಡಬಹುದಾದ್ದು ಕೆಲವು ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ತುಂಬ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡವರ ಸಾವು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ಅವರು ನಮ್ಮ ಸಂಗ-ಸಹವಾಸ-ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ತೊರೆದು ಹೊರಟು ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಕಾಯಿಲೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ಆಗಬೇಕಿರುವುದೆಲ್ಲ ಇರುವಾಗಲೇ ವಯಸ್ಸಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೆ ಮರೆತು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಸ್ತರಾದಂತೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಲೆಕ್ಕದಿಂದ ಬಿಟ್ಟೇಬಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೆಳಕು ಮೂಡುವ ಮೊದಲೇ ಎದ್ದು, ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಮುಗಿಸಿ, ನಿನ್ನೆಗೂ ಇವತ್ತಿಗೂ ಏನೇನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದಂತೆ ದಿನಾಂಕ, ವಾರ ಕೊನೆಗೆ ತಿಂಗಳು ಸಹ ಮರೆತುಹೋಗುವಂತೆ ಬದುಕುತ್ತ, ಅದೇ ಆಫೀಸು, ಅದೇ ಸಿಡುಕುಮೋರೆ ಬಾಸು, ಸಣ್ಣತನದ ಧೂರ್ತಮನಸ್ಸಿನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು, ರಾಜಕೀಯ, ನಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನೀರಿಲ್ಲ, ಗ್ಯಾಸು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಪೆಟ್ರೋಲು ಕೈಗೆಟಕುತ್ತಿಲ್ಲ, ಸಿಟಿಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದರಿದ್ರ ಬೆವರು-ಸಾರಾಯಿ-ಶೀತನೆಗಡಿಯವರ ಸಿಂಬಳ ಕೆಮ್ಮು ಸೆಕೆಯ ಜೊತೆ ಗುದ್ದಾಟ, ಸಂಜೆ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಧೂಳು ಮೆತ್ತಿ ಬಂದರೆ ಕರೆಂಟಿಲ್ಲ, ಹೆಂಡತಿಯ ಮೋರೆ ನೋಡಿದ್ದೇ ಕೆಂಡಾಮಂಡಲ ಸಿಟ್ಟುಬರಿಸುವ ಸುಟ್ಟ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು.....ಏನು ಜೀವನ ಎಂದರೆ? ಇದಾ ಬದುಕು? ಇದಕ್ಕಾಗಿಯಾ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದ್ದು, ಮಾಡುತ್ತಿರೋದು ಎನಿಸುವ ಘಳಿಗೆಯೊಂದು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಬದುಕು ನಿರರ್ಥಕ, ಅರ್ಥಹೀನ ಎನಿಸಿಯೇ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಕಮೂ ಇಲ್ಲೇ ಇದರಡಿಯಲ್ಲೇ ರಂಗೋಲಿಯಡಿಯಲ್ಲಿ ತೂರಿಕೊಂಡಂತೆ ಸುಖದ, ಉಲ್ಲಾಸದ, ಸ್ಫೂರ್ತಿಯ ಸೆಲೆಯೂ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಕಷ್ಟದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇ ಸುಖದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೂ ಕಾರಣವಾಗುವಂತೆ, ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ತಹತಹಿಸುವ ಬಂಧನದಿಂದಲೇ ಮುಕ್ತಿಗೊಂದು ಸೌಂದರ್ಯವೂ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗುವುದು ತಾನೆ? ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಜೀವನದ ಬಹುಮುಖ್ಯ ತಾತ್ವಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯೇ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಆತ. (ಕೇಶವ ಮಳಗಿಯವರು ಅನುವಾದಿಸಿದ ಅಲ್ಬರ್ಟ್ ಕಮೂನ ಲೇಖನ : ಅಸಂಗತ ವಾದ, ಪುಟ 15-19, ‘ಸಂಕಥನ’)

ಕಾದಂಬರಿ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತು ಚರಿತ್ರೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತದೆ.
We live with such easy assumptions, don't we? For instance, that memory equals events plus time. But it's all much odder than this. Who was it said that memory is what we thought we'd forgotten? And it ought to be obvious to us that time doen't act as a fixative,rather as a solvent. But it's not convenient - it's not useful - to believe this; it doesn't help us get on with our lives; so we ignore it.
( ಪುಟ 63)
ಕಾಲ ಮತ್ತು ಬದುಕು ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಅವನು ಗಳಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಹಣ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು, ಅನುಭವಗಳನ್ನು, ನೋವುಗಳನ್ನು, ಸುಖವನ್ನು, ಜ್ಞಾನವನ್ನು - ಹೀಗೆ, ಗಳಿಸುವುದು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಆದರೆ ಒಂದು ಕುದುರೆ ರೇಸಿನಲ್ಲಿಯೋ ಜೂಜಿನಲ್ಲಿಯೋ ನೀವು ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಹೂಡಿಕೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಮೈನಸ್ ಗಳಿಕೆ ಎನ್ನುವುದೊಂದಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇದ್ದಿದ್ದನ್ನು ಮೀರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ! ಬದುಕನ್ನು ಅಥವಾ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಗಳಿಸುವುದನ್ನು, ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಸಂಕೇತಗಳಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ಸಂಕಲನ, ವ್ಯವಕಲನ, ಗುಣಾಕಾರ ಮತ್ತು ಭಾಗಾಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಚಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವೆ? ಅಥವಾ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ನಾವು ತಲುಪಬೇಕಾದಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪದೇ ಹೋಗುವಂತಾದರೆ? ಯಾಕೆಂದರೆ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಕೆಲವೇ ವೈಚಿತ್ರ್ಯಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ಸಂಬಂಧಗಳು, ಜ್ಞಾನ, ಅನುಭವ, ಸುಖ - ಇವು ಒಂದೇ ಬಗೆಯ ಮಾನದಂಡಗಳಿಗೆ ಒಗ್ಗುವಂಥವೇ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ. ಇವು ಒಂದೊಂದೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಜಾಯಮಾನದವು. ಸಂಖ್ಯೆಗಳಂತೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಕಲನ, ವ್ಯವಕಲನ, ಗುಣಾಕಾರ ಮತ್ತು ಭಾಗಾಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಇವುಗಳ ಗಳಿಕೆ ಅಥವಾ ನಷ್ಟವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿಯಾದೀತು ಎನ್ನುವ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ಬೇರೇನು ಪರ್ಯಾಯವಿದೆ ನಮಗೆ?

ಸಂಬಂಧಗಳ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಮಗುವೊಂದು ಬರುವುದು ಸಂಕಲನ, ಜೀವವೊಂದು ಹೋಗುವುದು ವ್ಯವಕಲನ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಒಪ್ಪಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮೊದಲು ಒಬ್ಬನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಾಂಕುರವಾಗಿ, ನಂತರ ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನು ಕೂಡಿ ಗರ್ಭವತಿಯಾಗುವುದಾದರೆ, ಪುರುಷ ಎನ್ನುವುದು ವೇರಿಯೇಬಲ್ ಅಥವಾ ಕಾನ್‌ಸ್ಟಂಟ್ ಆಗಿ ಒಂದು ಪ್ರಮೇಯ, ಸ್ತ್ರೀ ಎನ್ನುವುದು ವೇರಿಯೇಬಲ್ ಅಥವಾ ಕಾನ್‌ಸ್ಟಂಟ್ ಆಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಮೇಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಒಂಥರಾ ಮ್ಯಾಟ್ರಿಕ್ಸ್ ತರ ಇರುತ್ತವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬ ಪುರುಷ ಕಾನ್‌ಸ್ಟಂಟ್ ಆಗಿಯೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವೇರಿಯೇಬಲ್ ಆಗಿಯೂ ಇರಬಹುದಾದಂತೆಯೇ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಮತ್ತು ಇದು ಕೇವಲ ವ್ಯವಕಲನ ಸಂಕಲನಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ ಗುಣಾಕಾರದ ಸಾಧ್ಯತೆಗೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಒಂದು ವಿದ್ಯಮಾನವಾಗಿದೆ!

ತಮಾಷೆಯೆಂದರೆ, ಸಂಬಂಧ ಎಂದರೆ ಬರೇ ಮಗುವಿನ ಹುಟ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲವಲ್ಲ! ಹೆಣ್ಣು ಪ್ಲಸ್ ಗಂಡು ಅಂದರೆ ಒಂದು ಮಗು ಎನ್ನಬಹುದಾದಷ್ಟು ಸರಳವಲ್ಲ ಇದು. ಇದು ಒಂದು ಸರಪಳಿಯಂಥ ವಿದ್ಯಮಾನವಾಗಿದೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಸಂಬಂಧ ಮಗುವನ್ನು ಮೀರಿದ್ದು ಕೂಡಾ. ಆದಾಗ್ಯೂ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಆಗಮನ ಅಥವಾ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾವು ಎಂಬುದು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಪುನರ್ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೊಡುವಷ್ಟು ಗಂಭೀರವಾದ ವಿದ್ಯಮಾನವೇ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಅದರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೇಂದ್ರ ಕೂಡಾ ಗುರುತರವಾದದ್ದು. ಒಬ್ಬನ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಸಂಗತಿಗಳೇನು ಎನ್ನುವುದು ಬದುಕನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಬಲ್ಲಷ್ಟು ಗಂಭೀರವಾದ ಸಂಗತಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಹುಟ್ಟು ಹಲವಾರು ಅನುಮಾನ, ನಿಗೂಢತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವಂತಾದಲ್ಲಿ ಅದು ಕೂಡಾ ಸಾಕಷ್ಟು ಗಂಭೀರ‍ವಾದ ಸಂಗತಿಯೇ. ಹಾಗೆ ಹುಟ್ಟುವ ಮಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲಂತೂ ಅದು ಒಂದು ಮಗುವಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯ ಪರಂಪರೆಗೇ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದಷ್ಟು ಗುರುತರವಾದದ್ದು. ಹಾಗೆಂದು ಸೂಯಿಸೈಡ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಲಾಜಿಕಲ್ ಅನಿಸುತ್ತದೆಯೆ? ಕಡಖ್ ಮೂರ್ಖತನ ಎಂದು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವಷ್ಟು ಇದು ಸರಳವೆ?

ಊಹಿಸಿ ನೋಡಿ, ಪರಾಶರ ಮುನಿ ಮತ್ಸಗಂಥಿಯನ್ನು ಮೋಹಿಸಿ ವ್ಯಾಸರ ಜನನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವಳು ಯೋಜನಗಂಥಿಯಾಗಿ ಶಂತನುವಿನ ಜೊತೆ ಕೂಡಿ ಭೀಷ್ಮನಿಗೆ ಪಟ್ಟ ತಪ್ಪಿಸಿ ಹುಟ್ಟಾ ಹೇತ್ಲಾಂಡಿಗಳಾದ ಮಕ್ಕಳ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಭೀಷ್ಮನ ಹುಟ್ಟಿನ ಕತೆಯೂ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ. ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅದರ ಅಪ್ಪನ ಎದುರೇ ನದಿಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಹೆಂಡತಿಯ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಮೋಹದಿಂದ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ತೆಪ್ಪಗಿದ್ದ ಅಪ್ಪನ ಮಗ ಈತ. ಅಪ್ಪ ಹೆಂಡತಿಯ ಮೇಲಿನ ಮೋಹದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಿಸಿಕ್ಕೊಂಡು ಇದನ್ನು ಎಸೆಯಬೇಡ ಎನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟ ಮಗು ಇದು, ಭೀಷ್ಮ. ತನ್ನಿಂದಲೇ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ತಪ್ಪಿ ಹೋದ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ತಾನೇ ತನ್ನ ತ್ಯಾಗದಿಂದ ದೊರಕಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಮಗ ಕೂಡಾ ಹೌದು. ಯಯಾತಿಯ ಮಗ ಪುರುವಿನ ಕತೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಿ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ದೇಹದ ರುಚಿ ತೀರಿಲ್ಲ, ಯೌವನದ ಆಸೆ ಆರಿಲ್ಲ ಎಂದೇ ತನ್ನ ಯೌವನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಅಪ್ಪನ ವಾರ್ಧ್ಯಕ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಪುರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಬೇಕೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತಾನು ಆಜನ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವ ಭೀಷಣ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ದೇವವ್ರತ. ಈ ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ಆ ವ್ಯಾಸ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಏನೇನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ ಈ ವಂಶ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಮುಂದೆ ಏನೇನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ನೋಡಿ. ವಿದುರ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಪಾಂಡು ಇದೇ ವೇದವ್ಯಾಸರ ತಳಿ. ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ನೂರುಮಂದಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಛಿದ್ರಗೊಂಡ ಗರ್ಭದ ಪಿಂಡವನ್ನು ನೂರು ಮಡಿಕೆಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟು ಪೋಷಿಸಿ ಉಳಿಸಿಕೊಟ್ಟವರೂ ಇದೇ ವೇದವ್ಯಾಸರು. ಪಾಂಡುವಿನ ಐದು ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗೆ ಯಾರಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದರು ಎನ್ನುವುದೆಲ್ಲ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದೇ ಇದೆ. ಅವರು ಏನೇನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಗುದ್ದಾಡಿ ಸತ್ತರೋ ಅದು ಹಾಳಾಗಲಿ. ಈ ವೇದವ್ಯಾಸರ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗ ಏನಾದ ನೋಡಿ. ಬದುಕು ನಿರರ್ಥಕ, ಅರ್ಥಹೀನ ಅಥವಾ ಅದು ಕೊಡುವುದು ಇಷ್ಟೇ ಎಂದಾದರೆ ಅದನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಮನುಷ್ಯ ಉಸಿರಾಡುವ ಮತ್ತು ತಿಂದು ಹೇತುಹಾಕುವ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಬದ್ಧನಾಗಿ ಬದುಕಿಯೇ ಇರಬೇಕಾದ್ದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಊಟ ತಿಂಡಿ ಬಿಟ್ಟು ಅಪ್ಪನೆದುರೇ ಸೂಯಿಸೈಡ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಪುತ್ರಶೋಕ ನಿರಂತರ ಎನ್ನುವಂತೆ ವೇದವ್ಯಾಸರೂ ತೊಳಲಾಡಿದರು, ತೊಳಲಾಡಿ ತೊಳಲಾಡಿ ಏನನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನರ ಪಾಯೋಪವೇಶದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ವೇದವ್ಯಾಸರಿಗೇನಾದರೂ ಸಂದೇಶವಿತ್ತೆ?! ಮತ್ತೆ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಕಮೂ! ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುವ ಇನ್ನೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ ತೋಳ್ಪಾಡಿಯವರ ‘ಸಂಪಿಗೆ ಭಾಗವತ’!

ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳಿದರೆ ನಾನು ನೇರ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕತೆಗೆ ಇಳಿಯಬಹುದು, ಅದು ಬೇಡ. ಕಾಲ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಚರಿತ್ರೆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾದದ್ದೆ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯಸಂಬಂಧಗಳ ಕೂಡು-ಕಳೆಯುವಿಕೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದೆ ಅಥವಾ ಇವೆರಡೂ ಸೇರಿ ಇರುವಂಥದ್ದೆ ಎನ್ನುವ ವಿಚಾರದಲ್ಲಂತೂ ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮಾನ ಉಳಿದಿರಲಾರದು. ಆದರೆ ಅದರ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತ ಹೋಗುವುದೇನೊ ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿಲುವು ಜೀವನ ಅಥವಾ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಭಿನ್ನವಾಗುವುದೇನೊ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Friday, September 16, 2011

ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯವರ ‘ಗುಟ್ಟು ಬಚ್ಚಿಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ’ 45 ಕವಿತೆಗಳು

ಕವಿತೆಯಿಂದ ಏನನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು, ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದನವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ. ಭಾವ - ಅನುಭಾವವಾಗುವುದು ಕಾವ್ಯ ಎಂಬರ್ಥದ ಮಾತನ್ನು ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಕಿ.ರಂ.ನಾಗರಾಜ್ ‘ತಾಜಾತನವೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕಾವ್ಯದ ಮೂಲಭೂತ ಲಕ್ಷಣ. ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಂವೇದನೆ ಈ ಎರಡರಲ್ಲೂ ತಾಜಾತನ ಇರಬೇಕು ಮತ್ತು ಈ ಎರಡೂ ಸಂಗಮಿಸುವ ಬಿಂದುವೇ ಕಾವ್ಯದ ತಾಜಾತನವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ’ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. (ಆಸಕ್ತರು ದಯವಿಟ್ಟು ಸಂಚಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಯ ೮೯ನೆಯ ಕಿ.ರಂ. ನೆನಪಿನ ಸಂಚಿಕೆ ಗಮನಿಸಿ.)
ಯಾವುದೇ ಸೃಜನಶೀಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಭಾಷೆಗೆ ಋಣಿಯಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡೇ ಭಾವವನ್ನು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಪುನರ್ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ‘ಭಾವ’ ಎಂಬುದು ಬುದ್ಧಿಗೆ ಹೊರತಾದುದಲ್ಲ. ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ತರ್ಕ, ವಾದ, ಚರ್ಚೆಯ ನೆಲೆ ಹಿಡಿದಾಗ ಬುದ್ಧಿ ಎದ್ದುಕಂಡರೆ, ತೀರಾ ಭಾವುಕ ನೆಲೆ ಹಿಡಿದಾಗ ಭಾವದ ಅಂಶವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಸೃಜನಶೀಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಭಾವದ ನಡುವಿನ ಕೊಡು-ಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಭಾವುಕ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಎರಡೂ ಅಂಶಗಳು ಸೇರಿವೆ ಎಂದೇ ತಿಳಿಯಬಹುದು. ಭಾವಕ್ಕೆ ಭಾಷೆಯ ಅಥವಾ ಶಬ್ದಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ. ಭಾಷೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಭಾವವಿದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಭಾಷೆ ಒಂದು ಹೊರಗಿನ (external) ಆಕರ. ಭಾವವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಸಂವೇದನೆಯ ಮೂಲಕ. ಸೂಕ್ಷ್ಮಸಂವೇದಿಯಾಗಿದ್ದಷ್ಟೂ ಮನುಷ್ಯ ಭಾವದ ತಂತು ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅವನ ಭಾಷೆ ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಹೃದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಒರಟನಾದ ಹಾಗೆ, ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟಿದ ಹಾಗೆ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ರೋಮಾಂಚನಗೊಳ್ಳದ, ವಿಸ್ಮಯಪಡದ, ನಿಜವಾದ ಖುಶಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಪಡಲಾರದ, ಅನುಭವಿಸಲಾರದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದ ಹಾಗೆ ಭಾಷೆಯೂ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಬರೇ ಸದ್ದು ಹುಟ್ಟಿಸುವ, ಶಬ್ದ ಮಾಲಿನ್ಯವುಂಟು ಮಾಡುವ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಮಾತೆಂದರೆ, ಕೇವಲ ಭಾಷೆಯ ನೈಪುಣ್ಯತೆಯೊಂದೇ ಯಾರನ್ನೂ ಕವಿಯಾಗಿಸಲಾರದು ಎಂಬುದು.  ಭಾಷೆ ಎಂದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಮೇಲ್ಪದರದಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಕನ್ನಡ-ಇಂಗ್ಲೀಷ್-ಹಿಂದಿ-ತಮಿಳು ಅಲ್ಲ. ಮಾತು ಬಾರದ ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಭಾಷೆ ಇದೆ. ಸಸ್ಯಗಳಿಗಿದೆ. ಮಾತು ಬಾರದವರಿಗಿದೆ. ಮಗುವಿಗೆ, ನಾಲಗೆ ಬಿದ್ದು ಹೋದ ಮುದುಕರಿಗೆ ಇದೆ ಭಾಷೆ. ಆಮೇಲೆ, ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ, ಸ್ವರ, ನಾದ, ಲಯಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಧ್ವನಿಯಿದೆ, ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪರಿಣಾಮವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಭಾಷೆ ಇದ್ದಿರಲೇ ಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ, ಬಿಸಿಲಿಗೆ, ಬಣ್ಣಕೆ, ತಂಪಿಗೆ, ವಾಸನೆಗೆ ಕೂಡ ಸಂವಹನದ ಒಂದು ನೆಲೆ ಇದ್ದೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಗೇ ಒಂದು ಭಾಷೆಯಿದೆ. ಇಷ್ಟರ ಮೇಲೆ, ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯ, ನಾವು ಪಡೆದ ಶಿಕ್ಷಣ, ನಮ್ಮ ಒಟ್ಟಾರೆ ಓದು, ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಹಲವಾರು ಅನುಭವಗಳು, ನೇರ ಮತ್ತು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ, ತಿಳಿದ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದ (ವಿವರಿಸಿ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ) ಮೂಲಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ತನ್ನಲ್ಲೇ ಕೂಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಒಂದು ಸ್ಮೃತಿ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಭಾಷೆಯಿದೆ, ಇದು ನಾವು ನಮ್ಮ ಒಳಗನ್ನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಹೊರಗನ್ನು ಅನುವಾದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಾಷೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. 


ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಬರಹಗಾರ ಈ ಭಾವ ಮತ್ತು ಭಾಷೆಯ ಹಲವು ಮುಖಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೇ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ (ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ನೆಲೆಯೇ ಅಮುಖ್ಯ, ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ತನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದು ಇದೇ ಎನ್ನುವ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಇದ್ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವನು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಬರಹಗಾರನಾಗಿರಲೇ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ - ನಾನಿಲ್ಲವೆ ಹಾಗೆ!) ಬದಲಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಅದು ಅನುಭವವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ರಕ್ತಗತವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ಆತ ತನ್ನ ಸೃಜನಶೀಲ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ದುಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ, ತಿಳಿದೋ ತಿಳಿಯದೆಯೊ. ಅಂಥ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ‘ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವಾಗಲೇ ಕಾಣಿಸದಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುವ’ ಕಸು ಇರುತ್ತದೆ. 


"People believe there's lot of violence in the North-East. When I write I cannot convey images of bloodshed and bullet wounds. Instead I write about the stillness of land, the changing landscape due to war and strife."
 -Mamang Dai 
(a poetess from Arunachal Pradesh) 

ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯವರ ಕವನ ಸಂಕಲನ ಎದುರಿಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಧೇನಿಸಲು ಕಾರಣವಿದೆ. ಚೇತನಾರ ಕಾವ್ಯ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮೆರೆಯುತ್ತ, ಭಾವವನ್ನು ಮೀಟುತ್ತ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾವ ಹೊಸ ಹೊಳಹು, ಮಿಂಚು, ಕಲ್ಪನೆ, ಅರಿವುಗಳ ಮುಖಾಮುಖಿಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಓದುವ ಮತ್ತು ಆ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನನ್ನೆದುರಿಗಿರುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ಕವಿತೆ, ಕಾವ್ಯ ನೀಡುವ ಅನುಭೂತಿ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ತೀರಾ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದದ್ದು. ಯಾವ ಚಿತ್ರ, ಕಲ್ಪನೆ, ಪ್ರತಿಮೆ, ಶಬ್ದ ನನ್ನಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಮನೋಭಿತ್ತಿಯಲ್ಲಿ, ಸುಪ್ತ ಚಿತ್ತ ಭಿತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಥಟ್ಟನೆ ಮೂಡಿಸಿಬಿಡುವುದೋ, ಆ ಭಾವವೇನಿದೆ, ಅದನ್ನು ‘ಕವಿಭಾವ ಪ್ರತಿಮಾ ಪುನರ್-ಸೃಷ್ಟಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದಾದರೆ - ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಆಗಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಮೇಲೆ ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿಶಿಷ್ಟ ಛಂದಸ್ಸು, ನನ್ನ ಅನುವಾದದ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಕವಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿಶಿಷ್ಟ ಛಂದಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸಂವಹನದ ಭಾಷೆ ಒಂದೇ ಬಿಂದುವಿನಲ್ಲಿ ಸಂಧಿಸಬೇಕಾದ ನಿಯಮವೇನಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೇ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಜಯಂತರ ಸುಂದರಿಯರ ಮುಡಿಗೆ ಕವನ ಗಮನಿಸಿ. ಇದು ಲೈವ್ ಬ್ಯಾಂಡ್ ನಿಷೇಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ದಿಕ್ಕುತಪ್ಪಿದಂತಾದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಕುರಿತು ಬರೆದ ಕವನ. ಇದರಲ್ಲಿ ನೈಟ್ ಬಸ್ಸಿನಿಂದಿಳಿದ ಸ್ವಪ್ನವಂತನಿದ್ದಾನೆ, ಶಹರದ ಬಾರುಗಳಿಂದ ಉಚ್ಛಾಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬೇವಿನಕಡ್ಡಿಯಿಂದ ಹಲ್ಲುಜ್ಜುತ್ತ ಕೂತ ಸುರಾಸುಂದರಿಯರಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ತುಸುವೇ ದೂರ ನಿಂತ ಒಂದು ಬಿಳೀ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತ ಹತ್ತು ಧಡಿಯರಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಕಾರಿನ ಒಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಾನು ಗಮನಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಫೈಬರ್‍ಗ್ಲಾಸ್ ಗಣಪತಿಯೂ ಇದ್ದಾನೆ 
ಅವನಿಗೊಂದು ಚಕ್‍ಪಕಾಚಕ್ ಚಕಚಕ ಪಕಾ ಚಕ್ 
ಪುಟಾಣಿ ಕೆಂಪು ಬಲ್ಬುಗಳ ದೇದೀಪ್ಯಮಾಲೆ 
ಡೀಸಲ್ ಎಂಜಿನ್ ಶುರು ಮಾಡಿದರೆ 
ಇಡೀ ಭೂಮಂಡಲದ ಜತೆಗೆ ಊದಿನ ಕಡ್ಡಿಯ ನಡುವೆ 
ಅವನೂ ಕಂಪಿಸುತಾನೆ 

ಇದನ್ನು ಓದಿದಾಗ ನನಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಚಿತ್ರ ಬೇರೆಯೇ. ತೀರ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಅಡಿಟ್ ಎಂದು ಯಾವುಯಾವುದೋ ಊರಿಗೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮೂರೂವರೆ ಮೂರೂಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮೂರಿನ ಮೇಲೆ ಹಾಯುವ ಪೇಪರ್ ಕಾರಿಗೆ ಕೈ ಅಡ್ಡ ಹಾಕಿ, ಹೇಗೋ ಮಂಗಳೂರು ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಹತ್ತುಗಂಟೆಯ ಒಳಗೆ ಕುಶಾಲನಗರವೋ, ಇನ್ನೊಂದೋ ಸೇರಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೀರ ಜನ ಹೆಚ್ಚಿ ಹೇಗೆ ಹೇಗೋ ಕೂತು ಸಾಗುವಾಗೆಲ್ಲ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಗಡಿಬಿಡಿಗೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಚಿತ್ರ ಈ ಫೈಬರ‍್ಗ್ಲಾಸ್ ಗಣಪತಿ, ಅವನೆದುರು ಹಚ್ಚಿಟ್ಟ ಅಗರಬತ್ತಿ ಮತ್ತು ಅದೇ ಚಕಾಪಕ್ ದೇದೀಪ್ಯಮಾಲೆ!

ಈಗ ಹೇಳಿ, ಕವನದಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿದೆ!

ಈ ಕವನ ಓದಿ:

ಕತ್ತಲು ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಬೆಳಗಂಥ ಹೊತ್ತಲಿ 
ಕನಸು ಹರಿದು..... 
ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಂಗಳೊಳಗೇ 
ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿ ಮೈ-ಮನ ಮುರುಟಿವೆ..... 
..................... 
ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡು 
ವಾಸ್ತವವಿನ್ನೂ ಸಹನೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ..... 

ನೀವು ಏಳುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸವಿಗನಸಿನ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಹಿತವಾಗಿ ನರಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಯಾರೋ ತುರ್ತಾಗಿ ಬಾಗಿಲಾಚೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅನಿಸಬೇಕು...ಎಂಥ ದರಿದ್ರ ಸ್ಥಿತಿ! ಆದರೆ ಈ ಕವನ ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ!

ಚೇತನಾರ ಬರವಣಿಗೆಯ ತಾಜಾತನದ ಗುಟ್ಟು, ಇವರು ಈ ಭಾವವನ್ನು ಮೊತ್ತಮೊದಲಿಗೆ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದು ತಮಗಾಗಿಯೇ ಆಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದು. ಇಲ್ಲಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕವನಗಳಿಗೆ ಕವನಗಳಾಗಿ ಮೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸುಪ್ತ ಕಾತರ, ಆಸೆ ಇದ್ದರೂ ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಇವು ತನ್ನ ನೋವು, ನಿರಾಸೆ, ಅಸಮಾಧಾನ ಮತ್ತು ಸಿಟ್ಟನ್ನು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿಸುವ, ಹಿಡಿಯುವ, ದಾಖಲಿಸುವ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಕಾಣುವ ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ‘ತನ್ನದೇ’ ಆದ ಒಂದರ ಜೊತೆ (ಅದು ದಿನಚರಿಯೇ ಇರಬಹುದು) ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಸಮಾಧಾನ ಪಡೆಯುವ ತುರ್ತಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವು. ಒಂದು ಸ್ತರದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಪ್ರೇರಿತ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಕೇಂದ್ರಿತ ಅಲ್ಲದ ಭಾವಲಹರಿ ಇದು. ಹಾಗಾಗಿ ತಾಜಾ.

ಭಾಷೆಗೆ ಒಂದು ಶಕ್ತಿಯೂ ಮತ್ತು ಅದೇ ಅದರ ಮಿತಿಯೂ ಆದ ದ್ವಿಭಾವವಿದೆ. ಭಾಷೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಯಾವ ಭಾಷೆಯೂ ಭಾವವನ್ನು ಅದರ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಅಳೆಯಲಾರದು. ಅದು ಕೇವಲ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾಧ್ಯಮ. ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಉದ್ದೇಶ ಸಂವಹನ. ಅದು ದುಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಅದಾಗಲೇ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಶಬ್ದ, ಪ್ರತಿಮೆ, ನುಡಿಕಟ್ಟು, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನೇ. ಇವು ತಾನು ಹೇಳಬಯಸಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಲು, ಹೇಳಬಯಸಿದ್ದನ್ನೇ ಕ್ವಚಿತ್ತಾಗಿ ಹೇಳಲು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕವಿಯೇ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಭಾವವನ್ನು ನಾವು ಹಾಗೆ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಯ್ದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ತಾನು ಬರೆಯಲಿರುವ ಕವಿತೆ, ಕತೆಗೆ ಹೇಗೆ ಸಹಾಯಕವಾದೀತೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತಿಯಾಗುವ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯೇ ಮನುಷ್ಯನಾಗುವ ಆಸೆಗಿಂತ ಬಲಗೊಂಡ ಕರಪ್ಟ್ ಪ್ರಚಾರಪ್ರಿಯರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಹಾಗಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಬರಹಗಾರನ ಪ್ರಾರಂಭಿಕ ಅಪಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಹಾಗೆ ಅನುಭವ, ಭಾವ, ಸಂವೇದನೆ ಉದ್ದೇಶರಾಹಿತ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಹಾಯ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಭಾಷೆಯ ಹಂಗೇ ಇದ್ದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮುಂದೆ, ಒಂದು ಅಂತರ ನಿರ್ಮಾಣವಾದ ಬಳಿಕ ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ತನಗಾಗಿಯೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಭಾವ ಭಾಷೆಯ ಹಂಗಿಗೆ ಬಿದ್ದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕಲೆ, ಪ್ರತಿಭೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದು ನಾನು ಮೊದಲು ವಿವರಿಸಿದ ಛಂದಸ್ಸು-ಅನುವಾದದ ಭಾಷೆಯ ಪ್ರಖರತೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಏನೋ ಒಂದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಚಿತ್ತಾಲರು ಬರೆಯುವಂತೆ ಲಂಕೇಶರು, ಅಥವಾ ಲಂಕೇಶ್ ಬರೆಯುವಂತೆ ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರು ಬರೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಬರಹಗಾರನೂ ಇನ್ಯಾರೋ ಆಗಲಾರ, ತಾನೇ ತಾನಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. 

ಭಾಷೆಗೆ ರಂಜಿಸುವ, ವ್ಯಂಗ್ಯದಿಂದ ಕೊಂಕುವ, exaggerate ಮಾಡುವ ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ವಿಚಿತ್ರ ಸಾಂತ್ವನವನ್ನು ನೀಡುವ ಶಕ್ತಿಯೂ ಇದೆ, ಮಿತಿಯೂ ಇದೆ. ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದ, ದುಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕವಿಯ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸಂಗಾತಿಗಳು. ಚೇತನಾರಿಗೆ ಇದರ ಅರಿವು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ.

‘ಅಂವ’ ನ ಮೇಲಿನ ಮುನಿಸಿಗೆಲ್ಲ 
ಬಣ್ಣ ಕಟ್ಟಿ ನೇತು ಹಾಕಿದೇನೆ 
ಇದು, ‘ಗಂಡು ದ್ವೇಷದ ಸಿದ್ಧ ಮಾದರಿ’ 
ಎಂದು ಹಲವರು ಹುಯಿಲಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ 
(ಸಿದ್ಧ ಮಾದರಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕವನದಿಂದ) 

 - ಇಲ್ಲಿ ‘ಬಣ್ಣಕಟ್ಟಿ’ ಎಂಬ ಪ್ರಯೋಗ ಗಮನಿಸಿ. ಇದು ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆದು ಒಣ ಹಾಕಿದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುವಾಗಲೇ ಕೊಳೆ ತೊಳೆದು ತೆಗೆಯುವ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಕಟ್ಟಿ ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಬಂದು, ತೋರಣಕಟ್ಟಿದ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಚಿತ್ರವನ್ನು Shift ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವಂತಿದೆ.

ಕೊಡಲಿಯ ಕಾವಿಗೆ ಕೊರಡಿನದೇ ಹಿಡಿಕೆ - 
(ಅದೇ ಕವನದಿಂದ) 

ವಾಹ್ ಎನಿಸುವ ಸಾಲಿದು. ಕೊಡಲಿಯ ಕಾವು ಮುಂದೆ ಒಡಲ ನೋವಿನ ಜೊತೆ ಸಂವಾದಿಯಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ ಇಲ್ಲಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಕೊರಡು ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಕೊರಡು ಇಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಕೆ, ಅಂದರೆ grip! ಒಡಲಿನ ನೋವಿಗೆ ಸಂವಾದಿಯಾದ ಕೊಡಲಿನ ಕಾವಿಗೆ controlling ಆಗಿ ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಕೊರಡು ಮತ್ತು ಕೊರಡೇ ಇಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಕೆ. ಈ ಕೊರಡು ಕೊನರುವುದೇ?

ತಪ್ಪೇನಲ್ಲ 
ಬದುಕು ಕಸಿದವರ ಬಂಡವಾಳವನ್ನೆ 
ಬದುಕು ಕಟ್ಟಲು ದುಡಿಸಿಕೊಂಡಿದೇನೆ 
ಅಸಲಿಗೇನೋ ಮೋಸವೇ 
ಬಡ್ಡಿ ಎಣಿಸುತಿದ್ದೇನೆ.... 
(ಅದೇ ಕವನದಿಂದ) 

 ಭಾಷೆಯ ಚಮತ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಹರಿತವಾದ ಭಾವ ಇಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶಿತ ‘ಪಂಚ್’ ನೀಡುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಪಂಚ್‍ನಲ್ಲೇ ಅಸಲಿ ನೋವು ವಿಕ್ಸ್ ವೆಪೋರಬ್ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡವರ ತಲೆಶೂಲೆಯಂತೆ ಮರವೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆ, ತತ್‍ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ. ನೋವು ಹಿಂದೊತ್ತಿ ಭಾಷೆಯ ಚಮಕ್ ಮುಂದೊತ್ತಿದಂತಾಗದೇ? ಇದು ಚೇತನಾರ ಅದ್ಭುತವಾದ ಭಾಷಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅವರಿಗೇ ಒಡ್ಡುವ ಆಮಿಷ ಮತ್ತು ಸವಾಲು.

ಅವರೆಲ್ಲರ - 
ಒಳಬೇನೆಯ ಗರತಿಯರೆಲ್ಲರ 
ಬಯಕೆ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದೇನೆ 
ಕಳ್ಳಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತು 
ಸುಖದುಸಿರು ಬೆಳೆಯಬೇಕಿದೆ 
(ಜೋಗತಿ ಹಾಡು ಕವನದಿಂದ) 

ಚೇತನಾರಿಗೆ ಭಾಷೆ ಒಲಿದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಶ್ರುತಪಡಿಸುವ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಾಲುಗಳು, ಚುಟುಕುಗಳು ಈ ಸಂಕಲನದ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ನಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಮಿಂಚುಹುಳು, ಮದರಂಗಿ, ಗಡಿಯಾರ, ಚೌಕಟ್ಟು, ಸೂರ್ಯ ಮುಂತಾದ ಗುಚ್ಛಗಳು. ಭಾಷೆ ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಒಲಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಚೇತನಾರ ಭಾವಶುದ್ಧಿ, ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಮನಸ್ಸು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಎನ್ನುವಾಗಲೇ ಭಾವಕ್ಕೆ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಅವರ ಎಚ್ಚರ, ಅರಿವು ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿ ಕೂಡ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ನನ್ನಾತ್ಮರತಿಗೆ ಒಸರಿಬಂದ 
ಅಕ್ಷರಗಳ ಸ್ರಾವ 
ಒಡಲುಗಟ್ಟಿದೆಯಿಲ್ಲಿ 
ಕವಿತೆಗಳ ಹಾಗೆ 
(ಕವಿತೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ) 

ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಆತ್ಮರತಿಯ ಅಪಾಯ ಮತ್ತು ಭಾಷೆ ಮೋಸ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಮಾಧ್ಯಮ ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ಸ್ಪಷ್ಟವಿದೆ. 

ವಿಷಾದದ ಋತುಮಾನ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದೆ... 
ಕವಿಗಳ ಸೆಮಿನಾರು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ, 
ಯಾರದೋ ಕರುಳ ನೋವನ್ನ ಮೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಾರೆ 
ಅದರ ಸಾಲು ಸಾಲು ಹಿಂಡಿ ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ 
(ವಿಷಾದದ ಋತುಮಾನ) 

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಕವನಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ‘ನಿಜ’ದ ಶೋಧವನ್ನೂ ನಡೆಸುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಆತ್ಮರತಿಯಾಗದೆ, ಕನ್ನಡಿಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನೂ ಅನುಮಾನಿಸುವ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಅಂತಃಶ್ಶೋಧ.

ನಾನಂಬಿಕೊಂಡ ನನ್ನ ಸುಳ್ಳುಗಳು 
ನಾನಪ್ಪಿಕೊಂಡ ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳು 
ನಾ ಕೊಂದ ನನ್ನ ಇಷ್ಟಗಳು 
ನನ್ನದಲ್ಲದ ನನ್ನ ಕಥೆಗಳು.... 
(ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಗೆ) 

ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವ; ಸುಳ್ಳು, ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷದ ಸುತ್ತ ಕೆಲವು ಕವನಗಳಿದ್ದು ಇವು ಭಾಷೆ-ಭಾವದ ನಡುವಿನ ಇತಿಮಿತಿಯನ್ನೂ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಕವಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ನಿಖರವಾಗಿ ತೋರಿಸಿಕೊಡಬಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ.

‘ಸುಳ್ಳು, ನಾಟಕದ ಹೊರೆ 
ಎಷ್ಟೆಂದು ಹೊತ್ತು ನವೆಯುತ್ತೀ?’ 
ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯ ಮಾತು.... 
(ಅದೇ ಕವನದಿಂದ)

‘ಬಣ್ಣಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ’ ಕವನ ಇಡಿಯಾಗಿ ಈ ಸತ್ಯಶೋಧದ ಕಡೆಗೇ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಚಾಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಳು, 
ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿನ ಬಿಂಬ 
ತನ್ನ ಮುಖವೋ? ಮುಖವಾಡವೋ? 
ಸ್ವಂತಿಕೆ ಮರೆತು ಕುಂತವಳಿಗೆ ಆತಂಕ.... 

ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತ, ಕುಂತ, ಆತಂಕ ಶಬ್ದ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಯವಿದೆ, ನಿಜ. ಆದರೆ ಲಯ ಮುಖ್ಯವೋ ಭಾವ ಮುಖ್ಯವೋ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತು ಭಾವವನ್ನು ಮುಂದೊತ್ತುವ ಮಾತಿಗೆ ಬದಲಿಯಾಗಿ ಲಯವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿಕೊಂಡರೆ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನ ಎರಡೂ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡ ಸಂಗತಿಯೆಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಅಪಾಯವಿದೆ ಕವಿಗೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ಮೀರಿ ಬರುವ ರಚನೆಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಕನ್ನಡಿಯ ಬಿಂಬವನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸಬಲ್ಲ ಆಳವನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಲ್ಲ ಕವಿ ‘ಸಿಡಿಲಾಗಲು ಕಾದಿದ್ದೇನೆ’ ಕವನದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಕನ್ನಡಿಯ ಬಿಂಬದ ಪ್ರತೀಕವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನೆಲೆ ಗಮನಿಸಿ.

ರಣಚೋರಳೆನ್ನಬೇಡಿ 
ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುರಿಗೆ ತಾವೇ 
ಬೂದಿಯಾಗುವಂತೆ 
ಕನ್ನಡಿಗಳನ್ನಿರಿಸಿದ್ದೇನೆ 
ಅವರವರ ‘ನಿಜ’ ಬಿಂಬ 
ಕಂಡವರು ಸುಟ್ಟು ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.... 

ಇಲ್ಲಿ ಉರಿಯುವ ಕಣ್ಣುಗಳ ಪ್ರತಿಫಲನದಿಂದ ಎನ್ನುವಾಗಲೂ ಉರಿಗಣ್ಣುಗಳ ದ್ವೇಷ ಸಿಡಿಲಾಗಲು ಕಾದವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೂ ಇರುವುದರ ಸೂಚನೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ಅವರವರ ಕಣ್ಣುರಿಗೇ ಅವರು ಸುಟ್ಟು ಬೂದಿಯಾಗಬೇಕೆನ್ನುವ ನಿಲುವಿದೆ. ಕನ್ನಡಿ ಆ ನಿಜದ ಬಿಂಬವನ್ನು ಅವರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುತ್ತಿದೆ. ಒಳಗಿನ ಉರಿ ಮತ್ತು ಹೊರಗಿನ ಉರಿ ಎರಡೂ ಅವರನ್ನು ಭಸ್ಮವಾಗಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಅಪ್ಪನ ಮುಖ, ನನ್ನೂರ ತಿರುವುಗಳು, ಹುಟ್ಟಿಬರಬೇಡಿರೋ ಮತ್ತೆ... ಕವನಗಳು ತಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟತೆಯಿಂದಾಗಿ ಗಮನ ಸೆಳೆದರೆ ಪ್ರೇಮ, ವಿರಹ, ನೋವು, ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವ ಕವನಗಳೂ, ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಬರೆದ ಕವನಗಳೂ, ವರ್ತಮಾನದ ತುರ್ತನ್ನು ಬರೆದ ಕವನಗಳೂ ಸಂಕಲನದ ಗುರುತ್ವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ. ಒಳ್ಳೆ ಹುಡುಗ ಶಾಹಿದ್, ಕುರುಡು ಪಾಠದ ಮಂದಿ - ಇಂಥ ನೆಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ಕವನಗಳು. ಇಡೀ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಯ ನೆಲೆಯಿಂದ ಮೀರಿ ನಿಂತು ಭಾವದ ನೆಲೆಗೆ ಜಿಗಿದು ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವಂತೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾಗುವ ಚೇತನಾರ ಕಾವ್ಯಶಕ್ತಿ ಕಾಣುವುದು ಅವರ ಚುಟುಕುಗಳಲ್ಲಿಯೇ. ಆದರೆ ಈ ಬಗೆಯ ಕಿರು ಕವನಗಳ ಗುಚ್ಛದಲ್ಲಿ ಅವರ ಭಾಷೆಯ ಸಿದ್ಧಿ, ಬುದ್ಧಿ-ಭಾವದ ಎಳೆ ಹಿಡಿದು ಇನ್ನಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗದೆ, ಸಾರ್ಥಕ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಒಂದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಕಾಯದ ಶಿಲ್ಪವನ್ನು ಕಟೆದು ನಿಲ್ಲಿಸದೆ ಅಲ್ಪತೃಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬರೀ ಮುಖಭಾವವನ್ನೋ, ಅಂಗಾಂಗ ಮುದ್ರೆಗಳನ್ನೋ ಕಾಣಿಸುವ ಚುಟುಕುಗಳಾಗಿ ಮುಗಿದು ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಭಾವ ಅನುಭಾವವಾಗಿ ಈ ಸೊಲ್ಲುಗಳು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದೂರದ ಸಹಪ್ರಯಾಣದ ಸುಖವನ್ನು ಓದುಗನಿಗೆ ಕಲ್ಪಿಸದೇ ಮಿಂಚಿ ಮಾಯವಾಗುವುದೇ ಸರಿಯೆಂಬಂತೆ ಮೂಡಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಕಾವ್ಯ ಹೀಗಿದ್ದರೇ ಚೆನ್ನ ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡ ಒಂದು ಸಾಪೇಕ್ಷ ಕಲ್ಪನೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅಷ್ಟೆ. ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳಿದರೆ ಅಹಂಕಾರವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಹೇಗಿದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಓದಿ, ಆಸ್ವಾದಿಸಿ ಖುಶಿ ಪಡುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಸರಿಯೇನೊ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಕವನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದರಿಂದ ಶಬ್ದಸೂತಕವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮೌನವಹಿಸುವುದೇ ಸರಿಯೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ಚೇತನಾರ ಒಂದು ಕವನದೊಂದಿಗೆ ಈ ಬರಹವನ್ನು ಮುಗಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ.

ನೀರಿಲ್ಲದ ಬಾವಿ 
ಯೆದುರು 
ಖಾಲಿ ಕೊಡದ ನಾನು 
ಎದೆ ಬಗೆದು ತೋಡಿದರೂ 
ಕಣ್ಣು ಹನಿಯದು..... 
................. 
.............. 
.................. 
ಹಾಳು ಮೌನದ ಬಯಲಲ್ಲಿ 
ಒಂಟಿ ಪಾಪಾಸುಕಳ್ಳಿ- 
ಯ ಹಾಗೆ ನಿಂತಿರುವೆ. 
ಅದಕ್ಕೇ... 
ಮಾತಿಗೆ ನೆವವಿಲ್ಲ, 
ಪ್ರೀತಿಗೆ ಜನವಿಲ್ಲ!
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Sunday, September 4, 2011

ಸಾರಿಕೊಂದರೆ ಪಾಪವಿಲ್ಲ!

ತಂತ್ರವೇ ಪ್ರಧಾನವೆಂಬಂತೆ ತನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರೂ ತಂತ್ರಕ್ಕೆ ಮಿಗಿಲಾದ ಕಥನವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ, ಸರಿ, ಕಥನವೇ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿರುತ್ತ ತಂತ್ರ ಮತ್ತೊಂದು ಅಂತೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು ಅನ್ನುವಾಗಲೇ ಕಥಾನಕವನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುವ ದರ್ಶನವನ್ನು, ಕಾಣ್ಕೆಯನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲ ಕೃತಿಕಾರ ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್ ಎಂಬುದು ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್‌ನ ಖ್ಯಾತ ಕಾದಂಬರಿ Chronicle of a Death Foretold ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಖ್ಯಾತ, ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚಿನ ಕೃತಿ.

ಸ್ಯಾಂಟಿಗೊ ನಾಸರ್ ಸೋಮವಾರ ದಿನ ಕೊಲೆಯಾದ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಆ ದಿನ, ಅದರ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಅವನ ಜೊತೆ ಕಳೆದ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನೆಯುವ ಅವನ ತಾಯಿ, ಗೆಳತಿ, ಗೆಳೆಯರು, ಊರಿನ ಕೆಲವು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಕೊಲೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಒಂದು ಮದುವೆ, ಅದರ ಮದುಮಗ ಬಯಾರ್ದೊ, ಮದುಮಗಳು ಎಂಜೆಲಾ ವಿಕಾರಿಯೊ, ಅವಳ ಅವಳಿ ಸಹೋದರರು - ಹೀಗೆ ಇಡೀ ಊರನ್ನೇ ಕ್ರಮಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ತನ್ನ ಪಾತ್ರವರ್ಗವನ್ನಾಗಿಸುತ್ತ ಕತೆ ಒಂದು ಕ್ರೂರ ವಿಪರ್ಯಾಸದತ್ತ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕೋನಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಒಂದು ಕೊಲೆ. ಆದರೆ ಅದು ಕೌತುಕವಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿ ನಿಗೂಢತೆಯೇನಿಲ್ಲ, ಕಾದು ನೋಡುವುದಕ್ಕೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಓದುಗ ಏನನ್ನೋ ಕಾಯುವಂತೆ, ಏನಾದರೂ ಬದಲಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಹಂಬಲದಿಂದ ತುಯ್ಯುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಮಾಯಕತೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯದು.

ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಒಂದು ಕೊಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಅದೂ ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಸಾರಿ ಕೊಂದವರ ಕತೆಯನ್ನು ಈಗ ಹೇಳುವಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ಓದುಗನನ್ನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕೊಲೆ ನಡೆಯುವುದೆ ಎಂಬ ಕೌತುಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬಲ್ಲ ಮಾಯಕಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲಿನ ಬರಹಕ್ಕೆ ದಕ್ಕಿದೆ. ಈ ಮಾಯಕತೆ ಕೃತಿಗೆ ದಕ್ಕಿದ್ದಾದರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತು ಯಾವುದರಿಂದ ಎಂಬುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಓದುಗನನ್ನೂ ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿ ಕಾಡದಿರದು. ಹೇಗೆ ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್ ಅದನ್ನು ದಕ್ಕಿಸುತ್ತಾನೆಂಬುದು ಈ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತ ಹೋದರೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ ಆಸೆ. ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆಯೇ ಅದು ನಡೆಯುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ಎಂಬುದು ಸರಿಯೇ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದು ಇಲ್ಲಿನ ನಿರೂಪಣಾ ಕೌಶಲ. 


ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಟ್ಟು ಅದರ ಸುತ್ತಲೇ ಕತೆ ಹಲವಾರು ಸುತ್ತುಗಳನ್ನು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ತಂತ್ರ ಇದು ಎಂದು ಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಈ ತಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೌತುಕದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಸೆಳೆದಿಡುವ ಕಥಾನಕದ ಚಲನೆಯಿದೆ. ಕಥಾನಕದಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಜೀವಕಳೆ, ಸೆಲೆ ಇದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಕೌತುಕ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಒಳನೋಟಗಳ ನೇಯ್ಗೆಯೂ ಇದೆ. ಈ ನೇಯ್ಗೆ ಸುಲಭದ್ದಲ್ಲ. ಅಸಾಧಾರಣ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರದ ಕುಸುರಿಕಲೆಯಲ್ಲಿ ನುರಿತ ಕತೆಗಾರನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದಾದ ಕುಶಲ ಕಲೆಯಿದು, ನಾವಿಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಈ ಸುತ್ತುಗಳು ಹಲವು ಲಯದಲ್ಲಿ ಜಿಗಿದು ಕೂತು ಸಾಗುವ ಸುತ್ತುಗಳು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕೊಲೆಯಾದವನ ತಾಯಿ ಏನನ್ನೊ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಮಿಸ್ಸಿಂಗ್ ಆಗಿರಬಹುದಾದ ಅಥವಾ ಅಲ್ಲಿದ್ದುದರ ಇನ್ನೊಂದೇ ಮಗ್ಗುಲಿನ ನೋಟವಾಗಬಹುದಾದ ಇನ್ನೇನೋ ಒಂದು ತುಣುಕನ್ನ ಮನೆಗೆಲಸದಾಕೆ ಒದಗಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೂಡಲೇ ಒದಗಿಸುತ್ತಾಳೆಂದಲ್ಲ. ಅವಳ ಸುತ್ತು ಬಂದಾಗ ಒದಗಿಸಿದರೂ ಆಯಿತು, ಅಲ್ಲೇ ಒದಗಿಸಿದರೂ ಆಯಿತು, ನೇಯ್ಗೆಯ ಸಮರ್ಪಕತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜವೆಂಬಂತೆ ನಡೆಯುವ ಕ್ರಿಯೆ ಇದು. ಹಾಗೆ ಇದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಘಟಿಸಿ ಒಮ್ಮೆಗೇ ನಮ್ಮನ್ನು ತಾಯಿಯ ನೋಟವನ್ನು ಹೊರಳಿ-ಮರಳಿ ನೋಡುವಂತೆ, ಎರಡು ಸತ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪರಾಮರ್ಶಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಬಹುದು! (ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 4,2011ರ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪುರವಣಿಯಲ್ಲಿ ‘ಕಲ್ಪಿತವಾಸ್ತವ’ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಗಿರಡ್ದಿ ಗೋವಿಂದರಾಜು ಅವರು ಬರೆದ ‘ಅನೇಕಾಂತವಾದ’ ‘ಸ್ಯಾದ್ ವಾದ’ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಓದಿ.) 


ಇದು ಬರಿಯ ತಂತ್ರದಾಟವಲ್ಲ. ಕಾಲ, ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣುವ, ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುವ ಕ್ರಮಗಳು ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯ. ಇಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದರೆ, ಸತ್ತಿರುವ ಸ್ಯಾಂಟಿಗೋಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿರಬಹುದಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲು ಅವನೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಬಹುದಾದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ಎಂಜೆಲಾ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದರಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಾಭಾಸವಿದೆ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ನಾವು ಹಾರ್ಪರ್ ಕಾಲಿನ್ಸ್ ನ To Kill a Mocking Bird ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ನೆನೆಯುವಂತಾದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ನೀಗ್ರೋ, ಬಿಳಿಯ ಹುಡುಗಿಯ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿದ್ದಾಗಿ ದೂರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಅದರ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಿನ ಉಭಯಸಂಕಟಗಳನ್ನು ನೆನೆಯಿರಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಒಂದು ಊಹೆಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ. ಹಾಗೆ ನಾವು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಡುವ ಊಹೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಮ್ಮನ್ನೇ ತೋರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಇನ್ನೇನಲ್ಲ! ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಯಾವತ್ತೂ ಊಹೆಗಳು ಕೊನೆಗೂ ನಮಗೆ ಇದಂ ಇತ್ಥಂ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಏನನ್ನೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಊಹೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಊಹೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತ ಸದಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಈ ಕಾಟ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತುಂಬ ರಚನಾತ್ಮಕವಾಗಬಲ್ಲುದು. ಇದೇ ತಂತ್ರ J M Coetzee ಯ ‘ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಆತ್ಮಕಥಾನಕ’ ಮಾದರಿಯ Summertime ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲೂ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. Coetzee ಬರೆಯುವ Coetzee ಕುರಿತ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ Coetzee ಯ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾಲದ ಗೆಳೆಯರು ಒಡನಾಡಿಗಳು Coetzee ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಇದು ನಡೆಯುವಾಗ ಸ್ವತಃ Coetzee ಸತ್ತಿದ್ದಾನೆ! 


Investigating Megistrate ನ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು, ಅವರಿವರ ಹೇಳಿಕೆಗಳು, ನಿರೂಪಕನೂ ಒಬ್ಬ insider ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಡಬಲ್ಲ ತುಂಡು ತುಂಡು ಚಿತ್ರಗಳು, ಅವನ ಸ್ವಂತದ ಕಲ್ಪನೆ, ಸಂಕಲನದ ಕ್ರಮ, ಊಹೆ ಎಲ್ಲ ಇದೆ ಇಲ್ಲಿ. ಪೋಲೀಸ್, ಮೇಯರ್, ಫಾದರ್, ಭಿಕ್ಷುಕ, ಮನೆಗೆಲಸದವಳು, ಅವಳ ಹರಯದ ಮಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಕೊಲೆಯನ್ನು ಮುಂಗಾಣುತ್ತಿದ್ದರೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿದೊ ತಿಳಿಯದೆಯೊ ಅದನ್ನು ಸಂಭವಿಸಲು ಬಿಡುವ ಬಗೆ ಕೂಡ ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿದೆ. ದೇಶದಲ್ಲಿ ಈಚೆಗೆ ಹುಯಿಲೆಬ್ಬಿಸಿದ Honer Killing ನೆನೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದೂ ಯಥಾವತ್ ಅದೇ. 


ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಬಯಾರ್ದೊ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದನೆ? ಅಪಾರ ಸಂಪತ್ತಿನ ಒಡೆಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಡೆದು ಕಾಣುವಂತೆಯೇ ಅಬ್ಬರದಿಂದ ಬಂದಿಳಿದ ಈ ಮನುಷ್ಯ ಮದುವೆಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಅರಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡೇ, ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಅಲೆಯೆಬ್ಬಿಸಿಯೇ ಕಾಲಿಟ್ಟವನು. ಅವಳು ಬೇಡ, ಇವಳು ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವ ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೇ ಮರುಳಾದವನಂತೆ ಅಂಜೆಲಾ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾರು ಹೋದವನು. ಅವಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೂ ಅವಳಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾರೊಂದಿಗೋ ಪ್ರೇಮವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳನ್ನು ಇನ್ಯಾರೊಂದಿಗೋ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡವರಿಲ್ಲ. ಅಂಥವಳು ಮೊದಲ ರಾತ್ರಿಯೇ ಪರಿತ್ಯಕ್ತಳಾಗಿ ತವರಿಗೆ ಮರಳಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾದರೆ ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಸ್ತಬ್ಧವಾಯಿತು! ಅವಳು ಕನ್ಯೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಮತ್ತವಳ ಅಣ್ಣಂದಿರು ಜುಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಕೇಳಿದರೆ ಅವಳು ಒಂದು ಹೆಸರು ಹೇಳಬೇಕೆ! ಸ್ಯಾಂಟಿಗೊ ನಾಸರ್ ಕಾರಣ ಎನ್ನುತ್ತಾಳಲ್ಲ, ಯಾರಾದರೂ ನಂಬುತ್ತಾರೆಯೇ ಇದನ್ನು! 


ಯಾರೂ ನಂಬಿದಂತಿಲ್ಲ, ನಿಜವೇ. ಆದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ಆವತ್ತು ತನ್ನ ಒಂದು ಮಾತಿಗೇ ಬಲಿಯಾದ ಸ್ಯಾಂಟಿಗೊ ಹೆಸರನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟವಳಲ್ಲ ಅಂಜೆಲಾ. ಅಂಜೆಲಾ ಸುಳ್ಳಿಯೆ ಅಥವಾ ಸ್ಯಾಂಟಿಗೊ ಕಪಟ ಲಂಪಟನೆ? ಇಬ್ಬರೂ ಅಥವಾ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಒಂದು ಭ್ರಮೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದರೆ? ಅಂಜೆಲಾ ಕನ್ಯತ್ವ ನಾಶವಾದುದಕ್ಕೆ ಸ್ಯಾಂಟಿಗೊ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರಣನಿರಬಹುದೋ ಯಾರು ಬಲ್ಲರು! ವಿವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿಲ್ಲ ಅಂಜೆಲಾ. ಇನ್ನು ಈ ಸ್ಯಾಂಟಿಗೊ ಸಾಯುವ ಕೊನೆಯ ಘಳಿಗೆಯ ವರೆಗೆ ತನಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತಿದ್ದನಲ್ಲ! ಸಾವಿನ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೇ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡರೂ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಗುರಿ ತಾನೇ ಎಂಬಂತಿದ್ದನಲ್ಲ, ಅವನೇ ಅದಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ! 


ಹೀಗೆ ಮದುವೆಯಾದ ಈ ಇವರಿಬ್ಬರ ಪ್ರೇಮವಾದರೂ ಎಂಥಾದ್ದು ಮತ್ತೆ! ಅವನು ಜಗತ್ತೇ ಮುಗಿದು ಹೋದಂತೆ, ಇನ್ನು ಸಾಯುವುದೊಂದೇ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂಬಂತೆ ಕುಡಿತ, ನಿದ್ದೆ, ಅನ್ಯಮನಸ್ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹದಗೆಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇವಳು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಅವನಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ಮೊದಲ ಪತ್ರ ಇಪ್ಪತ್ತು ಪುಟಗಳಷ್ಟು ದೀರ್ಘ. ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷ ಕಾಲ ಸತತವಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೊಂದು ದಿನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸೂಟ್‌ಕೇಸ್ ಹೊತ್ತು ಅವನು ಇವಳ ಮನೆಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ! ಒಂದರಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆ ಬರೆ. ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಸಾವಿರ ಪತ್ರಗಳು. ಎಲ್ಲ ಇವಳು ಬರೆದವು, ನಿಜ, ಆದರೆ ಅವು ಒಂದನ್ನೂ ಅವನು ಒಡೆದು ಓದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ತಮಾಷೆ! 


ಕೆಲವೊಂದು ಸತ್ಯಗಳು ಗೊತ್ತಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಸತ್ತು ಊಹೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತುಳಿಯುತ್ತವೆ! ಏನೂ ಬರೆದಿಡದೇ ಜೀವ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರ, ಬದುಕನ್ನು ತಿಪ್ಪೆಗೆ ಎಸೆದುಬಿಟ್ಟವರ ಮೌನದಂತೆ! ಹೇಳಿ ಹೋಗು ಕಾರಣಾ.....ಎಂದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಹಂಬಲಿಸಿ ನರಳುವಂತೆ. 


ಕೊಲೆಯಂಥಾ ಕೊಲೆ, ದಾರುಣವಾದದ್ದು ಆದರೂ ಸಂಭವಿಸಲೇ ಬೇಕಾದ್ದು ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಸನಾತನಿಗಳೂ, ‘ಗಂಡಸ್ಥನ’ದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವುಳ್ಳ ಹೆಂಗಸರೂ ಇಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ತನ್ನ ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಹದ್ದಿನಂತೆ ಕಾದು ಕೂತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸಕಾರಣ ದ್ವೇಷವುಳ್ಳ ಮನೆಗೆಲಸದ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಆತನ ಸಾವು - ಕೊಲೆ ನಿರ್ವಿಘ್ನವಾಗಿ ನೆರವೇರಲು ನೆರವಾದಂತೆಯೇ ಮಗಳು ದಿವಿನಾ ಕೂಡಾ ಆಘಾತವಾಗುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕ್ರೂರವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಭೀಕರವಾದ ಸತ್ಯ ಮತ್ತದನ್ನು ತಮಾಷೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಕ್ರೌರ್ಯವಿರುವುದು ಮದುಮಗಳಾದ ಎಂಜೆಲಾ ವಿಕಾರಿಯೊ ಬಳಿ. ತನ್ನ ಕೌಮಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಭಂಗ ತಂದಾತ ಸ್ಯಾಂಟಿಗೊ ಎಂಬ ಆಕೆಯ ಮಾತೇ ಆನುಮಾನಾಸ್ಪದವಾದದ್ದು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದ, ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಅಸಂಭವನೀಯವಾಗಿರುತ್ತ ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಸ್ಯಾಂಟಿಗೊ ವರ್ತಿಸಬೇಕಿದ್ದ ರೀತಿ ಆತನ ಯಾವುದೇ ಚರ್ಯೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿರುವಾಗ, ಇಂಥ ಕ್ರೌರ್ಯ ಯಾಕೆ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿದೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ನಿರೂಪಕನೂ ಆಕೆ ಯಾರನ್ನೋ ಕಾಪಾಡಲು ಮತ್ತು ಸ್ಯಾಂಟಿಗೊನ ತಂಟೆಗೆ ಹೋಗುವ ಧೈರ್ಯ ತನ್ನ ಸಹೋದರರುಮಾಡಲಾರರು ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಎಂಜೆಲಾ ಹೇಳಿದ ಸುಳ್ಳದು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಎಂಜೆಲಾ ಮಾತ್ರ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ಅದನ್ನು ಸುಳ್ಳೆಂದು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. 


ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಅತ್ತಲೂ ಇತ್ತಲೂ ತೆರೆದೇ ಇರುವಂತೆ ಸ್ಯಾಂಟಿಯೊನ ಕಚ್ಚೆ ಹರುಕತನಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಭೀತಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಒಬ್ಬ ಪಡ್ಡೆ ಹುಡುಗನಂತೆ ಉಡಾಫೆಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಆತ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬದುಕು - ಭವಿಷ್ಯ ಕುರಿತ ಅಸಡ್ಡೆ ತೋರುವ ತನ್ನ ಕೊಬ್ಬಿಗೆ ಬಲಿಯಾದನೆ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣ ಕೂಡ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳದೆ ಸತ್ತನೆ - ನಿಗೂಢ. ಇಂಥ ಇನ್ನಷ್ಟು ನಿಗೂಢಗಳೇ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠಗೊಳಿಸಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ವರ್ತನೆಯ ವಿಶಿಷ್ಠ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಖಾಮುಖಿ ನಿಂತು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸುತ್ತವೆ. ಕ್ರಿಯೆ ಅಗತ್ಯವಾದಾಗ, ಅನಿವಾರ್ಯವಾದಾಗ, ಕ್ರಿಯಾಹೀನನಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಆ ಕ್ರಿಯೆ ಅನುಚಿತವೂ ಅಮಾನವೀಯವೂ ಆಗಿರುವಾಗಲೇ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಹುಟ್ಟುವ ಕ್ರಿಯಾವಿಮುಖತೆಯೂ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವ ಸಂಘರ್ಷ ಅಧ್ಯಯನಶೀಲ ವಸ್ತುವಾಗಿದೆ. ಕೊಲೆಗಡುಕ ಅವಳಿ ಸಹೋದರರ ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಬಗ್ಗೆ ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಎಂಥಾ ವಿಶ್ವಾಸವಿತ್ತೆಂದರೆ ಅವರು ಕೊಲೆ ಮಾಡಿಯಾರೆಂದರೆ ಯಾರೂ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಆ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮುಂಜಾಗ್ರತೆ ವಹಿಸುವವರು, ಸ್ಯಾಂಟಿಗೊನನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕೆನ್ನುವವರು "ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಇರಲಿ" ಮನೋಭಾವದವರೇ ಹೊರತು ಈ ಕೊಲೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಪೂರ್ತಿ ವಿಶ್ವಾಸವೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ನಡೆಯಲೇ ಬೇಕಾದ್ದಲ್ಲವೆ, ಅದನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ಕೂಡ ತಪ್ಪಾಗಬಹುದೇನೋ ಅಲ್ಲವೆ, ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವ ಕೂಡ ಉಳ್ಳವರು. ಇದು ಕಿಂಕರ್ತವ್ಯಮೂಢಸ್ಥಿತಿ. ಇಂಥ ಅಪನಂಬುಗೆ ಸ್ವತಃ ಪೋಲೀಸು, ಮೇಯರ್, ಫಾದರ್‍ಗಳಲ್ಲೇ ಇತ್ತೆಂದರೆ ಊಹಿಸಬಹುದು. 


ಇನ್ನು ಈ ಅವಳಿ ಸಹೋದರರೇ ತಮ್ಮನ್ನು ಈ ದರಿದ್ರ ಮತ್ತು ಕ್ರೂರ ಕರ್ತವ್ಯದಿಂದ ಯಾರಾದರೂ ಹೇಗಾದರೂ ಮುಕ್ತರನ್ನಾಗಿಸಲಿ, ತಡೆಯಲಿ, ವಿಮುಖರನ್ನಾಗಿಸಲಿ ಎಂದು ಬಯಸಿದ್ದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರ ವರ್ತನೆ ಹಾಗಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಸೆಟೆದುಕೊಂಡಾಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮುದುಡಿ ಒಳತೋಟಿಗೆ ಮಿಡುಕುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕೊರಗುವಾಗ ಇವನು ಒರಟನಾಗಿ ಒಡ್ಡನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವಳಿಗಳಲ್ಲೆ ದ್ವಂದ್ವ - ಗೊಂದಲ - ಹಿನ್ನೆಡೆ - ಮುನ್ನೆಡೆ ಇತ್ತೆಂಬುದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಅದು ಅವಳಿತನದ್ದೇ ಸ್ವಭಾವವಾಗಿತ್ತೆನ್ನುತ್ತಾನೆ ನಿರೂಪಕ. ಬಹುಷಃ ಪ್ರತಿ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಇರುವ ಅವಳೀಭಾವವದು. 


ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಇಲ್ಲೇ ಆಸುಪಾಸಿನ ಮೂವರು ಯುವಕರು ಈಜಾಡಲು ಹೋಗಿ ಕಡಲಿನ ಪಾಲಾಗಿದ್ದರು. ಕಣ್ಣೆದುರೇ ನಿತ್ಯ ಕಾಣುವ ಕಡಲು ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮೂರುದಿನಗಳ ನಂತರ ಶನಿವಾರ ಅವರ ಅರೆಬರೆ ಕೊಳೆತ ದೇಹಗಳು ಅಂತೂ ಸಿಕ್ಕಿ ಆವತ್ತು ಅಂತ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಪುಟಿಯುತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಯುವಕನೂ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದ. ಶುಕ್ರವಾರ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೆರೆತು ಒಡನಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಇದ್ದರೂ ಸದಾ ತಮಾಷೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಡಾಕ್ಟರ್ ಆನಂದ ಮೆನನ್ ನಂಬಲಾಗದ ಹಾಗೆ ತೀರಿಕೊಂಡೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಮನಸ್ಸು ಸೂತಕದ ಕಳೆಯಿಂದ, ಸಾವಿನ ಛಾಯೆಯಿಂದ ಕುಗ್ಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಯಾಂಟಿಗೊನನ್ನು ಅವಳಿಗಳು ಕೊಚ್ಚಿ ಕೊಂದಿದ್ದರು. ಅವನು ರಕ್ತ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ, ಹೇಗೋ ಹಿತ್ತಲ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದಲೇ ಮನೆ ಒಳಗೆ ಬಂದು, ಏನಾಯ್ತು ಮಗನೇ ಎಂದು ಹುಯಿಲಿಟ್ಟ ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದು ಸತ್ತಿದ್ದ, ಕೊಂದೇ ಬಿಟ್ಟರಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು...ಎನ್ನುತ್ತ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Sunday, August 28, 2011

ತನ್ನ ಶಿಲುಬೆಯ ತಾನೇ...

ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಲೇಖಕರು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರೇರಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯ ಎದುರಿಸುವ ಅಪಮಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಜಾತಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಹೆತ್ತವರ ಆರ್ಥಿಕ, ಸಾಂಸಾರಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನದ ಕುರಿತ, ದೈಹಿಕ ಊನಗಳ ಕುರಿತ ಅಪಮಾನವೋ ಇನ್ನೊಂದೋ. ಅದು ಅಮಾನವೀಯವೆಂಬುದಂತೂ ಖಚಿತ.

ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿ ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ತಾನು ಹುಟ್ಟುವಾಗ ಇದ್ದ ಪರಿಸರ ತನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು, ನಿರಾಕರಿಸದೆ, ತಿರಸ್ಕರಿಸದೆ ಸಹಿಸಬೇಕೆಂದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಪುಟ್ಟ ಮಗು ತನ್ನ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ದಿನ, ಪ್ರಬುದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ನೌಕರಿಯ ಆರಂಭಿಕ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಮುಂದೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿಯೂ ನಾವು ನೀವೆಲ್ಲ ಬಯಸುವ ಸ್ಥಿತಿ. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ಸೋಶಿಯಲ್ ವೆಬ್‌ಸೈಟಿನಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಇದನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತೇವೆ, ಮೌನವಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇವೆ.

Disgrace ಕಾದಂಬರಿಯ ಲ್ಯೂರಿಯನ್ನು ನೀವು ಒಪ್ಪುತ್ತೀರೋ ಬಿಡುತ್ತೀರೋ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬೇರೆ. ಅದು ನಾವು ಈ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ, ಆಚರಿಸುತ್ತಿರುವ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇತರರು ಹೀಗಿರಬೇಕು, ನಾವು ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ, (ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೇಗಿದ್ದೇವೆಂಬುದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯದಿರುವ ತನಕ) ಎಂದು ಇರಿಸಿಕೊಂಡ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಲ್ಯೂರಿ ಎತ್ತುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯಕುಲಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಂತೂ ಖಂಡಿತ. ಇದನ್ನು ಆದಷ್ಟೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸರಳಗೊಳಿಸಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಈ Coetzee ಮತ್ತದೇ ವಯಸ್ಸಾದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಮತ್ತು ಎಳೇ ಹುಡುಗಿಯ ನಡುವಿನ ಪ್ರೇಮವಲ್ಲದ ಪ್ರೇಮದಂಥ ಕಾಮ ಹಾಗೂ ಅದರ ಸುತ್ತ ಗಿರಕಿ ಹಾಕುವ ಮನಸ್ಸಿನ ತಲ್ಲಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತೊಡಗಿದ್ದಾನಲ್ಲ ಅನಿಸುವಾಗಲೇ ಈ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿಯ ಮಗಳು ಲೂಸಿ ತನ್ನ ವಿಲಕ್ಷಣ ಸ್ಥಿತಿ, ಮತಿ, ಛಲ ಮತ್ತು ವಿವೇಕಗಳಿಂದ ತಲ್ಲಣಗಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಲೂಸಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ನಗರದಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ. ರೈತರು, ಗ್ರಾಮ್ಯ ಪರಿಸರದ ಕಷ್ಟಜೀವಿಗಳು, ಬದುಕು ಮತ್ತು ಸಹಜೀವಿಗಳ ಕುರಿತ ಅವರದೇ ಆದ ಲಾಜಿಕ್, ತತ್ವ, ಅವರು ನಂಬಿದ, ನಡೆಸುವ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುವ ತಣ್ಣಗಿನ ಕ್ರೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಸೌಮ್ಯ ಹೊರಮೈಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಸಮಾಜ ಇಲ್ಲಿನದು. ಈ ಲೂಸಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜದ ಒಂದು ಚಿತ್ರ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆಗಿ ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ಲ್ಯೂರಿಯ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮಾತ್ರಕ್ಕೂ ತಾಳೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಮೊದಲಿಗೇ ನಮಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗಿಳಿವ ಸತ್ಯ.

ಲ್ಯೂರಿ ಏನು ಮಾಡಿದ, ಏನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ, ಏನನ್ನು ತೆತ್ತ ಮತ್ತು ಏನನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ - ಎಲ್ಲವೂ ಮನುಷ್ಯ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ನಗ್ನವಾಗಿ ನಿಂತಂತಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟವರು ಊರಿಗೆ ದೊಡ್ಡವರು ಎನ್ನುವಾಗ ನಾವು ಏನನ್ನು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತೇವೋ ಆ ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟ ಬಾಹುಬಲಿ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದದ್ದು ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದು ಕಟುವಾದ ಸತ್ಯ. ಆ ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟವನು ತನ್ನೊಳಗನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನುಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಬೇಕು. Disgraceನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಛಾತಿ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಅದು ಇಲ್ಲದವರ ಸುಲಭದ ಆಯ್ಕೆಯಾದರೆ ಆತ್ಮನಿರೀಕ್ಷಣೆ, ಯಾವ ಫಲವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಎದೆಗಾರರ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಸಂತಸದ, ಉನ್ನತಿಯ, ಚೇತರಿಕೆಯ ಕ್ಷಣಗಳೇ ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವೂ Disgraceನಲ್ಲೇ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೂ ಪತಿತನೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಅವನಿಗೊಂದು ಅಮೂರ್ತವೂ ಅನೂಹ್ಯವೂ ಆದ ಗಮ್ಯವಿರುವಂತಿದೆ.

ಪೆದ್ರೂಸ್ ಮತ್ತೊಂದು ಧ್ರುವ. ಇದ್ದೆಲ್ಲಾ ಭೂಮಿ, ಎಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಚಂದದ ಹೆಂಡತಿ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಘನತೆ, ಸುಖ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಒಳಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡವನು ಅವನು. ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶವಾದಿಯಾಗಿದ್ದೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇತರರು ಸೊಲ್ಲೆತ್ತದಂತೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತ ಸತ್ ಪ್ರಭಾವಳಿಯನ್ನು ಹರಡಿಕೊಂಡ ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಸಭ್ಯ ಜನನಾಯಕರು, ಮಠದ ಸ್ವಾಮಿ, ಸಂತರಂಥವನು! ಆದರೆ ಇವನು ತಳದಿಂದ ಮೇಲೇರಿದವನು, ಶ್ರಮಜೀವಿ ಕೂಡಾ ಹೌದು. ನಿಮ್ಮ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಅರ್ಹನಾಗಲು ಬೇಕಾದ್ದೆಲ್ಲ ಇವನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೇ ಇದೆ, ಇದ್ದೇ ಇದೆ.

ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿ, ಅವನ ಮಗಳು ಲೂಸಿ, ದೂರವಿರುವ ಈಕೆಯ ತಾಯಿ (ಲ್ಯೂರಿಯ ಒಂದು ಕಾಲದ ಹೆಂಡತಿ) ಒಂದು ವಿಘಟಿತ ಕುಟುಂಬ. ಇವರ ಲೈಂಗಿಕ ಸಾಹಸಗಳು, ಮಗಳ ಬದುಕಿನ ದುರಂತ, ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುವ ಅತಂತ್ರವಾದ ಒಂದು ಸ್ಥಿತಿಯ ಜೊತೆ ಪೆದ್ರೂಸ್ ತರದ ಅವಕಾಶವಾದಿ ಲೂಸಿಯ ಆಸ್ತಿಗಾಗಿ, ಅವಳ ದೇಹಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಚಾಚುವ ಕಬಂಧ ಬಾಹುಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸಂಗತಿಗಳಿಗೆ, ದುರಂತಗಳಿಗೆ, ಅಪಮಾನಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲ ಕಥಾನಕದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಎಲ್ಲವೂ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿಯ ವರ್ತಮಾನದೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸುವ ಸಂಘರ್ಷ ಹೊಸ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸಲು ಉದ್ಯುಕ್ತವಾಗಿರುವಂತಿದೆ. ನಾವು ಅವುಗಳಿಗೆ ತಯಾರಾಗಬೇಕಿದೆ ಅಷ್ಟೆ. ಮಗಳ ವಯಸ್ಸಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯನ್ನು ದೇಹಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿ ಮತ್ತು ಇದೇ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿಯ ಮಗಳ ದೇಹ, ಭೂಮಿಗಾಗಿ ಬಾಯ್ತೆರೆದು ಕೂತ ನಡುವಯಸ್ಸಿನ ಪೆದ್ರೂಸ್ ಒಂದೇ ಪಾತಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಪೆದ್ರೂಸ್ ಎಂದರೇ ಮೈಯುರಿಯುವುದು ತಮಾಷೆಯೋ, ವ್ಯಂಗ್ಯ ವಿಡಂಬನೆಯೋ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉದ್ದೀಪಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾದದ್ದು ಇರುವಂತೆಯೇ ಸಮಾನವಲ್ಲದ್ದು ಕೂಡ ಇದೆಯಲ್ಲವೆ! ತನ್ನ ಮಗಳ ಪ್ರಾಯದ ತನ್ನದೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯ ‘ಶೀಲ’ ಹರಣ ಮಾಡುವ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲೇ group rape ಮಾಡಿದ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಸಿದ ಖದೀಮರ ಬಗ್ಗೆ ಕುದಿಯುವ ಲ್ಯೂರಿ. ಈ ಸಂಕೀರ್ಣ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ನಡುವೆಯೇ ಗ್ರಾಮ್ಯ ಜೀವನವನ್ನು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿಕೊಂಡು, ಇಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಬದುಕು ಬೇರಿಳಿಸಿದೆ ಎಂಬ ಹಠದಿಂದೆಂಬಂತೆ ಅಲ್ಲೇ ನೆಲೆಯೂರುವ ಸಂತ್ರಸ್ತ ಲೂಸಿ ಇದ್ದಾಳೆ. ಲೂಸಿಗೆ ಇದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ ತನಗೆ ನೆಲೆ ಎಂಬ ನಿಶ್ಚಿತ ನಿರ್ಧಾರವಿದೆ. ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಅಂಥ ಛಲವಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಹೋರಾಟ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ತಣ್ಣಗೆ, ತೆಪ್ಪಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕುವುದು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವನು shift ಆಗಬಲ್ಲ. ಒಂದು ಮೊಂಡುತನದಂತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪಲಾಯನದಂತೆ ಇದೇನೂ ಕಾಣಬೇಕಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ.

ಇಲ್ಲಿ ನಾಯಿಗಳಿವೆ. ಪರಿತ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಮುದಿಯಾಗಿ ಸಾಯಲೆಂದೇ ಇರುವ ನಾಯಿಗಳು. ಸಾಕಿದವರಿಗೆ ಅವು ಇನ್ನು ಬೇಡ ಅನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಕೊಲ್ಲರಾರರು. ಹಾಗಾಗಿ ಕೆಲವು ಕಾಲ ಸಾಕಿ ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಲ್ಲಲು ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡುವ ಸೇವೆ, ಕೊಲ್ಲುವ ಸೇವೆ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಿದೆ. ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೊಂದು ಘನತೆಯ ಸಾವು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕಾರ ಕೂಡ ದೊರಕಿಸಿಕೊಡುವುದು ಇವರ ಕೆಲಸ. ಬಹುಷಃ ಇನ್ನೂ ಇವುಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಲಾರದ ಮನುಷ್ಯನ ನಿಷ್ಠೆಯಿಲ್ಲದ, ಬದ್ಧತೆಯಿಲ್ಲದ ಚರ್ಯೆಗೂ ಘನತೆಯೊದಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಇವರು! ಎಲ್ಲೋ ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುದಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಸಮಾನವಾದದ್ದು ಇರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆ! ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಸೇವಕನಾಗಿ ಸೇರಲು, ಹಾಗೆ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಹಾಗೆ ಶೀಲಗೆಡಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಲೂಟಿ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಮಾಡಿ ನಂತರ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ತನ್ನನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗು ಎನ್ನುವ, ಲೂಸಿಯ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಲಪಟಾಯಿಸುವ ಸಂಚಿನ ಪೆದ್ರೂಸ್. ಒಂಟಿ ಹೆಣ್ಣು ಇಲ್ಲೇ ಬದುಕುವುದಾದರೆ ಹಾಗೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಲಾತ್ಕಾರ, ಲೂಟಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕೆಂದರೆ ಇಂಥ ಅಸಮ-ಅಸಹಜ ದಾಂಪತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೊಂದೇ ಉಳಿದಿರುವ ಆಯ್ಕೆ ಎನ್ನುವ ಪೆದ್ರೂಸ್‌ನ ನಿಲುವನ್ನು, ಅದರ ಅನಿವಾರ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಲೂಸಿ. ತನ್ನದೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯನ್ನು ರೇಪ್ ಮಾಡಿದ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆ ಹರಾಜು ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನೆದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಪ್ಪ ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಲೂಸಿ ಜೀರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಲೂಸಿ ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುವ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಳೆ ಎನ್ನುವುದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ಹಳೆಯ ಹೆಂಡತಿಗೆ ತನ್ನದು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ತಾನು ಕೂಡಿದ್ದು ನಿಜ ಎನ್ನುವ ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಹೆಂಡತಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ, ಅದೇನು ಎಳೆಯ ಹುಡುಗಿ ನಿನ್ನಂಥ ಮುದುಕನನ್ನು ಕೂಡಲು ಕಾತರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ ನೀನು? ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅಂಥ ಭ್ರಮೆಗಳಿಂದ ಬೇಗ ಹೊರಗೆ ಬಾ ಎನ್ನುವುದು ಅವಳ ಸಾಂತ್ವನ. ನಡುವೆ ಮಗಳಿಗೆ ಸಾಥ್ ನೀಡುವ, ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಸಾಯಿಸುವ, ಸತ್ತ ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಚಿತಾಗಾರಕ್ಕೊಯ್ದು ಸಂಸ್ಕಾರ ಕೊಡಿಸುವ ಸಮಾಜಸೇವೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥೆಯೊಬ್ಬಳನ್ನು ಅವಳು ದರಿದ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುವ ನಡುವಯಸ್ಸಿನವಳಾಗಿದ್ದೂ ಕೂಡುವ, ಸುಖಿಸುವ ಈ ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಸಾಯಿಸುವ ಸ್ವಯಂಸೇವಕನಾಗಿ ಬದಲಾಗಿರುವ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿ ಅಸಹ್ಯವನ್ನು ಮೀರುವ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಮಾನವ ಸಹಜ ಲೈಂಗಿಕ ಕಾಮನೆಯಿಂದ ಕಿರಿಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿ(ಮಗಳ ಸಮಾನ, ತನ್ನದೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಎಂಬ ವಿಶೇಷಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ನೋಡಲು ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು)ಯನ್ನು ಕೂಡಿದ್ದು (ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದಲ್ಲ, ಒಲಿಸಿಕೊಂಡು) ಒಂದು ಅಪರಾಧ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ human instinct ಒಂದು Crime ಎನ್ನಬೇಕೇ ಎನ್ನುವ ನೆಲೆಯಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಲ್ಯೂರಿ ಒಂದು ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಲ್ಯೂರಿ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವನ ಒಂದು ನಾಯಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆತ ನಾಯಿಯನ್ನೇನೊ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆ ನಾಯಿ ತನ್ನ ಲೈಂಗಿಕ ಉನ್ಮತ್ತಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ನಾಯಿಗಾಗಿ ತಹತಹಿಸಿ ಊಳಿಡುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ಅರ್ಥವಾದರೂ ಅದರ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡದೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಡುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ನಾಯಿಯನ್ನು ಛಾಟಿ ಏಟಿನಿಂದ ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಗೆ ಶಿಕ್ಷಿಸಿ ಶಿಕ್ಷಿಸಿ ಕೊನೆಕೊನೆಗೆ ನಾಯಿಗೆ ತನ್ನ ಅಭೀಪ್ಸೆಯೇ ತಪ್ಪಿರಬೇಕನಿಸತೊಡಗಿರಬೇಕು, ಅದು ತನ್ನ ಸಹಜ ಕಾಮನೆಯನ್ನೇ ದ್ವೇಷಿಸತೊಡಗಿತು! ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಂದರೆ, ತನಗೆ ತಡೆಯಲಾರದ ಕಾಮಾಕಾಂಕ್ಷೆಯಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ತನ್ನನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸು ಎನ್ನುವಂತೆ ಅದೇ ಯಜಮಾನನ ಬಳಿ ಬರತೊಡಗಿತು!

Human instinct ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಅದನ್ನು uncontrolled ಆಗಿ ಇರಲು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು, ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರ ಸರಿಯಾದುದು ಎಂದೇನೂ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಲ್ಯೂರಿ. ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಗುಂಪೊಂದು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಬಲಾತ್ಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಒಪ್ಪಲಾರದ ಲ್ಯೂರಿ ವಯಸ್ಸು ಮೀರಿದ ಪೆದ್ರೂಸ್ ತನ್ನ ಮಗಳ ಕೈ ಹಿಡಿಯಲು ಬಯಸುವುದನ್ನೂ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರ. ವಯಸ್ಸಾದವನು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ( ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಹೌದು), ಆತನ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಒಳಹಾಕುವುದು, ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡ.

ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ತನ್ನ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ, ಗಳಿಕೆಯ, ನಿವೃತ್ತಿಯ ಹಣವನ್ನು ಕೂಡ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಪಡೆಯಲಾರದೆ ಕಷ್ಟಕರವಾದ ದಿನಗಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನಿಲ್ಲದಾಗ ಅವನ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸಿನ ಬೀಗ ಮುರಿದು ಲೂಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ನೇಹಿತರು, ಪತ್ರಿಕೆಯವರು, ಆಸುಪಾಸಿನವರು ಅವನನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ತಿರುಗುತ್ತಾರೆ. ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ನಿಲ್ಲಲು ಕೂಡ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ಅವರು ಓಡುತ್ತಿರುವುದು ಅವನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ತಾನು ಪರಿತ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಘೋರವಾದ ಏನನ್ನೋ ಮಾಡಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವ, ಪತಿತಭಾವವನ್ನು ಈ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನಲ್ಲಿ ತುಂಬಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಲ್ಯೂರಿ ಅದರಿಂದ ಪಲಾಯನವನ್ನೇನೂ ಬಯಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅವನು ಅದನ್ನು ಮುಖಾಮುಖಿ ಎದುರಿಸಲು ಸಜ್ಜಾದವನಂತೆ, ಈ ಮುಖಾಮುಖಿಯೇ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೃತ್ಯ ನಿಜಕ್ಕೂ ಘೋರವೂ ಅಮಾನವೀಯವೂ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಅಥವಾ ತನ್ನೆದುರಿನ ಮನುಷ್ಯನ ನಿಲುವು ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವಾಗುವ ಉದ್ದೇಶವಿರುವಂತಿದೆ. ಪಾಪವನ್ನು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಕಾಣುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅದರ ಮಾನವೀಯ ಮುಖಗಳೂ, ರಾಕ್ಷಸೀ ಭಾವಗಳೂ ಒಡೆದು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಎನ್ನುವ ಅದಮ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸವೇ ಅವನನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತದೆ, ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ, ಗೌರವವಿಲ್ಲದೆ, ನೆಲೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕುಸಿದು ಹೋಗಬೇಕಾದ ಪತಿತ ಘಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಲ್ಯೂರಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ, ಕನಿಷ್ಠ ಅದರ ಗಮ್ಯ ನಮಗೆ ತೋರಿಸಬಹುದಾದ ಜೀವನದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿಯಾದರೂ.

ಮತ್ತೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಲ್ಯೂರಿ ತನ್ನಿಂದ ಲೈಂಗಿಕ ಅನ್ಯಾಯಕ್ಕೊಳಗಾದ ಹುಡುಗಿಯ ತಂದೆ ಐಸ್ಸಾಕ್‌ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಒಂದು ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ ಭೇಟಿ. ಅದರ ತಾಂತ್ರಿಕ ನೇಯ್ಗೆ ಕೂಡ ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿದೆ. ಮೊದಲು ಐಸಾಕ್ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ಹುಡುಗಿಯ ತಂಗಿ. ಅವಳು ಅದಷ್ಟೇ ಯೌವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿರಿಸುತ್ತಿರುವ ಎಳೆ ತರುಣಿ. ಅವಳ ಅಕ್ಕನನ್ನೇ ಹೋಲುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಲ್ಯೂರಿ ಎಷ್ಟು ಸಹಜವಾಗಿ, ಸಭ್ಯನಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆಂದರೆ ಹುಡುಗಿ ಅವನಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತಳಾಗುತ್ತಾಳೆಂಬಷ್ಟು. ನಂತರ ಐಸಾಕನ ಶಾಲೆಗೇ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಪುನಃ ಆತನ ಮನೆಗೆ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮರಳುವ ಲ್ಯೂರಿ ಬದಲಾದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನೂ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಟುವಾದ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಐಸಾಕ್ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಈತನೇ ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಬದುಕು ಕೆಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದವನು ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಫಲ. ಐಸಾಕನ ಹೆಂಡತಿಯಂತೂ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಲ್ಯೂರಿಯನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೂಡ ಸಿದ್ಧಳಿಲ್ಲ. ಲ್ಯೂರಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ನಡುವೆಯೇ ಹೊರಬೀಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿಜವೇ. ಆದರೆ ಆತ ತನ್ನ ಈ ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯದಿಂದ ಏನನ್ನೋ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾನೆಂಬುದು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ನಿಜ. ಅವರ ಎಳೆಯ ಮಗಳ ಜೊತೆ ಲೈಂಗಿಕವಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸಿದ ತನ್ನ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿತನಕ್ಕೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಲು, ಅಪಮಾನವನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳಲು, ಎಲ್ಲರೂ ಬಯಸಿದ ಕ್ಷಮೆ ಕೋರುವ ವಿದ್ಯುಕ್ತ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಾತು-ಭಾವದ ಮುಖೇನ ‘ಮಾಡಿ’ ತೋರಿಸಲು (ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಲ್ಯೂರಿ ಕೇವಲ ಒಂದು human instinct ಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ, ಒಲಿದು ನಡೆದ ದೈಹಿಕ ಸಮಾಗಮದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಪಾಪ-ಭಾವ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದಿಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ) ಮುಂದಾಗುವುದು ಅದರ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಲು ಕಾತರರಾದ ಮಂದಿ, ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಉತ್ಸುಕರಾದ ಮಂದಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪತಿತನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಒಪ್ಪಿ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಕುಗ್ಗಿ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಯಸಿದ ಮಂದಿ all said and done ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಎಳೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬುದು ಲ್ಯೂರಿಯ ಮೌನ ಅಳಲು. ಸಮಾಜ ವಿಧಿಸಿದ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಸಮಾಜದ ಮುಖೇನ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ವಿಧಿಸಿಕೊಂಡ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಹೊರೆಯನ್ನು, ಬಲೆಯನ್ನು, ಸೆರೆಯನ್ನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಇದು ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಇಚ್ಚಾನುಸಾರ ಕೂಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಆ ಅಳಲು. ಇದಕ್ಕೆ ಲೂಸಿಯ ನೆಲೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದೇ ಭಾಷ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಲ್ಯೂರಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಕಾದಂಬರಿ ತನ್ನ ಓದುಗನಿಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಲೈಂಗಿಕ ಪಿಪಾಸೆಗೆ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯನ್ನೂ ಲ್ಯೂರಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದರಿಂದಾಗಿ ಅವಳು ಯಾವ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದಳು, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳನ್ನು, ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಏನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು ಎನ್ನುವುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆ ಅವಳ ನಿಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ ಲ್ಯೂರಿಯ ಪಾಪವನ್ನು ನಾವು ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಇವು ಎಲ್ಲ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಪರರನ್ನು ತೂಗಬಲ್ಲ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಸಭ್ಯ ನಾಗರಿಕರ ನೆಲೆಗೆ ಭಿನ್ನವಾದ ಆಯಾಮಗಳು. ಈ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬೇಕೆಂದಾಗ ಬೇಕಾದವರು ಏರಿ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ತಮ್ಮ ಘನಂದಾರಿ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಇವತ್ತಿಗೂ ನಾವಿದನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಲಾರೆವು ಎಂಬುದು ವಾಸ್ತವ.

ಲೂಸಿ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಹೊಲಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬಾಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಳಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗದು ಒಗ್ಗದ ವಿಚಾರ. ಅಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು, ತನ್ನ ಹೊಲ ತಾನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಕನಿಷ್ಠ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಾತೇ ಅಂತಿಮವಾಗಿರುವಷ್ಟು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ತನಗೆ ಬೇಕು, ತನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ತನ್ನ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಪೆದ್ರೂಸ್ ಕೂಡ ಬರುವಂತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅವನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಂದರೆ ಅವನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಅವಳು ಸಿದ್ಧ! ಇದೊಂದು ನೆಲೆ, ನಿಲುವು. ಅದು, ಅದರ ಲಾಜಿಕ್, ಅರ್ಥಪೂರ್ಣತೆ ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲೇ ಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ನಾವದನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು, ಅದು ಮುಖ್ಯ. ಹಾಗೆಂದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಲ್ಯೂರಿಯ ಸ್ವ-ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು ಎನ್ನುವ ವಾದ ಹೊಸ ಆಯಾಮವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ! ಯಾರ ಸ್ವ-ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ಯಾವಾಗಿನದ್ದು ಎನ್ನುವುದು ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಲೈಂಗಿಕವಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವವನ್ನು ಉದ್ದೀಪಿಸುವುದು, ಉದ್ರೇಕಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅಂಥ ಉನ್ಮಾದಿತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಡೆದಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ಆ ಎರಡೂ ಜೀವಗಳು ತಮ್ಮ ಆ ಅವಧಿಯ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಸ್ವ-ಇಚ್ಛೆ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತೇ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಹೋದರೆ ಈ ಅರ್ಥಗಳು ಬೇರೆಯಾಗುತ್ತವೆ! ಆದರೆ ಈ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಮಾನದಂಡಗಳಿಲ್ಲ, ಸಾಕ್ಷಿಗಳಿಲ್ಲ, ಇಷ್ಟೇ, ಇದೇ ಎಂದು ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಮಾರ್ಗಗಳಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಈಗ ಒಂದು ತರ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೊಂಥರ ಇರುವುದು ಸಹಜವೇ ಆಗಿರುತ್ತ ಎಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳೂ ಕ್ಷಣಭಂಗುರವಾಗಿರುವ ದುರದೃಷ್ಟವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಆತ ಭ್ರಮೆ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಗೆರೆಯನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಕೊರೆದಂತೆಲ್ಲ ಮೂರ್ಖನಾಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಎಂದುಕೊಂಡಂತೆಲ್ಲ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದನೂ ಆಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡವರು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲದರ ಆಚೆಯದನ್ನು ಕಾಣಬಲ್ಲರು ಮತ್ತು ಸಹಜವಾಗಿ ಸ್ಥಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಬಲ್ಲರು.

ಕಾದಂಬರಿ ನಮಗೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನಷ್ಟೇ ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪರಮ ನೀಚನೂ ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಆಗಬಲ್ಲ ಕೇವಲ ಸಾಧ್ಯತೆಯಂತಿರುವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು. ಒಳ್ಳೆಯ ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟ ಎಂಬ ಲೇಬಲ್‌ಗಳಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು. ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಸಂಭಾವಿತತನದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಸಂತ್ರಸ್ತ ಭಾವದಲ್ಲೂ ಸಮಾನವಾಗಿಯೇ ನಿಲ್ಲುವುದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

"ಹುತ್ತಗಟ್ಟದೆ ಚಿತ್ತ ಮತ್ತೆ ಕೆತ್ತೀತೇನು ಪುರುಷೋತ್ತಮನ ಆ ಅಂಥ ರೂಪ-ರೇಖೆ?" ಅಲ್ಲಿಯೂ ಹುತ್ತಗಟ್ಟಿದ್ದು ವ್ಯಾಧನ ಪತಿತ ಭಾವವಲ್ಲವೆ ಮತ್ತೆ!!!
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Monday, August 22, 2011

ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ವೇದನೆ

ಯಸುನಾರಿ ಕವಾಬಾಟನ ಸಾವಿರ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕಾದಂಬರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಹಿಂದೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಹೆಸರು Beauty and Sadness. ಕವಾಬಾಟನ ನಿರೂಪಣಾ ಚಾತುರ್ಯ, ತಂತ್ರದ ಚುರುಕುತನ ಮತ್ತು ಔಚಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕೊರೆಯದೆ ನೇರವಾಗಿ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕಥಾನಕ ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲುವ ಬೆಳಕಿನತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಟಿಪ್ಪಣಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದರೊಂದಿಗೆ J.M.Coetzee ಯ ಕಾದಂಬರಿ Disgrace ಮತ್ತು ಮಿಲನ್ ಕುಂದೇರಾನ The Farewell Waltz ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನೂ ನೀವು ಓದಿದ್ದರೆ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಮೂರೂ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ನಮ್ಮೆದುರು ತೆರೆದಿಡುವ ಒಂದು ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಂದುಕೊಂಡು ಮಜಾ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ನಾನು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಈ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ಓದಿದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಅಂಥ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅನುಭವ ಸಿಕ್ಕಿತೆನ್ನಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಕಾದಂಬರಿಯ ಕಥಾನಕವನ್ನು ತೀರ ಸರಳಗೊಳಿಸಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಪ್ರೇಮದ ನಾಟಕವಾಡಿ ಬಸುರು ಮಾಡಿ ಕೈಕೊಟ್ಟ ಒಬ್ಬನ ಮೇಲೆ ಹಾಗೆ ಬಲಿಪಶುವಾದ ಅವಿವಾಹಿತ ತಾಯಿಯ ಶಿಷ್ಯೆಯೊಬ್ಬಳು ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಲಕ್ಷಣ ಬಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿನ ಕಥಾನಕ. ಆದರೆ ಕಾದಂಬರಿ ಅಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆ ಹದಿನೈದು ಹದಿನಾರರಲ್ಲೇ ತಾಯಿಯಾದವಳು ಯುತುಕೊ. ಆಗ ಮುವ್ವತ್ತು ದಾಟಿದ್ದ ಅವಳ ಪ್ರಿಯಕರ ಓಕೈಗೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಿರೂಪಣೆ ತೊಡಗುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಐವತ್ತು ದಾಟಿದೆ, ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು, ಕೈಹಿಡಿದ ಹೆಂಡತಿ ಎಲ್ಲ ಇದ್ದಾರೆ. ಆತನೀಗ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಬೇರೆ. ಈ ಪ್ರಿಯಕರ ಓಕೈ ಆಡಿದ್ದು ನಾಟಕವೆ? ನಾಟಕವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಆತ ಈ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ಯುತುಕೊಳ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ, ಸಾಂಗತ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆಯುವುದೇಕೆ? ಒಬ್ಬ ಕಾದಂಬರಿಕಾರನೂ ಆಗಿರುವ ಓಕೈ ತನ್ನ - ಯುತುಕೊ ಸಂಬಂಧವನ್ನೇ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಾನೇಕೆ? ಸ್ವತಃ ಯುತುಕೊ ಯಾವತ್ತೂ ತನ್ನ ಮತ್ತು ಓಕೈ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ಲಘುವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಓಕೈ ಬಗ್ಗೆ ಅಗೌರವವಿಲ್ಲ ನಿಜ. ಆದರೆ ಅವನ ಸ್ತ್ರೀವ್ಯಾಮೋಹದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟವಳಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ ಕೂಡ! ಒಂದು ಮಾತಿದೆ, ಹೆಣ್ಣು ತಾನು ಗಂಡಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನ ಕಾಮತೃಷೆಯನ್ನು ತಣಿಸಲು ತಯಾರಾಗುತ್ತಾಳಂತೆ. ಅದೇ ಗಂಡು ತಾನು ಹೆಣ್ಣಿನಿಂದ ತನ್ನ ಕಾಮದ ಹಸಿವನ್ನು ಹಿಂಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನಂತೆ! ಯುತುಕೊ ಈ ಮಾತನ್ನು ಅನುಭವದಿಂದ ಕಂಡುಕೊಂಡವಳಂತೆ ಇರುವುದು ನಿಜವೇ.

ಓಕೈಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನೋಡುವುದಾದರೆ, ತನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಹದಿನಾರರ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಕಳನ್ನು ಲೈಂಗಿಕವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು ಒಂದು ‘ಯೋಜಿತ’ ತಂತ್ರದ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿತ್ತೋ ಎಂಬ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಿರೂಪಕ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ತೀವ್ರ ಮುಜುಗರ, ಹಿಂಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಗಮನಿಸುವ ಯುತುಕೊಗೆ ಓಕೈ ಮಾಡಿದ್ದು ತಥಾಕಥಿತ ಅದೇ ಲಂಪಟತನ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ವಿಶ್ವಾಸವಿದೆ. ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಕನ ಮೂಲಕ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಓಕೈ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುವುದು ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ? ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕ್ರೂರವಾಗಿ, ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ಮತ್ತು ವಕ್ರವಾಗಿ ಕಂಡಿರಿಸಿಕೊಂಡ ಬರಹಗಾರನೊಬ್ಬ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳುಗಳ ನಡುವಿನ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆಂದು ಒಪ್ಪುವುದಾದರೆ, ಆ ನಂತರ ಅವನು ಹೊಸವರ್ಷದ ಮುನ್ನಾದಿನ ಯುತುಕೊ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯದ ಘಂಟೆಗಳ ಕಿಂಕಿಣಿ ನಾದವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಅಪೇಕ್ಷೆಗೆ ಪಕ್ಕಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಯಾವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ? ಕುತೂಹಲಕರವೆಂದರೆ ಯುತುಕೊ ಸ್ವತಃ ಓಕೈಯ ಈ ಅಪೇಕ್ಷೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು. ಓಕೈಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಎಂದೂ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗದಂತೆ ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಂದರ್ಶನವನ್ನು ಏರ್ಪಾಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಯುತುಕೊ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಓಕೈಯ ಎದುರು ತನ್ನ ಚಿತ್ರಕಲಾ ಶಿಷ್ಯೆ, ಸಹವರ್ತಿ, ಪ್ರೇಮಿ, ಅಭಿಮಾನಿ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿರುವ ಕೂಕೆಯನ್ನು ಮುಂದೊಡ್ಡುವುದೇಕೆ?

ಈ ಕೂಕೆ ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿ. ತೀರಾ ಎಳೆಯ ಪ್ರಾಯದ ಕೂಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಕಣ್ಣಿನ ರೆಪ್ಪೆ, ನಾಸಿಕ, ತುಟಿ, ನವಿರಾಗಿ ನಲುಗುವ ನಳಿದೋಳುಗಳು - ಹೀಗೆ ಸಕಲಾಂಗದ ವಿವರ ವರ್ಣನೆಯಿದೆ ಇಲ್ಲಿ. ಓಕೈ ಅವಳ ಮಾರ್ದವಭರಿತ ನಿರ್ಮಲ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಆಚ್ಚರಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯುತುಕೊ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ತಾನೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಗ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳೆ? ಯುತುಕೊಗೆ ಕೊನೆಗೂ ಓಕೈ ತನ್ನನ್ನು , ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟ ಭಾವನೆ, ನೋವಿನ ಕೀವೇ ಉಳಿದಿತ್ತೆ ಮನಸ್ಸು ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಬುದು ಊಹೆಗೇ ಬಿಟ್ಟ ಸಂಗತಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಇಲ್ಲಿ. ಹದಿನಾರರಲ್ಲೆ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದ ಯುತುಕೊ ಮತ್ತು ಅವಳ ತಾಯಿ ಏನೇ ಪ್ರ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ ಮಗು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಯುತುಕೊ ಆ ಆಘಾತವನ್ನು ಎದುರಿಸಲಾರದೆ, ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಕೆಲವು ಕಾಲ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗಿಯಾಗಿ ನರಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ. ಆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಯುತುಕೊಳ ತಾಯಿಯೇ ಓಕೈಯನ್ನು ಸಪ್ರಯತ್ನ ದೂರವಿಡುತ್ತಾಳೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಅವನಿಂದ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿರುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ಆ ಊರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ, ಮಗಳೊಂದಿಗೆ.

ಈಗ ಬಹುಷಃ ಓಕೈ ಮತ್ತು ಯುತುಕೊ ಒಂದಾಗದಿರಲು ಕಾರಣ ಯುತುಕೊಳ ತಾಯಿಯೇ ಹೊರತು ಓಕೈ ನಿಷ್ಪಾಪಿ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಂದರೆ ಅದು ಕೂಡ ಸರಿಯಲ್ಲ.

ಯುತುಕೊ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರಕಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ತಾನು ರಚಿಸಿದ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಚಿತ್ರ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆತ್ಮರತಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಿಡಿಸಿದ ತನ್ನದೇ ಚಿತ್ರವಲ್ಲವೆ ಎಂದು ಪರಾಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಮುಂತಾಗಿ ತೋರಿಸುವ ವಿಶ್ಲೇಷಣಾ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ತಪ್ಪಿಯೂ ತನ್ನ ಮತ್ತು ಓಕೈಯ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ಹರಿಯಗೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಕೊಂಚ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ನೇರವಾಗಿ ಅಥವಾ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಈ ಯುತುಕೊ ಮತ್ತು ಕೊಕೆ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ತ್ರೀಯರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಯಾವ ಬಗೆಯದು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ! ಮಗುವಿನ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಿಡಿಸುವ ಚಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವಳಾದರೂ ಅದು ತನ್ನ ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ ಸತ್ತಿದ್ದ, ತಾನೆಂದೂ ನೋಡಲಾಗದೇ ಹೋದ (ಆ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿದ ನೋವಿದೆ) ಮಗುವಿನ ರೂಪು, ಚಹರೆಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯುವ, ತಡಕಾಡುವ ತನ್ನ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನವೆಂಬುದರ ಅರಿವು ಸಹ ಅವಳಿಗಿದೆ. ಆದರೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಸಂಶಯಿಸದೇ ಇರುವುದರಾಚೆ ಓಕೈಯ ಬಗ್ಗೆ, ತನ್ನದೇ ಮನಸ್ಸು ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಒಲವಿನಾಚೆಯ ಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಗತದಲ್ಲಾಗಲೀ, ಕೊಕೆಯ ಜೊತೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿಯಾಗಲಿ ಚಕಾರವಿಲ್ಲ. ಯುತುಕೊಳ ಆತ್ಮಗತ ಮೌನವೇದನೆಯನ್ನು ಈ ಮೌನಸಾಧನೆ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಬಯಸಿದೆಯೆ?

ಆಗಲೇ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳೂ ಇರುವ ಓಕೈ ಆಗಿದ್ದು ಆಗಿ ಹೋಯಿತು, ಆ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೇನೂ ಇಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಲು ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಹೊಂದಿದವನಂತೆ ಕಂಡರೂ ಆತನಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ತಾನು ಬರೆದ ಕಾದಂಬರಿ ಅದರ ಸತ್ಯ-ಮಿಥ್ಯ ಬಲ್ಲವನಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಅವನನ್ನೇ ತೋರಿಸಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅದು ಅವನ ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯ ಮೂಲಧನವಾಗಿರುವ ಅರಿವು ಅವನ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬಕ್ಕಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿನ ಹೆಂಗಸಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಓಕೈಯ ಹೆಂಡತಿಯೇ ಪ್ರತಿಬಾರಿ ಮುದ್ರಿತ ಪ್ರತಿಗಳ ಮೇಲೆ Copy Right ಸೀಲು ಒತ್ತುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಅದರ ಸಾಂಕೇತಿಕ, ಭಾವಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಎಲ್ಲ ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಲ್ಲ ಓಕೈಯ ಮಗನಿಗೆ ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ಶಿಕ್ಷಣದ ವೆಚ್ಚ ಕೂಡಾ ಅದೇ ಕಾದಂಬರಿಯ ಗಳಿಕೆಗೆ ಋಣಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ನೋವಿನ ವಿದ್ಯಮಾನ, ವಾಸ್ತವ ಮತ್ತು ಸ್ವೀಕೃತವಾದ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಈ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾದಂಬರಿ ಕೇವಲ ಕಾಲ್ಪನಿಕವಲ್ಲ, ಓಕೈಯ ಜೀವನದ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಕುರಿತಿದೆ ಎಂಬುದರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅರಿವೂ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅದೃಶ್ಯವಾಗಿಯೂ ಯುತುಕೊ ಈ ಎಲ್ಲರ ಭಯ ಕೂಡಾ! ಅದು ದ್ವೇಷ, ಈರ್ಷ್ಯೆ, ಜಿದ್ದು ಇತ್ಯಾದಿ ಎಂಬಂತೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಂಡರೂ ಆಳದಲ್ಲಿ ಅದು ಭಯ. ಕಾರಣ ಯುತುಕೊಳ ತಣ್ಣಗಿನ ಜೀವನಯಾಪನೆ.

ಕೂಕೆಗೆ ಓಕೈಯ ಮುಖಾಮುಖಿ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಿರ್ಣಾಯಕ ತಿರುವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಕಾರಣವೇ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಅಂತರದ ನಂತರ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಯುತುಕೊ ಮತ್ತು ಅವಳ ಚಿತ್ರಕಲಾ ಸಾಧನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಂದ ಸಚಿತ್ರ ವರದಿ/ಲೇಖನ ಕಂಡು ಉತ್ತೇಜಿತನಾಗಿ ಹೊಸವರ್ಷದ ಮುನ್ನಾರಾತ್ರಿ ಯುತುಕೊ ಜೊತೆ ಕೂತು ದೇವಾಲಯದ ಘಂಟೆಗಳ ಕಿಂಕಿಣಿ ನಾದವನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು, ಹಾಗೆ ಕೇಳುವುದೇ ತನ್ನ ಆತ್ಮಶಾಂತಿಗಿರುವ, ಉಳಿದಿರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಾರಿ ಎಂಬಂತೆ ಅವಳ ಊರಿಗೆ ಹೊರಡುವ ಓಕೈಯೇ ಹೊರತು ಇನ್ಯಾರೂ ಅಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಕಂಡರೂ ಹಾಗಿರಲಾರದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ! ಇಲ್ಲಿನ ವಿಚಿತ್ರವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ತಾನು ಸ್ವತಃ ವಿವಾಹಿತನಾಗಿ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗನೂ ಆಗಿರುವ ಓಕೈಗೆ ಈಗ ಯುತುಕೊ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದೇ ಹಳೆಯ ಪ್ರೇಮವೆಲ್ಲ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೇಲ್ಮುಖವಾಗಿ ಉಕ್ಕಿಬಂದಂತಿದೆ. ಈ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಆತ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಯುತುಕೊ ಬದುಕು, ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಯೋಚಿಸದೇ ಮುಂದಡಿಯಿಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ! ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಪ್ರೇಮದ ಭಾವಾತಿರೇಕಕ್ಕೆ ಮರು ಜೀವ ನೀಡುವ ಅವನ ಪ್ರೇಮದ ಸ್ವಾರ್ಥ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ದುಬಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕೊಕೆ ರಂಗಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬರುವುದು ಕಾದಂಬರಿಯ ಒಂದು ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಗತ್ಯ ಕೂಡಾ. ಅಷ್ಟೇನೂ ಉತ್ಸುಕಳಾಗಿಲ್ಲದ ಕೂಕೆಯನ್ನು ರಂಗಕ್ಕೆ ದೂಡುವುದು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ಯುತುಕೊ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಆಕೆಯಲ್ಲೂ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಬೀಜಗಳಿದ್ದವೇ ಅನಿಸದಿರದು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಓಕೈಯಿಂದ ಬಚಾವಾಗಲು ಅಥವಾ ಓಕೈಗೆ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸಲು ಅವಳು ಕೊಕೆಯಂಥ ಎಳೆಯ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲವೆ? ಹಾಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಸ್ವತಃ ಬದುಕು ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡ ಯುತುಕೊ ತಾನೀಗ ಕೂಕೆಯ ಬದುಕು-ಭವಿಷ್ಯ ಕೆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ ಎಂಬ ಆತ್ಮನಿರೀಕ್ಷಣೆಯನ್ನೇಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ!

ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ , ಗತಕಾಲದ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಆಸಕ್ತನಾದ ಓಕೈಯ ಮಗ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ಅಗೆದಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ ದೊರೆಮಗಳ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅಪ್ಪ ಅದನ್ನು ಕತೆ ಅಥವಾ ಕಾದಂಬರಿಯಾಗಿ ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಅವನ ಹಂಬಲ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಅದು ಯುತುಕೊ ಮೇಲಿನ ಕಾದಂಬರಿಗಿಂತ ಖ್ಯಾತವಾದಲ್ಲಿ ಬಹುಷಃ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷಪಡುವವನು ಅವನೇ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದನೇನೊ. ಆದರೆ ಓಕೈಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಆಸಕ್ತಿಯೇನಿಲ್ಲ. ಸಮಾಧಿಯಿಂದ ಹೊರ ತೆಗೆದ ಆಕೆಯ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರ ಬಲವಾಗಿ ಆತು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಗಾಜಿನ ಮೇಲಿರುವ ಆಕೆಯ ಪ್ರಿಯಕರನ ಚಿತ್ರ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬಿದ್ದ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಆವಿಯಾಗಿ ಬರಿಯ ಗಾಜು ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟ ಅಚ್ಚರಿಯನ್ನು ಅದೇ ಅವಳ ಮನೋಭಿಲಾಷೆ ಕೂಡ ಆಗಿತ್ತೇ ಎಂಬ ಹೊಳಹಿನಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸುವ ಓಕೈ ಅದನ್ನು ಕತೆ - ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನಾಗಿಸುವ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನೇನೂ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಗ ಮಾತ್ರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅದೇ ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ವಿಮಾನವನ್ನೇರಿ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಜೇಡದಂತೆ ಹಿಡಿಯಲು ಕೊಕೆ ಕಾದಿರುತ್ತಾಳೆ!

ಕೊಕೆ ತುಂಬ ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ, ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಸಂಕೀರ್ಣ ಪಾತ್ರ. ಈಕೆ abstract ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಲೇ ಯುತುಕೊ ಬಳಿ ತನ್ನ ನಗ್ನ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವಂತೆ ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಸಲಿಂಗರತಿಯ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬರುವಂತೆ ಯುತುಕೊ ಜೊತೆ ಅತಿಯಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವ ಕೊಕೆ ಓಕೈ ಜೊತೆಗೆ ರತಿಸುಖದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯಲ್ಲಿ "ಯುತುಕೊ! ಯುತುಕೊ! " ಎಂದು ಮುಲುಗುವುದು ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿದೆ. ಅಥವಾ ಇದು ಕೇವಲ ಓಕೈಗೆ ಶಾಕ್ ನೀಡುವ ತಂತ್ರವಿರಬಹುದೆ? ಅಂಥ ತಂತ್ರಗಾರ ಹೆಣ್ಣು ಕೊಕೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ! ಯುತುಕೊಗೆ ಓಕೈ ಮಾಡಿದ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ತಾನು ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಓಕೈ-ಯುತುಕೊರ ಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ತನಗೆ ಈರ್ಷ್ಯೆ ಇದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ದ್ವೇಷದಿಂದಲೇ ತಾನು ಓಕೈಯ ಶೀಲಗೆಡಿಸಿದೆ ಎನ್ನುವ ಕೊಕೆ ಓಕೈಯ ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೇಮಸಲ್ಲಾಪ, ವಿಹಾರಗಳಿಗಾಗಿ ಸ್ವತಃ ಯುತುಕೊ ನಿಷ್ಠುರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೂ ಹಿಂತೆಗೆಯದೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಅವಳ ಗುರಿ ನಿಖರವಿದೆ, ನಿರ್ಧಾರ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿದೆ. ಅಪ್ಪ ಓಕೈಗೆ ತನ್ನ ಎಡ ಮೊಲೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಾರದೆಂದು ವಿಧಿಸುವ ಕೊಕೆ ಮಗನಿಗೆ ಬಲ ಮೊಲೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ! ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಶೀಲಗೆಡಿಸುವ ಸೇಡಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಯುತುಕೊ ಎದುರಿಗೇ ಆಡುವ ಕೊಕೆ ತಾನು ಗಂಡಸರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದಾಗಿಯೂ ಯುತುಕೊಗಾಗಿ ತಾನು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡುವೆನೆಂದೂ, ಯುತುಕೊ ತನ್ನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತೊರೆಯಬಾರದೆಂದೂ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಒಂದು ನಿಶ್ಚಿತ ಉದ್ದೇಶವುಳ್ಳ ಕಾಮದಾಟಕ್ಕಿಳಿದ ಈಕೆ ತಾನು ಯಾರದೂ ಶೀಲಗೆಡಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದೇ ಬಲಿಯಾದ ಗಂಡಿನೆದುರು ಎದೆಸೆಟೆಸಿ ಹೇಳಬಲ್ಲ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಮನಸಾ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡ ಹೆಣ್ಣಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾಳೆಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಅವಳ ನಿಷ್ಠೆ, ಪಾವಿತ್ರ್ಯ ಈ ದ್ವೇಷದಿಂದ, ದೇಹ ಸಂಸರ್ಗದಿಂದ ನಲುಗಲಾರದ್ದು. ಅದನ್ನು ಮೀರಿದ್ದು. ಉರಿದು ಬೆಳಗುವಂಥಾದ್ದು ಎಂಬ ಅಚಲ ಬಲದ್ದು. ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಈ ಕೊಕೆ ಇನ್ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಯುತುಕೊ ಕಳೆದುಕೊಂಡ, ಸತ್ತಿದೆ ಎನ್ನಲಾದ ಅವಳದೇ ಮಗು ಎನಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅಚ್ಚರಿಪಡುವಂಥದ್ದೇನಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೆ!!

ಅಖಂಡವಲ್ಲದ ಪ್ರೇಮ, ಬಸಿರು, ವಂಚನೆ, ದ್ವೇಷ, ಕಾಮ, ಕೊಲೆ - ಎಲ್ಲವೂ ಇರುವ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಯುತುಕೊ ಮತ್ತು ಕೊಕೆ ಕೇಂದ್ರಿತ. ಒಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯುತುಕೊ (Sadness) ಮತ್ತು ಕೊಕೆ (Beauty) ಇಬ್ಬರಲ್ಲ, ಒಬ್ಬರೇ. ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಚಿತ್ರಕಾರರು ಮತ್ತು ವಿಲಕ್ಷಣವಾಗಿ ಗಂಡಿನಿಂದ ದೂರಾಗಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿರುವವರು. ಒಂದೇ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಎರಡು ಟಿಸಿಲಿನಂತಿದ್ದಾರೆ ಇವರು.

1961ರಲ್ಲಿ ಬಂದ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜ ತುಡಿತ - ಹಪಹಪಿಕೆಗಳಾದ ಕಾಮ, ಪ್ರೇಮ, ದ್ವೇಷ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ. Cosmic Balancing Judgement ಅಲ್ಲದ ಆದರೆ presumably ಅದೇ ಇರಬಹುದೆಂಬಂತೆ ಕಾಣಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಕಾದಂಬರಿ ಈ ಬಗೆಯ balancing ನ್ಯಾಯದ ಮೂಲಕವೂ ಓದುಗನ ಹಂಬಲಗಳನ್ನು ಖುಷಿಪಡಿಸುವುದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಒಂದು ವಿಷಣ್ಣ ಭಾವದೊಂದಿಗೆ ನಡು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೈಬಿಟ್ಟಂತೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಷೇಕ್ಸ್‌ಪಿಯರನ ಮ್ಯಾಕ್‌ಬೆತ್ ತರ, ಕುರಾಸೊವಾನ RAN ತರ ಮನುಷ್ಯನ Hight ಮತ್ತು Low ಕಾಣಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಮೌನವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂಥ ಒಂದು ಜೀವನಾನುಭವದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕವಲಿನಂತೆಯೇ ಇರುವ Coetzeeಯ Disgrace ಮತ್ತು ಮಿಲನ್ ಕುಂದೇರಾನ ಕಾದಂಬರಿ The Farewell Waltz ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೆಂದಾದರೂ ಕೊರೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಧಮಕಿ ಹಾಕುತ್ತ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಒಂದು ಕೋಟೇಬಲ್ ಕೋಟನ್ನು ತೊಡಿಸಿ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ...

"ಸಮಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ತೆರನಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ತೆರನಾಗಿ ಸಮಯದೊಂದಿಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಕೆಲವು ಸಲ ಸಮಯ ತೀರ ವೇಗವಾಗಿ ಕೆಲವು ಸಲ ತೀರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ, ಗಡಿಯಾರ ಏಕಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ. ಮನುಷ್ಯನ ಕಾಲ ಹಾಗೇನೂ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ... "


ಆಸಕ್ತರು ಇದೇ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮೇಲಿನ ಇನ್ನೆರಡು ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳಿಗಾಗಿ ಈ ಯುಆರ್‌ಎಲ್ ಬಳಸಬಹುದು:
ಇನ್ನೊಂದು ನೋಟ
ಮತ್ತೊಂದು ನೋಟ
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Tuesday, August 16, 2011

‘ಹೂವಿನ ಕೊಲ್ಲಿ’ಯ ಮಾಯಾಲೋಕ

ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್‌ರ ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿ ‘ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿ’ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿ ಒಂದು ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದು, ಪಾಂಡಿತ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅದನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವುದು ಎಲ್ಲ ವೇಸ್ಟ್. ಯಾವ ಓದುಗನೂ ಯಾರ ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಪುಸ್ತಕ ಕೊಳ್ಳುವುದು, ಓದುವುದು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಓದುಗನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೃತಿ ಬಂದರೆ ಬಹಳಷ್ಟಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದುಗ ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು, ಅದು ತನಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೊಟ್ಟ ಖುಶಿ, ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ, ಕೃತಾರ್ಥಭಾವವನ್ನೆಲ್ಲ ಅವನಿಗೂ ಕೊಡಲು ಶಕ್ತವಾಗಿರಬಹುದೇ ಎನ್ನುವ ಸಾವಿರ ಕುತೂಹಲಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನಂಥ ಓದುಗನಿಗೆ ಒಂದು ಕೃತಿ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ದಕ್ಕುವುದು ಓದಿದ ಬಳಿಕ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರ ಮುಲಾಜೂ ಇಲ್ಲದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬರೆದಾಗಲೇ. ಹೊಸ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ, ಅಂಥ ಉದ್ದೇಶವುಳ್ಳ ಓದುಗರಿಗೆ ವಿಮರ್ಶೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಹೊಸ ವಿಮರ್ಶೆಗೂ ಹಾದಿ ತೆರೆಯುವುದರಿಂದ ಇದೆಲ್ಲ ಚರ್ಚೆ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವೂ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜ. ಹೀಗೆ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ನನಗೇ ನಾನೊಂದು ಕಾರಣಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಈಚೆಗೆ Orhan Pamuk ನ ಹೊಸ ಕೃತಿ ‘The Naive and Sentimental Novelist’ ಓದಿದೆ. ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತೂಕ ಬರಲಿ ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಪಮುಕ್ ಹೇಳುವ naive novelist ಮತ್ತು reader, sentimental novelist ಮತ್ತು reader ಗಳನ್ನು ನಾವು ಸೀಮಿತ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಮತ್ತು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಓದುಗ/ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಬರಹಗಾರನ ಲೋಕವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯದನ್ನು ಮನಸಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ರಸಾನುಭೂತಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಹೋಗುವ ಓದುಗ ಇರುವಂತೆಯೇ ಹಾಗೆ ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಬರೆಯಬಲ್ಲ ಕಾದಂಬರಿಕಾರನೂ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಇವರಿಗೆ ತರ್ಕ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಇದು ಸಂಭಾವ್ಯವೇ, ಸಂಬದ್ಧವೇ, ಸಮಕಾಲೀನವೇ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೂಡ ಅಪ್ರಸ್ತುತ. ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅದರ ರಸ ಅವರಿಗೆ ದಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು. ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಓದುಗ ಹಾಗಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬರೆಯುವ ಬರಹಗಾರನೂ ಕೂಡ ಹಾಗಲ್ಲ. ಇವರು ಓದುಗನನ್ನು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಮರ್ಶಕನನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಎದುರಿಸುತ್ತ ಬರೆಯುವ ‘ಜಾಣ’ ಬರಹಗಾರರು. ಇವರ ಓದುಗನೂ ಪ್ರತಿ ವಾಕ್ಯ, ಶಬ್ದ-ಗಳ ಔಚಿತ್ಯ, ಬಳಕೆ ತೆರೆದಿಡುವ ಅರ್ಥ ಸಾಧ್ಯಾಸಾಧ್ಯತೆಗಳು - ಹೀಗೆ ಸೀಳಿ ಸೀಳಿ ವಿವೇಚಿಸುವವರು. ಎರಡರ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರವರ ಭಿನ್ನತೆ ಇದ್ದೀತು, ಆದರೆ ಮೂಲ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಹೀಗೆ. ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಅಥವಾ ಓದುಗ ಈ ಎರಡೂ ತುದಿಗಳಲ್ಲಿರದೆ ಎರಡರ ಸಂತುಲಿತ ಮಿಶ್ರಣವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಪಮುಕ್. 

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಎಂಬುದು ಬಹುಮುಖ್ಯ ಅಂಶ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಪಮುಕ್. ಪಮುಕ್ ಹೇಳಿದ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾವಿದನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಂಡವರಂತೆ ಓಹೋ ಎನ್ನಬೇಕಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೆ! ಎಲ್ಲಿದೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೇಂದ್ರ, ಏನಿದರ ಅರ್ಥ, ಏನಿದರ ಉದ್ದೇಶ, ಇಡೀ ಕಲಾಕೃತಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಏನನ್ನು ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುತ್ತದಂತೆ, ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುವಾಗ.

ಪಮುಕ್ ತನ್ನ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಒಂದು ನೂರು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ, ಕಾದಂಬರಿಕಾರನ ಮತ್ತು ಕಾದಂಬರಿಯ ಓದುಗನ ಬಗ್ಗೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡ. ಆಸಕ್ತರು ಆ ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ಓದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ನನ್ನ ಮನದಾಸೆ.


ಇಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದ ಇನ್ನೊಂದೇ ಅಂಶ, ನಾವೇಕೆ ಓದುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದರ ಕುರಿತಾಗಿದೆ. ಪತ್ತೇದಾರಿ, ರೋಮಾನ್ಸ್, ಕೌತುಕಮಯ ವಿವರ-ತಿರುವು, ಆಘಾತ, ಅಚ್ಚರಿ, ಸಾಹಸ, ಅದ್ಭುತಗಳೇ ತುಂಬಿ ಮನರಂಜಿಸುವ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಎಂದು ವಿಂಗಡಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾಕೆ ಕೆಲವರು ಆ ಬಗೆಯ ಮತ್ತು ಕೆಲವರು ಈ ಬಗೆಯ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನೇ ಖಾಯಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಪಮುಕ್ ಹೇಳುವ ಮಾತು ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿದೆ. ಮನೋರಂಜನೆಯೇ ಉದ್ದೇಶವಾಗುಳ್ಳ ಓದು ನಮಗೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೀತಿದೆ, ಹೇಗಿರಬೇಕೋ ಹಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯನ್ನೂ, ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನವನ್ನೂ ನೀಡುವುದಂತೆ. ಮತ್ತೆ ಯಾಕೆ ನಾವು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಕಾದಂಬರಿಗಳು, ಮಹಾನ್ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಎನ್ನುತ್ತೇವಲ್ಲ, ಯಾವುದು ನಮಗೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ, ಅರಿವು-ಜ್ಞಾನವನ್ನೆಲ್ಲ ನೀಡಿ ಈ ಬದುಕಿಗೆ ಕೊಂಚ ಅರ್ಥವಂತಿಕೆಯನ್ನೂ, ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ನೀಡಬಹುದೆಂದು ನಂಬುತ್ತೇವೋ ಅದರತ್ತ ಯಾಕೆ ತಿರುಗುತ್ತೇವೆ ಎಂದರೆ, ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಈ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ತಾದ್ಯಾತ್ಮವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗಿರುವುದರಿಂದಂತೆ! ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ಆಮೇಲೆ, ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮರೆತು ಬಿಡಬೇಡಿ.

ಮೊನ್ನೆಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದರ "ಅಲೆಮಾರಿಯ ದಿನಚರಿ" ಓದಿ ಮುಗಿಸಿ ವಿಚಿತ್ರ ತಳಮಳ ತಲ್ಲಣ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಈ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಬರಹಗಾರನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತ ಕೂತಿದ್ದೆ. ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆ ಇದು ಬಿಡಿಬಿಡಿಯಾದ ಅಂಕಣ ಬರಹಗಳ ಸಂಕಲನ. ಬದುಕಿನ ವಿಭಿನ್ನ ಅನುಭವಗಳ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ mixture ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದರಿಂದ ಓದುವುದಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಪುಸ್ತಕ. ರಶೀದರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಭಾಷೆ ಕೂಡ ಅಂಥ ಭಾವಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆನ್ನಿ. ಒಂದು ಕಡೆ ಲಂಕೇಶ್ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್ ಬಗ್ಗೆ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೇ ಬರೆದ ಎರಡು ಲೇಖನಗಳಿವೆ ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ. ತುಂಬ ತುಂಬ ಹಿಂದೆ ವ್ಯಾಸರು ನನಗೆ ಈ ಪುಸ್ತಕ ತಪ್ಪದೇ ಓದಲು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ಕೂಡ ಓದಬೇಕು ಅನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಬರವಣಿಗೆ ಈ ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದನದ್ದು ಎಂದು ಇವರ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈಗಲೂ ಕನ್ನಡದ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಕಥಾಸಂಕಲನ "ಈ ತನಕದ ಕತೆಗಳು" ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ಓದಿದ್ದು "ಮೈಸೂರ್ ಪೋಸ್ಟ್". ಈ ವರ್ಷ ಇದುವರೆಗೆ ಓದಿದ ಸುಮಾರು ಮುವ್ವತ್ತು ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟವಾದ ಮೂರೋ ನಾಲ್ಕೋ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು.

ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್ ಲಂಕೇಶ್, ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೆಲ್ಲ ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬದುಕೇ ಹೊಸ ರೀತಿ ಕಾಣಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಇದುವರೆಗೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಬರೆದಿದ್ದು ಏನಿದೆ, ಅದೆಲ್ಲ ಬೇರೆಯೇ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯತೊಡಗುತ್ತದೆ. ರಶೀದ್, ಲಂಕೇಶ್ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್ ಸಂಧಿಸುವ ಒಂದು ಬಿಂದು ಕೂಡ ನಮಗೆ ಹೊಳೆದಂತಾಗಿ ಬದುಕಿನ ನೋವು-ನಲಿವುಗಳು ಹೊಸ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಒಂಥರಾ ಖಡಕ್ ಗಂಡಸಿನ ತರ ಬದುಕಿದವರು ಈ ಮೂವರೂ. ಅಂಜುಬುರುಕು ಹೆಣ್ತನ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅದರಲ್ಲಿ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಬೇಕು ಈ ಪಟ್ಟಿಗೆ. ಅದು ಒಂದು ದಿಟ್ಟತನ ಮತ್ತು ಮುನ್ನುಗ್ಗಬಲ್ಲ ಗಂಡೆದೆ. ಬದುಕನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮತ್ತು ಎದುರಿಸಿದ ಛಂದಸ್ಸು ಅದು. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಂವೇದನೆ, ಆರ್ದ್ರತೆ ಎಲ್ಲ ಇತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಒಬ್ಬ ಲಂಕೇಶ್, ತೇಜಸ್ವಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನಕ್ಕೆ appealing ಆಗುವ ತರ ಬರೆಯಬಲ್ಲವರಾದರು. ಯಾಕೆಂದರೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಛಾತಿ ಇತ್ತು ಅವರಿಗೆ. ಅನುಭವಕ್ಕೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಛಾತಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಅಕ್ಷರಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಬಲ್ಲ ಛಾತಿ.



ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್‌ರ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಲೀ ಲಂಕೇಶರ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಲೀ ಕುಂಯ್‌ಗುಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕುಂಯ್‌ಗುಡುವ ಪಾತ್ರಗಳೆಲ್ಲ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಅವಮಾನ, ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ನಾಶವಾಗುವುದನ್ನೆ ಲಂಕೇಶರ ಆರಂಭದ ಸಂಕಲನಗಳು ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ. ಆಮೇಲೆ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ‘ಇದ್ದಾಗ ಇದ್ಧಾಂಗ’ ಬದುಕುವುದೇ ಒಂಥರಾ ಆದರ್ಶವೆಂಬಂತೆ ಲಂಕೇಶರ ಪಾತ್ರಗಳು ಬೆಳೆದಿವೆ, ಕತೆಗಳಾಗಿವೆ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ‘ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಕಥಾ ಪ್ರಸಂಗ’ ದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಶಿವಾಜಿ ತರದ ಪೈಲ್ವಾನರೇ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಿದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು! ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್‌ರ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಆ ತರವೇ ಇವೆ. ಅವು ಒಂಥರಾ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ತುಂಬಿದ, ಅದಮ್ಯ ಜೀವನಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿತುಳುಕುತ್ತಿರುವ ಪಾತ್ರಗಳು. ತೇಜಸ್ವಿಯ ಪಾತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಏನೋ ಒಂದು, ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಕಂಡ ಅಂಶವನ್ನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತು. ಲಂಕೇಶ್-ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್-ತೇಜಸ್ವಿ-ರಶೀದ್ ಎಂದರೇ ಇಷ್ಟು, ಅಥವಾ ಇದಿಷ್ಟೇ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಆದರೆ ಇದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು.


ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಾಗ, ಇಲ್ಲ - ನೋವು, ಸಂಕಟ, ದುಃಖ, ಅಳಲು, ಮೂಕರೋದನ, ವೇದನೆ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದ ತಕ್ಷಣ ನಿಮಗೆ ಉಡಾಫೆ, ತಮಾಷೆ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ನಾನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಕುಶಾಲು ಎಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ಸಾಧ್ಯವೋ ಅನಿವಾರ್ಯವೋ ಆಗಲೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮೂರು ಸಂಭವನೀಯತೆಗಳ ಸಂಕಲ್ಪ ಸಿದ್ಧಿಸಿದಾಗ ಇವರ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಲ್ಲ ಬಂದುಬಿಟ್ಟ ಹಾಗಿದೆ! (ತೇಜಸ್ವಿ ತಮ್ಮ ಈ ಶೈಲಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಹೊರಳು ನೋಟ ಬೀರಿ ಇದರ ಮಿತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದ್ದಿದೆ, ಅದು "ವಿಮರ್ಶೆಯ ವಿಮರ್ಶೆ" ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಓದಲು ಸಿಗುತ್ತದೆ.) ಈ ಅರಿವು ಕೂಡಾ ಅಂತಃಕರಣ ತಟ್ಟುತ್ತಿದೆ, ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್ ಯಾರೋ ಅಲೆಮಾರಿ ದೊಂಬರಾಟದವರ ಕೂಸು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಪತ್ತೆಯಾದದ್ದು ತಿಳಿದದ್ದೇ ಮಂಗಳೂರಿನ ಬೀದಿ ಬೀದಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಎಲ್ಲಾದರೂ ಆ ಮಗು ಮತ್ತೆ ಸಿಗಬಹುದೇ ಎಂದು. ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಯಾವತ್ತೋ ಇದನ್ನು ಓದುವ ವ್ಯಾಸರು ಅದೇ ಮಗುವಿಗಾಗಿ, ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ತಾಯ್ತಂದೆಯರಿಗಾಗಿ ಮಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲರ ಅಂತಃಕರಣವನ್ನು ತಲುಪುವುದೇ ಹೀಗೆ. ಅದಿಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಯಾವುದೂ ನಮ್ಮನ್ನು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ತಲುಪುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಬೊಗಸೆಯ ನಡುವಿನ ಬೆರಳ ಸಂದಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಲ ನೀರು ಸೋರಿಹೋದ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸೋರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಇಷ್ಟಾದ ಮೇಲೆ ನೇರ ‘ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿ’ ಓದುವ ಮೊದಲು ಅದೂ ಇದೂ ಓದುತ್ತಾ ದಿನಕಳೆದೆ. ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಇದನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಏನೋ ಕೊನೆಗೂ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬಂಥ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೇ ಮಲಗಿದೆ. ಇವತ್ತು ಮತ್ತೆ ಡೈರಿ ತೆರೆದು ಬರೆಯಲು ಕೂತರೆ ಕಾದಂಬರಿ ಇನ್ನಷ್ಟೇ ಸುರುವಾಗಬೇಕೇನೋ, ಬಹುಷಃ ರಶೀದ್ ಅದನ್ನೇ ಬರೆಯುತ್ತಿರಬೇಕೆನಿಸಿ ಅವರಿಗೇ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದೆ. "ಬಯ್ದದ್ದಾ ಹೊಗಳಿದ್ದಾ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ ಮಾರಾಯ" ಎಂದರು. ನನಗೂ ಅದು ಗೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲ. ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಗೇ ಈಮೇಲ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಡೈರಿಗೆ ಒಂದು ಹಿನ್ನೆಲೆ, ಆಡುತ್ತಿರುವ ಮಾತಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಅರ್ಥ ಎಲ್ಲ ಇರುತ್ತದೆ. ಈಮೇಲ್ ಮಾಡುವಾಗ ಇಡೀ ಡೈರಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಂತೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಹಾಗಂತ ಒಂದಿಷ್ಟು ಟಿಪ್ಪಣಿ, ಅದೂ ಇದೂ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಮುಂದಿನದ್ದನ್ನು ಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿ ಮತ್ತು ನೇರವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅದು ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದೂ ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದಕ್ಕಷ್ಟೇ ನೆರವಾಗುವಂತಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನನಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಲಿ, ಬರೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಲೀ ಇರಬೇಕಾದ ಪ್ರೀತಿ-ಆಪ್ತಭಾವ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅನುಭವವಾಗಿ ಮೌನವೇ ಲೇಸೆಂದು ಅನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ......
ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಅದರಲ್ಲೇನೋ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿರುವಂಥದ್ದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದು ನನ್ನಂಥ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಯೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬಂಥ ಯಾವುದೇ ಭ್ರಮೆಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬೀಳದೆ ಓದಿ ಮುಗಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಆದಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ಓದಲೇ ಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಬಹುದು. ಪರ್ಯಾಯ ತಲೆಹರಟೆ ಈ ಕೆಳಗಿನಂತೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ...


ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದರ ‘ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿ’ ಕಾದಂಬರಿಯ ‘ಕೇಂದ್ರ’ ಯಾವುದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯೇ, ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯ ಯಾವುದು, ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸು ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡ ನಿಜವೇ. ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯ ಬದುಕನ್ನು, ಜೀವನಕ್ರಮವನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರ ಇತಿಮಿತಿಗಳಲ್ಲೇ ಆ ಬದುಕಿನ ಏರಿಳಿತಗಳನ್ನು - ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತ ಸಾಗುವ ಇಲ್ಲಿನ ನಿರೂಪಣೆ ಯಾವುದೋ ಕಥಾನಕದ ಎಳೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಏನೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕೌತುಕದ ತಿರುವುಗಳು, ಏನೋ ಒಂದು ಮೇರುಘಟ್ಟ, ‘ಇದೇ ನಾನು ಹೇಳ ಹೊರಟಿದ್ದು’ಎಂಬ ಕುರುಹು ಅಥವಾ ಚಿತ್ತಾಲರು ಹೇಳುವಂತೆ ‘ನಾನು ಹೊಳೆಯಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದು ಇದೇ’ ಎಂಬ ಧಾಟಿಯಾಗಲೀ, ನಿಲುವಾಗಲೀ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಬದ್ಧವಾಗಿ ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಎನ್ನುವಾಗ ಅದರ ಸರಳ ಅರ್ಥ ಏಕಸೂತ್ರದ ಕಥಾನಕ ಎಂದಾಗಲೀ, ಅದು ನೀಡುವ message ಎಂದಾಗಲೀ ತಿಳಿಯಬಾರದು. ಇಡೀ ಕೃತಿ ಏಕತ್ರವಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಡಮೂಡಿಸುವ ಭಾವವೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೇಂದ್ರವೇ. ಇಲ್ಲಿ ಅದು ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯ ಬದುಕಿನ ಚಿತ್ರಗಳು, ವಿವಿಧ ಸಮಯ, ಸಂದರ್ಭ, ಸನ್ನಿವೇಶ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು. ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಒಂದೆರಡು ಪಾತ್ರ, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಫುಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದೇನೊ.


ಒಂದು: ಉಸ್ಮಾನ್ ರೈಟರು, ಅವರ ಮಾತನಾಡುವ ಗಿಳಿ ಜುಲೈಕಾ ಮತ್ತು ಅವರ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಯ ಹುಚ್ಚು/ಸಾವು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಇರುವ ಒಂದು ನಿಗೂಢತೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ. ಉಸ್ಮಾನ್ ರೈಟರ ನಡೆ-ನೀತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮಗೆ ಇದು ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೊನೆಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉಸ್ಮಾನ್ ರೈಟರ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಯೇ ಆಗಿರಬಹುದಾದ ಹುಚ್ಚಿಯೊಬ್ಬಳು ಹೀಗೆ ನಗ್ನವಾಗಿ ಊರು ಸುತ್ತುವ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಿದೆ. ಈ ಜುಲೈಕಾ ಎಂಬ ಗಿಳಿಯ ಪ್ರಸಂಗವೂ ಈ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಯ ಬದುಕು ಎರಡೂ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ರೂಪಕವಾದಂತಿದೆ.


ಎರಡು: ಮರಿಯಮ್ಮ-ಮೂಸಕಾಕ ಇಬ್ಬರ ಮರುವಿವಾಹದ ಮನೋ-ದೈಹಿಕ ಯಾತನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಕೊಂಡಂತಿರುವ ವಿಚಾರಗಳು. ಕಾಯಿಲೆಹಿಡಿದು ಸಾಯುವ ಮೂಸಕಾಕನ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಯ ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳು, ಆಕೆಯ ಸಾವಿನ ನಂತರದ ಆತನ ಮರುಮದುವೆ ಮೇಲೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡ ಅದರ ಗಾಢ ನೆರಳು ಇವು ಒಂದು ಪಾತಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ವಿಧವೆಯಾಗಿರುವ ಮರಿಯಮ್ಮನ ಮೇಲಿನ ಮಿಠಾಯಿಪಾಪನ ಲಾಲಸೆಗಳು, ಕೊನೆಗೂ ಆಕೆ ಕೈತಪ್ಪಿದ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಆತ ಮಾಡಿರಬಹುದಾದ ಮಾಟ-ಮಂತ್ರಗಳ ಭಯದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಸೊರಗುವ ಮರಿಯಮ್ಮನ ಮರುವಿವಾಹದ ಸಂಭ್ರಮಗಳು ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತಳಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಸೇರಬೇಕು, ನಿಷ್ಠರಾಗಿರಬೇಕು, ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹಾಗೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕು, ದಕ್ಕದೇ ಹೋದವರು ಮತ್ತು ದಕ್ಕಿಯೂ ಪಡೆಯಲಾರದೆ ಹೋದವರು ಇವರೆಲ್ಲರ ನಿರಂತರ ಸಂಕಟಗಳ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವ ಯಾರದ್ದು ಎಂಬೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆದುರು ಈ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ.


ಮೂರು: ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಇಲ್ಲೊಂದು ಮತಪ್ರಸಂಗದ ಪ್ರಕರಣವಿದ್ದು ಅದು ಮನಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಮತಪ್ರಸಂಗದ ದಿನ ನಿದ್ದೆಬುರುಕ ಮೊಲ್ಲಾಕನ ಬಳಿ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆಂದು ಹಲವರು ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತಯಾರಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆತ ಮಂಪರಿನಲ್ಲೇ ಸಾವಿರದ ಮುನ್ನೂರ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ಮದೀನಾ ತಲುಪಿರುತ್ತಾನೆ. ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವವನ್ನು ಒಬ್ಬ ಮೊಲ್ಲಾಕನ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಡಿರೆನ್ನುವಂತೆ ಕನಸಿನಿಂದಲೇ ನೇರ ಎದ್ದು ಹೋದವನಂತೆ ನಿದ್ದೆಯಿಂದೆದ್ದು ಹೋಗುವ ಆತನ ಬೆನ್ನಿಗೇ ಮಿಠಾಯಿಪಾಪ ಸಾಹುಕಾರರಿಗೆ ಕೇಳುವ ಅರೆ ತಮಾಷೆಯಂತೆಯೂ ಅರೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿಯೂ ಕಾಣುವ ಪ್ರಶ್ನಾವಳಿಗಳು ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯಂಥ ಕಾಫಿ ತೋಟದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೆ ಭಾಷ್ಯ ಬರೆದಂತಿವೆ.


ನಾಲ್ಕು: ನಂಬಿಯಾರರ ಪುತ್ರ ಶೋಕ, ಕೂದಲು ತೆಗೆಯುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನಿಂತ ಶಂಕರನ ಅಮ್ಮ ಕಾದಿಮಾ ಅಜ್ಜಿಯ ‘ಧರ್ಮ’ಸಂಕಟಗಳು, ಮೇರಿ ಟೀಚರರಿಂದಾಗಿ ನೆಂಟರಿಷ್ಟರಿಂದೆಲ್ಲ ದೂರವಾಗಿ ನೋವಿನಿಂದ ಅರಚುತ್ತಾ ಸಾವಿನೆಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಗೌಡರು ಜೀವನದ ಇನ್ನೊಂದೇ ಮಗ್ಗುಲನ್ನು ತೆರೆದು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಂಬಿಯಾರರು, ಕಾದಿಮಾ ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಗೌಡರು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿನ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಮುದಿವಯಸ್ಸಿನವರು, ಮಕ್ಕಳ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕಿದ್ದವರು. ಆದರೆ ಏನೇನೋ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಮುದಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅತಂತ್ರರೂ, ಆಶ್ರಯ-ಆಸರೆ ಇಲ್ಲದವರೂ ಆದಂತಿದ್ದಾರೆ. ಕತೆ ಹೇಳುವ ಪಾತುಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅವಳ ಮಗಳು ಬೆರಳು ಚೀಪುವ ನೆಬೀಸಾ, ತನ್ನ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಗ ಸರಿಯಾಗಿ ದಾರಿಗೆ ಬಾರದೇ ಉಂಡಾಡಿಯಾದನಲ್ಲಾ ಎಂದು ಕೊರಗುತ್ತಿರುವ ಉಸ್ಮಾನ್ ರೈಟರ ತಾಯಿ ಹಾಜಮ್ಮ ಇಲ್ಲಿ ಮೇಲೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಮೂವರ ನೆರಳಿನಂತಿದ್ದಾರೆ.


ಐದು :ಕುರಾನು ಕಲಿಸುವ ನಿದ್ದೆ ಅಮಲಿನ ಮೊಲ್ಲಾಕ ಒಂದು ಪ್ರತಿಮೆಯಂತಿದ್ದರೆ, ಮಸೀದಿಯ ದೊಡ್ಡ ಉಸ್ತಾದರ ಅಳಿಯ ಸಣ್ಣ ಉಸ್ತಾದರು ಮಾವ, ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಅಡಕತ್ತರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಬಲ್ಲ ಆಧುನಿಕ ಮನೋಭಾವದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ತಣ್ಣಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮೆರೆಯುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ರಸಿಕತೆ, ಜೀವನಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಬಂಡಾಯ - ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಈ ಸಣ್ಣ ಉಸ್ತಾದರಂತೂ ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಜೀವನ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರತಿಮೆಯಂತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಣ್ಣ ಉಸ್ತಾದರೇನೂ ಭಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದವರಲ್ಲ. ಲಂಪಟರಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಸೀದಿಯ ಉಸ್ತಾದರಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟುಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರು ಅವರಿಗೆ ಸರಿಕಂಡ ಕೆಲವು ಮಾರ್ಪಾಟುಗಳನ್ನು ಧಾರಾಳವಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರು. ಹಾಗೆಯೇ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಪ್ರೇಮವೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ರಸಿಕತೆಯು ಹೀಗೆ ಹಾಜಿರಾಳ ಬಣ್ಣ ಬಳಕುಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿ ಶೃಂಗಾರ ಕಾವ್ಯಬರೆಯುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕವಲೊಡೆದಿರುವುದನ್ನು ಅವರು ತೆರೆದಿಡುವ ಬಗೆಯೇ ಹಾಗಿದೆ! ಆದರೂ ಎರಡನೆಯ ಎಳೆ ಹುಡುಗಿಯ ಮೈ ಬೇಕೆನಿಸುವುದು ಅವರಿಗೆ. ಆ ಬಗ್ಗೆ ಹಿಂಜರಿಕೆ, ಕಳ್ಳ ಮಾರ್ಗ ಏನಿಲ್ಲ. ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ ನಡೆಯಬಲ್ಲ ಉಸ್ತಾದರು ಇಲ್ಲೊಂದು ಪ್ರತೀಕವನ್ನೊದಗಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜವೇ.


ಆದರೂ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಮಾತೆಂದರೆ, ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳ ದಾಖಲಾತಿಯೇ ಮುಖ್ಯವಾದಂತಿರುವ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕೂಡಾ infant ಆಗಿಯೇ ಇದೆ. ಪ್ರೇಮ-ಕಾಮಗಳಾಗಲೀ, ದೊಡ್ಡವರ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಗಹನವಾದ ಸಂಗತಿಗಳಾಗಲೀ ಇಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಅಂಥ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳೆಲ್ಲ ಒಂಥರಾ ಬಾಲಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಊಹೆ-ಕಲ್ಪನೆಗಳ ತಥಾಕಥಿತ ಉಲ್ಲೇಖಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅನೇಕ ಪಾತ್ರಗಳು ಸ್ಕೆಚೀ ಆಗಿಯೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲುಳಿದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದರ ಉದ್ದೇಶವೇನೋ ಬೇರೆ ಇದ್ದೀತು.


ಅದೇನಿದ್ದರೂ ಕಾದಂಬರಿ ತೆರೆದಿಡುವ ಅಥೆಂಟಿಕ್ ಜಗತ್ತು ತುಂಬ ಸುಂದರವಾಗಿ ಒಡಮೂಡಿದೆ. ಮೋಡ ಮುಸುಕಿದ ಅಥವಾ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಕಾಫಿತೋಟ, ಗದ್ದೆ, ಇಬ್ಬನಿಯ ಹನಿಗಳಿಂದ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೋಯಿಸುವ ಗದ್ದೆಯ ಹಾದಿ, ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಿದ್ದಾಪುರ, ಸಂತೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಹಾಕುವ ಮೋಡಿ ಗಾಢವೂ ಆಪ್ತವೂ ಆಗಿ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವಂತಿದೆ. ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿ ದೃಶ್ಯ ಸಂಯೋಜನೆಗೆ ನೀಡಿರುವ ಮಹತ್ವದಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವೊಂದು ನೋಟಗಳಂತೂ ಚಿತ್ರವತ್ತಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪಡಿಮೂಡಿ ನಿಲ್ಲುವಂತಿವೆ. ರಶೀದರು ತಮ್ಮ ಕಥಾಸಂಕಲನಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಅದೇ ಕಾಫಿತೋಟದ ಚಿತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತವೆ.

‘ಲೇಖಕರ ಮಾತು’ ಬರೆಯುತ್ತ ರಶೀದ್ "ಈ ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕಿದ್ದ ಇಂತಹ ಇನ್ನೂ ನೂರಾರು ಕಥೆಗಳೂ, ಪ್ರಸಂಗಗಳೂ ನೆನಪಾಗಿ ಇದನ್ನು ಬರೆದು ಮುಗಿಸಬಾರದಿತ್ತು ಅಂತಲೂ ಅನಿಸುತ್ತದೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ "ಅಯ್ಯೋ ಇದನ್ನು ಮುಗಿಸಿರದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲೇ ಇರಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗಂತೂ ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ" ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಓದುಗರಾಗಿ ನಾವು ಕೂಡಾ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಇರಲು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟರೂ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ! ಇಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರಗಳ ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ "ಆಕಾಶವೂ, ಗಾಳಿಯೂ, ಬೆಳಕೂ ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಯಾವುದೋ ಸಂಗೀತದಂತೆ ಅನಿಸಿದೆ" ಎನ್ನುವ ರಶೀದರಂತೆ ನಾವೂ ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಾವುಕರಾಗಿ ಕಳೆದು ಹೋಗದಿರಲು ಬಯಸಲು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ನಾವು naive reader ಗಳಾಗಿಯೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. sentimental reader ಕೂಡಾ ಆಗಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಮತ್ತು ಕಾದಂಬರಿಕಾರರಾಗಿ ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್ naive novelist ಆಗಿಯೇ ಉಳಿಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಅವರು sentimental novelist ಆಗಿ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಇವರೆಲ್ಲ "ಕಾಲಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಕಾಲಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಯೇ ಇರಲಿ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಕಾದಂಬರಿಕಾರನಾಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಮುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ" ಎನ್ನುವ ರಶೀದ್ ಬರೆದ ಈ ‘ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿ’ ಕಾದಂಬರಿಯ format ಮತ್ತು ಕಾದಂಬರಿಕಾರನ Attitude ಎರಡನ್ನೂ ನಾವು ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.


ತೇಜಸ್ವಿ ತಮ್ಮ ‘ವಿಮರ್ಶೆಯ ವಿಮರ್ಶೆ’ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಷಃ ಇದು ಅವರು ಚಂದ್ರಶೇಖರ ನಂಗಲಿಯವರಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೆನಪು. ‘ಬರೇ ಓದುವ ಖುಶಿಗಾಗಿಯೇ ನಾವು ಕೆಲವೊಂದು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲವೇ....ಓದುತ್ತಾ ಖುಶಿಪಡುವ, ಅಯ್ಯೊ ಇದು ಮುಗಿದೇ ಹೋದರೆ ಇನ್ನೇನಪ್ಪಾ ಓದೋದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಲ್ಲವೆ....’ ಎನ್ನುತ್ತ ಅಂಥ ಏನೋ ಒಂದು ಖುಶಿ ಕೊಡುವ ಬರಹಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಪರಿಸರದ ಕತೆಗಳು, ಕರ್ವಾಲೊ, ಅವರು ಅನುವಾದಿಸಿರುವ ಕೆನೆತ್ ಆಂಡರ್ಸನ್ ಸರಣಿಗಳು, ಅವರದೇ ಪ್ರಕಾಶನದ ಲಾರಾ ಇಂಗಲ್ಸ್ ವೈಲ್ಡರಳ ಸರಣಿ ಎಲ್ಲ ಇಂಥ ಪುಸ್ತಕಗಳೇ. ಮೈಯಲ್ಲಿ ಸೌಖ್ಯವಿಲ್ಲದೇ, ಏನನ್ನೂ ಓದಲಾಗದ , ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ರುಚಿಯಿಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ನಾನು ಇವುಗಳನ್ನು ಓದಬಲ್ಲೆ, ಓದುವ ಖುಶಿಗಾಗಿಯೇ, ರುಚಿ ಇದ್ದು ಓದಿದ್ದೇನೆ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ‘ಮಾಯಾಲೋಕ -೧’ ಕೂಡಾ ಈ ತರದ ಬರವಣಿಗೆಯೇ. ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ್ದೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಂದು ಕೇಂದ್ರವನ್ನೋ, ಚಲನಶೀಲ ಕಥಾನಕದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನೋ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಹುಡುಕುವ, ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೂ ಈ ಮಾದರಿಯನ್ನು ನಾವು ಕಾದಂಬರಿ ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ‘ಕರ್ವಾಲೊ’ ಮಾತ್ರ ಈ ಮಾದರಿಯನ್ನೇ ಕಾದಂಬರಿ ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ ದುಡಿಸಿಕೊಂಡು ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಬರವಣಿಗೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಚಲನಶೀಲ ಕಥಾನಕದ ನಡೆ ಎರಡೂ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ. ‘ಮಾಯಾಲೋಕ’ದಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡೂ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬಹುಷಃ ತೇಜಸ್ವಿಯವರು ಬದುಕಿದ್ದಿದ್ದರೆ ‘ಮಾಯಾಲೋಕ-೨’ ಅಥವಾ ೩ರಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಒಂದು ಕೇಂದ್ರವನ್ನೂ ಕಥಾನಕದ ಹಂದರವನ್ನೂ ಇಡೀ ಸರಣಿಗೆ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೇನೊ. ದಾಸ್ತಾವಸ್ಕಿಯ ಜಗತ್ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜಕೀಯ ಕಾದಂಬರಿ "ದ ಡೆವಿಲ್ಸ್" ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಕೇಂದ್ರ ಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಪಮುಕ್ ತನ್ನ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾನೆ ಕೂಡ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರದೂ ಅಂಥ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಬಲ್ಲ ಪ್ರತಿಭೆಯೇ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಸಾವು ಅಂಥ ಸಿದ್ಧಿಯ ಸಂಭವವನ್ನು ಕೊಂದಿತು.


ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್‌ನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಾಗಲೀ, ಲಂಕೇಶರ ‘ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಕಥಾ ಪ್ರಸಂಗ’ದಲ್ಲಾಗಲೀ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಕಾದಂಬರಿ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ಆತ್ಮ, ಕೇಂದ್ರ ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಎಚ್ಚರ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಬಿಡಿ ಬಿಡಿ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೂ ಸೆಳೆದು ಏಕಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿ ನೇಯಬಲ್ಲ ಕೊಂಡಿಗಳ ಒಂದು ಸರಪಳಿ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ missing ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ‘ಚಿದಂಬರ ರಹಸ್ಯ’ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಡೆ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದ ಸಮೀಕರಣದಲ್ಲೂ ನಮಗೆ ಇಂಥ ದರ್ಶನವೇ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ, ತೇಜಸ್ವಿಯವರು ಸ್ವತಃ ‘ಚಿದಂಬರ ರಹಸ್ಯ’ದ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಅಂಥ ಬಣ್ಣವನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೂ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಏನಾಯಿತೆಂದರೆ, ಇವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಹರವು, ವ್ಯಾಪ್ತಿ - ಯಾವುದನ್ನು ನಾವು ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಎನ್ನುತ್ತೇವೋ ಅದು ಹಿಗ್ಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನುಂಗಿ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ರಶೀದ್ ಬಳಸಿಕೊಂಡ format ಈ ಬಗೆಯದ್ದು ಮತ್ತು ಇದರ ಆಸುಪಾಸಿನದ್ದು. ಇದನ್ನೇ ವಿವೇಕ್ ಶಾನಭಾಗ ತಮ್ಮ ‘ಒಂದು ಬದಿ ಕಡಲು’ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಥಾನಕದ ಒಂದು ಎಳೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತ ಹೋಗುವುದರಿಂದ "ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಬದುಕೇ" ಕೇಂದ್ರ ಎಂಬ ಒಂದು ಅಸಂಕಲ್ಪಿತವೆಂದೂ ಹೇಳಬಹುದಾದ ಕೇಂದ್ರದ ಕಡೆಗೆ ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡಿ ಬಚಾವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸರಿ ಸುಮಾರು ಇದೇ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯ ಜನಜೀವನವೇ, ಜೀವನಕ್ರಮವೇ ಈ ಕೃತಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೂ ಈ ಜೀವನಕ್ರಮ, ಇದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಜೀವನಮೌಲ್ಯ , ವಿಧಿಯೋ, ಅಜ್ಞಾನವೋ, ಮಾಟ ಮಂತ್ರಗಳೋ, ಮಾನವ ಸಹಜ ವಾಂಛೆಗಳೋ, ಸ್ವಯಂಕೃತ ತಪ್ಪು ಹೆಜ್ಜೆಗಳೋ ಇವರ ಬದುಕನ್ನು ಏನು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟವೋ ಅದು, ನಮಗೆ ನೀಡುವ ದರ್ಶನದ ಬಗ್ಗೆ, ಬದುಕಲು ಕಲಿಯುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಓದುಗ ಓದುಗನಿಗೆ, ಇಲ್ಲೇನಾದರೂ ಸಿಕ್ಕೀತೇ ಎನ್ನುವ ಹಪಹಪಿಕೆಯಿಂದ ಒಂದು ಕಾಣ್ಕೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ಓದುಗನಿಗೆ ಇದು ನೀಡುವ ದರ್ಶನ ಅಥವಾ ಕಾಣ್ಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಾದಂಬರಿ ಆಸಕ್ತವಾಗಿಲ್ಲ.


ಈ Attitude ಕೂಡಾ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ್ದೇ. ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್ ಈಚೆಗೆ ಬಹುವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದು, ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲ ಅಂಕಣವೇ. ‘ಅಲೆಮಾರಿಯ ದಿನಚರಿ’, ‘ಮೈಸೂರು ಪೋಸ್ಟ್’ ಮತ್ತು ಈಗ ‘ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕ’ದ ‘ಕಾಲುಚಕ್ರ’. ಹೀಗೆ ಕತೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ‘ಹಾಲು ಕುಡಿದಾ ಹುಡುಗ’ ನ ಸ್ಮೃತಿ, ಅನುಭವ, ಕಥನಶಕ್ತಿ ಅಂಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಬರತೊಡಗಿದ ಹಾಗೆ ವಿಸ್ತೃತ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸಿನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಧ್ಯಾನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ, ಸಹಜವಾಗಿಯೇ. ವಿವೇಕ್ ಶಾನಭಾಗ ಕಾದಂಬರಿ ಪ್ರಕಾರದ ಬರವಣಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಹೇಳುತ್ತ, ದೀರ್ಘವಾದ ಬರವಣಿಗೆಯೊಂದನ್ನು ತಿದ್ದಲು, ಬಿಟ್ಟಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದುವರಿಸಲು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಜಗತ್ತನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ಅದರಲ್ಲಿ ತನ್ಮಯನಾಗಲು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದಿದ್ದರು. ಬರವಣಿಗೆ ಪಾರ್ಟ್ ಟೈಂ ಆಗಿರುವ ಇಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಅನೇಕರ ಸಮಸ್ಯೆಯಿದು.


ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಸರಳವಾದ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ಅದು ಒಂದು ಜಗತ್ತು, ಅದು ಒಂದು ಬದುಕು ಅಷ್ಟೆ. ಕಾರಂತರು 40-45 ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದರೇ ಹೊರತು ಅವರ ಒಂದು ‘ಸರಸಮ್ಮನ ಸಮಾಧಿ’ಯೋ ‘ಗೊಂಡಾರಣ್ಯ’ವೋ ಅದೊಂದನ್ನೇ ಅವರು ಬರೆದಿದ್ದು ಎಂದುಕೊಂಡು ಬಿಡಿಯಾಗಿ ಓದಿದರೆ ಆಹಾ ಎನ್ನುವಂಥದ್ದೇನಿಲ್ಲ ಅದರಲ್ಲಿ. ವಿವೇಕರ ‘ಒಂದು ಬದಿ ಕಡಲು’ ಕಾದಂಬರಿಯ ವಿಮರ್ಶೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜಿ.ಎಸ್.ಅಮೂರ ಎಂದು ನೆನಪು (ತಪ್ಪಾದರೆ ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ), ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಂತರದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕ್ ಬರೆಯಲಿರುವ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಲಿವೆ ಎಂಬರ್ಥದ ಮಾತನ್ನು ಆಡಿದ್ದರೆಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲೂ "ಹೂವಿನ ಕೊಲ್ಲಿ" ಒಂದು ಆರಂಭ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ರಶೀದರೇ "ಲೇಖಕರ ಮಾತು" ಬರೆಯುತ್ತ ಹೇಳಿದ, ಅನುಭವಿಸಿದ ನಾಸ್ಟಾಲ್ಜಿಯಾ ತರದ ಭಾವ ಓದುಗರದ್ದೂ ಆಗುವುದು ನಿಶ್ವಯವಗಿಯೂ ಒಂದು ಸಾಧನೆ. ಆದರೆ ಅದು ಸಾಧನೆಯಾದಂತೆಯೇ ಸವಾಲೂ ಕೂಡ ಆಗಿದೆ. ಮುನ್ನೆಡೆಸುವ, ಸೃಜನಶೀಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಸೀಮಾರೇಖೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಸಾಧಿಸುವ ಹೊಸ ಸವಾಲು ಅದು, ಲೇಖಕನಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಕೃತಿ ಒಡ್ಡುವ ಸವಾಲು.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Friday, August 12, 2011

ನನ್ನ ಕೇಜಿ....

ಮುಂದೆ ಏನ್ಮಾಡಬೇಕೂಂತ ಇದೀರ್ರೀ?
ಏನಿಲ್ಲ ಸಾರ್, ಏನಾದ್ರೂ ಜಾಬ್ ಹುಡ್ಕೋದು...
ಸುಮ್ನೆ ನಾನ್ ಹೇಳಿದ್ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ರಿ. ಸೀದ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ ತನ್ನಿ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಂಎ ಮಾಡಿ...ಕನ್ನಡವೇ ಆಗ್ಬೋದಿತ್ತು, ಬೇಡ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ತಗೊಳ್ಳಿ, ಆಗುತ್ತೆ ನಿಮ್ಗೆ. ಜಾಬ್ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಬಿಸಿ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ. ತಿಂಗಳಾ ತಿಂಗಳಾ ನಾನು ಖರ್ಚಿಗೆ ಕಳಿಸ್ತೇನೆ, ದುಡ್ಡಿಗೆ ಏನಾದ್ರು ತೊಂದರೆ ಇದ್ರೆ ನಂಗೆ ಹೇಳಿ...
ಇಲ್ಲ ಸಾರ್, ಅದೆಲ್ಲ ಆಗಲ್ಲ...
ಯಾಕ್ ಆಗಲ್ಲರೀ...
ಅದು...ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಪ್ರಾಬ್ಲೆಂ ಸಾರ್..
ಸುಟ್ಟ್ ಹಾಕ್ರಿ ನಿಮ್ ಫ್ಯಾಮೀಲಿನ....

ಅದು ಕೆ.ಜಿ.ನಾರಾಯಣ ರಾವ್....ನನ್ನ ಕನ್ನಡ ಲೆಕ್ಚರರ್. ಇಸವಿ 1989. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿನ ವಿರುದ್ಧವೇ ನಡೆದ ಮೊದಲ ಸ್ಟ್ರೈಕಿನ ಲೀಡರ್ ಅದು ಹೇಗೋ ನಾನೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಇದೇ ಕೆ.ಜಿ.ಗೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರು ಧಿಕ್ಕಾರ ಹಾಕಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಬೀಳ್ಕೊಡುವ ದಿನದ ಕಾಲೇಜ್ ಡೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಯಾವುದೋ ಕಮಿಟಿಗೆ ಕೆ.ಜಿ. Co ordinator. ನಾನು ಅದರ ಸದಸ್ಯ. ನಾನು ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಭೆಯಲ್ಲೇ ಕೆ.ಜಿ. ಹಿಂದೆ ಕೂತಿದ್ದ ನನ್ನತ್ತ ಕಿರುಚಿದ್ದರು..."ಎಲ್ ಸತ್ತೋಗಿದ್ರೀ ರೀ ನೀವು!"

ಅದು ಕೆ.ಜಿ.

ಕಾಲೇಜಿನ ಮ್ಯಾಗಝೀನ್ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಫೋಟೋ ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತು ನಾನು. ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಕೆ.ಜಿ. ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು.
ನನಗವೆಲ್ಲ ಬೇಡ ಸರ್.
ನಿಮಗೆ ಬೇಡ ಕಣ್ರಿ, ಗೊತ್ತು ನನಗೆ. ನಮಗೆ ಬೇಕಲ್ಲ!

ನಾನು ತಗೊಂಡಿದ್ದು Commerce. ಅದು ಹೇಗೋ ನನಗೆ ಕನ್ನಡ, ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಎಂಭತ್ತರಷ್ಟು ಅಂಕಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಕೌಂಟ್ಸ್, ಕಾಮರ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ. ಫೈನಲ್ ಇಯರ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾಷೆ ಕಲಿಯುವುದಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಕೆ.ಜಿ. ನನ್ನನ್ನು ಇದ್ದ ಬಿದ್ದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು, ಎಲ್ಲಾ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಶಿಬಿರಗಳಿಗೆ ದೂಡಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ನಾನು ಫಸ್ಟ್ ಪ್ರೈಜ್ ಹೊಡೆದಿದ್ದೆ. ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟಿದ್ದು ಕೆ.ಜಿ. ನಾನಲ್ಲ. ನನಗೆ ಕ್ಲಾಸ್ ಹೈಯೆಸ್ಟ್ ಆಗುವುದು, ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸುವುದು ಎಲ್ಲ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಅಪ್ಪ ಸತ್ತಿದ್ದ ಬೇರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿನ ತನಕ ಬಂದವ ನಾನೊಬ್ಬನೆ. ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ SSLC. ಆ ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು ನನ್ನ ಡಿಗ್ರಿ ಒಂದು ಮುಗಿದರೆ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಎಂದು. ಇನ್ನೂ ಕಲಿಯುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವುದು ಮಹಾಸ್ವಾರ್ಥದಂತೆ ಕಾಣುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು..... ಆದರೆ ನಾನು ಮಾತು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೆ.ಜಿ. ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣವೊಂದನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಾವರದಲ್ಲಿ ಕೆ.ಜಿಯೇ ಯೋಜಿಸಿ ರೂಪಿಸಿದ್ದಾಗ ಎದುರು ನಿಂತು ಕೇಳಿದೆ, ಸಾರ್ ನನ್ನ ನೆನಪು ಇದ್ಯಾ ನಿಮಗೆ?
ಹೇ...ನಿನ್ ನೆನ್ಪು ಇಲ್ದೇ ಇರುತ್ತೇನಾ...
ಹೇಳಿ ನೋಡುವಾ, ನನ್ನ ಹೆಸರೇನು
ಊಂ......ಹೇ..ಹೆಸರು ನೆನಪಾಗ್ತಿಲ್ಲ ಕಣೊ...ನಿನ್ ನೆನಪಿದೆ ನಂಗೆ..ನೆನಪಿದೆ....

Educative value ಇಲ್ಲದ ಕಲೆ ಹಾದರ ಎಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ
ರು ಕೆ.ಜಿ. ಕೆ.ಜಿ. ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಅಡಿಗ,ಲಂಕೇಶ್, ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ, ತೇಜಸ್ವಿ, ಕಂಬಾರ, ಬಿ.ವಿ.ಕಾರಂತ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ರುಚಿ ಹತ್ತಿಸಿದ್ದೇ ಕೆ.ಜಿ. ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಕೆ.ಜಿ.ಗೆ! ಆದರೆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಏನೂ ಬರೆದಿಲ್ಲವೇಕೆ ಎನ್ನುವುದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ಕೆ.ಜಿ.ಯ ಆಸಕ್ತಿ ನಾಟಕ ಮಾಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ. ಆನಂದ ತೀರ್ಥ (ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರ ಜೀವನ ಕುರಿತ ನಾಟಕ), ಸದ್ದು ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ, ಮೀಡಿಯ, ಸಿರಿಸಂಪಿಗೆ, ವಾರ್ಡ್ ನಂಬರ್ ಸಿಕ್ಸ್, ಯಯಾತಿ.....

ಶೇಕ್ಸ್‌ಪಿಯರ್ ಕುರಿತು ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸಂಕಿರಣ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲೇ ಎಷ್ಟು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ನಡೆಯಿತೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಟಿ.ಪಿ.ಅಶೋಕ, ಓ.ಎಲ್.ನಾಗಭೂಷಣ ಸ್ವಾಮಿ ಮತ್ತೂ ಕೆಲವರು ಅದ್ಭುತವಾದ ಉಪನ್ಯಾಸ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ,ಶೇಕ್ಸ್‌ಪಿಯರನ ಗ್ಲೋಬ್ ರಂಗಮಂದಿರದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆ ಮೂಡವಂಥ ಸ್ಲೈಡ್ ಶೋ, ಅಕಿರಾ ಕುರಾಸೋವಾನ ಮ್ಯಾಕ್‌ಬೆತ್ ಕುರಿತ ಸಿನಿಮಾ Thorne of Blood ನ ಪ್ರದರ್ಶನ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ನಾನು ಅದರ ವರದಿ ಆಗಿನ ಮುಂಗಾರು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಕೆಲವು ಫೋಟೋಸ್ ಕೊಡ್ತಿದ್ದೆನಲ್ರಿ ಎಂದು ಕೆ.ಜಿ. ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು....

ಆತ ಈತ ಅಂತೆಲ್ಲ ಬಳಸ್ಬೇಡ್ರಿ, ಅಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆ ಶಬ್ದ ಅಲ್ಲ ಅದು. ಲಂಕೇಶ್ ಯೂಸ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಅವ್ರಿಗೆ ಆ ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯ ಇದೆ. ನಿಮ್ಗೆ ಬೇಡ ಅದು....

ಬಿ.ವಿ.ಕಾರಂತರ ವಿಭಾ ಪ್ರಕರಣ ಆಗಷ್ಟೇ ಮಹಾಗುಲ್ಲಾಗಿ ಒಮ್ಮೆಗೆ ತಣ್ಣಗಾಗಿತ್ತು. ಹೆಗ್ಗೋಡಿನಲ್ಲಿ ಕೆ.ಜಿ.ಗೆ ಕಾರಂತರು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ನಮಗೆ ಕಾರಂತರ ಬಗ್ಗೆ ಫಸ್ಟ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಇನ್‌ಫಾರ್ಮೆಶನ್ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ವರ್ಷ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಕಾಲೀನತೆ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ವಿಚಾರಸಂಕಿರಣ. ಲಂಕೇಶ್, ಕಾರ್ನಾಡ್, ಪ್ರಸನ್ನ, ವೈಕುಂಠರಾಜು, ಸುಬ್ಬಣ್ಣ, ಕಂಬಾರ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಕಾಣುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ ನಮಗೆ! ಕೆ.ಜಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದೀಪ ಹೊತ್ತಿಸದೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾವೆಲ್ಲಿ ಉಡುಪಿ ತನಕ ಹೋಗಿ ಕತ್ತಲಾದರೂ ಹೆದರದೆ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನೋಡಿ, ಕೇಳಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು! ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ಗುರು ಏನು ಮಾಡಬಹುದೋ ಅದನ್ನು ಕೆ.ಜಿ. ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುತ್ತ ಇದ್ದರು. ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಅವರು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಧಿಸಿದ್ದು ಗೊತ್ತೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನೋ ನಾಟಕ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಬೀಡ ತಿನ್ನುತ್ತ, ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಒಂದು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯುವ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಆಗಿ ಕಂಡಿದ್ದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೂ ಇಲ್ಲ!

ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ವ್ಯಾಲ್ಯೂಯೇಶನ್ನಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದೆವಲ್ಲ. "ನನ್ನ ಮಗ ಮಾಡಿದ ಕಣೊ,ಇಂಗ್ಲೀಷ್‌ನಲ್ಲೆ ಎಂಎ ಮಾಡಿ ಈಗ ಪಿಎಚ್‌ಡಿ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಅಂತ ಹೋಗಿದಾನೆ. ಒಂದ್ ವರ್ಷ ಇಲ್ಲೆ ಎಂಜಿಎಂಲ್ಲಿದ್ದ. ಆಯ್ತು ಮಾರಾಯ, ನಮ್ದೆಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೇ ರಿಟೈರ್ ಆಗ್ತ ಇದೀವಿ ಇನ್ನೊಂದು ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೆಲ್ಲ. ಬಾ ಮಾರಾಯ ಒಂದ್ಸಲ ಮನೆಗೆ. ಮನೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲ ನಿಂಗೆ. ರಿಟೈರ್ ಆದ್ಮೇಲೆ ಊರಿಗೇ ಹೋಗ್ತಿನಿ ಮಾರಾಯ, ನಮಗೆಲ್ಲ ಆಗಾದಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ, ಊರೇ ಸರಿ ನಂಗೆ....ಅದ್ಕೂ ಮೊದ್ಲು ಒಂದ್ಸಲನಾರು ಬಾ...."

ಆ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರು ಆಗಾಗ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನು ಕಾಲ್ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕೆ.ಜಿ. ಹಚ್ಚಿದ ದೀಪ ನನ್ನಿಂದ ಬರೆಯಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕೆ.ಜಿ.ಗೇ ತೋರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಪಟ್ಟಾಭಿ ಜೊತೆ ಸಿಗರೇಟೆಳೆಯುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದರು, ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ....ಹೌದ! ನಂಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಆಗೆಲ್ಲ ಬರೀತಿರಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ವಾನ ನೀನು ಎಂದಿದ್ದರು ಕೆ.ಜಿ. ಎರಡು ಪುಸ್ತಕ ಉಂಟು ಸಾರ್ ಕಳಿಸ್ತೇನೆ ನಿಮಗೆ ಎಂದಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಯಾವತ್ತಿನಂತೆ ಕಳಿಸದೇ ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದೆ.

ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ ಈಗ. ಕೆ.ಜಿ. ಇದ್ದಾಗ ಇದ್ಧಾಂಗ ಬದುಕಿದವರು. ಯಾರಿಗೂ ಕೇರ್ ಮಾಡದೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರು. ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದುಕಿದವರು. ಆ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೇ ಸಮಾಧಾನವಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಸುಂದರ ನಗುವಿನ ತೆರೆದ ಮನಸ್ಸಿನ ದಿಲ್‌ದಾರ್ ಮನುಷ್ಯ, ನನಗಿಂತ ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ವರ್ಷವಷ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚು ವಯಸ್ಸಿನ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಹೀಗೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದು ಸರಿಯೆ?
ಈ ಸಾವು ನ್ಯಾಯವೇ...
http://www.gulfkannadiga.com/news-48568.html
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ