Sunday, August 28, 2011

ತನ್ನ ಶಿಲುಬೆಯ ತಾನೇ...

ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಲೇಖಕರು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರೇರಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯ ಎದುರಿಸುವ ಅಪಮಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಜಾತಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಹೆತ್ತವರ ಆರ್ಥಿಕ, ಸಾಂಸಾರಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನದ ಕುರಿತ, ದೈಹಿಕ ಊನಗಳ ಕುರಿತ ಅಪಮಾನವೋ ಇನ್ನೊಂದೋ. ಅದು ಅಮಾನವೀಯವೆಂಬುದಂತೂ ಖಚಿತ.

ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿ ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ತಾನು ಹುಟ್ಟುವಾಗ ಇದ್ದ ಪರಿಸರ ತನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು, ನಿರಾಕರಿಸದೆ, ತಿರಸ್ಕರಿಸದೆ ಸಹಿಸಬೇಕೆಂದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಪುಟ್ಟ ಮಗು ತನ್ನ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ದಿನ, ಪ್ರಬುದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ನೌಕರಿಯ ಆರಂಭಿಕ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಮುಂದೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿಯೂ ನಾವು ನೀವೆಲ್ಲ ಬಯಸುವ ಸ್ಥಿತಿ. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ಸೋಶಿಯಲ್ ವೆಬ್‌ಸೈಟಿನಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಇದನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತೇವೆ, ಮೌನವಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇವೆ.

Disgrace ಕಾದಂಬರಿಯ ಲ್ಯೂರಿಯನ್ನು ನೀವು ಒಪ್ಪುತ್ತೀರೋ ಬಿಡುತ್ತೀರೋ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬೇರೆ. ಅದು ನಾವು ಈ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ, ಆಚರಿಸುತ್ತಿರುವ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇತರರು ಹೀಗಿರಬೇಕು, ನಾವು ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ, (ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೇಗಿದ್ದೇವೆಂಬುದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯದಿರುವ ತನಕ) ಎಂದು ಇರಿಸಿಕೊಂಡ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಲ್ಯೂರಿ ಎತ್ತುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯಕುಲಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಂತೂ ಖಂಡಿತ. ಇದನ್ನು ಆದಷ್ಟೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸರಳಗೊಳಿಸಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಈ Coetzee ಮತ್ತದೇ ವಯಸ್ಸಾದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಮತ್ತು ಎಳೇ ಹುಡುಗಿಯ ನಡುವಿನ ಪ್ರೇಮವಲ್ಲದ ಪ್ರೇಮದಂಥ ಕಾಮ ಹಾಗೂ ಅದರ ಸುತ್ತ ಗಿರಕಿ ಹಾಕುವ ಮನಸ್ಸಿನ ತಲ್ಲಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತೊಡಗಿದ್ದಾನಲ್ಲ ಅನಿಸುವಾಗಲೇ ಈ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿಯ ಮಗಳು ಲೂಸಿ ತನ್ನ ವಿಲಕ್ಷಣ ಸ್ಥಿತಿ, ಮತಿ, ಛಲ ಮತ್ತು ವಿವೇಕಗಳಿಂದ ತಲ್ಲಣಗಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಲೂಸಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ನಗರದಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ. ರೈತರು, ಗ್ರಾಮ್ಯ ಪರಿಸರದ ಕಷ್ಟಜೀವಿಗಳು, ಬದುಕು ಮತ್ತು ಸಹಜೀವಿಗಳ ಕುರಿತ ಅವರದೇ ಆದ ಲಾಜಿಕ್, ತತ್ವ, ಅವರು ನಂಬಿದ, ನಡೆಸುವ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುವ ತಣ್ಣಗಿನ ಕ್ರೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಸೌಮ್ಯ ಹೊರಮೈಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಸಮಾಜ ಇಲ್ಲಿನದು. ಈ ಲೂಸಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜದ ಒಂದು ಚಿತ್ರ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆಗಿ ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ಲ್ಯೂರಿಯ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮಾತ್ರಕ್ಕೂ ತಾಳೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಮೊದಲಿಗೇ ನಮಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗಿಳಿವ ಸತ್ಯ.

ಲ್ಯೂರಿ ಏನು ಮಾಡಿದ, ಏನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ, ಏನನ್ನು ತೆತ್ತ ಮತ್ತು ಏನನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ - ಎಲ್ಲವೂ ಮನುಷ್ಯ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ನಗ್ನವಾಗಿ ನಿಂತಂತಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟವರು ಊರಿಗೆ ದೊಡ್ಡವರು ಎನ್ನುವಾಗ ನಾವು ಏನನ್ನು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತೇವೋ ಆ ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟ ಬಾಹುಬಲಿ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದದ್ದು ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದು ಕಟುವಾದ ಸತ್ಯ. ಆ ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟವನು ತನ್ನೊಳಗನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನುಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಬೇಕು. Disgraceನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಛಾತಿ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಅದು ಇಲ್ಲದವರ ಸುಲಭದ ಆಯ್ಕೆಯಾದರೆ ಆತ್ಮನಿರೀಕ್ಷಣೆ, ಯಾವ ಫಲವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಎದೆಗಾರರ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಸಂತಸದ, ಉನ್ನತಿಯ, ಚೇತರಿಕೆಯ ಕ್ಷಣಗಳೇ ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವೂ Disgraceನಲ್ಲೇ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೂ ಪತಿತನೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಅವನಿಗೊಂದು ಅಮೂರ್ತವೂ ಅನೂಹ್ಯವೂ ಆದ ಗಮ್ಯವಿರುವಂತಿದೆ.

ಪೆದ್ರೂಸ್ ಮತ್ತೊಂದು ಧ್ರುವ. ಇದ್ದೆಲ್ಲಾ ಭೂಮಿ, ಎಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಚಂದದ ಹೆಂಡತಿ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಘನತೆ, ಸುಖ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಒಳಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡವನು ಅವನು. ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶವಾದಿಯಾಗಿದ್ದೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇತರರು ಸೊಲ್ಲೆತ್ತದಂತೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತ ಸತ್ ಪ್ರಭಾವಳಿಯನ್ನು ಹರಡಿಕೊಂಡ ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಸಭ್ಯ ಜನನಾಯಕರು, ಮಠದ ಸ್ವಾಮಿ, ಸಂತರಂಥವನು! ಆದರೆ ಇವನು ತಳದಿಂದ ಮೇಲೇರಿದವನು, ಶ್ರಮಜೀವಿ ಕೂಡಾ ಹೌದು. ನಿಮ್ಮ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಅರ್ಹನಾಗಲು ಬೇಕಾದ್ದೆಲ್ಲ ಇವನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೇ ಇದೆ, ಇದ್ದೇ ಇದೆ.

ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿ, ಅವನ ಮಗಳು ಲೂಸಿ, ದೂರವಿರುವ ಈಕೆಯ ತಾಯಿ (ಲ್ಯೂರಿಯ ಒಂದು ಕಾಲದ ಹೆಂಡತಿ) ಒಂದು ವಿಘಟಿತ ಕುಟುಂಬ. ಇವರ ಲೈಂಗಿಕ ಸಾಹಸಗಳು, ಮಗಳ ಬದುಕಿನ ದುರಂತ, ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುವ ಅತಂತ್ರವಾದ ಒಂದು ಸ್ಥಿತಿಯ ಜೊತೆ ಪೆದ್ರೂಸ್ ತರದ ಅವಕಾಶವಾದಿ ಲೂಸಿಯ ಆಸ್ತಿಗಾಗಿ, ಅವಳ ದೇಹಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಚಾಚುವ ಕಬಂಧ ಬಾಹುಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸಂಗತಿಗಳಿಗೆ, ದುರಂತಗಳಿಗೆ, ಅಪಮಾನಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲ ಕಥಾನಕದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಎಲ್ಲವೂ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿಯ ವರ್ತಮಾನದೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸುವ ಸಂಘರ್ಷ ಹೊಸ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸಲು ಉದ್ಯುಕ್ತವಾಗಿರುವಂತಿದೆ. ನಾವು ಅವುಗಳಿಗೆ ತಯಾರಾಗಬೇಕಿದೆ ಅಷ್ಟೆ. ಮಗಳ ವಯಸ್ಸಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯನ್ನು ದೇಹಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿ ಮತ್ತು ಇದೇ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿಯ ಮಗಳ ದೇಹ, ಭೂಮಿಗಾಗಿ ಬಾಯ್ತೆರೆದು ಕೂತ ನಡುವಯಸ್ಸಿನ ಪೆದ್ರೂಸ್ ಒಂದೇ ಪಾತಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಪೆದ್ರೂಸ್ ಎಂದರೇ ಮೈಯುರಿಯುವುದು ತಮಾಷೆಯೋ, ವ್ಯಂಗ್ಯ ವಿಡಂಬನೆಯೋ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉದ್ದೀಪಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾದದ್ದು ಇರುವಂತೆಯೇ ಸಮಾನವಲ್ಲದ್ದು ಕೂಡ ಇದೆಯಲ್ಲವೆ! ತನ್ನ ಮಗಳ ಪ್ರಾಯದ ತನ್ನದೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯ ‘ಶೀಲ’ ಹರಣ ಮಾಡುವ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲೇ group rape ಮಾಡಿದ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಸಿದ ಖದೀಮರ ಬಗ್ಗೆ ಕುದಿಯುವ ಲ್ಯೂರಿ. ಈ ಸಂಕೀರ್ಣ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ನಡುವೆಯೇ ಗ್ರಾಮ್ಯ ಜೀವನವನ್ನು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿಕೊಂಡು, ಇಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಬದುಕು ಬೇರಿಳಿಸಿದೆ ಎಂಬ ಹಠದಿಂದೆಂಬಂತೆ ಅಲ್ಲೇ ನೆಲೆಯೂರುವ ಸಂತ್ರಸ್ತ ಲೂಸಿ ಇದ್ದಾಳೆ. ಲೂಸಿಗೆ ಇದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ ತನಗೆ ನೆಲೆ ಎಂಬ ನಿಶ್ಚಿತ ನಿರ್ಧಾರವಿದೆ. ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಅಂಥ ಛಲವಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಹೋರಾಟ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ತಣ್ಣಗೆ, ತೆಪ್ಪಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕುವುದು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವನು shift ಆಗಬಲ್ಲ. ಒಂದು ಮೊಂಡುತನದಂತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪಲಾಯನದಂತೆ ಇದೇನೂ ಕಾಣಬೇಕಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ.

ಇಲ್ಲಿ ನಾಯಿಗಳಿವೆ. ಪರಿತ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಮುದಿಯಾಗಿ ಸಾಯಲೆಂದೇ ಇರುವ ನಾಯಿಗಳು. ಸಾಕಿದವರಿಗೆ ಅವು ಇನ್ನು ಬೇಡ ಅನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಕೊಲ್ಲರಾರರು. ಹಾಗಾಗಿ ಕೆಲವು ಕಾಲ ಸಾಕಿ ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಲ್ಲಲು ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡುವ ಸೇವೆ, ಕೊಲ್ಲುವ ಸೇವೆ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಿದೆ. ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೊಂದು ಘನತೆಯ ಸಾವು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕಾರ ಕೂಡ ದೊರಕಿಸಿಕೊಡುವುದು ಇವರ ಕೆಲಸ. ಬಹುಷಃ ಇನ್ನೂ ಇವುಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಲಾರದ ಮನುಷ್ಯನ ನಿಷ್ಠೆಯಿಲ್ಲದ, ಬದ್ಧತೆಯಿಲ್ಲದ ಚರ್ಯೆಗೂ ಘನತೆಯೊದಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಇವರು! ಎಲ್ಲೋ ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುದಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಸಮಾನವಾದದ್ದು ಇರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆ! ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಸೇವಕನಾಗಿ ಸೇರಲು, ಹಾಗೆ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಹಾಗೆ ಶೀಲಗೆಡಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಲೂಟಿ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಮಾಡಿ ನಂತರ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ತನ್ನನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗು ಎನ್ನುವ, ಲೂಸಿಯ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಲಪಟಾಯಿಸುವ ಸಂಚಿನ ಪೆದ್ರೂಸ್. ಒಂಟಿ ಹೆಣ್ಣು ಇಲ್ಲೇ ಬದುಕುವುದಾದರೆ ಹಾಗೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಲಾತ್ಕಾರ, ಲೂಟಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕೆಂದರೆ ಇಂಥ ಅಸಮ-ಅಸಹಜ ದಾಂಪತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೊಂದೇ ಉಳಿದಿರುವ ಆಯ್ಕೆ ಎನ್ನುವ ಪೆದ್ರೂಸ್‌ನ ನಿಲುವನ್ನು, ಅದರ ಅನಿವಾರ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಲೂಸಿ. ತನ್ನದೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯನ್ನು ರೇಪ್ ಮಾಡಿದ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆ ಹರಾಜು ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನೆದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಪ್ಪ ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಲೂಸಿ ಜೀರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಲೂಸಿ ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುವ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಳೆ ಎನ್ನುವುದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ಹಳೆಯ ಹೆಂಡತಿಗೆ ತನ್ನದು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ತಾನು ಕೂಡಿದ್ದು ನಿಜ ಎನ್ನುವ ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಹೆಂಡತಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ, ಅದೇನು ಎಳೆಯ ಹುಡುಗಿ ನಿನ್ನಂಥ ಮುದುಕನನ್ನು ಕೂಡಲು ಕಾತರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ ನೀನು? ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅಂಥ ಭ್ರಮೆಗಳಿಂದ ಬೇಗ ಹೊರಗೆ ಬಾ ಎನ್ನುವುದು ಅವಳ ಸಾಂತ್ವನ. ನಡುವೆ ಮಗಳಿಗೆ ಸಾಥ್ ನೀಡುವ, ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಸಾಯಿಸುವ, ಸತ್ತ ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಚಿತಾಗಾರಕ್ಕೊಯ್ದು ಸಂಸ್ಕಾರ ಕೊಡಿಸುವ ಸಮಾಜಸೇವೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥೆಯೊಬ್ಬಳನ್ನು ಅವಳು ದರಿದ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುವ ನಡುವಯಸ್ಸಿನವಳಾಗಿದ್ದೂ ಕೂಡುವ, ಸುಖಿಸುವ ಈ ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಸಾಯಿಸುವ ಸ್ವಯಂಸೇವಕನಾಗಿ ಬದಲಾಗಿರುವ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಲ್ಯೂರಿ ಅಸಹ್ಯವನ್ನು ಮೀರುವ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಮಾನವ ಸಹಜ ಲೈಂಗಿಕ ಕಾಮನೆಯಿಂದ ಕಿರಿಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿ(ಮಗಳ ಸಮಾನ, ತನ್ನದೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಎಂಬ ವಿಶೇಷಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ನೋಡಲು ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು)ಯನ್ನು ಕೂಡಿದ್ದು (ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದಲ್ಲ, ಒಲಿಸಿಕೊಂಡು) ಒಂದು ಅಪರಾಧ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ human instinct ಒಂದು Crime ಎನ್ನಬೇಕೇ ಎನ್ನುವ ನೆಲೆಯಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಲ್ಯೂರಿ ಒಂದು ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಲ್ಯೂರಿ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವನ ಒಂದು ನಾಯಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆತ ನಾಯಿಯನ್ನೇನೊ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆ ನಾಯಿ ತನ್ನ ಲೈಂಗಿಕ ಉನ್ಮತ್ತಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ನಾಯಿಗಾಗಿ ತಹತಹಿಸಿ ಊಳಿಡುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ಅರ್ಥವಾದರೂ ಅದರ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡದೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಡುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ನಾಯಿಯನ್ನು ಛಾಟಿ ಏಟಿನಿಂದ ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಗೆ ಶಿಕ್ಷಿಸಿ ಶಿಕ್ಷಿಸಿ ಕೊನೆಕೊನೆಗೆ ನಾಯಿಗೆ ತನ್ನ ಅಭೀಪ್ಸೆಯೇ ತಪ್ಪಿರಬೇಕನಿಸತೊಡಗಿರಬೇಕು, ಅದು ತನ್ನ ಸಹಜ ಕಾಮನೆಯನ್ನೇ ದ್ವೇಷಿಸತೊಡಗಿತು! ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಂದರೆ, ತನಗೆ ತಡೆಯಲಾರದ ಕಾಮಾಕಾಂಕ್ಷೆಯಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ತನ್ನನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸು ಎನ್ನುವಂತೆ ಅದೇ ಯಜಮಾನನ ಬಳಿ ಬರತೊಡಗಿತು!

Human instinct ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಅದನ್ನು uncontrolled ಆಗಿ ಇರಲು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು, ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರ ಸರಿಯಾದುದು ಎಂದೇನೂ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಲ್ಯೂರಿ. ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಗುಂಪೊಂದು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಬಲಾತ್ಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಒಪ್ಪಲಾರದ ಲ್ಯೂರಿ ವಯಸ್ಸು ಮೀರಿದ ಪೆದ್ರೂಸ್ ತನ್ನ ಮಗಳ ಕೈ ಹಿಡಿಯಲು ಬಯಸುವುದನ್ನೂ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರ. ವಯಸ್ಸಾದವನು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ( ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಹೌದು), ಆತನ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಒಳಹಾಕುವುದು, ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡ.

ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ತನ್ನ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ, ಗಳಿಕೆಯ, ನಿವೃತ್ತಿಯ ಹಣವನ್ನು ಕೂಡ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಪಡೆಯಲಾರದೆ ಕಷ್ಟಕರವಾದ ದಿನಗಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನಿಲ್ಲದಾಗ ಅವನ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸಿನ ಬೀಗ ಮುರಿದು ಲೂಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ನೇಹಿತರು, ಪತ್ರಿಕೆಯವರು, ಆಸುಪಾಸಿನವರು ಅವನನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ತಿರುಗುತ್ತಾರೆ. ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ನಿಲ್ಲಲು ಕೂಡ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ಅವರು ಓಡುತ್ತಿರುವುದು ಅವನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ತಾನು ಪರಿತ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಘೋರವಾದ ಏನನ್ನೋ ಮಾಡಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವ, ಪತಿತಭಾವವನ್ನು ಈ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನಲ್ಲಿ ತುಂಬಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಲ್ಯೂರಿ ಅದರಿಂದ ಪಲಾಯನವನ್ನೇನೂ ಬಯಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅವನು ಅದನ್ನು ಮುಖಾಮುಖಿ ಎದುರಿಸಲು ಸಜ್ಜಾದವನಂತೆ, ಈ ಮುಖಾಮುಖಿಯೇ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೃತ್ಯ ನಿಜಕ್ಕೂ ಘೋರವೂ ಅಮಾನವೀಯವೂ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಅಥವಾ ತನ್ನೆದುರಿನ ಮನುಷ್ಯನ ನಿಲುವು ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವಾಗುವ ಉದ್ದೇಶವಿರುವಂತಿದೆ. ಪಾಪವನ್ನು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಕಾಣುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅದರ ಮಾನವೀಯ ಮುಖಗಳೂ, ರಾಕ್ಷಸೀ ಭಾವಗಳೂ ಒಡೆದು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಎನ್ನುವ ಅದಮ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸವೇ ಅವನನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತದೆ, ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ, ಗೌರವವಿಲ್ಲದೆ, ನೆಲೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕುಸಿದು ಹೋಗಬೇಕಾದ ಪತಿತ ಘಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಲ್ಯೂರಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ, ಕನಿಷ್ಠ ಅದರ ಗಮ್ಯ ನಮಗೆ ತೋರಿಸಬಹುದಾದ ಜೀವನದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿಯಾದರೂ.

ಮತ್ತೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಲ್ಯೂರಿ ತನ್ನಿಂದ ಲೈಂಗಿಕ ಅನ್ಯಾಯಕ್ಕೊಳಗಾದ ಹುಡುಗಿಯ ತಂದೆ ಐಸ್ಸಾಕ್‌ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಒಂದು ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ ಭೇಟಿ. ಅದರ ತಾಂತ್ರಿಕ ನೇಯ್ಗೆ ಕೂಡ ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿದೆ. ಮೊದಲು ಐಸಾಕ್ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಲ್ಯೂರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ಹುಡುಗಿಯ ತಂಗಿ. ಅವಳು ಅದಷ್ಟೇ ಯೌವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿರಿಸುತ್ತಿರುವ ಎಳೆ ತರುಣಿ. ಅವಳ ಅಕ್ಕನನ್ನೇ ಹೋಲುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಲ್ಯೂರಿ ಎಷ್ಟು ಸಹಜವಾಗಿ, ಸಭ್ಯನಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆಂದರೆ ಹುಡುಗಿ ಅವನಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತಳಾಗುತ್ತಾಳೆಂಬಷ್ಟು. ನಂತರ ಐಸಾಕನ ಶಾಲೆಗೇ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಪುನಃ ಆತನ ಮನೆಗೆ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮರಳುವ ಲ್ಯೂರಿ ಬದಲಾದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನೂ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಟುವಾದ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಐಸಾಕ್ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಈತನೇ ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಬದುಕು ಕೆಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದವನು ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಫಲ. ಐಸಾಕನ ಹೆಂಡತಿಯಂತೂ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಲ್ಯೂರಿಯನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೂಡ ಸಿದ್ಧಳಿಲ್ಲ. ಲ್ಯೂರಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ನಡುವೆಯೇ ಹೊರಬೀಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿಜವೇ. ಆದರೆ ಆತ ತನ್ನ ಈ ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯದಿಂದ ಏನನ್ನೋ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾನೆಂಬುದು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ನಿಜ. ಅವರ ಎಳೆಯ ಮಗಳ ಜೊತೆ ಲೈಂಗಿಕವಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸಿದ ತನ್ನ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿತನಕ್ಕೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಲು, ಅಪಮಾನವನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳಲು, ಎಲ್ಲರೂ ಬಯಸಿದ ಕ್ಷಮೆ ಕೋರುವ ವಿದ್ಯುಕ್ತ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಾತು-ಭಾವದ ಮುಖೇನ ‘ಮಾಡಿ’ ತೋರಿಸಲು (ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಲ್ಯೂರಿ ಕೇವಲ ಒಂದು human instinct ಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ, ಒಲಿದು ನಡೆದ ದೈಹಿಕ ಸಮಾಗಮದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಪಾಪ-ಭಾವ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದಿಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ) ಮುಂದಾಗುವುದು ಅದರ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಲು ಕಾತರರಾದ ಮಂದಿ, ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಉತ್ಸುಕರಾದ ಮಂದಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪತಿತನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಒಪ್ಪಿ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಕುಗ್ಗಿ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಯಸಿದ ಮಂದಿ all said and done ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಎಳೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬುದು ಲ್ಯೂರಿಯ ಮೌನ ಅಳಲು. ಸಮಾಜ ವಿಧಿಸಿದ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಸಮಾಜದ ಮುಖೇನ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ವಿಧಿಸಿಕೊಂಡ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಹೊರೆಯನ್ನು, ಬಲೆಯನ್ನು, ಸೆರೆಯನ್ನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಇದು ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಇಚ್ಚಾನುಸಾರ ಕೂಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಆ ಅಳಲು. ಇದಕ್ಕೆ ಲೂಸಿಯ ನೆಲೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದೇ ಭಾಷ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಲ್ಯೂರಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಕಾದಂಬರಿ ತನ್ನ ಓದುಗನಿಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಲೈಂಗಿಕ ಪಿಪಾಸೆಗೆ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯನ್ನೂ ಲ್ಯೂರಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದರಿಂದಾಗಿ ಅವಳು ಯಾವ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದಳು, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳನ್ನು, ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಏನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು ಎನ್ನುವುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆ ಅವಳ ನಿಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ ಲ್ಯೂರಿಯ ಪಾಪವನ್ನು ನಾವು ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಇವು ಎಲ್ಲ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಪರರನ್ನು ತೂಗಬಲ್ಲ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಸಭ್ಯ ನಾಗರಿಕರ ನೆಲೆಗೆ ಭಿನ್ನವಾದ ಆಯಾಮಗಳು. ಈ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬೇಕೆಂದಾಗ ಬೇಕಾದವರು ಏರಿ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ತಮ್ಮ ಘನಂದಾರಿ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಇವತ್ತಿಗೂ ನಾವಿದನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಲಾರೆವು ಎಂಬುದು ವಾಸ್ತವ.

ಲೂಸಿ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಹೊಲಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬಾಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಳಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗದು ಒಗ್ಗದ ವಿಚಾರ. ಅಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು, ತನ್ನ ಹೊಲ ತಾನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಕನಿಷ್ಠ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಾತೇ ಅಂತಿಮವಾಗಿರುವಷ್ಟು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ತನಗೆ ಬೇಕು, ತನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ತನ್ನ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಪೆದ್ರೂಸ್ ಕೂಡ ಬರುವಂತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅವನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಂದರೆ ಅವನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಅವಳು ಸಿದ್ಧ! ಇದೊಂದು ನೆಲೆ, ನಿಲುವು. ಅದು, ಅದರ ಲಾಜಿಕ್, ಅರ್ಥಪೂರ್ಣತೆ ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲೇ ಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ನಾವದನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು, ಅದು ಮುಖ್ಯ. ಹಾಗೆಂದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಲ್ಯೂರಿಯ ಸ್ವ-ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು ಎನ್ನುವ ವಾದ ಹೊಸ ಆಯಾಮವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ! ಯಾರ ಸ್ವ-ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ಯಾವಾಗಿನದ್ದು ಎನ್ನುವುದು ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಲೈಂಗಿಕವಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವವನ್ನು ಉದ್ದೀಪಿಸುವುದು, ಉದ್ರೇಕಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅಂಥ ಉನ್ಮಾದಿತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಡೆದಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ಆ ಎರಡೂ ಜೀವಗಳು ತಮ್ಮ ಆ ಅವಧಿಯ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಸ್ವ-ಇಚ್ಛೆ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತೇ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಹೋದರೆ ಈ ಅರ್ಥಗಳು ಬೇರೆಯಾಗುತ್ತವೆ! ಆದರೆ ಈ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಮಾನದಂಡಗಳಿಲ್ಲ, ಸಾಕ್ಷಿಗಳಿಲ್ಲ, ಇಷ್ಟೇ, ಇದೇ ಎಂದು ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಮಾರ್ಗಗಳಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಈಗ ಒಂದು ತರ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೊಂಥರ ಇರುವುದು ಸಹಜವೇ ಆಗಿರುತ್ತ ಎಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳೂ ಕ್ಷಣಭಂಗುರವಾಗಿರುವ ದುರದೃಷ್ಟವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಆತ ಭ್ರಮೆ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಗೆರೆಯನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಕೊರೆದಂತೆಲ್ಲ ಮೂರ್ಖನಾಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಎಂದುಕೊಂಡಂತೆಲ್ಲ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದನೂ ಆಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡವರು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲದರ ಆಚೆಯದನ್ನು ಕಾಣಬಲ್ಲರು ಮತ್ತು ಸಹಜವಾಗಿ ಸ್ಥಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಬಲ್ಲರು.

ಕಾದಂಬರಿ ನಮಗೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನಷ್ಟೇ ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪರಮ ನೀಚನೂ ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಆಗಬಲ್ಲ ಕೇವಲ ಸಾಧ್ಯತೆಯಂತಿರುವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು. ಒಳ್ಳೆಯ ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟ ಎಂಬ ಲೇಬಲ್‌ಗಳಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು. ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಸಂಭಾವಿತತನದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಸಂತ್ರಸ್ತ ಭಾವದಲ್ಲೂ ಸಮಾನವಾಗಿಯೇ ನಿಲ್ಲುವುದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

"ಹುತ್ತಗಟ್ಟದೆ ಚಿತ್ತ ಮತ್ತೆ ಕೆತ್ತೀತೇನು ಪುರುಷೋತ್ತಮನ ಆ ಅಂಥ ರೂಪ-ರೇಖೆ?" ಅಲ್ಲಿಯೂ ಹುತ್ತಗಟ್ಟಿದ್ದು ವ್ಯಾಧನ ಪತಿತ ಭಾವವಲ್ಲವೆ ಮತ್ತೆ!!!
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Monday, August 22, 2011

ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ವೇದನೆ

ಯಸುನಾರಿ ಕವಾಬಾಟನ ಸಾವಿರ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕಾದಂಬರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಹಿಂದೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಹೆಸರು Beauty and Sadness. ಕವಾಬಾಟನ ನಿರೂಪಣಾ ಚಾತುರ್ಯ, ತಂತ್ರದ ಚುರುಕುತನ ಮತ್ತು ಔಚಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕೊರೆಯದೆ ನೇರವಾಗಿ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕಥಾನಕ ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲುವ ಬೆಳಕಿನತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಟಿಪ್ಪಣಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದರೊಂದಿಗೆ J.M.Coetzee ಯ ಕಾದಂಬರಿ Disgrace ಮತ್ತು ಮಿಲನ್ ಕುಂದೇರಾನ The Farewell Waltz ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನೂ ನೀವು ಓದಿದ್ದರೆ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಮೂರೂ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ನಮ್ಮೆದುರು ತೆರೆದಿಡುವ ಒಂದು ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಂದುಕೊಂಡು ಮಜಾ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ನಾನು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಈ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ಓದಿದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಅಂಥ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅನುಭವ ಸಿಕ್ಕಿತೆನ್ನಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಕಾದಂಬರಿಯ ಕಥಾನಕವನ್ನು ತೀರ ಸರಳಗೊಳಿಸಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಪ್ರೇಮದ ನಾಟಕವಾಡಿ ಬಸುರು ಮಾಡಿ ಕೈಕೊಟ್ಟ ಒಬ್ಬನ ಮೇಲೆ ಹಾಗೆ ಬಲಿಪಶುವಾದ ಅವಿವಾಹಿತ ತಾಯಿಯ ಶಿಷ್ಯೆಯೊಬ್ಬಳು ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಲಕ್ಷಣ ಬಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿನ ಕಥಾನಕ. ಆದರೆ ಕಾದಂಬರಿ ಅಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆ ಹದಿನೈದು ಹದಿನಾರರಲ್ಲೇ ತಾಯಿಯಾದವಳು ಯುತುಕೊ. ಆಗ ಮುವ್ವತ್ತು ದಾಟಿದ್ದ ಅವಳ ಪ್ರಿಯಕರ ಓಕೈಗೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಿರೂಪಣೆ ತೊಡಗುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಐವತ್ತು ದಾಟಿದೆ, ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು, ಕೈಹಿಡಿದ ಹೆಂಡತಿ ಎಲ್ಲ ಇದ್ದಾರೆ. ಆತನೀಗ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಬೇರೆ. ಈ ಪ್ರಿಯಕರ ಓಕೈ ಆಡಿದ್ದು ನಾಟಕವೆ? ನಾಟಕವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಆತ ಈ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ಯುತುಕೊಳ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ, ಸಾಂಗತ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆಯುವುದೇಕೆ? ಒಬ್ಬ ಕಾದಂಬರಿಕಾರನೂ ಆಗಿರುವ ಓಕೈ ತನ್ನ - ಯುತುಕೊ ಸಂಬಂಧವನ್ನೇ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಾನೇಕೆ? ಸ್ವತಃ ಯುತುಕೊ ಯಾವತ್ತೂ ತನ್ನ ಮತ್ತು ಓಕೈ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ಲಘುವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಓಕೈ ಬಗ್ಗೆ ಅಗೌರವವಿಲ್ಲ ನಿಜ. ಆದರೆ ಅವನ ಸ್ತ್ರೀವ್ಯಾಮೋಹದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟವಳಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ ಕೂಡ! ಒಂದು ಮಾತಿದೆ, ಹೆಣ್ಣು ತಾನು ಗಂಡಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನ ಕಾಮತೃಷೆಯನ್ನು ತಣಿಸಲು ತಯಾರಾಗುತ್ತಾಳಂತೆ. ಅದೇ ಗಂಡು ತಾನು ಹೆಣ್ಣಿನಿಂದ ತನ್ನ ಕಾಮದ ಹಸಿವನ್ನು ಹಿಂಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನಂತೆ! ಯುತುಕೊ ಈ ಮಾತನ್ನು ಅನುಭವದಿಂದ ಕಂಡುಕೊಂಡವಳಂತೆ ಇರುವುದು ನಿಜವೇ.

ಓಕೈಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನೋಡುವುದಾದರೆ, ತನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಹದಿನಾರರ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಕಳನ್ನು ಲೈಂಗಿಕವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು ಒಂದು ‘ಯೋಜಿತ’ ತಂತ್ರದ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿತ್ತೋ ಎಂಬ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಿರೂಪಕ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ತೀವ್ರ ಮುಜುಗರ, ಹಿಂಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಗಮನಿಸುವ ಯುತುಕೊಗೆ ಓಕೈ ಮಾಡಿದ್ದು ತಥಾಕಥಿತ ಅದೇ ಲಂಪಟತನ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ವಿಶ್ವಾಸವಿದೆ. ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಕನ ಮೂಲಕ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಓಕೈ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುವುದು ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ? ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕ್ರೂರವಾಗಿ, ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ಮತ್ತು ವಕ್ರವಾಗಿ ಕಂಡಿರಿಸಿಕೊಂಡ ಬರಹಗಾರನೊಬ್ಬ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳುಗಳ ನಡುವಿನ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆಂದು ಒಪ್ಪುವುದಾದರೆ, ಆ ನಂತರ ಅವನು ಹೊಸವರ್ಷದ ಮುನ್ನಾದಿನ ಯುತುಕೊ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯದ ಘಂಟೆಗಳ ಕಿಂಕಿಣಿ ನಾದವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಅಪೇಕ್ಷೆಗೆ ಪಕ್ಕಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಯಾವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ? ಕುತೂಹಲಕರವೆಂದರೆ ಯುತುಕೊ ಸ್ವತಃ ಓಕೈಯ ಈ ಅಪೇಕ್ಷೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು. ಓಕೈಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಎಂದೂ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗದಂತೆ ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಂದರ್ಶನವನ್ನು ಏರ್ಪಾಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಯುತುಕೊ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಓಕೈಯ ಎದುರು ತನ್ನ ಚಿತ್ರಕಲಾ ಶಿಷ್ಯೆ, ಸಹವರ್ತಿ, ಪ್ರೇಮಿ, ಅಭಿಮಾನಿ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿರುವ ಕೂಕೆಯನ್ನು ಮುಂದೊಡ್ಡುವುದೇಕೆ?

ಈ ಕೂಕೆ ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿ. ತೀರಾ ಎಳೆಯ ಪ್ರಾಯದ ಕೂಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಕಣ್ಣಿನ ರೆಪ್ಪೆ, ನಾಸಿಕ, ತುಟಿ, ನವಿರಾಗಿ ನಲುಗುವ ನಳಿದೋಳುಗಳು - ಹೀಗೆ ಸಕಲಾಂಗದ ವಿವರ ವರ್ಣನೆಯಿದೆ ಇಲ್ಲಿ. ಓಕೈ ಅವಳ ಮಾರ್ದವಭರಿತ ನಿರ್ಮಲ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಆಚ್ಚರಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯುತುಕೊ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ತಾನೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಗ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳೆ? ಯುತುಕೊಗೆ ಕೊನೆಗೂ ಓಕೈ ತನ್ನನ್ನು , ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟ ಭಾವನೆ, ನೋವಿನ ಕೀವೇ ಉಳಿದಿತ್ತೆ ಮನಸ್ಸು ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಬುದು ಊಹೆಗೇ ಬಿಟ್ಟ ಸಂಗತಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಇಲ್ಲಿ. ಹದಿನಾರರಲ್ಲೆ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದ ಯುತುಕೊ ಮತ್ತು ಅವಳ ತಾಯಿ ಏನೇ ಪ್ರ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ ಮಗು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಯುತುಕೊ ಆ ಆಘಾತವನ್ನು ಎದುರಿಸಲಾರದೆ, ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಕೆಲವು ಕಾಲ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗಿಯಾಗಿ ನರಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ. ಆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಯುತುಕೊಳ ತಾಯಿಯೇ ಓಕೈಯನ್ನು ಸಪ್ರಯತ್ನ ದೂರವಿಡುತ್ತಾಳೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಅವನಿಂದ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿರುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ಆ ಊರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ, ಮಗಳೊಂದಿಗೆ.

ಈಗ ಬಹುಷಃ ಓಕೈ ಮತ್ತು ಯುತುಕೊ ಒಂದಾಗದಿರಲು ಕಾರಣ ಯುತುಕೊಳ ತಾಯಿಯೇ ಹೊರತು ಓಕೈ ನಿಷ್ಪಾಪಿ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಂದರೆ ಅದು ಕೂಡ ಸರಿಯಲ್ಲ.

ಯುತುಕೊ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರಕಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ತಾನು ರಚಿಸಿದ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಚಿತ್ರ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆತ್ಮರತಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಿಡಿಸಿದ ತನ್ನದೇ ಚಿತ್ರವಲ್ಲವೆ ಎಂದು ಪರಾಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಮುಂತಾಗಿ ತೋರಿಸುವ ವಿಶ್ಲೇಷಣಾ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ತಪ್ಪಿಯೂ ತನ್ನ ಮತ್ತು ಓಕೈಯ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ಹರಿಯಗೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಕೊಂಚ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ನೇರವಾಗಿ ಅಥವಾ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಈ ಯುತುಕೊ ಮತ್ತು ಕೊಕೆ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ತ್ರೀಯರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಯಾವ ಬಗೆಯದು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ! ಮಗುವಿನ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಿಡಿಸುವ ಚಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವಳಾದರೂ ಅದು ತನ್ನ ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ ಸತ್ತಿದ್ದ, ತಾನೆಂದೂ ನೋಡಲಾಗದೇ ಹೋದ (ಆ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿದ ನೋವಿದೆ) ಮಗುವಿನ ರೂಪು, ಚಹರೆಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯುವ, ತಡಕಾಡುವ ತನ್ನ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನವೆಂಬುದರ ಅರಿವು ಸಹ ಅವಳಿಗಿದೆ. ಆದರೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಸಂಶಯಿಸದೇ ಇರುವುದರಾಚೆ ಓಕೈಯ ಬಗ್ಗೆ, ತನ್ನದೇ ಮನಸ್ಸು ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಒಲವಿನಾಚೆಯ ಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಗತದಲ್ಲಾಗಲೀ, ಕೊಕೆಯ ಜೊತೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿಯಾಗಲಿ ಚಕಾರವಿಲ್ಲ. ಯುತುಕೊಳ ಆತ್ಮಗತ ಮೌನವೇದನೆಯನ್ನು ಈ ಮೌನಸಾಧನೆ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಬಯಸಿದೆಯೆ?

ಆಗಲೇ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳೂ ಇರುವ ಓಕೈ ಆಗಿದ್ದು ಆಗಿ ಹೋಯಿತು, ಆ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೇನೂ ಇಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಲು ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಹೊಂದಿದವನಂತೆ ಕಂಡರೂ ಆತನಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ತಾನು ಬರೆದ ಕಾದಂಬರಿ ಅದರ ಸತ್ಯ-ಮಿಥ್ಯ ಬಲ್ಲವನಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಅವನನ್ನೇ ತೋರಿಸಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅದು ಅವನ ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯ ಮೂಲಧನವಾಗಿರುವ ಅರಿವು ಅವನ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬಕ್ಕಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿನ ಹೆಂಗಸಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಓಕೈಯ ಹೆಂಡತಿಯೇ ಪ್ರತಿಬಾರಿ ಮುದ್ರಿತ ಪ್ರತಿಗಳ ಮೇಲೆ Copy Right ಸೀಲು ಒತ್ತುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಅದರ ಸಾಂಕೇತಿಕ, ಭಾವಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಎಲ್ಲ ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಲ್ಲ ಓಕೈಯ ಮಗನಿಗೆ ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ಶಿಕ್ಷಣದ ವೆಚ್ಚ ಕೂಡಾ ಅದೇ ಕಾದಂಬರಿಯ ಗಳಿಕೆಗೆ ಋಣಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ನೋವಿನ ವಿದ್ಯಮಾನ, ವಾಸ್ತವ ಮತ್ತು ಸ್ವೀಕೃತವಾದ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಈ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾದಂಬರಿ ಕೇವಲ ಕಾಲ್ಪನಿಕವಲ್ಲ, ಓಕೈಯ ಜೀವನದ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಕುರಿತಿದೆ ಎಂಬುದರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅರಿವೂ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅದೃಶ್ಯವಾಗಿಯೂ ಯುತುಕೊ ಈ ಎಲ್ಲರ ಭಯ ಕೂಡಾ! ಅದು ದ್ವೇಷ, ಈರ್ಷ್ಯೆ, ಜಿದ್ದು ಇತ್ಯಾದಿ ಎಂಬಂತೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಂಡರೂ ಆಳದಲ್ಲಿ ಅದು ಭಯ. ಕಾರಣ ಯುತುಕೊಳ ತಣ್ಣಗಿನ ಜೀವನಯಾಪನೆ.

ಕೂಕೆಗೆ ಓಕೈಯ ಮುಖಾಮುಖಿ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಿರ್ಣಾಯಕ ತಿರುವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಕಾರಣವೇ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಅಂತರದ ನಂತರ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಯುತುಕೊ ಮತ್ತು ಅವಳ ಚಿತ್ರಕಲಾ ಸಾಧನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಂದ ಸಚಿತ್ರ ವರದಿ/ಲೇಖನ ಕಂಡು ಉತ್ತೇಜಿತನಾಗಿ ಹೊಸವರ್ಷದ ಮುನ್ನಾರಾತ್ರಿ ಯುತುಕೊ ಜೊತೆ ಕೂತು ದೇವಾಲಯದ ಘಂಟೆಗಳ ಕಿಂಕಿಣಿ ನಾದವನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು, ಹಾಗೆ ಕೇಳುವುದೇ ತನ್ನ ಆತ್ಮಶಾಂತಿಗಿರುವ, ಉಳಿದಿರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಾರಿ ಎಂಬಂತೆ ಅವಳ ಊರಿಗೆ ಹೊರಡುವ ಓಕೈಯೇ ಹೊರತು ಇನ್ಯಾರೂ ಅಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಕಂಡರೂ ಹಾಗಿರಲಾರದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ! ಇಲ್ಲಿನ ವಿಚಿತ್ರವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ತಾನು ಸ್ವತಃ ವಿವಾಹಿತನಾಗಿ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗನೂ ಆಗಿರುವ ಓಕೈಗೆ ಈಗ ಯುತುಕೊ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದೇ ಹಳೆಯ ಪ್ರೇಮವೆಲ್ಲ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೇಲ್ಮುಖವಾಗಿ ಉಕ್ಕಿಬಂದಂತಿದೆ. ಈ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಆತ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಯುತುಕೊ ಬದುಕು, ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಯೋಚಿಸದೇ ಮುಂದಡಿಯಿಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ! ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಪ್ರೇಮದ ಭಾವಾತಿರೇಕಕ್ಕೆ ಮರು ಜೀವ ನೀಡುವ ಅವನ ಪ್ರೇಮದ ಸ್ವಾರ್ಥ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ದುಬಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕೊಕೆ ರಂಗಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬರುವುದು ಕಾದಂಬರಿಯ ಒಂದು ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಗತ್ಯ ಕೂಡಾ. ಅಷ್ಟೇನೂ ಉತ್ಸುಕಳಾಗಿಲ್ಲದ ಕೂಕೆಯನ್ನು ರಂಗಕ್ಕೆ ದೂಡುವುದು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ಯುತುಕೊ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಆಕೆಯಲ್ಲೂ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಬೀಜಗಳಿದ್ದವೇ ಅನಿಸದಿರದು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಓಕೈಯಿಂದ ಬಚಾವಾಗಲು ಅಥವಾ ಓಕೈಗೆ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸಲು ಅವಳು ಕೊಕೆಯಂಥ ಎಳೆಯ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲವೆ? ಹಾಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಸ್ವತಃ ಬದುಕು ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡ ಯುತುಕೊ ತಾನೀಗ ಕೂಕೆಯ ಬದುಕು-ಭವಿಷ್ಯ ಕೆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ ಎಂಬ ಆತ್ಮನಿರೀಕ್ಷಣೆಯನ್ನೇಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ!

ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ , ಗತಕಾಲದ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಆಸಕ್ತನಾದ ಓಕೈಯ ಮಗ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ಅಗೆದಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ ದೊರೆಮಗಳ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅಪ್ಪ ಅದನ್ನು ಕತೆ ಅಥವಾ ಕಾದಂಬರಿಯಾಗಿ ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಅವನ ಹಂಬಲ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಅದು ಯುತುಕೊ ಮೇಲಿನ ಕಾದಂಬರಿಗಿಂತ ಖ್ಯಾತವಾದಲ್ಲಿ ಬಹುಷಃ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷಪಡುವವನು ಅವನೇ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದನೇನೊ. ಆದರೆ ಓಕೈಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಆಸಕ್ತಿಯೇನಿಲ್ಲ. ಸಮಾಧಿಯಿಂದ ಹೊರ ತೆಗೆದ ಆಕೆಯ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರ ಬಲವಾಗಿ ಆತು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಗಾಜಿನ ಮೇಲಿರುವ ಆಕೆಯ ಪ್ರಿಯಕರನ ಚಿತ್ರ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬಿದ್ದ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಆವಿಯಾಗಿ ಬರಿಯ ಗಾಜು ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟ ಅಚ್ಚರಿಯನ್ನು ಅದೇ ಅವಳ ಮನೋಭಿಲಾಷೆ ಕೂಡ ಆಗಿತ್ತೇ ಎಂಬ ಹೊಳಹಿನಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸುವ ಓಕೈ ಅದನ್ನು ಕತೆ - ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನಾಗಿಸುವ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನೇನೂ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಗ ಮಾತ್ರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅದೇ ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ವಿಮಾನವನ್ನೇರಿ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಜೇಡದಂತೆ ಹಿಡಿಯಲು ಕೊಕೆ ಕಾದಿರುತ್ತಾಳೆ!

ಕೊಕೆ ತುಂಬ ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ, ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಸಂಕೀರ್ಣ ಪಾತ್ರ. ಈಕೆ abstract ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಲೇ ಯುತುಕೊ ಬಳಿ ತನ್ನ ನಗ್ನ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವಂತೆ ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಸಲಿಂಗರತಿಯ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬರುವಂತೆ ಯುತುಕೊ ಜೊತೆ ಅತಿಯಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವ ಕೊಕೆ ಓಕೈ ಜೊತೆಗೆ ರತಿಸುಖದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯಲ್ಲಿ "ಯುತುಕೊ! ಯುತುಕೊ! " ಎಂದು ಮುಲುಗುವುದು ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿದೆ. ಅಥವಾ ಇದು ಕೇವಲ ಓಕೈಗೆ ಶಾಕ್ ನೀಡುವ ತಂತ್ರವಿರಬಹುದೆ? ಅಂಥ ತಂತ್ರಗಾರ ಹೆಣ್ಣು ಕೊಕೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ! ಯುತುಕೊಗೆ ಓಕೈ ಮಾಡಿದ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ತಾನು ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಓಕೈ-ಯುತುಕೊರ ಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ತನಗೆ ಈರ್ಷ್ಯೆ ಇದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ದ್ವೇಷದಿಂದಲೇ ತಾನು ಓಕೈಯ ಶೀಲಗೆಡಿಸಿದೆ ಎನ್ನುವ ಕೊಕೆ ಓಕೈಯ ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೇಮಸಲ್ಲಾಪ, ವಿಹಾರಗಳಿಗಾಗಿ ಸ್ವತಃ ಯುತುಕೊ ನಿಷ್ಠುರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೂ ಹಿಂತೆಗೆಯದೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಅವಳ ಗುರಿ ನಿಖರವಿದೆ, ನಿರ್ಧಾರ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿದೆ. ಅಪ್ಪ ಓಕೈಗೆ ತನ್ನ ಎಡ ಮೊಲೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಾರದೆಂದು ವಿಧಿಸುವ ಕೊಕೆ ಮಗನಿಗೆ ಬಲ ಮೊಲೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ! ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಶೀಲಗೆಡಿಸುವ ಸೇಡಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಯುತುಕೊ ಎದುರಿಗೇ ಆಡುವ ಕೊಕೆ ತಾನು ಗಂಡಸರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದಾಗಿಯೂ ಯುತುಕೊಗಾಗಿ ತಾನು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡುವೆನೆಂದೂ, ಯುತುಕೊ ತನ್ನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತೊರೆಯಬಾರದೆಂದೂ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಒಂದು ನಿಶ್ಚಿತ ಉದ್ದೇಶವುಳ್ಳ ಕಾಮದಾಟಕ್ಕಿಳಿದ ಈಕೆ ತಾನು ಯಾರದೂ ಶೀಲಗೆಡಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದೇ ಬಲಿಯಾದ ಗಂಡಿನೆದುರು ಎದೆಸೆಟೆಸಿ ಹೇಳಬಲ್ಲ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಮನಸಾ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡ ಹೆಣ್ಣಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾಳೆಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಅವಳ ನಿಷ್ಠೆ, ಪಾವಿತ್ರ್ಯ ಈ ದ್ವೇಷದಿಂದ, ದೇಹ ಸಂಸರ್ಗದಿಂದ ನಲುಗಲಾರದ್ದು. ಅದನ್ನು ಮೀರಿದ್ದು. ಉರಿದು ಬೆಳಗುವಂಥಾದ್ದು ಎಂಬ ಅಚಲ ಬಲದ್ದು. ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಈ ಕೊಕೆ ಇನ್ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಯುತುಕೊ ಕಳೆದುಕೊಂಡ, ಸತ್ತಿದೆ ಎನ್ನಲಾದ ಅವಳದೇ ಮಗು ಎನಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅಚ್ಚರಿಪಡುವಂಥದ್ದೇನಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೆ!!

ಅಖಂಡವಲ್ಲದ ಪ್ರೇಮ, ಬಸಿರು, ವಂಚನೆ, ದ್ವೇಷ, ಕಾಮ, ಕೊಲೆ - ಎಲ್ಲವೂ ಇರುವ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಯುತುಕೊ ಮತ್ತು ಕೊಕೆ ಕೇಂದ್ರಿತ. ಒಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯುತುಕೊ (Sadness) ಮತ್ತು ಕೊಕೆ (Beauty) ಇಬ್ಬರಲ್ಲ, ಒಬ್ಬರೇ. ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಚಿತ್ರಕಾರರು ಮತ್ತು ವಿಲಕ್ಷಣವಾಗಿ ಗಂಡಿನಿಂದ ದೂರಾಗಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿರುವವರು. ಒಂದೇ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಎರಡು ಟಿಸಿಲಿನಂತಿದ್ದಾರೆ ಇವರು.

1961ರಲ್ಲಿ ಬಂದ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜ ತುಡಿತ - ಹಪಹಪಿಕೆಗಳಾದ ಕಾಮ, ಪ್ರೇಮ, ದ್ವೇಷ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ. Cosmic Balancing Judgement ಅಲ್ಲದ ಆದರೆ presumably ಅದೇ ಇರಬಹುದೆಂಬಂತೆ ಕಾಣಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಕಾದಂಬರಿ ಈ ಬಗೆಯ balancing ನ್ಯಾಯದ ಮೂಲಕವೂ ಓದುಗನ ಹಂಬಲಗಳನ್ನು ಖುಷಿಪಡಿಸುವುದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಒಂದು ವಿಷಣ್ಣ ಭಾವದೊಂದಿಗೆ ನಡು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೈಬಿಟ್ಟಂತೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಷೇಕ್ಸ್‌ಪಿಯರನ ಮ್ಯಾಕ್‌ಬೆತ್ ತರ, ಕುರಾಸೊವಾನ RAN ತರ ಮನುಷ್ಯನ Hight ಮತ್ತು Low ಕಾಣಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಮೌನವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂಥ ಒಂದು ಜೀವನಾನುಭವದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕವಲಿನಂತೆಯೇ ಇರುವ Coetzeeಯ Disgrace ಮತ್ತು ಮಿಲನ್ ಕುಂದೇರಾನ ಕಾದಂಬರಿ The Farewell Waltz ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೆಂದಾದರೂ ಕೊರೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಧಮಕಿ ಹಾಕುತ್ತ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಒಂದು ಕೋಟೇಬಲ್ ಕೋಟನ್ನು ತೊಡಿಸಿ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ...

"ಸಮಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ತೆರನಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ತೆರನಾಗಿ ಸಮಯದೊಂದಿಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಕೆಲವು ಸಲ ಸಮಯ ತೀರ ವೇಗವಾಗಿ ಕೆಲವು ಸಲ ತೀರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ, ಗಡಿಯಾರ ಏಕಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ. ಮನುಷ್ಯನ ಕಾಲ ಹಾಗೇನೂ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ... "


ಆಸಕ್ತರು ಇದೇ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮೇಲಿನ ಇನ್ನೆರಡು ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳಿಗಾಗಿ ಈ ಯುಆರ್‌ಎಲ್ ಬಳಸಬಹುದು:
ಇನ್ನೊಂದು ನೋಟ
ಮತ್ತೊಂದು ನೋಟ
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Tuesday, August 16, 2011

‘ಹೂವಿನ ಕೊಲ್ಲಿ’ಯ ಮಾಯಾಲೋಕ

ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್‌ರ ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿ ‘ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿ’ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿ ಒಂದು ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದು, ಪಾಂಡಿತ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅದನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವುದು ಎಲ್ಲ ವೇಸ್ಟ್. ಯಾವ ಓದುಗನೂ ಯಾರ ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಪುಸ್ತಕ ಕೊಳ್ಳುವುದು, ಓದುವುದು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಓದುಗನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೃತಿ ಬಂದರೆ ಬಹಳಷ್ಟಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದುಗ ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು, ಅದು ತನಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೊಟ್ಟ ಖುಶಿ, ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ, ಕೃತಾರ್ಥಭಾವವನ್ನೆಲ್ಲ ಅವನಿಗೂ ಕೊಡಲು ಶಕ್ತವಾಗಿರಬಹುದೇ ಎನ್ನುವ ಸಾವಿರ ಕುತೂಹಲಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನಂಥ ಓದುಗನಿಗೆ ಒಂದು ಕೃತಿ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ದಕ್ಕುವುದು ಓದಿದ ಬಳಿಕ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರ ಮುಲಾಜೂ ಇಲ್ಲದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬರೆದಾಗಲೇ. ಹೊಸ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ, ಅಂಥ ಉದ್ದೇಶವುಳ್ಳ ಓದುಗರಿಗೆ ವಿಮರ್ಶೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಹೊಸ ವಿಮರ್ಶೆಗೂ ಹಾದಿ ತೆರೆಯುವುದರಿಂದ ಇದೆಲ್ಲ ಚರ್ಚೆ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವೂ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜ. ಹೀಗೆ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ನನಗೇ ನಾನೊಂದು ಕಾರಣಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಈಚೆಗೆ Orhan Pamuk ನ ಹೊಸ ಕೃತಿ ‘The Naive and Sentimental Novelist’ ಓದಿದೆ. ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತೂಕ ಬರಲಿ ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಪಮುಕ್ ಹೇಳುವ naive novelist ಮತ್ತು reader, sentimental novelist ಮತ್ತು reader ಗಳನ್ನು ನಾವು ಸೀಮಿತ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಮತ್ತು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಓದುಗ/ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಬರಹಗಾರನ ಲೋಕವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯದನ್ನು ಮನಸಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ರಸಾನುಭೂತಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಹೋಗುವ ಓದುಗ ಇರುವಂತೆಯೇ ಹಾಗೆ ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಬರೆಯಬಲ್ಲ ಕಾದಂಬರಿಕಾರನೂ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಇವರಿಗೆ ತರ್ಕ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಇದು ಸಂಭಾವ್ಯವೇ, ಸಂಬದ್ಧವೇ, ಸಮಕಾಲೀನವೇ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೂಡ ಅಪ್ರಸ್ತುತ. ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅದರ ರಸ ಅವರಿಗೆ ದಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು. ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಓದುಗ ಹಾಗಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬರೆಯುವ ಬರಹಗಾರನೂ ಕೂಡ ಹಾಗಲ್ಲ. ಇವರು ಓದುಗನನ್ನು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಮರ್ಶಕನನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಎದುರಿಸುತ್ತ ಬರೆಯುವ ‘ಜಾಣ’ ಬರಹಗಾರರು. ಇವರ ಓದುಗನೂ ಪ್ರತಿ ವಾಕ್ಯ, ಶಬ್ದ-ಗಳ ಔಚಿತ್ಯ, ಬಳಕೆ ತೆರೆದಿಡುವ ಅರ್ಥ ಸಾಧ್ಯಾಸಾಧ್ಯತೆಗಳು - ಹೀಗೆ ಸೀಳಿ ಸೀಳಿ ವಿವೇಚಿಸುವವರು. ಎರಡರ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರವರ ಭಿನ್ನತೆ ಇದ್ದೀತು, ಆದರೆ ಮೂಲ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಹೀಗೆ. ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಅಥವಾ ಓದುಗ ಈ ಎರಡೂ ತುದಿಗಳಲ್ಲಿರದೆ ಎರಡರ ಸಂತುಲಿತ ಮಿಶ್ರಣವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಪಮುಕ್. 

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಎಂಬುದು ಬಹುಮುಖ್ಯ ಅಂಶ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಪಮುಕ್. ಪಮುಕ್ ಹೇಳಿದ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾವಿದನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಂಡವರಂತೆ ಓಹೋ ಎನ್ನಬೇಕಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೆ! ಎಲ್ಲಿದೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೇಂದ್ರ, ಏನಿದರ ಅರ್ಥ, ಏನಿದರ ಉದ್ದೇಶ, ಇಡೀ ಕಲಾಕೃತಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಏನನ್ನು ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುತ್ತದಂತೆ, ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುವಾಗ.

ಪಮುಕ್ ತನ್ನ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಒಂದು ನೂರು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ, ಕಾದಂಬರಿಕಾರನ ಮತ್ತು ಕಾದಂಬರಿಯ ಓದುಗನ ಬಗ್ಗೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡ. ಆಸಕ್ತರು ಆ ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ಓದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ನನ್ನ ಮನದಾಸೆ.


ಇಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದ ಇನ್ನೊಂದೇ ಅಂಶ, ನಾವೇಕೆ ಓದುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದರ ಕುರಿತಾಗಿದೆ. ಪತ್ತೇದಾರಿ, ರೋಮಾನ್ಸ್, ಕೌತುಕಮಯ ವಿವರ-ತಿರುವು, ಆಘಾತ, ಅಚ್ಚರಿ, ಸಾಹಸ, ಅದ್ಭುತಗಳೇ ತುಂಬಿ ಮನರಂಜಿಸುವ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಎಂದು ವಿಂಗಡಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾಕೆ ಕೆಲವರು ಆ ಬಗೆಯ ಮತ್ತು ಕೆಲವರು ಈ ಬಗೆಯ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನೇ ಖಾಯಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಪಮುಕ್ ಹೇಳುವ ಮಾತು ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿದೆ. ಮನೋರಂಜನೆಯೇ ಉದ್ದೇಶವಾಗುಳ್ಳ ಓದು ನಮಗೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೀತಿದೆ, ಹೇಗಿರಬೇಕೋ ಹಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯನ್ನೂ, ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನವನ್ನೂ ನೀಡುವುದಂತೆ. ಮತ್ತೆ ಯಾಕೆ ನಾವು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಕಾದಂಬರಿಗಳು, ಮಹಾನ್ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಎನ್ನುತ್ತೇವಲ್ಲ, ಯಾವುದು ನಮಗೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ, ಅರಿವು-ಜ್ಞಾನವನ್ನೆಲ್ಲ ನೀಡಿ ಈ ಬದುಕಿಗೆ ಕೊಂಚ ಅರ್ಥವಂತಿಕೆಯನ್ನೂ, ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ನೀಡಬಹುದೆಂದು ನಂಬುತ್ತೇವೋ ಅದರತ್ತ ಯಾಕೆ ತಿರುಗುತ್ತೇವೆ ಎಂದರೆ, ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಈ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ತಾದ್ಯಾತ್ಮವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗಿರುವುದರಿಂದಂತೆ! ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ಆಮೇಲೆ, ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮರೆತು ಬಿಡಬೇಡಿ.

ಮೊನ್ನೆಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದರ "ಅಲೆಮಾರಿಯ ದಿನಚರಿ" ಓದಿ ಮುಗಿಸಿ ವಿಚಿತ್ರ ತಳಮಳ ತಲ್ಲಣ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಈ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಬರಹಗಾರನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತ ಕೂತಿದ್ದೆ. ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆ ಇದು ಬಿಡಿಬಿಡಿಯಾದ ಅಂಕಣ ಬರಹಗಳ ಸಂಕಲನ. ಬದುಕಿನ ವಿಭಿನ್ನ ಅನುಭವಗಳ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ mixture ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದರಿಂದ ಓದುವುದಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಪುಸ್ತಕ. ರಶೀದರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಭಾಷೆ ಕೂಡ ಅಂಥ ಭಾವಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆನ್ನಿ. ಒಂದು ಕಡೆ ಲಂಕೇಶ್ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್ ಬಗ್ಗೆ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೇ ಬರೆದ ಎರಡು ಲೇಖನಗಳಿವೆ ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ. ತುಂಬ ತುಂಬ ಹಿಂದೆ ವ್ಯಾಸರು ನನಗೆ ಈ ಪುಸ್ತಕ ತಪ್ಪದೇ ಓದಲು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ಕೂಡ ಓದಬೇಕು ಅನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಬರವಣಿಗೆ ಈ ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದನದ್ದು ಎಂದು ಇವರ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈಗಲೂ ಕನ್ನಡದ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಕಥಾಸಂಕಲನ "ಈ ತನಕದ ಕತೆಗಳು" ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ಓದಿದ್ದು "ಮೈಸೂರ್ ಪೋಸ್ಟ್". ಈ ವರ್ಷ ಇದುವರೆಗೆ ಓದಿದ ಸುಮಾರು ಮುವ್ವತ್ತು ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟವಾದ ಮೂರೋ ನಾಲ್ಕೋ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು.

ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್ ಲಂಕೇಶ್, ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೆಲ್ಲ ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬದುಕೇ ಹೊಸ ರೀತಿ ಕಾಣಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಇದುವರೆಗೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಬರೆದಿದ್ದು ಏನಿದೆ, ಅದೆಲ್ಲ ಬೇರೆಯೇ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯತೊಡಗುತ್ತದೆ. ರಶೀದ್, ಲಂಕೇಶ್ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್ ಸಂಧಿಸುವ ಒಂದು ಬಿಂದು ಕೂಡ ನಮಗೆ ಹೊಳೆದಂತಾಗಿ ಬದುಕಿನ ನೋವು-ನಲಿವುಗಳು ಹೊಸ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಒಂಥರಾ ಖಡಕ್ ಗಂಡಸಿನ ತರ ಬದುಕಿದವರು ಈ ಮೂವರೂ. ಅಂಜುಬುರುಕು ಹೆಣ್ತನ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅದರಲ್ಲಿ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಬೇಕು ಈ ಪಟ್ಟಿಗೆ. ಅದು ಒಂದು ದಿಟ್ಟತನ ಮತ್ತು ಮುನ್ನುಗ್ಗಬಲ್ಲ ಗಂಡೆದೆ. ಬದುಕನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮತ್ತು ಎದುರಿಸಿದ ಛಂದಸ್ಸು ಅದು. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಂವೇದನೆ, ಆರ್ದ್ರತೆ ಎಲ್ಲ ಇತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಒಬ್ಬ ಲಂಕೇಶ್, ತೇಜಸ್ವಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನಕ್ಕೆ appealing ಆಗುವ ತರ ಬರೆಯಬಲ್ಲವರಾದರು. ಯಾಕೆಂದರೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಛಾತಿ ಇತ್ತು ಅವರಿಗೆ. ಅನುಭವಕ್ಕೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಛಾತಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಅಕ್ಷರಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಬಲ್ಲ ಛಾತಿ.



ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್‌ರ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಲೀ ಲಂಕೇಶರ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಲೀ ಕುಂಯ್‌ಗುಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕುಂಯ್‌ಗುಡುವ ಪಾತ್ರಗಳೆಲ್ಲ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಅವಮಾನ, ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ನಾಶವಾಗುವುದನ್ನೆ ಲಂಕೇಶರ ಆರಂಭದ ಸಂಕಲನಗಳು ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ. ಆಮೇಲೆ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ‘ಇದ್ದಾಗ ಇದ್ಧಾಂಗ’ ಬದುಕುವುದೇ ಒಂಥರಾ ಆದರ್ಶವೆಂಬಂತೆ ಲಂಕೇಶರ ಪಾತ್ರಗಳು ಬೆಳೆದಿವೆ, ಕತೆಗಳಾಗಿವೆ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ‘ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಕಥಾ ಪ್ರಸಂಗ’ ದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಶಿವಾಜಿ ತರದ ಪೈಲ್ವಾನರೇ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಿದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು! ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್‌ರ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಆ ತರವೇ ಇವೆ. ಅವು ಒಂಥರಾ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ತುಂಬಿದ, ಅದಮ್ಯ ಜೀವನಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿತುಳುಕುತ್ತಿರುವ ಪಾತ್ರಗಳು. ತೇಜಸ್ವಿಯ ಪಾತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಏನೋ ಒಂದು, ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಕಂಡ ಅಂಶವನ್ನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತು. ಲಂಕೇಶ್-ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್-ತೇಜಸ್ವಿ-ರಶೀದ್ ಎಂದರೇ ಇಷ್ಟು, ಅಥವಾ ಇದಿಷ್ಟೇ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಆದರೆ ಇದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು.


ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಾಗ, ಇಲ್ಲ - ನೋವು, ಸಂಕಟ, ದುಃಖ, ಅಳಲು, ಮೂಕರೋದನ, ವೇದನೆ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದ ತಕ್ಷಣ ನಿಮಗೆ ಉಡಾಫೆ, ತಮಾಷೆ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ನಾನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಕುಶಾಲು ಎಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ಸಾಧ್ಯವೋ ಅನಿವಾರ್ಯವೋ ಆಗಲೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮೂರು ಸಂಭವನೀಯತೆಗಳ ಸಂಕಲ್ಪ ಸಿದ್ಧಿಸಿದಾಗ ಇವರ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಲ್ಲ ಬಂದುಬಿಟ್ಟ ಹಾಗಿದೆ! (ತೇಜಸ್ವಿ ತಮ್ಮ ಈ ಶೈಲಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಹೊರಳು ನೋಟ ಬೀರಿ ಇದರ ಮಿತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದ್ದಿದೆ, ಅದು "ವಿಮರ್ಶೆಯ ವಿಮರ್ಶೆ" ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಓದಲು ಸಿಗುತ್ತದೆ.) ಈ ಅರಿವು ಕೂಡಾ ಅಂತಃಕರಣ ತಟ್ಟುತ್ತಿದೆ, ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್ ಯಾರೋ ಅಲೆಮಾರಿ ದೊಂಬರಾಟದವರ ಕೂಸು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಪತ್ತೆಯಾದದ್ದು ತಿಳಿದದ್ದೇ ಮಂಗಳೂರಿನ ಬೀದಿ ಬೀದಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಎಲ್ಲಾದರೂ ಆ ಮಗು ಮತ್ತೆ ಸಿಗಬಹುದೇ ಎಂದು. ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಯಾವತ್ತೋ ಇದನ್ನು ಓದುವ ವ್ಯಾಸರು ಅದೇ ಮಗುವಿಗಾಗಿ, ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ತಾಯ್ತಂದೆಯರಿಗಾಗಿ ಮಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲರ ಅಂತಃಕರಣವನ್ನು ತಲುಪುವುದೇ ಹೀಗೆ. ಅದಿಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಯಾವುದೂ ನಮ್ಮನ್ನು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ತಲುಪುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಬೊಗಸೆಯ ನಡುವಿನ ಬೆರಳ ಸಂದಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಲ ನೀರು ಸೋರಿಹೋದ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸೋರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಇಷ್ಟಾದ ಮೇಲೆ ನೇರ ‘ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿ’ ಓದುವ ಮೊದಲು ಅದೂ ಇದೂ ಓದುತ್ತಾ ದಿನಕಳೆದೆ. ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಇದನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಏನೋ ಕೊನೆಗೂ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬಂಥ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೇ ಮಲಗಿದೆ. ಇವತ್ತು ಮತ್ತೆ ಡೈರಿ ತೆರೆದು ಬರೆಯಲು ಕೂತರೆ ಕಾದಂಬರಿ ಇನ್ನಷ್ಟೇ ಸುರುವಾಗಬೇಕೇನೋ, ಬಹುಷಃ ರಶೀದ್ ಅದನ್ನೇ ಬರೆಯುತ್ತಿರಬೇಕೆನಿಸಿ ಅವರಿಗೇ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದೆ. "ಬಯ್ದದ್ದಾ ಹೊಗಳಿದ್ದಾ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ ಮಾರಾಯ" ಎಂದರು. ನನಗೂ ಅದು ಗೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲ. ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಗೇ ಈಮೇಲ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಡೈರಿಗೆ ಒಂದು ಹಿನ್ನೆಲೆ, ಆಡುತ್ತಿರುವ ಮಾತಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಅರ್ಥ ಎಲ್ಲ ಇರುತ್ತದೆ. ಈಮೇಲ್ ಮಾಡುವಾಗ ಇಡೀ ಡೈರಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಂತೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಹಾಗಂತ ಒಂದಿಷ್ಟು ಟಿಪ್ಪಣಿ, ಅದೂ ಇದೂ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಮುಂದಿನದ್ದನ್ನು ಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿ ಮತ್ತು ನೇರವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅದು ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದೂ ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದಕ್ಕಷ್ಟೇ ನೆರವಾಗುವಂತಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನನಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಲಿ, ಬರೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಲೀ ಇರಬೇಕಾದ ಪ್ರೀತಿ-ಆಪ್ತಭಾವ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅನುಭವವಾಗಿ ಮೌನವೇ ಲೇಸೆಂದು ಅನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ......
ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಅದರಲ್ಲೇನೋ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿರುವಂಥದ್ದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದು ನನ್ನಂಥ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಯೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬಂಥ ಯಾವುದೇ ಭ್ರಮೆಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬೀಳದೆ ಓದಿ ಮುಗಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಆದಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ಓದಲೇ ಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಬಹುದು. ಪರ್ಯಾಯ ತಲೆಹರಟೆ ಈ ಕೆಳಗಿನಂತೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ...


ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದರ ‘ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿ’ ಕಾದಂಬರಿಯ ‘ಕೇಂದ್ರ’ ಯಾವುದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯೇ, ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯ ಯಾವುದು, ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸು ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡ ನಿಜವೇ. ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯ ಬದುಕನ್ನು, ಜೀವನಕ್ರಮವನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರ ಇತಿಮಿತಿಗಳಲ್ಲೇ ಆ ಬದುಕಿನ ಏರಿಳಿತಗಳನ್ನು - ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತ ಸಾಗುವ ಇಲ್ಲಿನ ನಿರೂಪಣೆ ಯಾವುದೋ ಕಥಾನಕದ ಎಳೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಏನೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕೌತುಕದ ತಿರುವುಗಳು, ಏನೋ ಒಂದು ಮೇರುಘಟ್ಟ, ‘ಇದೇ ನಾನು ಹೇಳ ಹೊರಟಿದ್ದು’ಎಂಬ ಕುರುಹು ಅಥವಾ ಚಿತ್ತಾಲರು ಹೇಳುವಂತೆ ‘ನಾನು ಹೊಳೆಯಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದು ಇದೇ’ ಎಂಬ ಧಾಟಿಯಾಗಲೀ, ನಿಲುವಾಗಲೀ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಬದ್ಧವಾಗಿ ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಎನ್ನುವಾಗ ಅದರ ಸರಳ ಅರ್ಥ ಏಕಸೂತ್ರದ ಕಥಾನಕ ಎಂದಾಗಲೀ, ಅದು ನೀಡುವ message ಎಂದಾಗಲೀ ತಿಳಿಯಬಾರದು. ಇಡೀ ಕೃತಿ ಏಕತ್ರವಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಡಮೂಡಿಸುವ ಭಾವವೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೇಂದ್ರವೇ. ಇಲ್ಲಿ ಅದು ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯ ಬದುಕಿನ ಚಿತ್ರಗಳು, ವಿವಿಧ ಸಮಯ, ಸಂದರ್ಭ, ಸನ್ನಿವೇಶ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು. ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಒಂದೆರಡು ಪಾತ್ರ, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಫುಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದೇನೊ.


ಒಂದು: ಉಸ್ಮಾನ್ ರೈಟರು, ಅವರ ಮಾತನಾಡುವ ಗಿಳಿ ಜುಲೈಕಾ ಮತ್ತು ಅವರ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಯ ಹುಚ್ಚು/ಸಾವು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಇರುವ ಒಂದು ನಿಗೂಢತೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ. ಉಸ್ಮಾನ್ ರೈಟರ ನಡೆ-ನೀತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮಗೆ ಇದು ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೊನೆಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉಸ್ಮಾನ್ ರೈಟರ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಯೇ ಆಗಿರಬಹುದಾದ ಹುಚ್ಚಿಯೊಬ್ಬಳು ಹೀಗೆ ನಗ್ನವಾಗಿ ಊರು ಸುತ್ತುವ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಿದೆ. ಈ ಜುಲೈಕಾ ಎಂಬ ಗಿಳಿಯ ಪ್ರಸಂಗವೂ ಈ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಯ ಬದುಕು ಎರಡೂ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ರೂಪಕವಾದಂತಿದೆ.


ಎರಡು: ಮರಿಯಮ್ಮ-ಮೂಸಕಾಕ ಇಬ್ಬರ ಮರುವಿವಾಹದ ಮನೋ-ದೈಹಿಕ ಯಾತನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಕೊಂಡಂತಿರುವ ವಿಚಾರಗಳು. ಕಾಯಿಲೆಹಿಡಿದು ಸಾಯುವ ಮೂಸಕಾಕನ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಯ ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳು, ಆಕೆಯ ಸಾವಿನ ನಂತರದ ಆತನ ಮರುಮದುವೆ ಮೇಲೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡ ಅದರ ಗಾಢ ನೆರಳು ಇವು ಒಂದು ಪಾತಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ವಿಧವೆಯಾಗಿರುವ ಮರಿಯಮ್ಮನ ಮೇಲಿನ ಮಿಠಾಯಿಪಾಪನ ಲಾಲಸೆಗಳು, ಕೊನೆಗೂ ಆಕೆ ಕೈತಪ್ಪಿದ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಆತ ಮಾಡಿರಬಹುದಾದ ಮಾಟ-ಮಂತ್ರಗಳ ಭಯದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಸೊರಗುವ ಮರಿಯಮ್ಮನ ಮರುವಿವಾಹದ ಸಂಭ್ರಮಗಳು ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತಳಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಸೇರಬೇಕು, ನಿಷ್ಠರಾಗಿರಬೇಕು, ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹಾಗೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕು, ದಕ್ಕದೇ ಹೋದವರು ಮತ್ತು ದಕ್ಕಿಯೂ ಪಡೆಯಲಾರದೆ ಹೋದವರು ಇವರೆಲ್ಲರ ನಿರಂತರ ಸಂಕಟಗಳ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವ ಯಾರದ್ದು ಎಂಬೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆದುರು ಈ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ.


ಮೂರು: ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಇಲ್ಲೊಂದು ಮತಪ್ರಸಂಗದ ಪ್ರಕರಣವಿದ್ದು ಅದು ಮನಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಮತಪ್ರಸಂಗದ ದಿನ ನಿದ್ದೆಬುರುಕ ಮೊಲ್ಲಾಕನ ಬಳಿ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆಂದು ಹಲವರು ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತಯಾರಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆತ ಮಂಪರಿನಲ್ಲೇ ಸಾವಿರದ ಮುನ್ನೂರ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ಮದೀನಾ ತಲುಪಿರುತ್ತಾನೆ. ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವವನ್ನು ಒಬ್ಬ ಮೊಲ್ಲಾಕನ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಡಿರೆನ್ನುವಂತೆ ಕನಸಿನಿಂದಲೇ ನೇರ ಎದ್ದು ಹೋದವನಂತೆ ನಿದ್ದೆಯಿಂದೆದ್ದು ಹೋಗುವ ಆತನ ಬೆನ್ನಿಗೇ ಮಿಠಾಯಿಪಾಪ ಸಾಹುಕಾರರಿಗೆ ಕೇಳುವ ಅರೆ ತಮಾಷೆಯಂತೆಯೂ ಅರೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿಯೂ ಕಾಣುವ ಪ್ರಶ್ನಾವಳಿಗಳು ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯಂಥ ಕಾಫಿ ತೋಟದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೆ ಭಾಷ್ಯ ಬರೆದಂತಿವೆ.


ನಾಲ್ಕು: ನಂಬಿಯಾರರ ಪುತ್ರ ಶೋಕ, ಕೂದಲು ತೆಗೆಯುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನಿಂತ ಶಂಕರನ ಅಮ್ಮ ಕಾದಿಮಾ ಅಜ್ಜಿಯ ‘ಧರ್ಮ’ಸಂಕಟಗಳು, ಮೇರಿ ಟೀಚರರಿಂದಾಗಿ ನೆಂಟರಿಷ್ಟರಿಂದೆಲ್ಲ ದೂರವಾಗಿ ನೋವಿನಿಂದ ಅರಚುತ್ತಾ ಸಾವಿನೆಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಗೌಡರು ಜೀವನದ ಇನ್ನೊಂದೇ ಮಗ್ಗುಲನ್ನು ತೆರೆದು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಂಬಿಯಾರರು, ಕಾದಿಮಾ ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಗೌಡರು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿನ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಮುದಿವಯಸ್ಸಿನವರು, ಮಕ್ಕಳ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕಿದ್ದವರು. ಆದರೆ ಏನೇನೋ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಮುದಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅತಂತ್ರರೂ, ಆಶ್ರಯ-ಆಸರೆ ಇಲ್ಲದವರೂ ಆದಂತಿದ್ದಾರೆ. ಕತೆ ಹೇಳುವ ಪಾತುಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅವಳ ಮಗಳು ಬೆರಳು ಚೀಪುವ ನೆಬೀಸಾ, ತನ್ನ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಗ ಸರಿಯಾಗಿ ದಾರಿಗೆ ಬಾರದೇ ಉಂಡಾಡಿಯಾದನಲ್ಲಾ ಎಂದು ಕೊರಗುತ್ತಿರುವ ಉಸ್ಮಾನ್ ರೈಟರ ತಾಯಿ ಹಾಜಮ್ಮ ಇಲ್ಲಿ ಮೇಲೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಮೂವರ ನೆರಳಿನಂತಿದ್ದಾರೆ.


ಐದು :ಕುರಾನು ಕಲಿಸುವ ನಿದ್ದೆ ಅಮಲಿನ ಮೊಲ್ಲಾಕ ಒಂದು ಪ್ರತಿಮೆಯಂತಿದ್ದರೆ, ಮಸೀದಿಯ ದೊಡ್ಡ ಉಸ್ತಾದರ ಅಳಿಯ ಸಣ್ಣ ಉಸ್ತಾದರು ಮಾವ, ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಅಡಕತ್ತರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಬಲ್ಲ ಆಧುನಿಕ ಮನೋಭಾವದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ತಣ್ಣಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮೆರೆಯುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ರಸಿಕತೆ, ಜೀವನಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಬಂಡಾಯ - ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಈ ಸಣ್ಣ ಉಸ್ತಾದರಂತೂ ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಜೀವನ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರತಿಮೆಯಂತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಣ್ಣ ಉಸ್ತಾದರೇನೂ ಭಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದವರಲ್ಲ. ಲಂಪಟರಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಸೀದಿಯ ಉಸ್ತಾದರಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟುಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರು ಅವರಿಗೆ ಸರಿಕಂಡ ಕೆಲವು ಮಾರ್ಪಾಟುಗಳನ್ನು ಧಾರಾಳವಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರು. ಹಾಗೆಯೇ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಪ್ರೇಮವೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ರಸಿಕತೆಯು ಹೀಗೆ ಹಾಜಿರಾಳ ಬಣ್ಣ ಬಳಕುಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿ ಶೃಂಗಾರ ಕಾವ್ಯಬರೆಯುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕವಲೊಡೆದಿರುವುದನ್ನು ಅವರು ತೆರೆದಿಡುವ ಬಗೆಯೇ ಹಾಗಿದೆ! ಆದರೂ ಎರಡನೆಯ ಎಳೆ ಹುಡುಗಿಯ ಮೈ ಬೇಕೆನಿಸುವುದು ಅವರಿಗೆ. ಆ ಬಗ್ಗೆ ಹಿಂಜರಿಕೆ, ಕಳ್ಳ ಮಾರ್ಗ ಏನಿಲ್ಲ. ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ ನಡೆಯಬಲ್ಲ ಉಸ್ತಾದರು ಇಲ್ಲೊಂದು ಪ್ರತೀಕವನ್ನೊದಗಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜವೇ.


ಆದರೂ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಮಾತೆಂದರೆ, ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳ ದಾಖಲಾತಿಯೇ ಮುಖ್ಯವಾದಂತಿರುವ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕೂಡಾ infant ಆಗಿಯೇ ಇದೆ. ಪ್ರೇಮ-ಕಾಮಗಳಾಗಲೀ, ದೊಡ್ಡವರ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಗಹನವಾದ ಸಂಗತಿಗಳಾಗಲೀ ಇಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಅಂಥ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳೆಲ್ಲ ಒಂಥರಾ ಬಾಲಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಊಹೆ-ಕಲ್ಪನೆಗಳ ತಥಾಕಥಿತ ಉಲ್ಲೇಖಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅನೇಕ ಪಾತ್ರಗಳು ಸ್ಕೆಚೀ ಆಗಿಯೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲುಳಿದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದರ ಉದ್ದೇಶವೇನೋ ಬೇರೆ ಇದ್ದೀತು.


ಅದೇನಿದ್ದರೂ ಕಾದಂಬರಿ ತೆರೆದಿಡುವ ಅಥೆಂಟಿಕ್ ಜಗತ್ತು ತುಂಬ ಸುಂದರವಾಗಿ ಒಡಮೂಡಿದೆ. ಮೋಡ ಮುಸುಕಿದ ಅಥವಾ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಕಾಫಿತೋಟ, ಗದ್ದೆ, ಇಬ್ಬನಿಯ ಹನಿಗಳಿಂದ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೋಯಿಸುವ ಗದ್ದೆಯ ಹಾದಿ, ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಿದ್ದಾಪುರ, ಸಂತೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಹಾಕುವ ಮೋಡಿ ಗಾಢವೂ ಆಪ್ತವೂ ಆಗಿ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವಂತಿದೆ. ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿ ದೃಶ್ಯ ಸಂಯೋಜನೆಗೆ ನೀಡಿರುವ ಮಹತ್ವದಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವೊಂದು ನೋಟಗಳಂತೂ ಚಿತ್ರವತ್ತಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪಡಿಮೂಡಿ ನಿಲ್ಲುವಂತಿವೆ. ರಶೀದರು ತಮ್ಮ ಕಥಾಸಂಕಲನಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಅದೇ ಕಾಫಿತೋಟದ ಚಿತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತವೆ.

‘ಲೇಖಕರ ಮಾತು’ ಬರೆಯುತ್ತ ರಶೀದ್ "ಈ ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕಿದ್ದ ಇಂತಹ ಇನ್ನೂ ನೂರಾರು ಕಥೆಗಳೂ, ಪ್ರಸಂಗಗಳೂ ನೆನಪಾಗಿ ಇದನ್ನು ಬರೆದು ಮುಗಿಸಬಾರದಿತ್ತು ಅಂತಲೂ ಅನಿಸುತ್ತದೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ "ಅಯ್ಯೋ ಇದನ್ನು ಮುಗಿಸಿರದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲೇ ಇರಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗಂತೂ ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ" ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಓದುಗರಾಗಿ ನಾವು ಕೂಡಾ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಇರಲು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟರೂ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ! ಇಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರಗಳ ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ "ಆಕಾಶವೂ, ಗಾಳಿಯೂ, ಬೆಳಕೂ ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಯಾವುದೋ ಸಂಗೀತದಂತೆ ಅನಿಸಿದೆ" ಎನ್ನುವ ರಶೀದರಂತೆ ನಾವೂ ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಾವುಕರಾಗಿ ಕಳೆದು ಹೋಗದಿರಲು ಬಯಸಲು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ನಾವು naive reader ಗಳಾಗಿಯೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. sentimental reader ಕೂಡಾ ಆಗಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಮತ್ತು ಕಾದಂಬರಿಕಾರರಾಗಿ ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್ naive novelist ಆಗಿಯೇ ಉಳಿಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಅವರು sentimental novelist ಆಗಿ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಇವರೆಲ್ಲ "ಕಾಲಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಕಾಲಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಯೇ ಇರಲಿ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಕಾದಂಬರಿಕಾರನಾಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಮುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ" ಎನ್ನುವ ರಶೀದ್ ಬರೆದ ಈ ‘ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿ’ ಕಾದಂಬರಿಯ format ಮತ್ತು ಕಾದಂಬರಿಕಾರನ Attitude ಎರಡನ್ನೂ ನಾವು ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.


ತೇಜಸ್ವಿ ತಮ್ಮ ‘ವಿಮರ್ಶೆಯ ವಿಮರ್ಶೆ’ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಷಃ ಇದು ಅವರು ಚಂದ್ರಶೇಖರ ನಂಗಲಿಯವರಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೆನಪು. ‘ಬರೇ ಓದುವ ಖುಶಿಗಾಗಿಯೇ ನಾವು ಕೆಲವೊಂದು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲವೇ....ಓದುತ್ತಾ ಖುಶಿಪಡುವ, ಅಯ್ಯೊ ಇದು ಮುಗಿದೇ ಹೋದರೆ ಇನ್ನೇನಪ್ಪಾ ಓದೋದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಲ್ಲವೆ....’ ಎನ್ನುತ್ತ ಅಂಥ ಏನೋ ಒಂದು ಖುಶಿ ಕೊಡುವ ಬರಹಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಪರಿಸರದ ಕತೆಗಳು, ಕರ್ವಾಲೊ, ಅವರು ಅನುವಾದಿಸಿರುವ ಕೆನೆತ್ ಆಂಡರ್ಸನ್ ಸರಣಿಗಳು, ಅವರದೇ ಪ್ರಕಾಶನದ ಲಾರಾ ಇಂಗಲ್ಸ್ ವೈಲ್ಡರಳ ಸರಣಿ ಎಲ್ಲ ಇಂಥ ಪುಸ್ತಕಗಳೇ. ಮೈಯಲ್ಲಿ ಸೌಖ್ಯವಿಲ್ಲದೇ, ಏನನ್ನೂ ಓದಲಾಗದ , ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ರುಚಿಯಿಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ನಾನು ಇವುಗಳನ್ನು ಓದಬಲ್ಲೆ, ಓದುವ ಖುಶಿಗಾಗಿಯೇ, ರುಚಿ ಇದ್ದು ಓದಿದ್ದೇನೆ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ‘ಮಾಯಾಲೋಕ -೧’ ಕೂಡಾ ಈ ತರದ ಬರವಣಿಗೆಯೇ. ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ್ದೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಂದು ಕೇಂದ್ರವನ್ನೋ, ಚಲನಶೀಲ ಕಥಾನಕದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನೋ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಹುಡುಕುವ, ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೂ ಈ ಮಾದರಿಯನ್ನು ನಾವು ಕಾದಂಬರಿ ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ‘ಕರ್ವಾಲೊ’ ಮಾತ್ರ ಈ ಮಾದರಿಯನ್ನೇ ಕಾದಂಬರಿ ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ ದುಡಿಸಿಕೊಂಡು ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಬರವಣಿಗೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಚಲನಶೀಲ ಕಥಾನಕದ ನಡೆ ಎರಡೂ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ. ‘ಮಾಯಾಲೋಕ’ದಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡೂ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬಹುಷಃ ತೇಜಸ್ವಿಯವರು ಬದುಕಿದ್ದಿದ್ದರೆ ‘ಮಾಯಾಲೋಕ-೨’ ಅಥವಾ ೩ರಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಒಂದು ಕೇಂದ್ರವನ್ನೂ ಕಥಾನಕದ ಹಂದರವನ್ನೂ ಇಡೀ ಸರಣಿಗೆ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೇನೊ. ದಾಸ್ತಾವಸ್ಕಿಯ ಜಗತ್ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜಕೀಯ ಕಾದಂಬರಿ "ದ ಡೆವಿಲ್ಸ್" ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಕೇಂದ್ರ ಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಪಮುಕ್ ತನ್ನ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾನೆ ಕೂಡ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರದೂ ಅಂಥ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಬಲ್ಲ ಪ್ರತಿಭೆಯೇ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಸಾವು ಅಂಥ ಸಿದ್ಧಿಯ ಸಂಭವವನ್ನು ಕೊಂದಿತು.


ಮಾರ್ಕ್ವೆಜ್‌ನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಾಗಲೀ, ಲಂಕೇಶರ ‘ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಕಥಾ ಪ್ರಸಂಗ’ದಲ್ಲಾಗಲೀ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಕಾದಂಬರಿ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ಆತ್ಮ, ಕೇಂದ್ರ ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಎಚ್ಚರ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಬಿಡಿ ಬಿಡಿ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೂ ಸೆಳೆದು ಏಕಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿ ನೇಯಬಲ್ಲ ಕೊಂಡಿಗಳ ಒಂದು ಸರಪಳಿ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ missing ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ‘ಚಿದಂಬರ ರಹಸ್ಯ’ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಡೆ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದ ಸಮೀಕರಣದಲ್ಲೂ ನಮಗೆ ಇಂಥ ದರ್ಶನವೇ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ, ತೇಜಸ್ವಿಯವರು ಸ್ವತಃ ‘ಚಿದಂಬರ ರಹಸ್ಯ’ದ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಅಂಥ ಬಣ್ಣವನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೂ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಏನಾಯಿತೆಂದರೆ, ಇವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಹರವು, ವ್ಯಾಪ್ತಿ - ಯಾವುದನ್ನು ನಾವು ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಎನ್ನುತ್ತೇವೋ ಅದು ಹಿಗ್ಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನುಂಗಿ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ರಶೀದ್ ಬಳಸಿಕೊಂಡ format ಈ ಬಗೆಯದ್ದು ಮತ್ತು ಇದರ ಆಸುಪಾಸಿನದ್ದು. ಇದನ್ನೇ ವಿವೇಕ್ ಶಾನಭಾಗ ತಮ್ಮ ‘ಒಂದು ಬದಿ ಕಡಲು’ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಥಾನಕದ ಒಂದು ಎಳೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತ ಹೋಗುವುದರಿಂದ "ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಬದುಕೇ" ಕೇಂದ್ರ ಎಂಬ ಒಂದು ಅಸಂಕಲ್ಪಿತವೆಂದೂ ಹೇಳಬಹುದಾದ ಕೇಂದ್ರದ ಕಡೆಗೆ ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡಿ ಬಚಾವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸರಿ ಸುಮಾರು ಇದೇ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೂವಿನಕೊಲ್ಲಿಯ ಜನಜೀವನವೇ, ಜೀವನಕ್ರಮವೇ ಈ ಕೃತಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೂ ಈ ಜೀವನಕ್ರಮ, ಇದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಜೀವನಮೌಲ್ಯ , ವಿಧಿಯೋ, ಅಜ್ಞಾನವೋ, ಮಾಟ ಮಂತ್ರಗಳೋ, ಮಾನವ ಸಹಜ ವಾಂಛೆಗಳೋ, ಸ್ವಯಂಕೃತ ತಪ್ಪು ಹೆಜ್ಜೆಗಳೋ ಇವರ ಬದುಕನ್ನು ಏನು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟವೋ ಅದು, ನಮಗೆ ನೀಡುವ ದರ್ಶನದ ಬಗ್ಗೆ, ಬದುಕಲು ಕಲಿಯುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಓದುಗ ಓದುಗನಿಗೆ, ಇಲ್ಲೇನಾದರೂ ಸಿಕ್ಕೀತೇ ಎನ್ನುವ ಹಪಹಪಿಕೆಯಿಂದ ಒಂದು ಕಾಣ್ಕೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ಓದುಗನಿಗೆ ಇದು ನೀಡುವ ದರ್ಶನ ಅಥವಾ ಕಾಣ್ಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಾದಂಬರಿ ಆಸಕ್ತವಾಗಿಲ್ಲ.


ಈ Attitude ಕೂಡಾ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ್ದೇ. ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್ ಈಚೆಗೆ ಬಹುವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದು, ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲ ಅಂಕಣವೇ. ‘ಅಲೆಮಾರಿಯ ದಿನಚರಿ’, ‘ಮೈಸೂರು ಪೋಸ್ಟ್’ ಮತ್ತು ಈಗ ‘ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕ’ದ ‘ಕಾಲುಚಕ್ರ’. ಹೀಗೆ ಕತೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ‘ಹಾಲು ಕುಡಿದಾ ಹುಡುಗ’ ನ ಸ್ಮೃತಿ, ಅನುಭವ, ಕಥನಶಕ್ತಿ ಅಂಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಬರತೊಡಗಿದ ಹಾಗೆ ವಿಸ್ತೃತ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸಿನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಧ್ಯಾನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ, ಸಹಜವಾಗಿಯೇ. ವಿವೇಕ್ ಶಾನಭಾಗ ಕಾದಂಬರಿ ಪ್ರಕಾರದ ಬರವಣಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಹೇಳುತ್ತ, ದೀರ್ಘವಾದ ಬರವಣಿಗೆಯೊಂದನ್ನು ತಿದ್ದಲು, ಬಿಟ್ಟಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದುವರಿಸಲು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಜಗತ್ತನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ಅದರಲ್ಲಿ ತನ್ಮಯನಾಗಲು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದಿದ್ದರು. ಬರವಣಿಗೆ ಪಾರ್ಟ್ ಟೈಂ ಆಗಿರುವ ಇಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಅನೇಕರ ಸಮಸ್ಯೆಯಿದು.


ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಸರಳವಾದ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ಅದು ಒಂದು ಜಗತ್ತು, ಅದು ಒಂದು ಬದುಕು ಅಷ್ಟೆ. ಕಾರಂತರು 40-45 ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದರೇ ಹೊರತು ಅವರ ಒಂದು ‘ಸರಸಮ್ಮನ ಸಮಾಧಿ’ಯೋ ‘ಗೊಂಡಾರಣ್ಯ’ವೋ ಅದೊಂದನ್ನೇ ಅವರು ಬರೆದಿದ್ದು ಎಂದುಕೊಂಡು ಬಿಡಿಯಾಗಿ ಓದಿದರೆ ಆಹಾ ಎನ್ನುವಂಥದ್ದೇನಿಲ್ಲ ಅದರಲ್ಲಿ. ವಿವೇಕರ ‘ಒಂದು ಬದಿ ಕಡಲು’ ಕಾದಂಬರಿಯ ವಿಮರ್ಶೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜಿ.ಎಸ್.ಅಮೂರ ಎಂದು ನೆನಪು (ತಪ್ಪಾದರೆ ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ), ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಂತರದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕ್ ಬರೆಯಲಿರುವ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಲಿವೆ ಎಂಬರ್ಥದ ಮಾತನ್ನು ಆಡಿದ್ದರೆಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲೂ "ಹೂವಿನ ಕೊಲ್ಲಿ" ಒಂದು ಆರಂಭ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ರಶೀದರೇ "ಲೇಖಕರ ಮಾತು" ಬರೆಯುತ್ತ ಹೇಳಿದ, ಅನುಭವಿಸಿದ ನಾಸ್ಟಾಲ್ಜಿಯಾ ತರದ ಭಾವ ಓದುಗರದ್ದೂ ಆಗುವುದು ನಿಶ್ವಯವಗಿಯೂ ಒಂದು ಸಾಧನೆ. ಆದರೆ ಅದು ಸಾಧನೆಯಾದಂತೆಯೇ ಸವಾಲೂ ಕೂಡ ಆಗಿದೆ. ಮುನ್ನೆಡೆಸುವ, ಸೃಜನಶೀಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಸೀಮಾರೇಖೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಸಾಧಿಸುವ ಹೊಸ ಸವಾಲು ಅದು, ಲೇಖಕನಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಕೃತಿ ಒಡ್ಡುವ ಸವಾಲು.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Friday, August 12, 2011

ನನ್ನ ಕೇಜಿ....

ಮುಂದೆ ಏನ್ಮಾಡಬೇಕೂಂತ ಇದೀರ್ರೀ?
ಏನಿಲ್ಲ ಸಾರ್, ಏನಾದ್ರೂ ಜಾಬ್ ಹುಡ್ಕೋದು...
ಸುಮ್ನೆ ನಾನ್ ಹೇಳಿದ್ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ರಿ. ಸೀದ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ ತನ್ನಿ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಂಎ ಮಾಡಿ...ಕನ್ನಡವೇ ಆಗ್ಬೋದಿತ್ತು, ಬೇಡ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ತಗೊಳ್ಳಿ, ಆಗುತ್ತೆ ನಿಮ್ಗೆ. ಜಾಬ್ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಬಿಸಿ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ. ತಿಂಗಳಾ ತಿಂಗಳಾ ನಾನು ಖರ್ಚಿಗೆ ಕಳಿಸ್ತೇನೆ, ದುಡ್ಡಿಗೆ ಏನಾದ್ರು ತೊಂದರೆ ಇದ್ರೆ ನಂಗೆ ಹೇಳಿ...
ಇಲ್ಲ ಸಾರ್, ಅದೆಲ್ಲ ಆಗಲ್ಲ...
ಯಾಕ್ ಆಗಲ್ಲರೀ...
ಅದು...ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಪ್ರಾಬ್ಲೆಂ ಸಾರ್..
ಸುಟ್ಟ್ ಹಾಕ್ರಿ ನಿಮ್ ಫ್ಯಾಮೀಲಿನ....

ಅದು ಕೆ.ಜಿ.ನಾರಾಯಣ ರಾವ್....ನನ್ನ ಕನ್ನಡ ಲೆಕ್ಚರರ್. ಇಸವಿ 1989. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿನ ವಿರುದ್ಧವೇ ನಡೆದ ಮೊದಲ ಸ್ಟ್ರೈಕಿನ ಲೀಡರ್ ಅದು ಹೇಗೋ ನಾನೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಇದೇ ಕೆ.ಜಿ.ಗೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರು ಧಿಕ್ಕಾರ ಹಾಕಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಬೀಳ್ಕೊಡುವ ದಿನದ ಕಾಲೇಜ್ ಡೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಯಾವುದೋ ಕಮಿಟಿಗೆ ಕೆ.ಜಿ. Co ordinator. ನಾನು ಅದರ ಸದಸ್ಯ. ನಾನು ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಭೆಯಲ್ಲೇ ಕೆ.ಜಿ. ಹಿಂದೆ ಕೂತಿದ್ದ ನನ್ನತ್ತ ಕಿರುಚಿದ್ದರು..."ಎಲ್ ಸತ್ತೋಗಿದ್ರೀ ರೀ ನೀವು!"

ಅದು ಕೆ.ಜಿ.

ಕಾಲೇಜಿನ ಮ್ಯಾಗಝೀನ್ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಫೋಟೋ ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತು ನಾನು. ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಕೆ.ಜಿ. ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು.
ನನಗವೆಲ್ಲ ಬೇಡ ಸರ್.
ನಿಮಗೆ ಬೇಡ ಕಣ್ರಿ, ಗೊತ್ತು ನನಗೆ. ನಮಗೆ ಬೇಕಲ್ಲ!

ನಾನು ತಗೊಂಡಿದ್ದು Commerce. ಅದು ಹೇಗೋ ನನಗೆ ಕನ್ನಡ, ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಎಂಭತ್ತರಷ್ಟು ಅಂಕಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಕೌಂಟ್ಸ್, ಕಾಮರ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ. ಫೈನಲ್ ಇಯರ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾಷೆ ಕಲಿಯುವುದಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಕೆ.ಜಿ. ನನ್ನನ್ನು ಇದ್ದ ಬಿದ್ದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು, ಎಲ್ಲಾ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಶಿಬಿರಗಳಿಗೆ ದೂಡಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ನಾನು ಫಸ್ಟ್ ಪ್ರೈಜ್ ಹೊಡೆದಿದ್ದೆ. ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟಿದ್ದು ಕೆ.ಜಿ. ನಾನಲ್ಲ. ನನಗೆ ಕ್ಲಾಸ್ ಹೈಯೆಸ್ಟ್ ಆಗುವುದು, ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸುವುದು ಎಲ್ಲ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಅಪ್ಪ ಸತ್ತಿದ್ದ ಬೇರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿನ ತನಕ ಬಂದವ ನಾನೊಬ್ಬನೆ. ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ SSLC. ಆ ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು ನನ್ನ ಡಿಗ್ರಿ ಒಂದು ಮುಗಿದರೆ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಎಂದು. ಇನ್ನೂ ಕಲಿಯುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವುದು ಮಹಾಸ್ವಾರ್ಥದಂತೆ ಕಾಣುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು..... ಆದರೆ ನಾನು ಮಾತು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೆ.ಜಿ. ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣವೊಂದನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಾವರದಲ್ಲಿ ಕೆ.ಜಿಯೇ ಯೋಜಿಸಿ ರೂಪಿಸಿದ್ದಾಗ ಎದುರು ನಿಂತು ಕೇಳಿದೆ, ಸಾರ್ ನನ್ನ ನೆನಪು ಇದ್ಯಾ ನಿಮಗೆ?
ಹೇ...ನಿನ್ ನೆನ್ಪು ಇಲ್ದೇ ಇರುತ್ತೇನಾ...
ಹೇಳಿ ನೋಡುವಾ, ನನ್ನ ಹೆಸರೇನು
ಊಂ......ಹೇ..ಹೆಸರು ನೆನಪಾಗ್ತಿಲ್ಲ ಕಣೊ...ನಿನ್ ನೆನಪಿದೆ ನಂಗೆ..ನೆನಪಿದೆ....

Educative value ಇಲ್ಲದ ಕಲೆ ಹಾದರ ಎಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ
ರು ಕೆ.ಜಿ. ಕೆ.ಜಿ. ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಅಡಿಗ,ಲಂಕೇಶ್, ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ, ತೇಜಸ್ವಿ, ಕಂಬಾರ, ಬಿ.ವಿ.ಕಾರಂತ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ರುಚಿ ಹತ್ತಿಸಿದ್ದೇ ಕೆ.ಜಿ. ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಕೆ.ಜಿ.ಗೆ! ಆದರೆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಏನೂ ಬರೆದಿಲ್ಲವೇಕೆ ಎನ್ನುವುದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ಕೆ.ಜಿ.ಯ ಆಸಕ್ತಿ ನಾಟಕ ಮಾಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ. ಆನಂದ ತೀರ್ಥ (ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರ ಜೀವನ ಕುರಿತ ನಾಟಕ), ಸದ್ದು ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ, ಮೀಡಿಯ, ಸಿರಿಸಂಪಿಗೆ, ವಾರ್ಡ್ ನಂಬರ್ ಸಿಕ್ಸ್, ಯಯಾತಿ.....

ಶೇಕ್ಸ್‌ಪಿಯರ್ ಕುರಿತು ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸಂಕಿರಣ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲೇ ಎಷ್ಟು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ನಡೆಯಿತೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಟಿ.ಪಿ.ಅಶೋಕ, ಓ.ಎಲ್.ನಾಗಭೂಷಣ ಸ್ವಾಮಿ ಮತ್ತೂ ಕೆಲವರು ಅದ್ಭುತವಾದ ಉಪನ್ಯಾಸ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ,ಶೇಕ್ಸ್‌ಪಿಯರನ ಗ್ಲೋಬ್ ರಂಗಮಂದಿರದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆ ಮೂಡವಂಥ ಸ್ಲೈಡ್ ಶೋ, ಅಕಿರಾ ಕುರಾಸೋವಾನ ಮ್ಯಾಕ್‌ಬೆತ್ ಕುರಿತ ಸಿನಿಮಾ Thorne of Blood ನ ಪ್ರದರ್ಶನ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ನಾನು ಅದರ ವರದಿ ಆಗಿನ ಮುಂಗಾರು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಕೆಲವು ಫೋಟೋಸ್ ಕೊಡ್ತಿದ್ದೆನಲ್ರಿ ಎಂದು ಕೆ.ಜಿ. ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು....

ಆತ ಈತ ಅಂತೆಲ್ಲ ಬಳಸ್ಬೇಡ್ರಿ, ಅಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆ ಶಬ್ದ ಅಲ್ಲ ಅದು. ಲಂಕೇಶ್ ಯೂಸ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಅವ್ರಿಗೆ ಆ ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯ ಇದೆ. ನಿಮ್ಗೆ ಬೇಡ ಅದು....

ಬಿ.ವಿ.ಕಾರಂತರ ವಿಭಾ ಪ್ರಕರಣ ಆಗಷ್ಟೇ ಮಹಾಗುಲ್ಲಾಗಿ ಒಮ್ಮೆಗೆ ತಣ್ಣಗಾಗಿತ್ತು. ಹೆಗ್ಗೋಡಿನಲ್ಲಿ ಕೆ.ಜಿ.ಗೆ ಕಾರಂತರು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ನಮಗೆ ಕಾರಂತರ ಬಗ್ಗೆ ಫಸ್ಟ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಇನ್‌ಫಾರ್ಮೆಶನ್ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ವರ್ಷ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಕಾಲೀನತೆ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ವಿಚಾರಸಂಕಿರಣ. ಲಂಕೇಶ್, ಕಾರ್ನಾಡ್, ಪ್ರಸನ್ನ, ವೈಕುಂಠರಾಜು, ಸುಬ್ಬಣ್ಣ, ಕಂಬಾರ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಕಾಣುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ ನಮಗೆ! ಕೆ.ಜಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದೀಪ ಹೊತ್ತಿಸದೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾವೆಲ್ಲಿ ಉಡುಪಿ ತನಕ ಹೋಗಿ ಕತ್ತಲಾದರೂ ಹೆದರದೆ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನೋಡಿ, ಕೇಳಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು! ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ಗುರು ಏನು ಮಾಡಬಹುದೋ ಅದನ್ನು ಕೆ.ಜಿ. ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುತ್ತ ಇದ್ದರು. ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಅವರು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಧಿಸಿದ್ದು ಗೊತ್ತೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನೋ ನಾಟಕ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಬೀಡ ತಿನ್ನುತ್ತ, ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಒಂದು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯುವ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಆಗಿ ಕಂಡಿದ್ದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೂ ಇಲ್ಲ!

ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ವ್ಯಾಲ್ಯೂಯೇಶನ್ನಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದೆವಲ್ಲ. "ನನ್ನ ಮಗ ಮಾಡಿದ ಕಣೊ,ಇಂಗ್ಲೀಷ್‌ನಲ್ಲೆ ಎಂಎ ಮಾಡಿ ಈಗ ಪಿಎಚ್‌ಡಿ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಅಂತ ಹೋಗಿದಾನೆ. ಒಂದ್ ವರ್ಷ ಇಲ್ಲೆ ಎಂಜಿಎಂಲ್ಲಿದ್ದ. ಆಯ್ತು ಮಾರಾಯ, ನಮ್ದೆಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೇ ರಿಟೈರ್ ಆಗ್ತ ಇದೀವಿ ಇನ್ನೊಂದು ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೆಲ್ಲ. ಬಾ ಮಾರಾಯ ಒಂದ್ಸಲ ಮನೆಗೆ. ಮನೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲ ನಿಂಗೆ. ರಿಟೈರ್ ಆದ್ಮೇಲೆ ಊರಿಗೇ ಹೋಗ್ತಿನಿ ಮಾರಾಯ, ನಮಗೆಲ್ಲ ಆಗಾದಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ, ಊರೇ ಸರಿ ನಂಗೆ....ಅದ್ಕೂ ಮೊದ್ಲು ಒಂದ್ಸಲನಾರು ಬಾ...."

ಆ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರು ಆಗಾಗ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನು ಕಾಲ್ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕೆ.ಜಿ. ಹಚ್ಚಿದ ದೀಪ ನನ್ನಿಂದ ಬರೆಯಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕೆ.ಜಿ.ಗೇ ತೋರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಪಟ್ಟಾಭಿ ಜೊತೆ ಸಿಗರೇಟೆಳೆಯುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದರು, ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ....ಹೌದ! ನಂಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಆಗೆಲ್ಲ ಬರೀತಿರಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ವಾನ ನೀನು ಎಂದಿದ್ದರು ಕೆ.ಜಿ. ಎರಡು ಪುಸ್ತಕ ಉಂಟು ಸಾರ್ ಕಳಿಸ್ತೇನೆ ನಿಮಗೆ ಎಂದಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಯಾವತ್ತಿನಂತೆ ಕಳಿಸದೇ ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದೆ.

ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ ಈಗ. ಕೆ.ಜಿ. ಇದ್ದಾಗ ಇದ್ಧಾಂಗ ಬದುಕಿದವರು. ಯಾರಿಗೂ ಕೇರ್ ಮಾಡದೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರು. ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದುಕಿದವರು. ಆ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೇ ಸಮಾಧಾನವಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಸುಂದರ ನಗುವಿನ ತೆರೆದ ಮನಸ್ಸಿನ ದಿಲ್‌ದಾರ್ ಮನುಷ್ಯ, ನನಗಿಂತ ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ವರ್ಷವಷ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚು ವಯಸ್ಸಿನ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಹೀಗೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದು ಸರಿಯೆ?
ಈ ಸಾವು ನ್ಯಾಯವೇ...
http://www.gulfkannadiga.com/news-48568.html
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Wednesday, August 10, 2011

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುವುದು ಮುಖ್ಯ....

ಒಂದು ನಿಟ್ಟಿನಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಪಮುಕ್‌ನ ಈ ಕಾದಂಬರಿ The Museum of Innocence ತೀವ್ರವಾದ ದರಿದ್ರ ಸಂತಾಪದ್ದು. ನಲವತ್ತು ಮೀರಿದ, ಒಂದು ಕಾಡುವ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ಹೋದವರು ಇದನ್ನು ಓದದೇ ಇರುವುದೇ ಉಚಿತ ಎನಿಸುವಂಥದ್ದು! ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕೈ ಬಿಟ್ಟವನ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಅದರೆ ಅದೇನೂ ಲವ್ ಹರ್ಟ್ ಫೀಲ್ ಅಲ್ಲ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋದ ಹತ್ತು ಹಲವು ಹೆಣ್ಣುಗಳು ಹೊರಟೇ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅವರಿಲ್ಲದೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಗತಿಗೋತ್ರವಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಉಳಿದು ಬಿಡುವ ಈ ಖಾಲಿತನದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುವ ನೋವಲ್ಲ ಇದು. ಅದು ಯಾವುದೋ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿಲ್ಲ, ಇನ್ನು ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವ ಮೀಟುವ ನೋವು. ನಾನು ಅದರ ತೀವ್ರತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹುಷಃ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾದ ದರಿದ್ರ ಸಂತಾಪವೆಂದರೆ ಇದೇ. Absenceನ್ನು (ಗೈರನ್ನು) ಅನುಸಂಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಹಿಸುವುದು, ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಉಳಿದು ಬಿಡುವ ನೋವು ಇದು ಎಂದು ತಿಳಿದೇ ನಡೆಸುವ ಅನುಸಂಧಾನ. ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನೂ ಆಸೆಯಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೇನೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿನದು ಅದಲ್ಲ. ಇದು ಏನಿದ್ದರೂ ಒಂಥರಾ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟೆಮ್. ಹಳೇಯ, ತಿಳಿದೇ ಇರುವ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅದಾಗಲೇ ಜೀರ್ಣವಾಗಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯ ನೆನವರಿಕೆ. ಇಲ್ಲೊಂದು ಸಮಾಧಾನವಿದೆ, ಅದನ್ನು ಹಾದು ಬಂದವನ ತಾಳ್ಮೆಯ ಧ್ವನಿಯಿದೆ. ಆದರೂ ನೋವು ನಿಟ್ಟುಸಿರಾಗಿ ಬದುಕಲ್ಪಟ್ಟ ದುರಂತ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದ ಕತೆಯಿದಾದರೆ ನಮಗೆ ಅದನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಬದುಕುವ ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ಆ ಅನುಭವವನ್ನು ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುಚ್ಚಿನ ಸುಖ.

ಒಂದು ಕಡೆ ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥವಾಗಿರುವ ಹುಡುಗಿ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಬಾಲ್ಯಸಖಿ, ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಲಾರ ಎಂಬುದರ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿದ್ದೂ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಚೆಲುವೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಸಭ್ಯ ನಾಗರಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಬದ್ಧತೆ, ಶಿಸ್ತು, ಮರ್ಯಾದೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಎಂದೂ ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರೆ ಇವಳನ್ನು ಎಂದು ಹಾತೊರೆದು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಹೃದಯ! ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ಅದು ಸಿಗುವ ತನಕ ಒಂದು ಬಗೆಯ ತಹತಹದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಪ್ರೇಮ ಚಂದ್ರಮ ಕೈ ಗೆ ಸಿಗುವುದೇ ಎಂಬ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ ಹಪಹಪಿಕೆ. ಸಿಕ್ಕಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರೆ ನೂರು ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಚಿಂತೆ! ದಕ್ಕಿದವಳ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೇಮ ಹೆಚ್ಚೋ ಕೈ ತಪ್ಪಿದವಳ ಮೇಲಿನ ಸೆಳೆತ ಹೆಚ್ಚೋ!

ಫುಸನ್ ಬೇಕು. ಹಠಕ್ಕೆ, ಚಟಕ್ಕೆ, ಈಗೋಗೆ, ಕೊನೆಗೆ ಪ್ರೇಮದ ಸಾಧನೆಗಾಗಿಯೂ ಅವಳು ಬೇಕು. ಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ. ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವಳು ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಈ `ಬೇಕು' ಇನ್ನಷ್ಟು ತೀವ್ರ. ಇದು ಪ್ರೇಮವೋ, ಪ್ರೇಮದ ಭ್ರಮೆಯೋ? ಅಥವಾ ಪ್ರೇಮವೇ ಒಂದು ಭ್ರಮೆಯೋ! ಪ್ರೇಮವೇ ಒಂದು ಭ್ರಮೆಯಿರಬಹುದೆಂಬ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರಾ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಸಂಗತಿಗಳ ಕಾದಂಬರಿಯಿದು. ಪ್ರಜ್ಞೆ ಪ್ರಖರವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ, ಭಾವ ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಬುದ್ಧಿ ಮಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಾನೆಂಬ ಅಭಿಮಾನ ಮುಖ್ಯವಾದಾಗ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಪ್ರೇಮ ಮಾತ್ರ ಹುಚ್ಚು ಹೊಳೆಯಾಗಿ ಈ ರೀತಿ ಬೇರಾವುದರ ಎಗ್ಗೂ ಇಲ್ಲದೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಬಲ್ಲದು. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೂ ಒಂದು Timing ಎಂಬುದು ಇದೆ. ಅದು ಮುನ್ನುಗ್ಗುವಾಗಲೇ ಮುನ್ನುಗ್ಗ ಬೇಕಲ್ಲದೆ ಟ್ರೈನು ಹೊರಟು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿಗೆ ಬಂದಂತಾಗಬಾರದು! ಕೆಮಾಲ್ ಮಾಡುವ ತಪ್ಪು ಅದೆ.

ಕೆಮಾಲ್‌ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ಸಮಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಸಮಯ ಸಾಪೇಕ್ಷವಾದದ್ದು ಎಂಬುದು ನಿಜವಾದರೂ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲನ ಒಂದು ತತ್ವವನ್ನು ಬದುಕಿನ ಸಂತಸದ ಘಳಿಗೆಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತ ಅವುಗಳನ್ನು ಚಿರಂತನವಾಗಿಸಬಹುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದರ ವಿವರ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಅದನ್ನು ಮುಂದೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಕೆಮಾಲ್ ಫುಸನ್‌ಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವುದು ತಡವಾಗುತ್ತದೆ, ಇಲ್ಲಿ ಸಿಬಿಲ್‌ಗೆ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ ಉಂಗುರ ತೊಡಿಸಿದಾಗಲೇ ಫುಸನ್ ಅನುಭವಿಸಿದ ಆಘಾತ ಬಹುಷಃ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಫುಸನ್‌ಳ ಪಾತ್ರವೇ ಸ್ಕೆಚಿ. ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಏನೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನಬೇಕು! ಕೆಮಾಲ್‌ಗಾದರೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತೆ? ಹೌದು, ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಎನ್ನುತ್ತಾನವ. ಈ ಕೆಮಾಲ್‌ನ ಕತೆಯನ್ನು ಕೆಮಾಲ್‌ನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲೇ ಬರೆಯುವ ಪಮುಕ್‌ಗೂ ಫುಸನ್ ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದಳಂತೆ! ಅದನ್ನು ಕೆಮಾಲ್ ಖಾತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕೆ, ಹಾಗೆ ತನ್ನ ಆತ್ಮಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ಕಾದಂಬರಿಯ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ಅರ್ಹಾನ್ ಪಮುಕ್ ಬರೆದ ಕೆಮಾಲ್‌ನ ಆತ್ಮಕಥೆ, ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲ.

ನಾವು ಯಾವುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತೇವೆಯೋ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು, ಬರೆಯುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಖಚಿತ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಅದು ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಕೂಡ avoid ಮಾಡಬೇಕು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸದೇ ಇರಲು, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡದೇ ಇರುವುದು, ಬರೆಯದೇ ಇರುವುದು, ಜೊತೆಗೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನೆನಪು ತರುವ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಸತ್ತರೆ ಮೊದಲು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಟ್ಟೆ, ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಸ್ತುಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ dispose ಮಾಡಿಬಿಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಬದುಕಿರುವುದೇ ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ. ದೈಹಿಕವಾಗಿ ನಾವು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವುದು, ನಿಜವಾಗಿರುವುದು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮಂದಿಗೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿ, ನಮ್ಮ ಈ ಮೇಲ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಓದಿ ನಾವು ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದೇವೆಂದು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ನಂಬಿರುವ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ನಾವು ಬದುಕಿರುವುದು ಕೇವಲ ಅವರ ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ನೆನಪಿನಲ್ಲಷ್ಟೇ. ಇಂಥ ಕೆಲವರು ಪರಸ್ಪರ ಒಮ್ಮೆಯೂ ನೋಡಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ! ಹಾಗಾಗಿ ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ನೆನಪುಗಳೇ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕೊನೆಗೂ ದೃಢಪಡಿಸುವಂಥ ಸಂಗತಿಯೇ ಹೊರತು ದೇಹವಲ್ಲ, ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವಲ್ಲ, ಸಾಂಗತ್ಯವಲ್ಲ, ಸಂಪರ್ಕ ಕೂಡ ಅಲ್ಲ! ಆದರೆ ಕೆಮಾಲ್‍ಗೆ ಮರೆಯುವುದು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಮರೆಯದೇ ಇರಲು ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡಬಹುದೋ ಅದನ್ನೇ ಅವನು ಮಾಡುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನಲು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದೆ. ಕೆಮಾಲ್‌ಗೆ ಇರುವುದು ಮರೆತೇನೆಂಬ ಭೀತಿಯಲ್ಲ, ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಮರೆಯಬಾರದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯೋಗ ಅವನದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವನ ಬದುಕೇ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ!

ಒಂದು ಕಡೆ ಫುಸನ್ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, "ನಾವು ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಅವರು ಬದುಕಿರಲಿ, ಸತ್ತಿರಲಿ, ನಾವು ಅವರ ಆತ್ಮವನ್ನು Disturb ಮಾಡಬಾರದು. ಬದಲಿಗೆ, ಅವರನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಅದು ಯಾವುದೂ ಆದೀತು, ಒಂದು ಇಯರ್ ರಿಂಗ್ ಕೂಡ" !

ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ನೆನಪುಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಭಿನ್ನವಾದ ಸಂಗತಿಗಳು. ಸ್ಮೃತಿ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ್ದೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಜೀನ್ಸ್ ಮೂಲಕ ಜನ್ಮತಃ ಬಂದಿರುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಿತ್ತಿಯ ಮೇಲಿರುವ, ಕನಸು, ಕಲ್ಪನೆ, ಭ್ರಮೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಕಂಡು ಬರುವ, ನಮಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ, ಬಾಲ್ಯದಾರಭ್ಯ ಎಂದೂ ಕಂಡಿಲ್ಲದ, ಅನುಭವಿಸಿಲ್ಲದ, ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲದ ನೆನಪುಗಳು ಸ್ಮೃತಿ. ಇವು ತಿಳಿದೋ ತಿಳಿಯದೆಯೋ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸುತ್ತ ಇರುತ್ತವೆ. ನೆನಪುಗಳು ಹೆಚ್ಚುಹೆಚ್ಚು ಈ ಬದುಕಿಗೆ, ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳ ಅನುಭವಕ್ಕೆ, ಅರಿವಿಗೆ ನಿಲುಕಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳು. ವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಇವೆರಡೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲದ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಉದುರಿಬಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನೋವಿಕಾರವನ್ನು ಗಾಭರಿಯಿಂದಲೇ ಕಾಣಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಪಮುಕ್ ತನಗೆ ಬೇಕೇ ಬೇಕಾದ, ತಾನು ಬಿಟ್ಟಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಫುಸನ್‌ಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಅವಳು ಬಳಸಿದ ಹೇರ್ ಪಿನ್ನು, ಅವಳು ಮುಟ್ಟಿದ ಸ್ಕೇಲು, ಬಾಗಿಲಿನ ಹ್ಯಾಂಡಲು, ಒಮ್ಮೆ ಅವಳ ತುಟಿಗಳ ನಡುವೆ ಕೂತು ನಲುಗಿದ ಸಿಗರೇಟಿನ ಫಿಲ್ಟರು, ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಸಾಲ್ಟ್ ಶೇಕರ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ, ಒಂಥರಾ ಕದಿಯುವುದರ ಮೂಲಕ! ಕೊನೆಗೆ ಇದು ಎಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಹೋಗುತ್ತದೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ತಳ್ಳಿ ತೆಗೆದಿರಬಹುದಾದ ಬಾಗಿಲಿನ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಇರುತ್ತವಲ್ಲ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯ ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಬಾಗಿಲಿನ ಹ್ಯಾಂಡಲ್, ನಿಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನ ಲೈಬ್ರರಿಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಹ್ಯಾಂಡಲ್, ನೀವು ನಿತ್ಯ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವ ಬಸ್ಸಿನ ಫುಟ್‌ಬೋರ್ಡಿನ ಸೈಡ್ ರಾಡ್, ಈ ತರ, ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೂಡಾ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಬಾರಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿರಬಹುದಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಕೂಡ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ! ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಹತಾಶ ಪ್ರೇಮಿಯ ದರಿದ್ರ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಾದಂಬರಿ ಅದ್ಭುತವಾಗಿಯೇ ತೆರೆದು ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಪ್ರೇಮಿಯ ಆಳದ ನೋವನ್ನು ಪ್ರೇಮಿಗಳಾದವರೆಲ್ಲರೂ ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ. ಇಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅದರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ಪ್ರೇಮಿಗಳೂ ಮಾಡಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಜನ ಹುಚ್ಚ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು, ನಾವು ಹುಚ್ಚರೆಂದು ನಮಗೇ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ನಮಗೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮಗೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅಂಥ ಮಿತಿಯೊಳಗಿನ ಹುಚ್ಚೇ ಇಲ್ಲಿನ ಕೆಮಾಲ್‌ದು ಕೂಡ. ಅವನಿಗೂ ತನ್ನದು ಹೊರಜಗತ್ತಿಗೆ ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಅರಿವಿದೆ. ಆದರೆ ಬೋದಿಲೇರ್ ಕೂಡ ಹೇಳಿದ್ದಾನಲ್ಲ, "ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ಗುಣ ಇದೆಯಲ್ಲವೇ? ಅದರಲ್ಲೂ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಹೊರಗಿರುವವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ?" ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುವಾಗ ಆಗಾಗ ಬೋದಿಲೇರ್ ಮತ್ತು ಆತನ ಪ್ರೇಯಸಿ ಜೀನ್ ದುವಲ್ ಕೂಡ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ, ಕೆಮಾಲ್‌ಗೆ ಅದರಿಂದ ನೋವಾಗುವುದಾದರೂ...

1975 ರಿಂದ ಸುಮಾರು 2007ರ ತನಕ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿರುವ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ 1969ಕ್ಕೂ ಸರಿಯುವ ಈ ಕಥಾನಕ ಪ್ರೇಮ, ನೆನಪು, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಅಶಾಂತ-ಅತೃಪ್ತ ಮನಸ್ಸಿನ ಹಪಹಪಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗೇಳುವ ವ್ಯಸನಿಯ ಇತಿಹಾಸವಾಗುವುದರ ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ ಇಸ್ತಾಂಬುಲ್‌ನ ರಸ್ತೆಗಳು, ಸೇತುವೆಗಳು, ಗುಡ್ಡ ಬೆಟ್ಟಗಳು, ಚೌಕ-ಸರ್ಕಲ್ಲುಗಳು, ಜನಪದ - ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳು, ಯುರೋಪಿಯನ್ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ಮಂದಿ ಪಡುತ್ತಿರುವ ಬವಣೆಗಳು, ಅಮೆರಿಕನ್ ಆಗುವ ಹಂಬಲ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯೊಡೆದು ಕ್ರಮೇಣ ಜಾಗತೀಕರಣಕ್ಕೆ ಸುಲಭವಶವಾಗುತ್ತಿರುವುದರ ಚಿಹ್ನೆಗಳು, ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆಯೇ ದೇಶೀ ಆಗಿ ಉಳಿಯುವ ಕೆಲವರ ಪ್ರಯತ್ನ, ಹಂಬಲಗಳು, ಎರಡರ ಗೊಂದಲದ ನಡುವೆ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದರಾಗುತ್ತಿರುವ ಎಡಬಿಡಂಗಿಗಳು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸುತ್ತ, ದಾಖಲಿಸುತ್ತ ಇದು ಬರೇ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಸಂಗವಲ್ಲ, ಒಂದು ಜಾಗತಿಕ ಪ್ರದೇಶದ ಚರಿತ್ರೆ ಕೂಡಾ ಹೌದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸ್ಫುಟಗೊಳಿಸುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಂದಿರುವ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಮರ್ಶೆಗಳು ಕೂಡಾ ಕೆಮಾಲ್ - ಫುಸನ್ ಪ್ರೇಮಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿ ಈ ದಾಖಲಾತಿಯೇ ಇಡೀ ಕೃತಿಯ ತಿರುಳು ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿವೆ. The Museum of Innocence ನ ನಿಜವಾದ ಮ್ಯೂಸಿಯಂ ಕೇವಲ ಫುಸನ್‌ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ತನ್ಮೂಲಕ ಇವರಿಬ್ಬರ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಅಮರಗೊಳಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ದೇಶೀ ಸಂಗ್ರಹ ಕೂಡ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಇಲ್ಲಿನ ಕೇಂದ್ರ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾಗಿರುವ Innocence (ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು innocence!) ನ್ನು ಕುರಿತಿದ್ದಾಗಿದೆ.

ಸಮಕಾಲೀನ ಜಾಗತಿಕ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ಕಾದಂಬರಿ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಅಡಕ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಈ ತರದ ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮವನ್ನು ತೆರೆದು ತೋರಿಸುವ ಮೂರು ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ಕಾದಂಬರಿ ಸಾಕಷ್ಟು ವಿವರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ತನ್ನ ಒಡಲಿನಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಂಡು ಮೈತಾಳಿದೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಸಾಗುವಾಗ ಇಸ್ತಾಂಬುಲ್‌ನ ರಾಜಕೀಯ ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಕುಲಗೆಟ್ಟಿತ್ತು, ಅತ್ತ ಎಡಪಂಥೀಯರೂ ಇತ್ತ ಬಲಪಂಥೀಯರೂ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷೋಭೆ ಒಂಥರಾ ಯುದ್ಧದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮತ್ತು ಲಂಚಗುಳಿತನ ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಮುಟ್ಟಿತ್ತೆಂಬುದರ ಚಿತ್ರ ಎಂಗೇಜ್‌ಮೆಂಟ್‌ ದಿನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ವಿದೇಶೀ ಮದ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ವಿಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳ ಮಾಹಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ಫುಸನ್‌ಳ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಲೈಸೆನ್ಸ್ ಮಾಡಿಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ, ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್ - ವೀಸಾ ಪಡೆಯುವ ಹಂತದ ವಿವರಗಳಲ್ಲೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲದೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದು ಇಸ್ತಾಂಬುಲ್‍ನ ಸಿನಿಮಾ ಜಗತ್ತು. ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ ಕಡೆಯಿಂದ, ಅವನ ಟೇಸ್ಟ್, ಅವನ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಟೇಸ್ಟ್ ಮತ್ತು ದೇಶೀ ಟೇಸ್ಟ್‌ಗಳ ನಡುವೆಯಿರುವ ಕಂದರ, ಈ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ ವಿಚಿತ್ರ ಬಿಗುಮಾನ ಮತ್ತು ತೋರಿಕೆಯ ಚಟಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಕಾಣಲು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಆನಂತರ ನಟರು, ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶಕರಾದಿಯಾಗಿ ಬರಹಗಾರರ ತೆವಲು, ಆಸೆ, ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳು ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ನಿಟ್ಟುಗಳು ಕೂಡಾ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಆಂತರಿಕ ತಲ್ಲಣವನ್ನೇ ಸೂಚಿಸುವಂತಿವೆ. ಹಣ, ಕೀರ್ತಿ, ಯಶಸ್ಸುಗಳಾಚೆ ಅವರ ಮನೋಭೂಮಿಕೆ. ಚಿತ್ರ ತಯಾರಿ ನಿಂತಾಗ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಡ್ಡಕಸುಬಿ ಹಾದಿಗಳು, ಹೆಣ್ಣು ನಟಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಬೆಲೆವೆಣ್ಣಾಗಿ ಏನಾಗುತ್ತಾಳಿಲ್ಲಿ ಎಂಬಂಥ ಆತಂಕಗಳು, ಬ್ಲೂಫಿಲಂ ತಯಾರಿಯಲ್ಲೂ ಯುರೋಪನ್ನು ತನ್ನದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಕರಿಸುವ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ಮಾದರಿ - ಹೀಗೆ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಒಳಹೊರಗನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಒಂದು ಒಳನೋಟ ಏನಿದೆ ಅದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಸೂಚಿಸುವುದು ತನ್ನತನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅನ್ಯವಾಗುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವ ಆಸಕ್ತಿ, ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಪೈಪೋಟಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಜನಾಂಗ ತಿಳಿದೂ ತಿಳಿದೂ ಆವಾಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು. ಕರ್ನಾಟಕದಂಥ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ರಾಜ್ಯದ ಸಿನಿಮಾ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಎಂಬಂತೆ ಅರಿತುಕೊಂಡೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಈ ಯಾವತ್ತೂ ವಿವರಗಳು ನಮಗೆಲ್ಲ ಏನೂ ಹೊಸದು ಅನಿಸದೇ ಹೋದರೂ ಇಸ್ತಾಂಬುಲ್‌ನ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಆಗಿಬಿಡುವ ಗೀಳು ಮತ್ತು ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಈ ವಿವರಗಳಿಗೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವ ನೀಡಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ದೇಶೀಯವಾಗಿ ತಯಾರಾದ ಮೊದಲ ಸಾಫ್ಟ್ ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್‌ನ ಜಾಹೀರಾತಿಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುವ ವಿದೇಶೀ ಮಾಡೆಲ್ ಮತ್ತು ಆ ಸಾಫ್ಟ್ ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್‌ಗೆ ಮುಂದೆ ಪೆಪ್ಸಿ-ಕೋಕ್‌ಗಳು ಒಡ್ಡುವ ಸವಾಲುಗಳು - ಈ ಕುರಿತೆಲ್ಲ ವಿವರಗಳು. ಕೊನೆಯದಾಗಿ ವಿಪರೀತ ಏರಿಕೆಯಾಗುವ ಬಡ್ದಿದರದ ಆಮಿಷಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ದಿವಾಳಿಯಾಗುವ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಒಂದು ಆರ್ಥಿಕ ಕುಸಿತದ ಚಿತ್ರ ಕೂಡಾ ಇಲ್ಲಿನ `ಕಾದಂಬರಿ ಪ್ರಪಂಚ' ಹಲವು ಆಯಾಮಗಳಿಂದ ಪರಿಪುಷ್ಟವಾಗುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಾದಂಬರಿ ಕೇವಲ ತೆಳುವಾದ ಪ್ರೇಮದ ಸಂಕಥನವಾಗುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಬಚಾವು ಮಾಡುವಲ್ಲಿಯೂ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿದೆ.


ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ಫುಸನ್ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳಿಂದಲೇ ಕೆಲವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೆಮಾಲ್ ತಾನು ಮದುವೆಯಾಗಲಿರುವ ಹುಡುಗಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡಲು ಎಂದು ಕೊಂಡುಕೊಂಡ ಜೆನ್ನಿಕಾಲನ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಒರಿಜಿನಲ್ ಜೆನ್ನಿಕಾಲನ್ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ಡ್ಯೂಪ್ಲಿಕೇಟ್ ಎಂಬುದನ್ನು ಥಟ್ಟನೇ ಗುರುತಿಸಿ ಬಿಡುವ ಸಿಬಿಲ್ ಅದನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿ ಹಣ ಪಡೆಯುವಂತೆ ಕೆಮಾಲ್‌ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಬ್ಯಾಗ್ ಕೊಂಡುಕೊಂಡಲ್ಲಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಮಾಲ್ ಹೋಗುವುದು, ಫುಸನ್‌ಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗುವುದು ಈ ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದಾಗಿಯೇ. ಆದರೆ ಫುಸನ್ ಮುಂದೆ ಸಿಬಿಲ್‌ಗೆ ಒಂದು ಯುರೋಪಿಯನ್ ವಸ್ತು ಒರಿಜಿನಲ್ ಆಗಿರುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದು, ಅದರ ಕ್ವಾಲಿಟಿ, ಬಾಳಿಕೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಯಾಕಾಗಿ ಎಂದರೆ, ಯಾರಾದರೂ ತನ್ನ ಬಳಿ ಇರುವ ಬ್ಯಾಗ್ ಒರಿಜಿನಲ್ ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಎಂಬ ಭೀತಿಯಿಂದ; ಡ್ಯುಪ್ಲಿಕೇಟ್ ಜೆನ್ನಿಕಾಲನ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಹಿಡಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತಾನು ಎಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿಯೆದುರು ಚೀಪ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೊ ಎಂಬ ಭಯದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಒರಿಜಿನಲ್ ಜೆನ್ನಿಕಾಲನ್ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಬ್ರಾಂಡ್‍ನಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಅದರ ಉಪಯುಕ್ತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಚಿಸುವ ಮಂದಿಗಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಇದು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಅಂಧಾನುಕರಣೆಯ ಚಾಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾದ, ಜಾಗತೀಕರಣದ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯಲು ಇರುವ ಫಲವತ್ತಾದ ಹೊಲದಂಥ ಎಲ್ಲಾ ದೇಶಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಮಾತೇ.

ಸಮಯ ಮತ್ತು ಕ್ಷಣಗಳು ಎಂದು ಕಾಲವನ್ನು ವಿಂಗಡಿಸಿಕೊಂಡು ಫಿಸಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್ ಮಂಡಿಸುವ ಒಂದು ತತ್ವವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೆಮಾಲ್ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕ್ಷಣಗಳು (Single Moments) ವರ್ತಮಾನವಿದ್ದಂತೆ. ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸೀಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಮಯ ಎನ್ನುವುದು ಈ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಒಂದರ ಜೊತೆ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಜೋಡಿಸುವ ತಂತುವಿದ್ದಂತೆ. ಹಾಗೆ ಒಂದು ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ವರ್ತಮಾನದ ಕ್ಷಣದೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸುವ ತಂತು `ಸಮಯ'ವನ್ನು ಯಾರೂ ಮರೆತುಬಿಡಲಾರರು, ಮೂರ್ಖರು ಮತ್ತು ಪ್ರಮತ್ತರಾದವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ. ಆದರೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮಾಡುವಂತೆ ಸಮಯವನ್ನೇ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟು ಸಂತೋಷದಿಂದಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ಇದರ ಅರ್ಥ ನಾವು ಸಮಯ ತೋರಿಸುವ ಗಡಿಯಾರಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದಿನ, ವಾರ, ತಿಂಗಳು ವರ್ಷ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರುಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಇರುತ್ತೇವೆಂದಲ್ಲ. ಅವು ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು - ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ - ನಿಭಾಯಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ವಸ್ತುಗಳು. ಈ ವಸ್ತುಗಳು ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿವೆ ಮತ್ತು ಈ ವಸ್ತುಗಳು ಕೂಡ ಒಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಕ್ಷಣದೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತ ಹೋಗುವಂತಾದಲ್ಲಿ ನಾವು "ಸಮಯ"ವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ಆ ಸಮಯದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕೂಡ ಚಿರಂತನವಾಗಿಸಬಹುದು! (ಈ ತರ ಪುನರುಜ್ಜೀವಿತ "ಸಮಯ" ಎಲ್ಲೋ ಕೊನೆಯಾಗಲೇ ಬೇಕಿದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಸಾವನ್ನು ಸೂಚಿಸಲಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯವಾದಾಗ್ಯೂ ಸಂತೋಷದ "ಸಮಯ" ವನ್ನು ಪುನರ್-ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಉಚಿತವಾದದ್ದೇ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಕೆಮಾಲ್.)

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯೊಂದಿಗೇ, ಈಗ Innocence ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಮನ ಹರಿಸಬಹುದು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವಸ್ತುಸಂಗ್ರಹಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು, ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು ಅಪರೂಪದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಮಾಲ್ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಫುಸನ್‌ಳ ಪ್ರೀತಿ, ದೇಹದ ಸುವಾಸನೆ, ಸ್ಪರ್ಶ, ಒಂದೊಂದೇ ಘಟನೆ (ಕ್ಷಣ)ಗಳ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಪುನರ್-ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿದ ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಇರುವುದೆಲ್ಲ ತೀರ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ವಸ್ತುಗಳು. ಅವಳು ತುಟಿಯೊತ್ತಿ ಹೀರಿದ ಪಾನೀಯವಿನ್ನೂ ಅಷ್ಟು ಉಳಿದಿರುವ ಗ್ಲಾಸ್, ಅವಳ ಕೂದಲಿನ್ನೂ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಹೇರ್‌ಪಿನ್ನು, ಅವಳ ತುಟಿಗಳ ನಡುವೆ ಕೂತು ಎಂಜಲನ್ನೂ ಸೋಕಿಸಿಕೊಂಡಿರಬಹುದಾದ 4,213 ಸಿಗರೇಟ್ ತುಂಡುಗಳು, ಸಾಲ್ಟ್ ಶೇಕ‍ರ್ಸ್ ಮತ್ತು ಇಂಥವೇ ದೈನಂದಿನವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ವಸ್ತುಗಳು ಇಲ್ಲಿರುವಂಥವು. ಕೆಮಾಲ್ ಇಂಥ ಅನೇಕ ವಸ್ತುಸಂಗ್ರಹಾಲಯಗಳನ್ನು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಗಮನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೆಚ್ಚಿನವುಗಳಿಗೆ ಯಾರೂ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವವರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೆಮಾಲ್ ಅಂಥಲ್ಲಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ನೆನಪುಗಳು, ಸ್ಮೃತಿ ಎಲ್ಲ ಇರುವುದು ಇಂಥ ದೈನಂದಿನ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಹೊರತು ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಬಳಸುವ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. (ಫುಸನ್ ಪರ್ಲ್ ಇಯರ್ ರಿಂಗ್ಸ್ ತನಗೆ ಬೇಡ, ಅವು ತನ್ನವಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಕರಣ ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ).

ಹಾಗೆಯೇ ಇಂಥ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು, "ಸಮಯ"ವನ್ನು, ತನ್ಮೂಲಕ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪುನರ್-ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನುಷ್ಯ Innocent ಕೂಡಾ ಆಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಮೂಲಕ, ಬುದ್ಧಿಯ ಮೂಲಕ ನೀವು ಈ ಭಾವಕೋಶವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಂಥವರಿಗೆ ಈ 4,213 ಸಿಗರೇಟು ತುಂಡುಗಳು ಕೇವಲ Disposable ಕಸ. ಆದರೆ ಕೆಮಾಲ್‌ ಈ ಪ್ರತಿತುಂಡಿನ ಹಿಂದಿರುವ ನೆನಪನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ. ಆ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಫುಸನ್ ಹೇಗೆ ಆರಿಸಿದಳು, ಆರಿಸುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಒತ್ತಡ ಹಾಕಿದಳು, ತಿರುಚಿದಳೇ, ಸುಮ್ಮನೇ ಒತ್ತಿ ಆರಿಸಿದಳೇ, ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ನಲ್ಲಿಯ ನೀರಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಆರಿಸಿದಳೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಬಲ್ಲ. ಅದರ ಬೆನ್ನಿಗೇ ಅವನಿಗೆ ಆ ಕ್ಷಣದ ಫುಸನ್‍ಳ ಮೂಡ್, ಆ ಸಂದರ್ಭ, ಆ ದಿನ ಎಲ್ಲವೂ ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಅಂದರೆ ಅವನು ಫುಸನ್‌ಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ, ಅವನ ಸಂತೋಷ - ಅದು ಯಾವತ್ತೂ ಫುಸನ್ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ - ವನ್ನು ಮರಳಿ ಬದುಕಬಲ್ಲ! ಕೊನೆಗೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುವುದು ಮುಖ್ಯ.

ಹಾಗಾಗಿ ಇದು Museum of Innocence. ಮತ್ತು ನಾವು ಪ್ರಬುದ್ಧರಾಗುತ್ತ ಅಥವಾ ಹಾಗೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಈ Innocence ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳ ಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯೇ ಅಥವಾ ನಾವೆಲ್ಲ ಹಾಗೆಂದು ಬರಿದೇ ನಂಬಿದ್ದೇವೆಯೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೂ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಎತ್ತುತ್ತಿದೆ. ಹಣ, ಜಿದ್ದು, ಸ್ಪರ್ಧೆ, ಯಶಸ್ಸು, ಕೀರ್ತಿ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಥಾನ, ಯಾವುದೂ ಕೆಮಾಲ್‍ಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ ನಿಜ. ಒಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಮೂರ್ಖ ಮತ್ತು ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿಗಾಗಿ (ಅದೂ ಒಬ್ಬ ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಸೇಲ್ಸ್ ಗರ್ಲ್‌ಗಾಗಿ) ಅತ್ಯಂತ ಸುಖಮಯವೂ ಸಿರಿತನದ್ದೂ, ಶಿಸ್ತಿನದ್ದೂ (ಯುರೋಪಿಯನ್ ಸ್ಟಾಂಡರ್ಡ್ಸ್‌ನಲ್ಲೆ) ಆದ ಜೀವನವನ್ನು ಎಡಗಾಲಿನಿಂದ ಒದ್ದು ನಾಶವಾದ ದೇವದಾಸ ಈತ. ಸಿಬಿಲ್‌ನಂಥ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದ ನೀಚ. ಎಂಟು ವರ್ಷ ಕಾಲ ವಿವಾಹಿತೆಯಾದ ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿಯನ್ನು ಅವಳ ಗಂಡ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತ ಇರುತ್ತ ಮತ್ತೆ ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಎಂಬಂತೆ ಯತ್ನಿಸಿದ ಭಂಡ ಮತ್ತು ಲಂಪಟ. ಆದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವನೊಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರೇಮಿ. ಯಾವುದೇ ಕಾಲದ ಯಾವುದೇ ಹೆಣ್ಣು ಕೂಡ ತನಗಿಂಥ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿಯಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಎಂದು ಹಂಬಲಿಸುವ ಮಟ್ಟದ ಅಮರಪ್ರೇಮಿ. ನಿಜವಾದ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾನವತಾವಾದಿ. ಮನುಷ್ಯನನ್ನು, ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಿಜವಾದ ಜಾಣ. ದುರಂತವೆಂದರೆ ಈ ಎರಡೂ ಜಗತ್ತು ಗಳು ತೋರಿಕೆಗೆ ಹೊರತಾಗಿ ಎಂದೂ ಸಮನ್ವಯಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ! ಕಮಾಲ್‍ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವರೂ ತಾವು ಅವನಂತಾಗದಿರಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಕೆಮಾಲ್‌ನ ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತ ಕೊನೆಗೂ ಪಮುಕ್‌ ಬಳಿ ಇಡುವ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಈ ಮಾತು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕೆಮಾಲ್, ಸರಿ, ಆರ್ಹಾನ್ ಪಮುಕ್‌ನ ಮುಖಾಂತರ ತನ್ನದೇ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಮ್ಯೂಸಿಯಂನ ಒಳಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡು ಒಂದೊಂದೇ ವಸ್ತು, ಅದರ ಒಡಲೊಳಗೆ ಅಡಗಿಕೂತ ಅದರ ಆತ್ಮದಂಥ ‘ಕ್ಷಣ’ವನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಕ್ಷಣ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ್ದಂತೆ ಅವಿಭಾಜ್ಯ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅದು ಎಷ್ಟೂ ಹಿಗ್ಗುವ ಕುಗ್ಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಾಲಾತೀತ ವಸ್ತು! ಹಾಗಾಗಿ ನಮಗೆ ಕೆಮಾಲ್ ಒಂದೊಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲೂ ವಿವರವಾದ ಘಟನೆ, ಸನ್ನಿವೇಶ, ಅದರ ಸಂದರ್ಭ, ಅದರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತ ಹೋಗಬಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತ ಅವನು ಒಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಅಂತರ್ಗತ ‘ಕ್ಷಣ’ದೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಅಂತರ್ಗತ ‘ಕ್ಷಣ’ವನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತ, ಜೋಡಿಸುವ ಮುಖೇನ ಕ್ಷಣವನ್ನು ‘ಸಮಯ’ವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ನಮಗೆ ಫುಸನ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, 1975ರಿಂದ 2007ರ ವರೆಗಿನ ಇಸ್ತಾಂಬುಲ್ ಕೂಡ - ಅದರ ರಕ್ತ ಮಾಂಸಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಹೋಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ಕಾದಂಬರಿಯ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿ ಉದ್ದೇಶ. ಆದರೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಆತ್ಮಾನುಸಂಧಾನದ ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ ಈ ಅಜೆಂಡಾ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಹೀಗೆ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಜೋಡಿಸಿ ಸಮಯವಾಗಿಸುತ್ತ ಸೃಜಿಸುವ ರಂಗೋಲಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಹಿಂದಿನ ಸಂವೇದನೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುವುದೇ ಮುಖ್ಯವಾದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷ ಎನ್ನುವುದು ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮಂದಿಯ ಜೊತೆಗಿರುವುದರಲ್ಲೇ ಇದೆ, ಇನ್ನೆಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ.

ಈಗ ಹಿಂದಿನ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಬೇಲ್ಕಿ, ಕೆಮಾಲ್ ಮತ್ತು ಫುಸನ್ ಹಾಗೂ ಕೆಮಾಲ್‌ನ ಅಪ್ಪನ ಮೂರೂ ಕತೆಗಳನ್ನು ಈಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದಿ. ಅದು ಈ ಎರಡನೆಯ ಲೇಖನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದೋ ಅಲ್ಲಿ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ನಮಗೆ ದಕ್ಕಬೇಕಿದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Tuesday, August 9, 2011

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುವುದು ಮುಖ್ಯ....

ಪುಸ್ತಕದ ಪರಿಚಯ, ಓದಿಕೊಂಡ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಕೆಲವು ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು, ಆಮೇಲೆ ಘನವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ವಿಮರ್ಶೆ - ಏನೆಲ್ಲ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡರೂ ಅದರ ಉದ್ದೇಶ ಕಥೆಯನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದು ಅಸಹ್ಯ ಮತ್ತು ಕೃತಿಕಾರನ, ಪ್ರಕಾಶಕನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಅನ್ಯಾಯ. ಕೆಲವರಂತೂ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಇಷ್ಟೇ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿಬಿಡಲು ಈ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತಗೊಳಿಸಿದ ಕಥೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಐದುನೂರ ಮುವ್ವತ್ತು ಪುಟಗಳ, ಗಾತ್ರದಲ್ಲೂ ಬ್ರಹತ್ತಾಗಿರುವ ಆರ್ಹಾನ್ ಪಮುಕ್‌ನ ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿ The Museum of Innocence ನ ಮೊದಲ ತೊಂಭತ್ತು ಪುಟಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ನಾನು ಓದಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಈ ಟಿಪ್ಪಣಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ನಿಮಗಿಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ನಾನು ಇಡೀ ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದಂತೇನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಧೈರ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತೇನೆ. ಓದಿನ ಈ ಹಂತದಲ್ಲೆ ನನ್ನನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡಿದ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕೆನಿಸಿದೆ.

ತೀರ ಬಡಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ತೀರಾ ಸಿರಿವಂತನಾದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ಜೊತೆ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾಳೆ. ತೀರ ಎಳವೆಯಲ್ಲೇ ಸುರುವಾದ ಈ ಪ್ರೇಮದಂಥ ಭಾವ ಮುಂದುವರಿದು ಮದುವೆಯ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಕೆಲವು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಏಳುತ್ತವೆ. ಆದರೂ ಹೇಗೋ ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಪ್ಯಾರಿಸ್ಸಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಅವಿವಾಹಿತ ಜೋಡಿಯಾಗಿಯೇ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ ಏರ್ಪಾಟು ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮೂರೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಡ್ರಗ್ಸ್ ಮತ್ತಿತರ ಚಟಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಹುಡುಗ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಹೇಗೋ ಪ್ಯಾರಿಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡು ನೋಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾಳೆ ಎಂದುಕೊಂಡ ಎಲ್ಲರ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಹುಸಿಗೊಳಿಸಿ ಹುಡುಗಿ ಮತ್ತೆ ಇಸ್ತಾಂಬುಲ್‌ಗೇ ವಾಪಾಸ್ಸಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅನೇಕ ಗಂಡಸರ ಜೊತೆ ಅರೆಕಾಲಿಕ ಪ್ರೇಮ, ಸಂಬಂಧ ಇತ್ಯಾದಿ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತದೆ, ದೇಹ ಹಂಬಲಿಸಿ ಬರುವ ಹಣವುಳ್ಳವರ ಆಸಕ್ತಿ ಕ್ರಮೇಣ ಕರಗಿ ಈಕೆ ಒಂಟಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಬಡತನ, ಅಸಮತೋಲನದ ಪ್ರೇಮ, ಅದರ ಕಷ್ಟನಷ್ಟಗಳು ನಂತರದ ವ್ಯಭಿಚಾರ ಕೊನೆಗೆ ಮತ್ತದೇ ಬಡತನ - ಹೀಗೆ ನಲುಗಿದ ಈಕೆ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ರೋಡ್ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಾಯುತ್ತಾಳೆ. ಸತ್ತು ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ ಎನ್ನಬೇಕು. ಈ ನತದೃಷ್ಟ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ಹೆಸರು ಬೇಲ್ಕಿ.

ಕೆಮಾಲ್‌ನ ಅಪ್ಪ ಈ ಕೆಮಾಲ್‍ನ ಎಂಗೇಜ್‌ಮೆಂಟ್ ದಿನ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಏನೋ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಅಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತ ಒಳಗೊಳಗೇ ನವೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವ ಹೆಂಡತಿ, ಕೆಮಾಲ್‌ನ ಅಮ್ಮ ತುಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅದರ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ತಡಕಾಡುತ್ತಾಳೆ, ತನ್ನಲ್ಲೇ. ಕುಟುಂಬದ ನಿಕಟವರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ ಮೇಲಿನ ಹೆಂಗಸಿನ ನಾಟಕೀಯ ಬದುಕು, ಸಾವು ಯಾವುದೂ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣವಿದ್ದಿರಲಾರದು ಎಂಬುದು ಆಕೆಯ ಊಹೆ.

ಎಂಗೇಜ್‌ಮೆಂಟ್ ದಿನ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಈ ಕೆಮಾಲ್‌ಗೆ ಒಂದು ಉಮೇದಿ ಬಂದು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಲಿರುವ ಸಿಬಿಲ್‌ಗೆ ಒಂದು ಜೆನ್ನಿಕಾಲನ್ ಹ್ಯಾಂಡ್‌ಬ್ಯಾಗ್ ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಒಂದು ಅಂಗಡಿ ಹೊಕ್ಕರೆ ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯಸಖಿ, ಸಂಬಂಧಿ, ಮತ್ತೀಗ ಬ್ಯೂಟಿಕ್ವೀನ್ ಕಾಂಪಿಟೀಶನ್‌ಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಹುಡುಗರ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಆಪಾದನೆಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲ ಗಂಡಸರ ಕೌತುಕವಾಗಿಬಿಟ್ಟ ಚಂದದ ಹುಡುಗಿ, ಫುಸನ್ ಸೇಲ್ಸ್‌ಗರ್ಲ್ ಆಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಚಕಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ಭೇಟಿ ವಿಧಿಲಿಖಿತವೋ, ಬಯಸಿದ್ದೋ ಅಂತೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಡೆದು ಸಂಬಂಧ ಮುಂದುವರಿದು ದೇಹಸಂಬಂಧವೂ, ಪ್ರೇಮವೂ ಅರಿವಿಗೇ ಬರದ ಹಾಗೆ ಗಾಢವಾಗಿ, ಸಹಜವಾಗಿ ಬೆಳೆಯತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಕೆಮಾಲ್‌ಗೆ ಮೊದಮೊದಲು ಫುಸನ್ ಯಾವುದೇ ಮಾನಸಿಕ ದ್ವಂದ್ವ ಉಂಟುಮಾಡದಿದ್ದರೂ ಕ್ರಮೇಣ ಅಂಥ ಸಾಧ್ಯತೆಯೊಂದರ ಬೀಜಗಳು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಣಲು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ರೋಡ್ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ದಿನವೇ ಪ್ರೇಮ ಮಾಡುತ್ತ ಫುಸನ್‌ಳ ಒಂದು ಕಿವಿಯ ರಿಂಗ್ ನೆಲದ ನೀಲಿ ಕಾರ್ಪೆಟ್ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮರುದಿನ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುವ ಫುಸನ್ ಬಳಿ ಅದಿಲ್ಲಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತ ಕಿಸೆಗೆ ಕೈ ಹಾಕುವ ಕೆಮಾಲ್ ಗಾಭರಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಂದರೆ ಅದು ಅವನ ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ನಿನ್ನೆ ಹಾಕಿದ ಕೋಟ್‌ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಅದಿರಬೇಕು, ತಾನದನ್ನು ನಿನ್ನೆಯೇ ಎತ್ತಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನಾದರೂ ಅದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಪತ್ತೆಯಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಫುಸನ್‌ಗೋ ಅದು ಜೀವದ ಜೀವ. ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧಳಿಲ್ಲದ ಫುಸನ್ ಆ ಇಯರ್‌ರಿಂಗ್‌ಗಾಗಿ ಕೆಮಾಲ್‌ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪೀಡಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಹೇಗಾದರೂ ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತಾ ಎಂದು ದುಂಬಾಲು ಬೀಳುತ್ತಾಳೆ.

ಇಷ್ಟಿರುತ್ತ ಒಂದು ದಿನ ಕೆಮಾಲ್‌ನ ಅಪ್ಪ ತಾವಿಬ್ಬರು ಮಾತ್ರಾ ಒಂದು ದಿನ ಹೊರಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ, ಮದುವೆಯಾಗಲಿರುವ ನಿನಗೆ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೊರಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ನಾನು ನಿಮಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೇಳಬೇಕೆಂದಿರುವ ವಿಷಯ ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ್ದು. ಇದು ಕೆಮಾಲ್‌ನ ಅಪ್ಪನ ಕಥೆ.

ಈ ಮನುಷ್ಯ ತುಂಬ ಗಂಭೀರನೂ ಸಭ್ಯನೂ ಆದ, ಗೌರವಾನ್ವಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಬೆಳೆಸಿ, ಈಗ ತನ್ನಿಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳ ಸುಪರ್ದಿಗೆ ತನ್ನ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ವಹಿಸಿ ವಿಶ್ರಾಂತ ಜೀವನವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಗಣ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೂಡ. ಈತ ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತೇಳರ ಪ್ರಾಯದವನಿರುವಾಗ ತನಗಿಂತ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷ ಕಿರಿಯ ‘ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್’ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳಲ್ಲಿ ಅನುರಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕೈಕೆಳಗೆ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಗೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು,ಕೆಲಸದಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ, ಮದುವೆಯಾಗುವ ಯೋಜನೆಯುಳ್ಳವರ ಮಾದರಿಯಲ್ಲೇ ಸಂಬಂಧ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಆಗ ಉಚ್ಛ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ಕಂಪೆನಿಯೊಂದರ ಮಾಲೀಕನಾಗಿ, ಒಬ್ಬ ಅಮೆರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆಗಲೇ ಮದುವೆಯಾಗಿ ವ್ಯವಹಾರ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿರುತ್ತ ಬದುಕಿನ ನಡುಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೂ ಬರಲಾಗದೆ ತೊಳಲಾಡುವ ಈತ ಆ ವೇಳೆಗೆ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದ, ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ. ಅಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಹುಡುಗಿ ಒಂದೋ ನೀನು ತನ್ನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗು, ಇಲ್ಲವೇ ತನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು. ತಾನಂತೂ ಮದುವೆಯ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರಲೇ ಬೇಕಿದೆ ಎನ್ನತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಹುಡುಗ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಗೊತ್ತುಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಇನ್ನೂ ಇನ್ನೂ ಮದುವೆಗೆ ಸಬೂಬು ಹೇಳುತ್ತ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ, ನೀನು ಬೇಗನೆ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಾ ಎಂದು ಗಡುವು ಕೊಟ್ಟರೂ ಈತನ ತೊಳಲಾಟ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಗಾಢವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಆಕೆ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಲಾರಳು ತನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಂಬ ಆಳದ ಆಸೆ ಎರಡೂ ಸುಳ್ಳೆನ್ನುವಂತೆ ಆಕೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಮುಂದೆ ಅವಳ ಮದುವೆ ಕೂಡ ನಡೆದು ಹೋದ ಸುದ್ದಿ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಅವಳನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ "ಸಭ್ಯ - ನಾಗರಿಕ" ಪ್ರಯತ್ನಗಳೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತವೆ. ಅವಳು ಈತ ಕೊಡಿಸಿದ ಮನೆಯನ್ನೂ ಮಾರಿ ಅದೃಶ್ಯಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೂ ಹುಡುಕಿ ತೆಗೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದ್ದೇ ಆದಲ್ಲಿ ತಾನು ಏನೇನು ಮಾತು ಕೇಳಬೇಕದೀತು ಎಂಬ ಅರಿವಿರುವುದರಿಂದ ಆ ಭಯದಿಂದಲೂ ತಾನು ಸುಮ್ಮನುಳಿಯುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ.

ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಈತ ಧ್ವನಿ ಬದಲಿಸಿ ಆಕೆಯ ತಾಯಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ತನ್ನಾಕೆ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮಗಳು ಸ್ನೇಹಿತರು, ತನ್ನಾಕೆ ಈಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ನಿಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ಕಾಣಬೇಕೆಂದು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ಆಕೆ ಸಿಗಬಹುದೇ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗಲಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಆಕೆಯ ಮದುವೆ, ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಂಡ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಳ್ಳು, ಕಟ್ಟುಕಥೆ. ಆಕೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್‌ನಿಂದ ಎಂದೋ ಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ಇದು ಸತ್ಯ. "ನನ್ನ ಮಗಳೆ! ಅಯ್ಯೊ, ಅವಳೇ ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾಗಿಬಿಟ್ಟಳಲ್ಲ!" ಎಂದು ಬಿಕ್ಕುವ ತಾಯಿಯ ಉತ್ತರವಷ್ಟೇ ಅವನಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಆಕೆ ಒಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದಳು, ತೀರ ಅಪರೂಪದ ಹುಡುಗಿ, ಜಾಣೆ, ಪ್ರಬುದ್ಧೆ, ಪ್ರೇಮಮಯಿ, ತನಗಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಬಯಸದ ತ್ಯಾಗಶೀಲೆ; ಆದರೆ ಅಂಥವಳನ್ನು ಅವಳು ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ತಾನು ಹೇಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತೋ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋದೆ. ಯಾರೂ ಮಾಡಬಾರದ ತಪ್ಪದು. ನಾವು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಯಾವಾಗ, ಹೇಗೆ, ಗೌರವಿಸಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೋ ಬೇಕೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ವಿಫಲರಾಗಬಾರದು, ಇದನ್ನು ನಿನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಮರೆಯಬೇಡ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ.

ಇಷ್ಟು ಹೇಳುತ್ತ, ಅವಳಿದ್ದಾಳೆಂದೇ ತಿಳಿದು ಅವಳಿಗೇ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆಂದು ಕೊಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದ ಒಂದು ಜೊತೆ ಅತ್ಯಂತ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಪರ್ಲ್ ಇಯರ್‌ರಿಂಗನ್ನು ಕೆಮಾಲ್‌ಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ಇದಿನ್ನು ನನ್ನ ಬಳಿ ಇರುವುದೇ ಅಪಾಯ. ಈ ವಿಚಾರಗಳೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ತಾಯಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ನೀನಿದನ್ನು ಸಿಬಿಲ್‌ಗೆ ಕೊಡು. ಅವಳಿದನ್ನು ಸದಾ ತೊಡಲಿ. ಆಗ ನಿನಗೆ ಸದಾ ನನ್ನ ನೆನಪೂ, ನನ್ನ ಹಿತವಚನದ ನೆನಪೂ ಆಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆಗ ನೀನು ನನ್ನಂತೆ ಸಿಬಿಲ್‌ಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಸ್ಥಾನ, ಮಾನ, ಪ್ರೀತಿ, ಮಹತ್ವ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ವಂಚನೆಯಾಗದ ಹಾಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಒಂದು ನಿಟ್ಟಿನಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಮಂಜಸವಾಗಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ನಿಟ್ಟಿನಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಅತ್ಯಂತ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿ ಕೆಮಾಲ್ ಈ ಇಯರ್ ರಿಂಗ್ಸ್‌ನ ಬಾಕ್ಸನ್ನು ಫುಸನ್‌ಗೆ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಜಾಗ್ರತೆಯಾಗಿ ತೆರೆದು ನೋಡುವ ಫುಸನ್ ಹೇಳುವ ಮೊದಲ ಮತ್ತು ಅದೇ ಕೊನೆಯದೆಂಬಂಥ ಮಾತು, " ಇದು ನನ್ನ ಇಯರ್ ರಿಂಗ್ಸ್ ಅಲ್ಲ, ಇದು ನನಗೆ ಬೇಡ!"

ಇದಿಷ್ಟೂ ತುಂಬ ಗಹನವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರೆದುಕೊಂಡ ಎಲ್ಲ ತುಂಡುಗಳೂ ಮುಖ್ಯವಾದುವೇ. ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳದೇ ಇರುವ ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳು ಇವೆ. ಬಹುಷಃ ಕೆಮಾಲ್‌ನ ತಾಯಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಚಾರಗಳು, ಇರಲಿ. ಅಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಇದು ಸರಳವಾದ episode ಅಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿ ಫುಸನ್ ಕೆಮಾಲನ ಬದ್ಧತೆ, ತನ್ನ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಬಂಧದ ವ್ಯಾಖ್ಯೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಬಯಸಿ ಮುಂದೇನು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಮಾಲ್ ಬಾಯಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಮುತ್ತಿನ ಬೆಂಡೋಲೆಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ತನ್ನವೇ ಬೆಂಡೋಲೆಗಳನ್ನು, ಅವುಗಳ ಜೊತೆ ತನಗಿರುವ ಬೆಸುಗೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಅದನ್ನು ಅರಸಿ ತರಬಲ್ಲ ಗಂಡಿನ ಪ್ರೀತಿ ಬೇಕಾಗಿದೆ ಅವಳಿಗೆ. ಈ ಮೂರೂ ತುಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು victimise ಆಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಸುಖಕ್ಕೆ ಬೇಕು, ಬದ್ಧತೆಗೆ ಬೇಡ. ಆದರೂ ಅದರ ಹೆಸರು ವ್ಯಭಿಚಾರವಲ್ಲ, ಪ್ರೇಮ.

ಬೇಲ್ಕಿಯ ಕಥೆ, ಕೆಮಾಲ್‌ನ ಅಪ್ಪನ ಕಥೆ, ಕೆಮಾಲ್ ಮತ್ತು ಫುಸನ್ ಕಥೆ ಮೂರರಲ್ಲೂ ಸಮಾನವಾದದ್ದೇನೋ ಇದೆ ಎಂಬುದರಾಚೆ ಇದು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಸತ್ಯ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಸತ್ಯವಲ್ಲದ್ದು ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲದ್ದು, ಸುಳ್ಳು ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆಗಳು ಸತ್ಯ ಕೂಡ ಆಗಿರಬಹುದಾದ್ದು ಎಲ್ಲ ನಮ್ಮನ್ನು ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಹಳಷ್ಟು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಅವು ನಿಜವೂ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ವಾಸ್ತವವೂ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವ ಮತ್ತು ಸತ್ಯ ಎಂದು ನಾವೇ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವಷ್ಟೆ.

The Museum of Innocence ನ ಮೊದಲ ತೊಂಭತ್ತು ಪುಟಗಳ ಓದನ್ನಷ್ಟೇ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿರುವುದು. ಐದುನೂರ ಮುವ್ವತ್ತು ಪುಟಗಳ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವುದಿದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ