Thursday, September 27, 2012

ಒಂದು ಕೃತಿಯನ್ನು ಅರಿಯುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದುವುದೇ.

ಕವಿತೆಗಳ ಮೂಲಕ ನೀವು ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಸುರುಮಾಡಿದವರು. ಮೊತ್ತ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಬರೆಯಬೇಕು ಅಂತ ನಿಮಗೆ ಯಾವಾಗನ್ನಿಸಿತು ಮತ್ತು ಯಾಕೆ? ಆನಂತರದಲ್ಲಿ ನೀವು ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನ, ಕತೆಗಳನ್ನ ಬರೆದಿದ್ದೀರಿ. ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಕಾವ್ಯದ ಅನುಸಂಧಾನ ಗದ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕವನ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ?

ನನಗೆ ನೆನಪಿರೋ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಬರೆಯೋದು ಮತ್ತು ಅಂಥ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂಥರಾ ಮೋಹ ಇತ್ತು. ಹೊಸಾ ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಬರೋ ಪರಿಮಳ, ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನ ಬದುಕು, ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ವಿವರಗಳು, ಬರವಣಿಗೆ ಜೊತೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಸ್ತುಗಳು, ಹೀಗೆ. ನನಗೆ ಗೊಂಬೆಗಳಿಗಿಂತ ಪೆನ್ನು, ನೋಟ್ಬುಕ್ಕು ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟವಾಗ್ತಿತ್ತು. ನಾನೇನೋ ಒಬ್ಬ ಜೀನಿಯಸ್ ಅಂತಾನೊ, ಎಲ್ಲಾ ಖಾಲಿ ಪುಟಗಳನ್ನೂ ಬರೆದು ತುಂಬಿಸಿಬಿಡ್ತೇನೋ ಅಂತೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ನನಗೇನೋ ಸಮಾಧಾನ ಇತ್ತು, ಖುಶಿ ಇತ್ತು ಅಷ್ಟೆ. ಹಾಗೆ ನನಗೆ ಕವನ ಬರೆಯೋದು ಅಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಈ ಒಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿನೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಹೆಚ್ಚಿನ ಹೊಸ ಬರಹಗಾರರ ಹಾಗೆ ನಾನೂ ಕವನಗಳಿಂದ ಬರವಣಿಗೇನ ಸುರು ಮಾಡಿದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಹದಿಹರಯದ ದಿನಗಳನ್ನು ಶಿಲ್ಲಾಂಗಿನ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ನಲ್ಲಿ ಕಳೆದೆ. ನನ್ನ ತಂದೆಯವ್ರು ಯೂನಿವರ್ಸಿಟೀಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆಗಿದ್ರು. ನನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಇದ್ದ ಅನೇಕ ಶಿಕ್ಷಕರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಎಲ್ಲ ಕವನ ಬರೀತಾ ಇದ್ರು. ಕವನದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆರಂಭಿಕ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನ ಬಹುಷಃ ನಾನು ಆಗಲೇ ಕಂಡುಕೊಂಡಿರಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಆನಂತರದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗಿ ಕತೆ-ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮಿಲನ್ ಕುಂದೇರಾನ ಒಂದು ಪ್ರಬಂಧ ಓದಿದಾಗ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಅವನು ಹೆಗೆಲ್ನ್ನ ಕೋಟ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳ್ತಾನೆ, ಒಂದು ಕವನದ ಭಾವ ಏನಿದೆ ಅದೇ ಆ ಕವಿ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ ಅಂತ. ಅದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ನಿಲುವು, ಸ್ವ-ಭಾವದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ. ಯಾವಾಗ ನಮಗೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನ ಮೀರಿದ್ದು, ಸ್ವಂತದ್ದನ್ನು ಮೀರಿದ್ದು ಇದೆ ಅನ್ನುವ ಅರಿವಾಗುತ್ತೋ ಆಗ ನಾವು ಕಾದಂಬರಿಯ ಮನೋಭಾವದತ್ತ ಹೊರಳುತ್ತೇವೆ, "ಕಾವ್ಯದ ಭಾವಜಗತ್ತಿನ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗಳಿಂದ ಕಾದಂಬರಿಕಾರನ ಜನ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ". ಹಾಗೆ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಆಗಾಗ ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲೂ ಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ಮನೋಧರ್ಮದ ನೆಲೆಯಿಂದ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಆಗಲೇ ದಾಟಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಆಧುನಿಕ ಮನುಷ್ಯ ಛಿದ್ರಗೊಂಡ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಇಡಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದೆ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನೀವೊಮ್ಮೆ ಎತ್ತಿದ್ದಿರಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರಿಸುತ್ತೀರಾ?

ದಾಸ್ತಾವಸ್ಕಿಯ Crime and Punishment ನಿಂದ ತೊಡಗಿ ವಿಘಟನೆ ಅನ್ನೋದು ಆಧುನಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಕೇಂದ್ರಪ್ರಜ್ಞೆಯಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಅಮಿತಾವ ಘೋಷ್ ತಮ್ಮ The March of the Novel Through Histroy -The Testimony of My Grandfather's Bookcase" ಪ್ರಬಂಧದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿವರಿಸಿರೋ ಹಾಗೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಚರಿತ್ರೆಯೇ ವಿಘಟನೆಯಿಂದ ಸುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಬಿರುಕುಗಳೇ ಎಲ್ಲಾ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಧುನಿಕ ಕಾದಂಬರಿಗಳ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದರ ಜಗತ್ತನ್ನ ಅವನ ಅಥವಾ ಅವಳ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಗ್ರಹಿಕೆಗಳೇ ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ.

ಕಳೆದ ಎರಡು ಅಥವಾ ಮೂರು ದಶಕಗಳ ಈಚೆಗೆ ಆಂಗ್ಲೋ ಅಮೆರಿಕನ್ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನಾಗಿದೆ ಅಂದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂದು ಘಟಕವಾಗಿ ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ನಿಲುವು ಇದೆ. ಈ ಬಗೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರಭಾವ ಹರಿ ಕುಂಜ್ರು ಮೇಲೆ ಇದ್ದಿರಬಹುದು ಅಂತ ಅವರ ಪುಸ್ತಕದ ರಿವ್ಯೂ ಮಾಡ್ತಾ ನಾನು Caravan ನಲ್ಲಿ (ನವೆಂಬರ್ 2011ರ ಸಂಚಿಕೆ) ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಅಂಥ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಸಮಕಾಲೀನ ಜಗತ್ತಿನ ರಾಜಕೀಯ, ಜನಪ್ರಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಡಿಜಿಟಲ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ವಿಜ್ಞಾನ, ಇತಿಹಾಸ, ಭೂಗೋಳ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ತುರುಕುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು, ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿತಿಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದರೆ ಒಂದು ವಿಧವಾದ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಂದುಕೊಂಡ ಹಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಕಾದಂಬರಿ ತನ್ನ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇದೆಯೆ? ಬರವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಓದು ಎರಡರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಮಟ್ಟದ ಸಾವಧಾನ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದನ ಎರಡೂ ಗುಣಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿರುವ ಕಾದಂಬರಿ ಪ್ರಕಾರ ಇವತ್ತಿನ ವೇಗದ ಮತ್ತು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ನಡುವೆ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇದೆಯೆ? ಜೀವನ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅನೂಹ್ಯ, ಅಪರಿಚಿತ, ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯೆ? ನಾನಂತೂ ನನ್ನೊಬ್ಬಳ ಸಲುವಾಗಿಯೇ ಎಂದರೂ ಸರಿ, ಕಾದಂಬರಿ ಪ್ರಕಾರವು ಈಗಲೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬರೆಯದೇ ಉಳಿದು ಹೋದ ಅಸಂಖ್ಯ ಕತೆಗಳು ತುಂಬಿರುವ ಭಾರತದಂಥ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಅದ್ಭುತವೂ ಅಪರಿಮಿತವೂ ಆದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರುವ ಒಂದು ಪ್ರಕಾರವೆಂದೇ ನಂಬುತ್ತೇನೆ.

‘ಹೊರಗಿನವರು’ ಎನ್ನುವ ಭಾವದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ನೀವು ನಿಮ್ಮ ರಿವ್ಯೂಗಳಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ. ಬೆಂಗಳೂರು ನಿಮ್ಮ ಒಳಜಗತ್ತಿಗೆ ಹೇಗೆ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನಿತ್ತಿದೆ? ನಿಮ್ಮ ಓದುಗ ಯಾರು ಅಥವಾ ನೀವು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಯಾರಿಗೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡಿದೆಯೆ?

ನಾನು ನನ್ನದೇ ನೆಲೆಯನ್ನ ಬೇರೊಬ್ಬ ‘ಹೊರಗಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ’ಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಒಂದು ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಅವಕಾಶ ಅಂತ ತಿಳಿದು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಬಲವಾದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟುಗಳಿಲ್ಲದ ನಾನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಸಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೆತ್ತವರು ದಿಲ್ಲಿಯವರಾದರೂ ನಾನು ಬೆಳೆದಿದ್ದೆಲ್ಲ ಶಿಲ್ಲಾಂಗ್ನಲ್ಲಿ. ಬಹುತೇಕ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮಾತನಾಡುವವರಾದರೂ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಜನರಿರುವ ನಗರ ಅದು. ಉದ್ಯೋಗ ನಿಮಿತ್ತ ತೊಂಭತ್ತರ ದಶಕದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿರುತ್ತ ನಾನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಬಗೆಯ ಸಾಹಿತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೆ. ಈ ನಗರದಲ್ಲಿ, ಅದರ ಹೊಸತನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಕಟ್ಟುವ, ಕೆಡಹಿ ಕಟ್ಟುವ ಬಗೆಯಲ್ಲೇ ಏನೋ ತೀರಾ ವಿಚ್ಛಿದ್ರಕವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಅದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಕವಾದದ್ದೂ ಇದೆ. ಇದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಜಾಗರೂಕತೆಯ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ನಗರವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ, ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಒಂದು ಸ್ಥಳವಾಗಿದೆ.

ಓದುಗರ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಆಧುನಿಕ ಬರಹಗಾರ ತನ್ನ ಓದುಗರನ್ನು ಯಾವುದೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿಲ್ಲ. ಬರಹಗಾರ ತನ್ನ ಓದುಗ ವಲಯದೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರವಾದ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿರುವುದು ಒಂದು ಬಗೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯಷ್ಟೇ, ಅದೇ ನಿಜವೇನಲ್ಲ. ನಾವು ಒಂದು ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಒಂದು ವಿಧದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಚಲನೆಗೆ ಹಚ್ಚುವ ವಿಧಾನವಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಓದುಗರು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇರಬಹುದು ಮತ್ತು ನಾನವರನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಓದುಗರು ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಇಲ್ಲಿದೆ ಮತ್ತು ಸದಾ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಮನುಷ್ಯನ ದುರಂತಗಳಿಗೆ ನಗರದ ದುರಂತಗಳು ಕಾರಣವೆ? ಅನೇಕ ಬರಹಗಾರರಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ತನ್ನತನವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನದೇ ಒಂದು ಶಿಲ್ಲಾಂಗ್, ಮೂಡಿಗೆರೆ, ಸಾಧನಕೇರಿ, ಹನೇಹಳ್ಳಿ, ನವಿಲೆಸರ ಅಥವಾ ಮುಂಬಯಿ ಅನಿವಾರ್ಯ ಅಗತ್ಯವಿರಬಹುದೆ?

ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರುವ ಮತ್ತು ನಗರದ ‘ಹೊಸ’ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ತೀರ ತುದಿಯಂಚಿಗೆ ನೂಕಲ್ಪಟ್ಟ ಒಬ್ಬ ತರುಣಿಯ ಪಯಣವನ್ನಾಗಿ ‘ನೇತಿನೇತಿ’ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಿತ್ತು. ಈ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಲಕ್ಷಣಗಳಿವೆ. ಒಂದು, ಮಹಾನ್ ಭೌತಿಕತೆ. ಭೌತಿಕವಾದ ವಸ್ತುಗಳ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಹಣದ ಮಹಾನ್ ಹಸಿವು. ಇನ್ನೊಂದು, ಸಹಜವಾದ ಭಾವಕೋಶವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅನುಭವ. ಬಹುಷಃ ಇದು ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ, ಯಾವುದು ಮುಖ್ಯ, ಯಾವುದು ಸರಿ ಎನ್ನುವ ವಿವೇಚನೆಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಫಲಶ್ರುತಿ. ನನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪಾತ್ರ ಸೋಫಿದಾಸ್ ಈ ಹೊಸ ವಾಸ್ತವದೊಂದಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಬೇಕಿದೆ ಮತ್ತಿದನ್ನು ಅವಳು ಬೆಂಗಳೂರಿನೊಂದಿಗೆ ಸಮೀಕರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಇಷ್ಟಪಡದ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಬೆಂಗಳೂರು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವುದಕ್ಕೆ ತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ನಗರದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ವಾಪಾಸ್ಸಾಗುವುದು ಪರಿಹಾರದಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ಪಡೆಯಲು, ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇರುವ ಆಶ್ರಯತಾಣದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ನನಗಿಷ್ಟ. ಆದರೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಿದೆ, ಇವತ್ತಿನ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಂಥಾ ಒಂದು ಆಸರೆ ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸುವ ಸ್ಥಳವಾದರೂ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯ ಸ್ಥಳವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ನಿಮ್ಮ ಕತೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರಗಳ ಆಳದ ಸಂತಾಪಗಳು ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಮುಗಿಯುವಂಥವಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು ಕೊನೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಬದುಕಿನ ಕಠಿಣವಾದ ಹಾದಿಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಪದೇಪದೇ ಶೋಧಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತೀರಾ?

ಹೌದು, ಬದಲಾವಣೆಯ ಅಗತ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಷಣ್ಣತೆ ನನ್ನ ಕೃತಿಗಳ ಸ್ಥಾಯೀಭಾವವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುವುದು ನಿಜ. ಜಗತ್ತಿನ ಕುರಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳ ಆಳಕ್ಕಿಳಿಯುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ. ನನ್ನ ಕತೆಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಥವಾ ಕೌಟುಂಬಿಕ ನೆಲೆಗಿಂತ ಮೊತ್ತ ಮೊದಲಿಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನೇ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿವೆ. ಮನಶ್ಶಾಸ್ತ್ರ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳತೋಟಿಗಳು, ಮನುಷ್ಯನ ಆಳದ ಸಂಘರ್ಷ, ಆತ್ಮಾನುಸಂಧಾನದ ಶೋಧ ನನ್ನನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯ ಹೇಗೆ ತನ್ನೊಳಗೇ ತಾನು ಗುದ್ದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ, ಕಾಲಾನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾನೆ, ಹೇಗೆ ಸಮಯ-ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಕುತೂಹಲಕರವೆನಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಕತೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನೀವು ಹೇಳಿದ ‘ಬದುಕಿನ ಕಠಿಣವಾದ ಹಾದಿ’ಯ ಕುರಿತೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ. ದೇವರು, ಸಮಾಜ ಅಥವಾ ಕುಟುಂಬದ ಮೇಲಿನ ಅವಲಂಬನೆಯಿಲ್ಲದೇ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅರಿಯುವ ಮತ್ತು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾದಿಯಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಠಿಣವಾದದ್ದೇ ಹೌದು.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಮಾತು, ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಒಂದು ತಾತ್ವಿಕತೆಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ, ನಾನು ಒಂದು ಪಾತ್ರದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಬರೆಯತೊಡಗುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಕತೆ ಬರೆಯುವಾಗ ನನ್ನೆದುರಿಗೆ ಅದಷ್ಟೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ನೀವು ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನ ಒಂದು ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವಾಗ ಆತನ ಹಿಂದಿನ ಕೃತಿಗಳು, ಆ ಕೃತಿಯ ಸಮಕಾಲೀನ ಇತರ ಕೃತಿಗಳು, ಅವುಗಳ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂದರ್ಭ ಹೀಗೆ ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೆಯುತ್ತೀರಿ, ಸರಿಸುಮಾರು ಒಂದು ಸಂಶೋಧನಾ ಪ್ರಬಂಧದ ಹಾಗಿರುತ್ತದೆ ಅದು. ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರಿ?

ಒಂದು ಕೃತಿಯನ್ನು ಅರಿಯುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದುವುದೇ. ಒಳ್ಳೆಯ ಒಳನೋಟ ದಕ್ಕುವುದು ಪರಸ್ಪರ ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ. ನಾನು ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಓದುವ ಸುಖವೇನಿದೆ, ಒಂಥರಾ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದ ಹಾಗೆ, ಏಕಮುಖಿ ಸ್ವಗತದಂತಲ್ಲ, ಅದೇ ಬಗೆಯ ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನು ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ನಾವು ಸುಮಾರು ನೂರೈವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೂ ನಮಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕತೆ-ಕಾದಂಬರಿಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರ್ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ವೈರುಧ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

ಅರವಿಂದ ಕೃಷ್ಣ ಮಹರೋತ್ರರು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡ್ತಾ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಖಾಲೀ ಸ್ಲೇಟಿನ ಜೊತೆ ಸುರು ಮಾಡ್ತೇವೆ ಮತ್ತೆ ಹಾಗಾಗಿ ನಾವೆಲ್ರೂ ಅದೇ ಹೊಂಡಕ್ಕೆ ಬೀಳ್ತೇವೆ, ಮರೆಗುಳಿತನದ ಹೊಂಡ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರು. ನೀವು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಇದನ್ನ Caravan ಪತ್ರಿಕೆಯ ನವೆಂಬರ್ 2010ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೋಟ್ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ ಮತ್ತೆ ನಾನೂ ಅದನ್ನ ಒಪ್ತೀನಿ. ಇವತ್ತೀಗ ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಬರಹಗಾರನ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಘನತೆ, ಅವನ ಕೃತಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಇಂಥ ಸಂಗತಿಯತ್ತಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗೂ ಇನ್ನೊಂದು ಕೃತಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಸಂಬಂಧವೇನಿದೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು. ಆ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಮಾತನಾಡುವುದೇ ಅಪರೂಪವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಯಾಕೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಅದರತ್ತ ಒಂದು ಬಗೆಯ ವಿಸ್ಮೃತಿಯಿದೆ.

ಇಂದಿನ ಓದುಗರು, ಪ್ರಕಟನೆ ಮತ್ತು ವಿಮರ್ಶೆ - ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನನಿಸುತ್ತದೆ?

2006ರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಕಟವಾಗುವಾಗಲೇ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಂದು ಹೊಸ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವುದು, ಬ್ಲಾಗುಗಳು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗುವುದು, ಫೇಸ್ಬುಕ್ನ ಉಗಮ ಮುಂತಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಕತಾಳೀಯವೆಂಬಂತೆ ನಡೆದವು. ನಾನೂ ನನ್ನ ಬೇರೆಬೇರೆ ಕೃತಿಗಳಿಂದ ದೇಶದ ಅನೇಕಕಡೆ ಹಲವಾರು ಕೃತಿವಾಚನ ನಡೆಸಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗೆ ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಓದುಗರ ತತ್ಕ್ಷಣದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ-ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದನ ನೇರವಾಗಿಯೂ ಮತ್ತು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಮೂಲಕ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿಯೂ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ಓದುವ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ಮತ್ತು ಚರ್ಚಿಸುವ ಒಂದು ಉತ್ಸಾಹ, ಒಳನೋಟ ಎಲ್ಲ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಮುಗ್ಧಳನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ, ಅಚ್ಚರಿಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಮಯ ಮತ್ತು ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳೋ ಅಸಂಖ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮಂಥ ಕೆಲವರು ಇನ್ನೂ ಕೂಡ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ್ದೆನ್ನಿಸುವ ಈ ಕತೆ-ಕಾದಂಬರಿ-ಕವನಗಳನ್ನು ಓದುವುದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತೇವಲ್ಲ, ಅದು ನನಗೆ ತುಂಬ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ.

ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ನಾಲ್ಕೂ ಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ನಾನು ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿಯಂತಲೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಆದರೆ ಪದೇಪದೇ ನನಗೆ ಅನಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಮರ್ಶಕರಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸರಿಯಾದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕು ಬರೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಜಗತ್ತನ್ನು ಅವನ ಅಥವಾ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಾಣುವುದು ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ಒಂದು ಶತಮಾನದಷ್ಟು ಹಳೆಯ ಐಡಿಯಾ. ಆದರೆ ಅದು ಈಗಲೂ ಕೆಲವು ವಿಮರ್ಶಕರಿಗೆ ಹೊಸದೇ ಒಂದು ಐಡಿಯಾ ಆಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ.

ದಿನಕ್ಕೆ ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದಿದ್ದಿರಿ ಒಮ್ಮೆ. ಈ ಶಿಸ್ತು ಬಹಳ ತ್ಯಾಗ ಬಯಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕಷ್ಟದ್ದು ಕೂಡಾ. ನಮ್ಮ ಯುವ ಜನಾಂಗದ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ ಇದನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಅಂತ ಸಲಹೆ ಕೊಡುತ್ತೀರಾ?

ಯುವ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಸಲಹೆ ಏನು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಆಗಾಗ ಕೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳಬಹುದ್ದಾದ್ದಿಷ್ಟೇ - ಬರೆಯಿರಿ. ಈ ಬರೆಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಬರಹಗಾರನಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಲು ತಯಾರುಮಾಡುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಪಡೆಯುವುದಲ್ಲ ಎಂದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಹಾಳೆಯೊಂದಿಗಿನ ನಿಮ್ಮ ಮುಖಾಮುಖಿ - ಅದು ನಿಮಗೆ ನೀವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ, ಅದು ಜೀವನಪರ್ಯಂತ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ನೀವದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಕೊಡುತ್ತೀರೋ ಅಷ್ಟಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಬಹುಷಃ ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿನ ತ್ಯಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಅಗತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ, ನಿಜ. ಆದರೆ ಆಯ್ಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಮ್ಮದೇ. ಏನೇನೋ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಮಂದಿಯ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡವಿರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಕತೆ-ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಯಾರನ್ನೂ ಬಲವಂತ ಮಾಡುತ್ತಾರನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ! ನಾನು ನನ್ನ ಈ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು ಸದಾ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನಾದರೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತೇನೆಂದಲ್ಲ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಶಾಶ್ವತ ತೊಡಕಾಗಿದೆ.

ನೀವು ಕಾದಂಬರಿ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ, ನಿಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಯ ಕ್ರಮ ಯಾವುದು

ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾದ ಯೋಜನೆ, ಪ್ಲಾನಿಂಗ್ ಬಹಳಷ್ಟು ಇರುತ್ತೆ. ಅದು ಎಷ್ಟೆಂದರೆ ಕಾದಂಬರಿಯಷ್ಟೇ ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿರುತ್ತೆ. ಈಚೆಗಿನ ಒಂದು ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲೂ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೆ, ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯೋದು ಅಂದ್ರೆ ಒಂದು ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಕಟ್ಟಿದ ಹಾಗೆ ಅಂತ. ಎಲ್ಲಾ ಭಾಗಗಳೂ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗಬೇಕು. ಯಾವುದೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ ಕೂಡಾ ಏನೂ ಉಪಯೋಗಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ನೆ ಹಾಗೇ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನಿಮ್ಮ ಒಂದು ಭಾಗ ಒಬ್ಬ ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಟ್ ತರ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಿರಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಈ ತರದ ಶಿಲ್ಪ ಅಥವಾ ಆಕೃತಿಗೆ ಗಮನ ಕೊಡೋದಿದ್ಯಲ್ಲ, ನನಗಿಷ್ಟವಾದದ್ದು. ಆದ್ರೆ, ಕತೆಯ ಬಹಳಷ್ಟು ತಿರುವುಗಳು, ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಬದಲಾವಣೆ ಎಲ್ಲ ಬರೇ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾದ ಯೋಜನೆಯ ಫಲವಾಗಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಸುಪ್ತಮನಸ್ಸು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಅಥವಾ ಅಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾದ ಬರವಣಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಕುತೂಹಲವಿದೆ. ಒಂದು ಪಾತ್ರವನ್ನೇನೋ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆಮೇಲೆ ಅವಳ ಕತೆಯನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೊಯ್ಯಲು ನಾನು ಒಂದೆಡೆ ಕೂತು ಅವಳಿಗೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಎನ್ನೋದನ್ನೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಸುಪ್ತಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಏನೋ ಒಂದು ಪ್ಲಾನ್ ಇರುತ್ತದೇನೊ, ಅದು ನಾನು ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಹೋದಂತೆಲ್ಲ ನನಗೇ ತಿಳಿಯದ ಹಾಗೆ ತನ್ನ ಕೈವಾಡ ನಡೆಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳುವಾಗ ಅಥವಾ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೇನು ಮಲಗುವಾಗ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅದೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಂಥ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ ಯೋಚನೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಮಿಡಿತಗಳನ್ನು ಕೂಡಾ ನಾವು ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕಲ್ಪನೆ ಎಂಬುದು ವಿಚಿತ್ರ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬರಹಗಾರ ಅದಕ್ಕೆ ಸದಾ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.


(ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪುರವಣಿಗಾಗಿ ನಡೆಸಿದ ಈ ಸಂದರ್ಶನದ ಆಯ್ದ ಭಾಗಗಳು ಆಗಸ್ಟ್ 5ರ ಪುರವಣಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದು ಪೂರ್ಣಪಠ್ಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಲು ಅನುಮತಿಯಿತ್ತ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಸಂಪಾದಕೀಯ ಬಳಗಕ್ಕೂ, ಅಂಜುಂಹಸನ್ ಅವರಿಗೂ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು.)

No comments: