Monday, September 23, 2013

ನಿಜ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ನಿಜದ ನಡುವೆ

ಜೆ.ಎಂ.ಕೂಟ್ಜೆಯ ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿ ‘ದ ಚೈಲ್ಡ್‌ಹುಡ್ ಆಫ್ ಜೀಸಸ್’ ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಗಗಳಿಂದ ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ತಾಯಿಯಿಂದ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಬೇರೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟ ಒಂದು ಕೂಸನ್ನು ಮರಳಿ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ಸೇರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ನಿರಾಶ್ರಿತನೊಬ್ಬನ ಪಾಡು ಇಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಸರಳವಾಗಿ ಕಾದಂಬರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬಹುದಾದ ಮಾತು. ಆದರೆ ಈ ಸರಳತೆ ಮತ್ತು ಅದು ಕೆದಕುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಅನುಮಾನಿಸುವ ಆಳವೇ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ತಾಂತ್ರಿಕ ಗುಟ್ಟು ಮತ್ತು ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸುವ ಮಾತು.

ಮೊದಲಿಗೆ ಜೀಸಸ್ ಹೆಸರು ಕಾದಂಬರಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಇದು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮತದ ಬಗ್ಗೆ ಅಥವಾ ಜೀಸಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೇಳುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬಂಥ ಕುತೂಹಲ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದಂತೆ ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಜೀಸಸ್ ಅಥವಾ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನಿಟಿಯ ಕುರಿತ ಕತೆಯಾಗಲಿ, ಚರ್ಚೆಯಾಗಲೀ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದರಿಂದಲೇ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೌತುಕ, ಚರ್ಚೆ.

ಕೂಟ್ಜೆಯ ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದರೆ ಅದೊಂದು ಬಗೆಯ ಮನಶ್ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ವ್ಯಾಯಾಮ ಕೂಡ. ಸೀಮಿತ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕೂಟ್ಜೆ ಕೂಡ ತನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಾತ್ವಿಕ ನಿಲುವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತ, ಅದರ ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುತ್ತ, ಅದನ್ನು ಹಲವು ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಎಂಬಂತೆ ಅದನ್ನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ 'ಸ್ಥಿತಿ'ಯ ಪಾತ್ರಗಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಶೋಧಿಸುತ್ತ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಕೂಟ್ಜೆ ತನ್ನದಾದ ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಗೆ ಈ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ, ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನೇ ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತ ಅದು ವಿಧಿಸುವ ಮಿತಿಗಳಿಂದ ತಾನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಓದುಗರು ಮುಕ್ತರಾಗುವತ್ತ ಸಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದೇ. ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಬಗೆಯ ನಡೆ ಇದೆ ಮತ್ತು ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಕೆಲವರು ಇದು ನಮ್ಮನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ತಲುಪಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಕಾದಂಬರಿಯ ಕಥಾನಕ ಮತ್ತು ವಿವರಗಳು, ಮಾತುಕತೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಎದ್ದು ಕಾಣುವ ಸರಳತೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಸರಿ, ನೀವು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಇದಂಇತ್ಥಂ ಎಂಬ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಬಹುಷಃ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಆದರೆ ಅದು ಈ ಕಾದಂಬರಿ ರಚನೆಯ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ನಾವು ತಪ್ಪಿಬೀಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ ದ ಅಬ್ಸರ್ವರ್ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಬೆಂಜಮಿನ್ ಮಾರ್ಕೊವಿಟ್ಸ್ ಸ್ವತಃ ಯೀನಸ್ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ತಾಯಿಯಲ್ಲ, ಮಗುವನ್ನು ಅತಿಮುದ್ದು ಮಾಡಿ ಕೆಡಿಸುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬರ್ಥದ, ತಾವೇ ತೀರ್ಮಾನ ಕೊಡುವಂಥ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವತಃ ಕಾದಂಬರಿಕಾರನಿರಲಿ, ಕಾದಂಬರಿಯೊಳಗಿನ ಪಾತ್ರವೇ ಯೀನಸ್ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ನಾವು ನೋಡಬೇಕಾದ/ನೋಡಬಹುದಾದ ಬೇರೊಂದು ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ಸಾಧ್ಯತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಯಾವುದೇ ತೀರ್ಮಾನಗಳನ್ನು ನಮ್ಮೆದುರು ಇಡುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಒಟ್ಟು ಕಾದಂಬರಿಯ ಕುರಿತು ಅಂತಿಮವೆನ್ನಬಹುದಾದ ಮಾತುಗಳಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ, ಬದಲಿಗೆ ಒಂದು ಸೀಮಿತ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಮಾತು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಓದುಗ ತನ್ನದೇ ನೆಲೆಯಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸತ್ಯದತ್ತ ಇದೊಂದು ಪ್ರಯಾಣವಾಗಿದೆ.

ನಿರ್ದಿಷ್ಟ 'ಸ್ಥಿತಿ'ಯ ಪಾತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಇದಂತೂ ಕೂಟ್ಜೆಯ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ. Disgrace, Summertime, Slowman, Dairy of a Bad year ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಣುವುದು ಒಬ್ಬ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಭಾವದ ಎಂದೆನ್ನಿಸುವ, ವಯಸ್ಸಾದವನಂತೆ ವರ್ತಿಸುವ, 45-50ರ ನಡುವಿನ ಯಾವ ವಯಸ್ಸಿನವನೂ ಆಗಿರಬಹುದಾದ ಮತ್ತು ಸದಾ 60-70ರ ನಡುವಿನ ಯಾವ ವಯಸ್ಸಿಗೂ ಸೇರಬಹುದಾದವನಂತೆಯೇ ವರ್ತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು.

ಹಾಗೆಯೇ ಕೂಟ್ಜೆಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾದಂಬರಿಗಳ ಕೇಂದ್ರ ಪಾತ್ರ ಒಂದು ಬಗೆಯ Outsider ಪಾತ್ರ. ಅವನು ಎಲ್ಲರಂತಿದ್ದೂ ಎಲ್ಲರೊಳಗೊಂದಾಗಲಾರ. ನಿಮ್ಮೊಡನಿದ್ದೂ ನಿಮ್ಮಂಥವನಲ್ಲ. ಅದು ದೇಶ, ಕಾಲ ಮತ್ತು ಭಾಷೆಯ ಮೂಲಕ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಂಥ ಭಿನ್ನತೆಯೇ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಕಾರಣ ಅವನೊಬ್ಬ 'ಅನ್ಯ'ನಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಬಲ್ಲಂಥ ಪಾತ್ರಗಳೇ ನಮಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ. The Childhood of Jesus ನಲ್ಲಂತೂ ದೇಶ-ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಎಲ್ಲ ನಿಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ ಅವನೊಬ್ಬ ಅನ್ಯ. ಈತ ಪ್ರಬುದ್ಧ, ಮುಕ್ತ ವಿಚಾರಧಾರೆಯುಳ್ಳವ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶಾಕಿಂಗ್ ಆದ ಫಿಲಾಸಫಿಯನ್ನು ಮುಖಕ್ಕೆ ಹಿಡಿಯುವವ, ಸ್ತ್ರೀಸಂಗಾಸಕ್ತ, ಒಬ್ಬಂಟಿ ಮತ್ತು ಏಕಾಂತಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಹೊಸ ಸಂಬಂಧಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿ.
ಫಿಲಾಸಫಿ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಸೈಮನ್ ಹೇಳುವ ಮಾತು ಕೇಳಿ, "The kind that shakes one. That changes one's life." ಹೀಗಾಗಿ ಈ ವಯೋವೃದ್ಧನಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಡುವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನುಭವದ ಭಾರಕ್ಕೆ ಬಳಲಿ ವಯಸ್ಸಾದವನಂತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಂಗಕ್ಕೆ, ಲೈಂಗಿಕತೆಗೆ ಹಾತೊರೆಯುವುದು ನಮಗೆ ರೂಪಕದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರೆ ಅದು ಕೊಡುವ ಅರ್ಥವೇ ಬೇರೆ, ದೈಹಿಕ ತೆವಲು ಎನಿಸಿದರೆ ಕೊಡುವ ಅರ್ಥವೇ ಬೇರೆ. ಈ ಎರಡರ ನಡುವಿನದು ಈ ಹಸಿವು.
The Childhood of Jesus ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲೂ ಈ ಕುರಿತ ಚರ್ಚೆಯಿದೆ. ಹೆಣ್ಣು-ಗಂಡು, ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು, ಸಂಬಂಧ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ. ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಪಕ್ವಗೊಳ್ಳುವುದು ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ, ಸಾಂಗತ್ಯ, ಸಾಮೀಪ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಣ್ಣು-ಗಂಡಿನ ಸಂಸರ್ಗದಿಂದಲೂ ಎಂಬುದು ಬರೇ ನಾವಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ನಮಗನಿಸುವ ನಿಜವೇ ಅಥವಾ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಜವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅನಾ ಮತ್ತು ಎಲೆನಾ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು, ಅದಕ್ಕೆ ಅವರವರು ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುವ ಉತ್ತರಗಳ ಹಿಂದಿನ ನಿಲುವು ಮತ್ತು ತಾತ್ವಿಕತೆಯನ್ನು ನಿಕಷಕ್ಕೊಡ್ಡುತ್ತಾರೆ.

ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯ boiling point ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದಾದ ಕೇಂದ್ರವೊಂದು ಇರುವುದಾದರೆ ಅದು ಇದೇ, ಬರೇ ನಿಜವೇ ಅಥವಾ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಜವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭದಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದ ನಾವು ಪ್ರಜ್ಞೆ ವಿಕಾಸಗೊಂಡಂತೆಲ್ಲ ಯಾರು ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ, ಯಾರು ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಎಂಬಲ್ಲಿಂದಲೇ ತೊಡಗಿ, ತಂಗಿ, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ಇತರ ಸಂಬಂಧಿಕರು, ದೇವರು, ಪದ್ಧತಿ, ಸಂಪ್ರದಾಯ, ರೀತಿ-ನೀತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು 'ನಂಬುತ್ತ', ಒಪ್ಪಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತ, ಆಚರಿಸುತ್ತ ಬಂದಿರುವುದೇ ಹೊರತು ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಜವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆದುರು ನಿಂತಿದ್ದು ಕಡಿಮೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬೋಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ತಾಯಿಯಿಂದ ಬೇರೆಯಾದ ಒಂದು ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷದ ಮಗು ಅಲ್ಲಿಯೇ ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಾದರೂ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಕಾಗದವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕಾದಂಬರಿಯ ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರ ಸೈಮನ್ ಕೈ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಈ ಮಗುವಿಗಾಗಲೀ, ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಅದರ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ಸೈಮನ್‌ಗಾಗಲೀ ಅದರ 'ನಿಜವಾದ' ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಯಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಮತ್ತೆ ಮಗುವನ್ನು ಅದರ ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಸೇರಿಸುವ ವಿಶ್ವಾಸ ಸೈಮನ್‌ನದು.

ಈಗ ಕೇಳಿ, ಈ ಮಗು ಮತ್ತು ಸ್ವತಃ ಸೈಮನ್ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಸೇರಲು ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದವರು, ನಿಜಕ್ಕೂ ಹಿಂದು-ಮುಂದಿಲ್ಲದ ಅನಾಥರು. ಇವರು ತಲುಪಿದ ಶಿಬಿರ ಮತ್ತು ತದನಂತರ ಬದುಕು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಊರು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಊರು. ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಇದು ಇವರು ಸತ್ತು, ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ ತಾಣದ ರೂಪಕವೆಂಬಂತೆ ಗ್ರಹಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಅವಕಾಶವನ್ನು ತೆರೆದೇ ಇಡುವಂಥ ಊರು. ಇಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಹಣಕೊಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆಹಾರ ಕೂಡ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪುಕ್ಕಟೆ ಮತ್ತು ತೀರಾ ನಿಕೃಷ್ಟ ಮೌಲ್ಯಕ್ಕೆ ಲಭ್ಯ. ಜನ ತೀರಾ ಒಳ್ಳೆಯವರು. ಮಾಂಸ ಕೂಡ ತಿನ್ನದವರು.

ಕ್ರಿಸ್ತನಂತೆಯೇ ಬ್ರೆಡ್ ಮತ್ತು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತರಾಗುವ, ಜಿಹ್ವಾ ಚಪಲವಿಲ್ಲದ ಮಂದಿ. ಜಿಹ್ವಾ ಚಪಲವೇಕೆ, ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಚಪಲವೂ ಇಲ್ಲವೆನ್ನಬಹುದು! ಸೈಮನ್ ಒಮ್ಮೆ ಕೆರಳಿ ಗೊಣಗುತ್ತಾನೆ, "It is bloodless. Everyone I meet is so decent, so kindly, so well intentioned. No one swears or gets angry. No one gets drunk.... How can that be, humanly speaking? Are you lying, even to yourselves?"

ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಸದ್ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ಸದಾಶಯ. ಆದರೆ ಸಂವೇದನೆಯಿಲ್ಲ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ದೈಹಿಕ ಸಂಬಂಧ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ನಿಕಟಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಅದು ದೇಹಭಾಷೆಯಾಗಿ ಎರಡು ಜೀವಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನೇರ ಸಂವಹನವನ್ನೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಸೈಮನ್ ಹೇಳತೊಡಗಿದರೆ ಒಬ್ಬಳು 'ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶವೆಲ್ಲ ಅದೇ, ನಾನು ಮಾತ್ರ ಯಾವತ್ತೂ ಮೈಮುಟ್ಟಲು ಬಿಡುವವಳಲ್ಲ' ಎಂದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು, 'ಬಾ, ನಿನಗೆ ಅದೇ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ತೆಗೆದುಕೊ (ಖಂಡವಿದೆಕೊ, ಮಾಂಸವಿದೆಕೊ), ಆದರೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡದೊಡ್ಡ ಫಿಲಾಸಫಿ ಕೊರೆಯುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ನಂಬುವವಳಲ್ಲ' ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಅನುಭವಿಸಲು ಬಯಸಿದ್ದು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ದಕ್ಕದೇ ಬರೇ ದೇಹಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೋಕುತ್ತದೆ.

ಅಂದರೇನು, ಈ ಜನಕ್ಕೆ ರುಚಿಯಿಲ್ಲ, ಅಭಿರುಚಿಯಿಲ್ಲ, ಸಂವೇದನೆಗಳಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಹಾಗೆಂದು ದ್ವೇಷಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕೂಡ ಅಗತ್ಯವೆನಿಸುವ ಕನಿಷ್ಠ ಕೆಟ್ಟತನವಿಲ್ಲ ಎಂದರೇನಿದು ಈ ಲೋಕವೇ, ಅಪರಲೋಕವೇ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ. ಮೊಟ್ಟಮೊದಲಿಗೆ ತಾನು ಈ ಹುಡುಗನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕಿದೆ ಎಂದಾಗಲೇ ಅವನಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸಲಹೆ ಇದೇ. ಹಳೆಯದನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆತುಬಿಡು, ಹೊಸ ಬದುಕು ಆರಂಭಿಸು. ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಮದುವೆಯಾಗು, ಹುಡುಗನಿಗೊಬ್ಬಳು ತಾಯಿ ಸಿಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಅವನ 'ನಿಜವಾದ' ತಾಯಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಳಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ನೀನೂ ಆದಷ್ಟೂ ಬೇಗ ಕಳಚಿಕೊ. ಆದರೆ ಸೈಮನ್ ಹೇಳುವುದೇನು, ನೆನಪುಗಳಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಂಡರೂ, ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿದ್ದು ಅದ್ದಿ ಅದ್ದಿ ಮೇಲೆದ್ದು ಬಂದಿರುವ ದೇಹ ನೆನಪುಗಳ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ! ಇವನ ತಾಯಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತನಗೇನೇನೂ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ, ತನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ, ಅವಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಂಡಿದ್ದೇ ತನಗೆ ಅವಳೇ ಇವನ ತಾಯಿ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ!

ಇದನ್ನು ತರ್ಕಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒಳತೋಟಿ, ಅಂತಃಪ್ರಜ್ಞೆ, ಅಂತರಾತ್ಮ ಏನೆಂದು ಕರೆದರೂ ಅದೆಲ್ಲವೂ ಬುರುಡೆ ಎಂದು ಎಲೆನಾ ತೊಳೆದು ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. 'ಅನಿಸುತಿದೆ ಯಾಕೋ ಇಂದು| ನನಗಾಗೇ ಬಂದವಳೆಂದು|' - ಎಂದು ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನೋದಯಗೊಂಡವರು, ಏನೋ ಅಂತಃಪ್ರಜ್ಞೆ ಹೇಳಿತೆಂದು ಜೂಜಿಗಿಳಿದು ಬೀದಿ ಪಾಲಾದವರು - ಹೀಗೆ ಎಲೆನಾ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಯಾವುದು ವಾಸ್ತವ? ವಾಸ್ತವವೇ ನಿಜವಾದ ವಾಸ್ತವವೇ ಅಥವಾ ಅದು ಬರೇ ಅಂದುಕೊಂಡ ವಾಸ್ತವವೇ?!

ಇದೇ ನೆಲೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಚರ್ಚೆಯೂ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಮಗ್ಗುಲು ಇದೇ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನೋಡುವ ಆಯಾಮ ಬೇರೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಟಾಯ್ಲೆಟ್ಟಿನ ಪೈಪಿನ ತೂಬು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಸೈಮನ್ ಅದನ್ನು ಬಿಡಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕಿಳಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಾರುತ್ತಿರುವ ಮಲ ಯಾರದ್ದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಮಲ ಎಂಬುದು ಮಲ ಅಷ್ಟೇ. ಒಮ್ಮೆ ಅದು ಸಮಷ್ಟಿಯ ಮಲದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತಿದ್ದೇ ತನ್ನತನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬರೇ ಮಲವಷ್ಟೇ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಲ ಇವಳದ್ದು, ಅವನದ್ದು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇದ್ದಾಗಲಷ್ಟೇ ಅದು ಕೊಳಕು. ಒಮ್ಮೆ ಯಾರದ್ದೂ ಅಲ್ಲ ಆಗಿದ್ದೇ ಅದರ ಕೊಳಕುತನವೂ ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು.

ಇಲ್ಲಿ ಅನಾ ಎಂಬವಳು ಒಮ್ಮೆ ಈ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಸೈಮನ್ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕೊಳಕು ವಸ್ತು ಎಂಬಂತೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ. ಸೈಮನ್ ತನ್ನ ದೈಹಿಕ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ, ಅಂಥ ಸವಲತ್ತು ಒದಗಿಸುವ ಒಂದು ಕ್ಲಬ್ಬಿನ ಸದಸ್ಯನಾಗಲು ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅರ್ಜಿ ಭರ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತ ಅವನು ತನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅಥವಾ ಅಗತ್ಯ ಅಥವಾ ಹಪಹಪಿಕೆ ಏನೆಂಬುದನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ, ಸಾಂಗತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕೊಂಚ ಕಾವ್ಯಮಯವಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನು ಪುರಸ್ಕರಿಸಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸೈಮನ್‌ಗೆ ಸಂಗಾತಿ ಸಿಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಎಲೆನಾ ಬಗ್ಗೆ ಸೈಮನ್‌ಗೆ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಲ್ಲ. ಕೊಂಚ ಎದ್ದು ಕಾಣುವ ಹಲ್ಲುಗಳ ಮತ್ತು ಎದ್ದು ಕಾಣದ ಅಂಗಾಂಗಗಳ ಎಲೆನಾ ಅವನನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ದೈಹಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಅವಳೊಂದಿಗೇ. ಎಲ್ಲವೂ ನಿಯಮಬದ್ಧವಾಗಿ, ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ, ಯೋಜಿಸಿದಂತೆಯೇ ಸಾಗುವುದು ಒಂದು ಆದರ್ಶದ, ಅಪೇಕ್ಷೆಯ ಬಗೆಯಾದರೆ ಹುಡುಗನ ಹಠಮಾರಿತನ, ಪೆದ್ದುತನ, ಕಸವನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಗ್ರಹಾರ್ಹವೆಂದು ತಿಳಿದು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕೂಡಿಟ್ಟು ಮ್ಯೂಸಿಯಂ ಮಾಡುವ ಚಾಳಿ ಅಂಥ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ತಣ್ಣೀರು ಸುರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಒಡ್ಡುವ ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯಗಳು ಕಾದಂಬರಿಯ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಬರುತ್ತವೆ. ಯಾವುದು ಮಲ, ಯಾವುದು ಸೌಂದರ್ಯ, ಯಾವುದು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ಅದರ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾದುದು ಏನು ಮತ್ತು ಯಾವುದರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಂಬುದು ಜಿಜ್ಞಾಸೆ. ಎಲ್ಲವೂ ನಾವದನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಅಥವಾ ನಾವದನ್ನು ಹಾಗೆ ನೋಡುವುದಕ್ಕೇ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವಂಥದ್ದು ಅದರಲ್ಲೇ ಇದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಎತ್ತಬೇಕಿದೆ ಎಂಬುದು ಆಶಯ.

ನಾವು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಒಂದು ಜಗತ್ತು ಆಧಾರಶೂನ್ಯವಾದದ್ದೇ? ನಮ್ಮ ನಂಬುಗೆಗಳು, ಇವರೇ ನಮ್ಮ ತಾಯಿ-ತಂದೆ ಎಂಬಂಥ ಮೂಲಭೂತ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ, ನಮ್ಮ ಗಣಿತ, ನಮ್ಮ ವಿಜ್ಞಾನ, ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ನೋಟ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹವಷ್ಟೇ ಆಗಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆ? ನಿಜವಾದ ನಿಜ ಬೇರೆಯೇ ಇರಬಹುದಾದ ಸಾಧ್ಯತೆಯೊಂದನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸಲು ನಿಮಗೇನಿದೆ ಆಧಾರ? ನಿಮಗೇನಿದೆ ಹಕ್ಕು?

ಸೈಮನ್ ಇವಳೇ ಅವಳು, ಈ ಹುಡುಗನ ತಾಯಿ ಎಂದಿದ್ದೇ, ಅವಳೂ ನಿಜ, ಇವನೇ ನನ್ನ ಮಗ, ನನ್ನ ಬಾಳಿನ ದೀಪ ಎಂದು ಬಿಡುತ್ತಾಳಲ್ಲ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಏನು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿರಬಹುದೆ? ಇದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಆಕೆ ಕನ್ಯೆ, ಯಾವ ಕೂಸನ್ನೂ ಹಡೆದವಳಲ್ಲ. ಆದರೂ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಕನ್ಯೆ ಮೇರಿಯಂತೆ ಅವಳು ಇವನ ತಾಯಿ. ಇವನು ಅವನ ಅಪ್ಪನಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅಪ್ಪನಂತೆಯೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇವರಿಬ್ಬರೂ ದಂಪತಿಗಳಲ್ಲ, ಯಾವತ್ತೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಸಾರ ಮಾಡಿದವರಲ್ಲ, ಜೊತೆಗೆ ಮಲಗಿದವರಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವಳು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ಗಂಡ ಹೆಂಡಿರಂತೆ ಕಚ್ಚಾಡುತ್ತಾಳೆ.
ಹುಡುಗ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲಿ ನಿಜ ಮತ್ತು 'ನಿಜವಾದ ನಿಜ'ದ ಸಂದಿಗ್ಧಗಳೆಲ್ಲ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾಢವೂ ಆಳವೂ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇವನು ಹೊಸತೇ ಆದ ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಒಡ್ಡುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಆದ ನಂತರ ಎರಡು. ನಂತರ ಮೂರು, ನಾಲ್ಕು ಹೀಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಮತ್ತು ಎರಡರ ನಡುವೆ, ಅಥವಾ ಎರಡು ಮತ್ತು ಮೂರರ ನಡುವೆ ಅಥವಾ ಎರಡು ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕರ ನಡುವೆ ಏನಿದೆ ಸಂಬಂಧ?

ನಾವು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಇದೆ ಎಂದೇ ಅಂದುಕೊಂಡು ಬಂದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟು ಯೋಚಿಸಿ. ಒಂದು ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಅದರ ಪಕ್ಕ ಇನ್ನೊಂದು ಹಣ್ಣು ಇರಿಸಿದಾಗ ಎರಡು ಹಣ್ಣು ಯಾಕಾಗಬೇಕು? ಒಂದು ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಒಂದು ಹಣ್ಣು ಯಾಕೆ ಅಲ್ಲ? ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಕಲನ, ವ್ಯವಕಲನ, ಗುಣಾಕಾರ ಮತ್ತು ಭಾಗಾಕಾರವನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದು ಯಾರು? ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೇನನ್ನೋ ಸಂಕಲ್ಪಿಸುವುದು ನಿಮಗೇಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ? ಅಂದರೆ ಪೂರ್ವನಿರ್ದೇಶಿತ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದ್ದು, ನೀವು, ಹಣ್ಣುಗಳಲ್ಲ, ಅಂಕಿಗಳಲ್ಲ! ಹುಡುಗ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಒಂದು ಮತ್ತು ಎರಡರ ನಡುವೆ ಕಂದಕವಿದೆ, ಬಿದ್ದು ಹೋದೀರೀ, ಎಚ್ಚರ!
ನಿಜವೆಂದರೆ ನಿಜವೆಂದೇ ಈತ ನಂಬುವ ಡಾನ್ ಕಿಕ್ಸೋಟನ ಸಾಹಸದ ಕತೆಗಳು, ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಮತ್ತು ಜಾದೂಗಾರರ ಕುರಿತ ಅವನ ಅತೀವ ಆಸಕ್ತಿ, ಓದುವುದನ್ನಾಗಲೀ, ಗಣಿತವನ್ನಾಗಲೀ ಕಲಿಸುವುದಕ್ಕೇ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಂಥ ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಭೃತಿ ಈತ ಎಂದು ಶಿಕ್ಷಕರು ಕೈಚೆಲ್ಲಲು ಕಾರಣನಾದವನೇ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಪಟಪಟನೆ ಓದುವುದು-ಬರೆಯುವುದೂ ಮಾಡಿ ನೀಡುವ ಶಾಕ್ ಎಲ್ಲವೂ ಇವನನ್ನು ಅತ್ತ ವಿಶೇಷ ಕಾಳಜಿ ಅಗತ್ಯವುಳ್ಳ ಮಗು ಎಂಬಂತೆಯೂ ಇತ್ತ ಇವನೊಬ್ಬ ಅವಧೂತನೋ, ಮಹಾನ್ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತನೋ ಎನಿಸುವಂತೆಯೂ ಮಾಡುವಾಗಲೇ ನಿಜವಾದ ನಿಜ ಯಾವುದು ಎಂಬ ಅದೇ ತೂಗುಗತ್ತಿಯಂಥ ಪ್ರಶ್ನೆ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ತೂಗಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇವನಿಗೆ ಇತರರನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸುವ ಒಂದು ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಶಕ್ತಿಯೇನಾದರೂ ಇರಬಹುದೇ ಅಥವಾ ಅದು ಬರೇ ಮುದ್ದಾದ ಮಗುವಿಗೆ ಮರುಳಾಗುವ ಮಂದಿ ವರ್ತಿಸುವ ಬಗೆಯಷ್ಟೇ ಇರಬಹುದೆ? ಹುಡುಗ ಆಗಾಗ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಶಿಕ್ಷಕರ, ಹಿರಿಯರ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿಸಿ ಮಜಾ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಶಿಕ್ಷಕ ಇವನಿಗೆ 'ನಾನು ನಿಜವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಬರೆಯಲು ಹೇಳಿದರೆ ಹುಡುಗ "ನಾನೇ ಸತ್ಯ" ಎಂದು (ಸತ್ಯದ/ಸುಳ್ಳಿನ) ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದಂತೆ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ!

ಕೂಟ್ಜೆ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆಯೆ? ನಾವು ಇಂಥ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಅವಶ್ಯ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದೂ ಡುಂಢಿಯ ವಿವಾದ ಇನ್ನೂ ಹಸಿಬಿಸಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುವಾಗ. ಅಮೆರಿಕದ ವಾಲ್ ಸ್ಟ್ರೀಟ್ ಜರ್ನಲ್‌ನ ಆಗಸ್ಟ್ 31ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ The Uses and Abuses of Allegory ಎಂಬ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ:

In one lengthy section, Simon reads David chapters of "Don Quixote", from which astute readers will pick out parallels between the deluded knight errant and the life of Jesus. It feels much like a literary essay.
Mr Coetzee is formidable thinker, and his writing doesn't carry the strident, evangelical tone of atheist apologias like, for instance, Philip Pullman's "The Good Man Jesus and the Scoundrel Christ" (2010). Yet by proposing to explain Jesus as a coddled fantasist among people hungry to make leaps of faith, he is being pointedly controversial. The allegory has a rich history as a form of salvational storytelling, from John Bunyan to Dante to the New Testament, where Jesus himself preached parables. Mr Coetzee's attempted subversion seems, in contrast, as bloodless as the placid city he invents.

ಅವಧೂತತನ ಮತ್ತು ಹುಚ್ಚಿನ ನಡುವೆ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಗೆರೆಯಷ್ಟೇ ಇರುವುದೆಂದು ಅನುಮಾನಿಸುವುದು (ಯಾಕೆಂದರೆ ನಿಜವಾದ ನಿಜ ನಮಗಿನ್ನೂ ತಿಳಿದೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿರಬಹುದಾದ್ದರಿಂದ) ಕೂಡ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗಬಹುದಾದ್ದು ಸಹಜವೇ. ಆದರೆ ಸತ್ಯದ ಅನ್ವೇಷಣೆಯೇ ಮುಖ್ಯವಾದವರಿಗೆ ಅದೆಲ್ಲ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಹಾದಿಯ ಎಡರು ತೊಡರುಗಳು ಮಾತ್ರ; ಗುರಿಯಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವು ಅಂಥವರನ್ನು ಮುನ್ನೆಡೆಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಡಾನ್ ಕಿಕ್ಸೋಟ್ ಕೂಡ ಸರ್ವಾಂಟೀಸನ ಕೃತಿಯಲ್ಲ, ಅದರ ಲೇಖಕ ಕೂಡ ಕಲ್ಪಿತ ಪಾತ್ರ!

ಈ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾದ ಮತ್ತು ರೂಢಿಗತವಾದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು ಕೊನೆಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಹುಡುಗನಿಗೆ ವಿಶೇಷ ನಿಗಾ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣವನ್ನೊಡ್ಡಿ ಅವನನ್ನು ಅವನಂಥವರಿಗಾಗಿಯೇ ಇರುವ ವಿಶೇಷ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಬಳ ಕೊಡಲು ಬಂದವನ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ ಮಾಡಿ, ಅವನ ಹಣದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ಹಣ ಲಪಟಾಯಿಸಿ, ಅವನದೇ ಸೈಕಲನ್ನು ಕೂಡ ಕದ್ದು ಪರಾರಿಯಾದವನ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡ, ಪೋಲೀಸರು ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಿಳಿದ ವಿವರಗಳು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸದ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ/ಪೋಷಕರಿಗೆ ಕಾನೂನಿನ ತೊಡಕುಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಕೋರ್ಟು, ಕಾನೂನು, ಪೋಲೀಸು ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಿಳಿಯುತ್ತವೆ ಇಲ್ಲಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ವಲಸೆಹಕ್ಕಿಗಳಾಗಿ ನಿರಾಶ್ರಿತ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಇದೇ ಮಂದಿ, ಕಾದಂಬರಿ ಮುಗಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನಿರಾಶ್ರಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಅನಾಥರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಕಾದಂಬರಿ ಸುರುವಾಗುವುದು ಒಂದು ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ ಮಾತಿನಿಂದ. ಕೊನೆ ಕೂಡ ಅದೇ ಮಾತಿನಿಂದ ಆಗುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ.

"We are new arrivals, and we are looking for somewhere to stay." ನಾವು ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಕೂಡ ಹೆಚ್ಚೂಕಡಿಮೆ ಹೀಗೆಯೇ ಅಲ್ಲವೆ!

ಇದೇ ರೀತಿ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಸೈಮನ್ ಆಡುವ ಮಾತುಗಳು, ಅದರ ಅಂತರಾರ್ಥ ಉಳಿದವರಿಗೆ ತಿಳಿಯದೇ ಗೊಂದಲವಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಬರೇ ಭಾಷೆ ಕಾರಣವಾಗಿರದೇ, ಹಿಂದಿನ ನೆನಪುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ತಿಲಾಂಜಲಿಯನ್ನಿತ್ತಿರುವ ನಿವಾಸಿಗಳು ಮತ್ತು ಸೈಮನ್ ನಡುವೆ ಇರುವ ಅಂತರ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಸೈಮನ್‌ನ ಯೋಚನಾ ಲಹರಿಯ ಜಾಡು ಕೂಡ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಅನೂಹ್ಯವೇ. ಹಾಗಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಹಡಗುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನಾಗಿರುವ ಅಲ್ವಾರೊ ಸಹಜವಾಗಿ ಆಡಿದ ಮಾತು ಸೈಮನ್‍ಗೆ ಜೀರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವಷ್ಟೇ ಎಂದು ಸೈಮನ್ ತನ್ನನ್ನೆ ತಾನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಬಳಿಕ ಅವನು ತನಗೆ ತಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, "If it is a joke," he thinks, "it is a very deep joke."

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮಟ್ಟಿಗೂ ಈ ಮಾತು ನಿಜವೇ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ಟೈಮ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಒಂದು ವಿಮರ್ಶೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ