Tuesday, February 18, 2014

ಚೈತ್ರ ವೈಶಾಖ ವಸಂತ - ಒಂದು ಟಿಪ್ಪಣಿ

ಜೋಗಿಯವರ ಚೈತ್ರ ವೈಶಾಖ ವಸಂತ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನೋದಿದ ಬಳಿಕ ಹಲವಾರು ವೈರುಧ್ಯಮಯ ವಿಚಾರಗಳು ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತತೊಡಗಿದ್ದಾವೆ.

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪುರಂದರನಂತೆಯೇ ಅನುಭವವನ್ನು ಕತೆಯಾಗಿಸಿ ಹೇಳಬಲ್ಲ ಜೋಗಿಯವರು ಕೇವಲ ಕತೆಗಾಗಿ ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನೋ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನೋ ಓದಲು ಬಯಸದವರಿಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಗ್ರಾಸ ಒದಗಿಸಬಲ್ಲ ಕೃತಿಗಳನ್ನೆ ಕೊಡುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕತೆ ಹೇಳುವುದಷ್ಟೇ ಗುರಿ ಎಂಬಂತೆ ಬರೆದರೂ ಅದಷ್ಟೇ ಅವರ ಗಮ್ಯವಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಜೋಗಿಯವರು ಗಮನಿಸಲು, ಶೋಧಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದೇನನ್ನು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಚೈತ್ರ ವೈಶಾಖ ವಸಂತ ಹೇಗೆ ಋತುಮಾನದ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆಯೋ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಂಥ ಆಯಾಮಗಳ ಚಲನೆಯಿದೆ. ಕತೆಯಾಚೆ, ಓದಿನಾಚೆ ಬೆಳೆಯುವ ಗುಣವುಳ್ಳ, ಕಸುವುಳ್ಳ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ತನ್ನ ಓದಿನಾಚೆಗೂ ನಮಗೆ ದಕ್ಕಬೇಕಿದ್ದರೆ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯ ವ್ಯಾಯಾಮ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಬ್ಲರ್ಬ್‌ನಲ್ಲಿ ಕವನವಿದೆ. ಕವನ ಕೂಡ ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಇದು 'ಒಂದು' ಕವನವಲ್ಲ ಎನಿಸಿದೆ. ನದಿಯೊಂದು ಕಡಲನ್ನು ಸೇರಿ 'ಇಲ್ಲ'ವಾಗುವುದೆ ಅಥವಾ ಕಡಲಾಗುವುದೇ ಅಥವಾ ಕಡಲಿಗೆ 'ನದಿಯ ನೆನಪಿನ ಹಂಗು' ಉಳಿಯುವುದೆ, ಅಥವಾ ಅದು ಕೊರಗಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದೆ, ಉಳಿದರೆ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಎನ್ನುವುದೆಲ್ಲ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ. ಹರಿವ ನೀರು ಒಂದು ಬಂಡೆಯನ್ನು ಸವರಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದಲ್ಲ, ಆ ಬಂಡೆ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಬಂಡೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆಯೆ, ಆ ನೀರು ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲೂ ಅದೇ ನೀರೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೇಶವ ಮಳಗಿಯವರು ಎತ್ತಿದ್ದರು, ತಮ್ಮದೊಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕತೆಯಲ್ಲಿ. ಜೋಗಿಯವರು ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ನದಿ ಮತ್ತು ಕಡಲಿನ ರೂಪಕವನ್ನಿಟ್ಟು ಎರಡು ಜೀವಗಳ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ, ಸಾಂಗತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಮೀಪ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸಲು ಅಥವಾ ಅದರ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಜೋಗಿಯ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಯೇಟ್ಸ್ ಹೇಳುವ ಸಂತನ ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ವ-ಸಂತದಂಥ ಬೋದಿಲೇರನ ಮೋಹವಿದೆ. ಇವುಗಳ ನಡುವೆಯೇ ಅವನ/ಳ ಬದುಕು ಅರಳಬೇಕಿದೆ, ಆಳದ ಸಂತತನವೂ, ಚೈತ್ರದ ಚಿಗುರು, ವೈಶಾಖದ ಉಕ್ಕು ಸೇರಿ ವಸಂತದ ಚೈತ್ಯನ್ಯ ತುಂಬಬೇಕಿದೆ. ಮುಂದೆ ವರುಣಸೂಕ್ತವನ್ನೂ ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ಜೊತೆಗಿಡುತ್ತಾರೆ ಜೋಗಿ. ಅಡಿಗರ 'ಡಾಕ್ಟರರು ನರ್ಸುಗಳು ಹೆರಿಗೆಮನೆಯೊಳಹೊರಗೆ| ಅವರ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಸದಾ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ|ತೊಟ್ಟಿಲಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೊಂಬು ತುಂಬಾ ಅಗ್ಗ| ಜಾತಕರ್ಮದಿ ನಿರತ ಪುರೋಹಿತ ಭಟ್ಟ ಅಪರಪ್ರಯೋಗದಲಿ ಪಾರಂಗತ' ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುವಂತಿರುವ ಈ ಸಾಲುಗಳು ಅದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕಾರ್ನಾಡರ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಮಳೆ ನಾಟಕವನ್ನೂ, ಮಹಾಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾದ ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಮೋಸಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವ ವಿಶ್ವರೂಪ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಮದ್ಯದ ಕಲಬೆರಕೆಯನ್ನೂ ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ. (ಆಸಕ್ತರು ದೇವುಡು ಅವರ ಮಹಾಕ್ಷತ್ರಿಯ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು.)ಸಾವಿನ ಪ್ರಸ್ತಾಪವೇಕೆಂದರೆ ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಿವಂಗತನಾಗುವ ಇಂಗಿತವೊಂದು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ. ಆದರೂ ಕವನ ಒಂದು 'ಇಡಿ'ಯಾದ ಭಾವಸ್ಫುರಣೆಯಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗಿಳಿಯದೆ ಚೂರುಗಳಾಗಿ ಆತಂಕವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕು ಇರುವುದೇ ಹಾಗಾದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ. ಕಲೆ ಅದನ್ನು ಅವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿ ಸುಂದರಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ ಸಂಪನ್ನವಾಗುವುದೆ?

ಇನ್ನು ಕಾದಂಬರಿಗೆ ಬರಬಹುದು. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಇದು ಗ್ರಹಿಣಿಯೊಬ್ಬಳ ಆಳದ ತುಮುಲಗಳು. ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತಿದ್ದೇನೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುವ ಗಂಡು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶೋಷಕನೆ, ಪೋಷಕನೆ ಎಂಬ ಸಂಗತಿ ಇತ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದು ಹೇಗೆ? ಜಗತ್ತಿಗೆಲ್ಲ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಬೋಧಿಸುವ ಗುರೂಜಿಯೊಬ್ಬರು, ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟಿನ ನಿವೃತ್ತ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಯೊಬ್ಬರು, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿಗಳ ಬಣ್ಣಬಯಲು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರ ಸಂಸ್ಥಾಪಕ ಸಂಪಾದಕರೊಬ್ಬರು, ಪಿಎಚ್‌ಡಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ಉಪನ್ಯಾಸಕರೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯನ್ನು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯನ್ನು ಶೋಷಿಸಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾರೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಪ್ರಾಣಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಭೂತದಂಥ ಪ್ರಾಣಿ ಕೂಡ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು ಕಾರಣಗಳಿವೆ ಎಂದಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದರಲ್ಲೇ ಇರುವ ತಮಾಷೆ ನೋಡಿ.

ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿ ತನ್ನದೇ ಪ್ರವರ್ಗದ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಪೀಡಿಸುವುದು ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ, ತನ್ನ ಜಾಗ(ವಸತಿ)ದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಲೈಂಗಿಕತೆಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ. ಉಳಿದಂತೆ ಅದು ತಿನ್ನುವುದು, ಹಿಂಸಿಸುವುದು ಎಲ್ಲ ಬೇರೆ ಪ್ರವರ್ಗದ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನೇ. ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಬೇರೆ ಪ್ರಾಣಿಯ ಹಾಲನ್ನು ಕೂಡ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಬೆಳೆದ ಮೇಲೆ ಕುಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುತ್ತ ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಲಿಂಗ, ಬಣ್ಣ, ದೇಶ, ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ ಎಂದೆಲ್ಲ ಪೀಡಿಸುತ್ತ ಬಂದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಅವನ ಉಗಮದಷ್ಟೇ ಹಳೆಯ ಚರಿತ್ರೆಯಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಬಗ್ಗೆ ಆಡುವಾಗ ಅವನ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅವನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ನೀಚತನವೂ ಅವಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರಬಾರದು ಎಂಬ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ. ಈ ಮಾತನ್ನು ಸ್ತ್ರೀಸಮಾನತೆಯ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಇರುವ ಮಾತೆಂದು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಗಂಡಿನ ಕ್ರೌರ್ಯ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅಂಥವೇ ಕಾರಣಗಳೂ ಇದ್ದೇ ಇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು.

ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಲಿಂಗ, ಬಣ್ಣ, ದೇಶ, ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಲೇಬಲ್ಲುಗಳು ಮೊದಲು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಪಟ್ಟಭದ್ರರಿಗೆ. ರಾಜಕೀಯ ನೇತಾರರು, ಧಾರ್ಮಿಕ ನೇತಾರರು ಮುಂತಾದವರಿಗೆ. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಕೇಂದ್ರಿತ ಜೀವನಶೈಲಿ ಎಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಬಂದಿದೆ ಎಂದರೆ ಈ ಗ್ಯಾಂಗ್ ರೇಪುಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕೆಲವೊಂದು ಮಂದಿ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೇ ಬಂದು ಇವರು ಸೆಕ್ಷುವಲ್ ಹೆರಾಸ್‌ಮೆಂಟ್ ಬಗ್ಗೆ 'ಅರಿವು' ಮೂಡಿಸುವ ಕ್ಲಾಸ್‌ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ಅಸಹ್ಯವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ಅರಿವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಪುರುಷನ ಶೋಷಕ ಗುಣ, ಅವನ ಲೈಂಗಿಕ ಪಿಪಾಸೆ, ದೈಹಿಕ-ಮಾನಸಿಕ ಕ್ರೌರ್ಯ ಇದಾವುದೂ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಡುವುದು ಹೇಯ.

ಜೋಗಿಯವರ ಕಾದಂಬರಿಯ ಒಂದು ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರ ಇಂಥ ಸ್ತ್ರೀವಿಮೋಚನೆಯ ಗುತ್ತಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಅಂಕಣಕಾರ್ತಿ ಶಕುಂತಲಾ ನಾಯರ್. ಇವಳ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಹೌದು ಹೌದು ಅನಿಸುವಂತಿರುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇವಳನ್ನು ನಂಬಬೇಕೆ ಬೇಡವೆ ಎಂಬ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುವ ವೈಶಾಲಿಗೆ ತನ್ನ ತಾಯಿ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿರುವ ಗೆಳತಿ, ಓರಗೆಯ ಕೆಲವು ಹೆಂಗಸರು ಮತ್ತು ಪುರಂದರನೆಂಬ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ಒದಗಿಸುವ ಆಯಾಮಗಳೇ ದುರಂತದಿಂದ ಕಾಪಾಡುತ್ತ ಇವೆ. ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ವೈಶಾಲಿಗೆ ಈಕೆ ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನ, ನೆಗೇಟಿವ್ ಧೋರಣೆಗಳ ಮನೆಹಾಳಿ ಎಂದೂ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ತೀರ ನೊಂದು ಒಂಟಿಗೊಂಡ ಭಾರ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಶಕುಂತಲಾ ನಾಯರ್ ಮಾತುಗಳು ವಿಕ್ಸ್ ವೆಪೊರಬ್‌ನಂತೆ ಸಾಂತ್ವನ ಕೂಡ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಜೋಗಿಯವರು ಇಲ್ಲಿ ತರುವ ತಾಯಿ, ಗೆಳತಿ, ಓರಗೆಯ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ಪುರಂದರ - ಈ ಪ್ಯಾಟರ್ನ್ ಗಮನಿಸಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಎಲ್ಲರ ತಾಯಿಯಂತೆಯೇ ಈ ತಾಯಿ ಪುರುಷ ಪಾರಮ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅದರಲ್ಲೇ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡು ಬದುಕಿದಾಕೆ. ಅದರ ನೋವೇನೆಂಬುದನ್ನು ಆಕೆ ಬಲ್ಲಳು. ಹಾಗಾಗಿ ತನ್ನ ಜಮಾನಾದ ಬೇರೆ ಹೆಂಗಸರ ಬಗ್ಗೆ ಆಡುವಾಗ ಅವರು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟವರು ಎಂಬ ಮಾತು ಆಕೆಯ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಇದೊಂದು ತರ ತನ್ನದೇ ನೋವನ್ನು ಬೇರೆಯವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡು ತೋರುವ ಸ್ವಾನುಕಂಪದಂತೆ. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿರುವ ವೈಶಾಲಿಯ ಗೆಳತಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಈ ತಾಯಿ ಆಡುವ ಮಾತು ಇಂಥವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಆದರೆ ಆ ಗೆಳತಿ ವೈಶಾಲಿಯ ಜೊತೆ ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಗೆಳತಿಯೊಂದಿಗೆ ವೈಶಾಲಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಸಾಂತ್ವನ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟಿನ ಇನ್ನಿಬ್ಬರು, ರಾಧಿಕಾ ಮತ್ತು ಮಂಗಳಾ ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ರುವಗಳಂತೆ ಇರುವವರು. ಒಬ್ಬಳು ಪಾಸಿಟಿವ್ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವುಳ್ಳವಳು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ನೆಗೇಟಿವ್ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದವಳು ಎಂಬಂತೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಸೀಮಿತ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಗ್ರಹಿಕೆ ಕೂಡ ತಪ್ಪಿರಬಹುದೆಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಜೋಗಿ ಕಾಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ವೈಶಾಲಿಯ ಬದುಕು, ಅವಳ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಏರುಪೇರುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ, ಗ್ರಾಸ ಒದಗಿಸುವ ಸದ್ಯದ ಕಥಾನಕದ ಘಟನಾವಳಿಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ವೈಶಾಲಿಯ ಗಂಡ ಶರತ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಒಟ್ಟು ಆರು ಪಾತ್ರಗಳ ಪಾತಳಿಯಲ್ಲಿ ಶೋಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಶೋಷಣೆಯ ಜೊತೆಗೇ ಇಲ್ಲಿ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣು ಸಂಬಂಧದ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯೂ ಇದೆ. ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಎಸ್.ಎಲ್.ಭೈರಪ್ಪನವರ ಅಂಚು ಮತ್ತು ತಂತು ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು, ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ದೂರಸರಿದರು ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನನ್ನ ಮಾತು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧ ಅದು ನಿಂತ ಪಾತಳಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಉಳಿಯುವುದೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಯಾವುದೇ ಆಯ್ಕೆಯಿಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಒಡಹುಟ್ಟಿನ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಯೋಚಿಸುವ ಪಾತಳಿಯೇ ಬೇರೆ, ಆಯ್ಕೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ತೊಡಗುವ ಸಂಬಂಧವಾದ ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ-ಪ್ರೇಯಸಿಯ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಯೋಚಿಸುವ ಪಾತಳಿಯೇ ಬೇರೆ. ನಿಷ್ಠುರ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಕೋರ್ಟು ಅನುಮೋದಿಸುವ ಡೈವೋರ್ಸ್ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ. ಎರಡನೆಯದಕ್ಕೆ ಇದೆ.

ಹಾಗೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಎಲ್ಲ ವಿಶ್ವಾಸ, ಅನುಮಾನ, ಭರವಸೆ ಮತ್ತು ವಂಚನೆಯ ಭಾವನೆಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಈ ಸಂಬಂಧಗಳು ನಿಲ್ಲುವ ಪಾತಳಿ ವಿಭಿನ್ನವೇ. ಅಪವಾದಗಳಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ, ಕಡಿಮೆ. ಶಕುಂತಲಾ ನಾಯರ್‌‌ಗಳು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಕೂಡ ಎರಡನೆಯವೇ ಹೊರತು ಮೊದಲಿನವಲ್ಲ. ಅಂಚು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಗಂಡನಿಂದ ದೂರವಾದವಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ತರುಣ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಬಯಸುವ, ಹಿಂಜರಿಯುವ, ತನ್ನ ಅಹಂ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ, ಇಗೊಗಳಿಗೂ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂವೇದನೆಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ಹುಟ್ಟುವ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿಯೇ ಬಸವಳಿಯುವ ಚಿತ್ರ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ತಂತು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ದೂರ ನಿಂತು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿಯೇ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವತ್ತ ಗಮನ ನೀಡುವ ದಂಪತಿಗಳಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೂ ಆಗುವ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಚಿತ್ರವಿದೆ.

ತಂತು ಕಾದಂಬರಿಯ ಚೌಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ಆಯಾಮ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣು ಸಂಬಂಧದ ಎಲ್ಲೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಹರಿದರೂ ಅದರ ಕೇಂದ್ರ ಅದೇ. ದೂರ ಸರಿದರು ಕಾದಂಬರಿ ಮದುವೆಗೂ ಮುನ್ನ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇರುವ ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕತೆ, ಸಮಾನ ಅಭಿರುಚಿ, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ-ಮನೋಧರ್ಮ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕಲ್ಪನೆ, ಭ್ರಮೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ವಾಸ್ತವದ ನಿಷ್ಠುರತೆಗೆ ಸಾಣೆ ಹಿಡಿದು ಉಜ್ಜುವ ಕಾದಂಬರಿ. ಜೋಗಿಯವರ ವೈಶಾಲಿ-ಶರತ್ ದಾಂಪತ್ಯ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಎಳೆಗಳನ್ನೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ತನ್ನೊಡಲಿನಲ್ಲಿ, ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತ ಕಾದಂಬರಿ.
ಇಲ್ಲಿ ಶಕುಂತಲಾ ನಾಯರಳಷ್ಟೇ ಪ್ರಧಾನವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರ ಪುರಂದರನದ್ದು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಹುಡುಗನಾಗಿ ಒದಗಿದವ ಸ್ನೇಹಿತನಂತೆ ಕಾಣುವ, ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಎಟುಕಲು ತವಕಿಸುವ, ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವೈಶಾಲಿಗಿಂತ ಮೂರು ವರ್ಷ ಚಿಕ್ಕವನೆಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿಬಿಡುವ ಜೋಗಿಯ ಹುನ್ನಾರದಡಿ ಅದಲ್ಲ, ಇದಲ್ಲ ಎಂದಷ್ಟೇ ಆಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವನು ಏನು ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದಾದರೆ ಜೋಗಿ ಉದ್ದೇಶಿಸುವ ದರ್ಶನವೊಂದು ಓದುಗನಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ದಕ್ಕಿಬಿಡುವಂತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಿ, ದುಂಬಿಯಾಗಿ, ಪತಂಗವಾಗಿ ಇಚ್ಛಾನುವರ್ತಿ ಸಂಚಾರಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟ ಮಾಯಕದ ಪುರಂದರ ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಗೆ ಒದಗಿಸುವ ಆಯಾಮಗಳು ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ರೋಚಕವಾದವು. ಮೊದಲಿಗೆ ಇವನು ವೈಶಾಲಿ ಆಯ್ದುಕೊಂಡ ಬದುಕಿಗೇ ಒಂದು ಪರ್ಯಾಯವನ್ನು ಕಾಣಿಸಬಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತೆಂಗಿನ ಮರದಿಂದ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತ ಸೋಮಪ್ಪನ ಪ್ರಕರಣದಿಂದ ಹೀಗೆ. ಶರತ್ ಮತ್ತು ಶರತ್ ಒದಗಿಸಿದ ಬದುಕಿಗೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡ ಈ ಪರ್ಯಾಯ ಕೇವಲ ಅಷ್ಟೇ ಆಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಪರ್ಯಾಯ ಕೂಡ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯುವಂಥ ಬಾಗಿಲಲ್ಲ. ಅದು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಾಗಿಲು.

ಶರತ್ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬದುಕು ನರಳುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ವೈಶಾಲಿಗೆ ದಯಪಾಲಿಸುವ ಶಕುಂತಲಾ ನಾಯರ್ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಪುರಂದರನಿಗೆ ಸ್ಥಳವಿಲ್ಲ. ಈ ಪುರಂದರ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿನ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿಯೂ, ಸದ್ಯದ ಮಾಯಾಜಾಲದಲ್ಲೂ ವೈಶಾಲಿಯ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಜ್ಞೆ. ಅವನು ವೈಶಾಲಿಯ ಕಲ್ಪನೆ, ಆಸೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೇಗಿಸುವ, ಹಂಗಿಸುವ, ತಮಾಷೆ ಮಾಡುವ ಆದರೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ವೈಶಾಲಿಯ ಮನಸ್ಸು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೇನೆ ಸಲ್ಲುವ, ನಿಲ್ಲುವ ಪಾತ್ರ. ಈ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವೈಶಾಲಿ ಶೋಷಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಓದುಗ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದು ಯಾಕೆ ವೈಶಾಲಿ ಈ ಪುರಂದರನ ಜೊತೆ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದಂತೆ ಪ್ರಣಯವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ ಆಶ್ಚರ್ಯ.

ಹಾಗೆಯೇ, ವೈಶಾಲಿ ಮತ್ತು ಭಾವನಾ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೂ ಕೆಲವಂಶಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಒಂದು ಕಡೆ ಶರತ್‌ನ ಗಂಡಸುತನದ ಚರ್ಚೆಯಿದೆ. ಇದೆಲ್ಲ ತಮಾಷೆ ಮತ್ತು ಜಾಲಿ ಡೇಸ್ ಮಾತುಕತೆಗಳು. ಆದರೂ ಇಂಥವೇ ಮಾತುಗಳು ಗಂಡಸರ ಸರ್ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಹೆಂಡಂದಿರ ಬಗ್ಗೆ ಆಡಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಊಹಿಸಿ. ಅವೇ ಮಾತುಗಳು ಶಕುಂತಲಾ ನಾಯರಳ ಪ್ರವಚನದಲ್ಲಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಓಘ ಮತ್ತು ಆ ಓಘದಲ್ಲಿ ಅವೇ ಮಾತುಗಳು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಬಹುದಾದ ಗಂಡಸಿನ 'ಬುದ್ಧಿ' ಕಲ್ಪಿಸಿ. ಇಂಥ ಕಾಂಟ್ರಾಸ್ಟ್‌ನಿಂದ ಕಾದಂಬರಿಯ ಈ ಭಾಗವನ್ನು ವಿನಾಯಿತಿಗೊಳಪಡಿಸಬೇಕೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಜೋಗಿಯವರಿಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಜೋಗಿಯವರು ಇಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸುವ ನಟಿಯೊಬ್ಬಳ ಪಾತ್ರ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಸೆರಗಿನಲ್ಲಿ ನೆರಳಿನಂತೆ ಬಂದು ಹೋದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಉದ್ದೇಶವಂತೂ ಇದ್ದೇ ಇದೆ.

ಆದರೆ, ಜೋಗಿಯವರು ಇಂಥ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತರುವ ಕ್ಯಾಶುವಲ್ ಆದ ರೀತಿಯೇನಿದೆ, ಅದು ಇಂಥ ಉದ್ದೇಶಗಳ ಈಡೇರಿಕೆಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಸುಪುಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಉಪೇಕ್ಷಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಇಂಥಲ್ಲಿ ಜೋಗಿಯವರು ಒಂದು pause ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಬರಹಗಾರ ಈ pauseನ್ನು ಕೂಡಾ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಹೇಗೆಂಬುದು ಜೋಗಿಯವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು.

ಒಳ್ಳೆಯ ಕತೆಯನ್ನು ಬಯಸುವ ಓದುಗರಿಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕಾದಂಬರಿ ಅದನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮುಖ್ಯ ಮುದ್ದೆಗೆ ನಾನು ಕೈ ಹಾಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ಗೃಹಿಣಿಯೊಬ್ಬಳ ಏಕಾಂತ ಅವಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ತಲ್ಲಣಗಳು, ಆತಂಕಗಳು, ಬದುಕಿನ ಆಯ್ಕೆಗಳ (ಪರ್ಯಾಯಗಳ) ಕುರಿತ ಅನುಮಾನಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ, ಗಂಡಸರಿಗೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇರುವಂಥವೇ ಆದರೂ ಶಕುಂತಲಾ ನಾಯರ್ ಥರದ ಮಂದಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮುಖವಾಡಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳಿತಿಗೋ ಕೆಡುಕಿಗೋ ಎಂಬುದು ಕೂಡ ತಿಳಿಯದಂಥ ಒಂದು ಸ್ಥಿತಿ ಇರುವುದು ನಿಜ.

ಅವು ಈ ಗೃಹಿಣಿಯರು ನಿತ್ಯವೂ ನೋಡುವ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಿರಬಹುದು, ಹೆಚ್ಚಿನವರು ನಂಬುವ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳಿರಬಹುದು, ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಗುರೂಜಿಗಳಿರಬಹುದು, ಇಂಥ ಕನ್ಸಲ್ಟಂಟೆಂಟುಗಳೋ, ಅಂಕಣಕಾರರೋ, ಕೌನ್ಸೆಲ್ಲರುಗಳೋ ಆಗಿರಬಹುದು. ಈ ಎಲ್ಲ ಮುಖವಾಡಗಳೂ ನಂಬಿಕೆ-ಅಪನಂಬಿಕೆಗಳ ನಡುವೆ ನಾವು ಓಲಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮದೇ ವಿವೇಕ, ವಿವೇಚನೆಗಳಿಗೆ ದಕ್ಕಬಹುದಾದ ಸರಳ ವಿಚಾರಗಳಿಗೂ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಅನ್ಯರಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ, ಈ ಅನ್ಯರ ಮಾತಿನ ಮೋಡಿಗೆ ವಿವಶರಾಗಿ ಒಂದು ಬಗೆಯ ವಿಸ್ಮೃತಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ದೈನಂದಿನ ಸತ್ಯ.
ಆದರೆ ದೈನಂದಿನ ಸತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅದಾಗಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಂಥವು ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅವು ಕತೆಯಾಗಿ, ಕಾದಂಬರಿಯಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ದೈನಂದಿನ ಸತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯ ನಮಗೆ ಕರುಣಿಸುವ ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಒಂದು ವಸ್ತು (ಕತೆ) ನಾಟಕವಾಗಬೇಕಿದ್ದರೆ ಅದರ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ನಾಟಕೀಯವಾದ ಸಂಥಿಂಗ್ ಇರಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು ಲಂಕೇಶ್. ನಮ್ಮ ಎಸ್ ಸುರೇಂದ್ರನಾಥ್ ಕತೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಇದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅವರ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ನಾಟಕೀಯವಾದದ್ದು ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ ನೋಡಿ.

ಅದೇ ತರ ಒಂದು ವಸ್ತು (ಕತೆ) ಕತೆಯಾಗಿ ಮೂಡಬೇಕಾದರೆ ಅದು ನಾವು ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹಾಗೇ ನೋಡುವಾಗ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಳೆಯದೇ ಹೋದದ್ದನ್ನು ಹೊಳೆಯಿಸುವಂತಿರಬೇಕು. ಜೋಗಿಯಂಥವರ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಹೊಸ ಹೊಸ ಸವಾಲುಗಳು ಒಡ್ಡಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಸಮಕಾಲೀನ ವಸ್ತುವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೆಯಬೇಕಾದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಜೋಗಿ ಹೇಗೆ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪುರಂದರನಂಥ ಒಂದು ಪಾತ್ರ, ಶಕುಂತಲಾ ನಾಯರ್ ಥರದ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ರೂಪಕಗಳಾಗಿ ಒದಗಿಬಂದ ಬಗೆಯೇ ಒಂದು ಸೋಜಿಗ.

ಹೀಗೆಲ್ಲ ಚರ್ಚಿಸುವಾಗಲೇ ಅನಿಸುವ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತೆಂದರೆ, ಪ್ರೆಸೆಂಟೇಶನ್ನಿನ ಕೃತಕತೆ ಜೋಗಿಯವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಅವರಿಗೇನಿದ್ದರೂ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಬಿಡುವುದೇ ಇಷ್ಟವಿರಬಹುದು ಎಂಬುದು. ತಂತ್ರ, ಪ್ರೆಸೆಂಟೇಶನ್, ನಿರೂಪಣಾ ವಿಧಾನ, ಪ್ರಯೋಗಶೀಲತೆ ಎಲ್ಲ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮರೆಮಾಚುವ ವಿಂಡೋಶೋ ಎಂಬ ವಾದ ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯ. ಬದುಕು ಇರುವುದೇ ಹಾಗಾದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ. ಕಲೆ ಅದನ್ನು ಅವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿ ಸುಂದರಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ ಸಂಪನ್ನವಾಗುವುದೆ? ಎಂದು ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳಿದ್ದು ಇಂಥ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದೆಡೆ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಿಂದ ಸುಖ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮಾತು ಬರುತ್ತದೆ.

ಕಮಲಹಾಸನ್ ಸಾಗರ್ ಸಂಗಮ್ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವ ನೃತ್ಯಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿನ ಕೊರತೆಗಳು ಅವನ ಇಗೋ ಪೋಷಿಸುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು ಸಂಪನ್ನ ಕಲಾಪ್ರದರ್ಶನದ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಕಡೆಗೆ ಅವನಿಗಿರುವ ತುಡಿತವನ್ನಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಮಾತೂ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಜೋಗಿಯವರ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗಲೂ ಈ ಮಾತುಗಳ ನೆಲೆಯನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮರೆತು ಹೊರಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ತಿಂಡಿ ಸೂಪರ್ ಎಂಬಂತಿದ್ದೂ ಮಾಡಿದ್ದು ತೀರ ಕಡಿಮೆ ಬಿದ್ದರೆ ಹುಟ್ಟುವ ಪೆಚ್ಚು ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು! ಜೋಗಿಯವರನ್ನು ಓದುವಾಗೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ಜೋಗಿಯ ಅವಸರ ಕಾಡಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವರ ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಕಾದಿದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Monday, February 10, 2014

ಪರಿತ್ಯಕ್ತನೊಬ್ಬನ ದೇಶ-ಕಾಲ

ಕಾದಂಬರಿಯ ಮೊದಲ ಪುಟದಲ್ಲಿಯೇ ನಮಗೆ ಈ ಮೈಕೆಲ್ ತುಟಿ ಸೊಟ್ಟಗಿರುವ, ಅಪ್ಪ ಯಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ, ಮನೆಗೆಲಸದಾಕೆಯ ಮಗು ಎಂಬುದು ತಿಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಈತನ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಮಂದ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಖರವಾದ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾಗಲಿ, ಅಂಥ ಶಿಕ್ಷಣವಾಗಲಿ ಈತನಿಗಿಲ್ಲ. ತಾಯಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇವನತ್ತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುವ ಕಣ್ಣುಗಳೇ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೊಟ್ಟಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ವೈದ್ಯನಿಗೆ ಈತನ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ, ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲ ಇರುವಂತಿದೆ. ಕೆಯ ಪಯಣದ ನಡುವೆ ಸಿಗುವ ಒಬ್ಬ ಮಂದಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಒದಗಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಮಿಲಿಟರಿ ಕ್ಯಾಂಪಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಕೆಗೆ ಅನುಕಂಪ, ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮಂದಿಯಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅದ್ಯಾವುದೂ ಅವನೊಂದಿಗೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಬರಬಲ್ಲ ನೆರವಿನ ಜೊತೆಗಾರಿಕೆಯದ್ದಲ್ಲ. ವೈದ್ಯನ ಆಸಕ್ತಿ ಕೊಂಚ ಆಳವಾದದ್ದು. ಅವನಿಂದಲೇ ಕಾದಂಬರಿ ಉತ್ತಮ ಪುರುಷ ನಿರೂಪಣೆಗೆ ಹೊರಳಿಕೊಂಡು ವಸ್ತುಸ್ಥಿತಿಯ ಪರಿಚಯವನ್ನು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಸ್ಫುಟವಾಗಿ ಓದುಗನಿಗೆ ಒದಗಿಸಲು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಯಂಕೃತ ವರ್ತನೆಯಿಂದಲೂ, ಬಾಹ್ಯ ನೋಟದಿಂದಲೂ, ಆಂತರಿಕವಾಗಿಯೂ ಕೆ ಒಬ್ಬ ಪರಿತ್ಯಕ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪಾತ್ರವಾಗಿಯೇ ಸಂಪನ್ನಗೊಳ್ಳುವುದು ಹೀಗೆ.

ಕುಟ್ಸಿಯ ವೇಯಿಟಿಂಗ್ ಫರ್ ದ ಬಾರ್ಬೇರಿಯನ್ಸ್, ದ ಡಸ್ಕ್ ಲ್ಯಾಂಡ್, ಡಿಸ್ ಗ್ರೇಸ್ (ಅವಮಾನ - ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಿ ಆರ್ ಮಿರ್ಜಿ), ಇನ್ ದ ಹಾರ್ಟ್ ಆಫ್ ದ ಕಂಟ್ರಿ, ಸ್ಲೋಮ್ಯಾನ್, ಡೈರಿ ಆಫ್ ಎ ಬ್ಯಾಡ್ ಇಯರ್ ಅಥವಾ ಈಚಿನ ದ ಚೈಲ್ಡ್‌ಹುಡ್ ಆಫ್ ಜೀಸಸ್ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನೇ ಗಮನಿಸಿದರೂ ನಮಗೆ ತಿಳಿದುಬರುವ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ತೀರ ನಗಣ್ಯರಾದವರು, ಮರುಭೂಮಿಯಂಥ ಒಂದು ನಾಗರಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನೇ ಕಡಿದುಕೊಂಡಂಥ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ಅಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಒಳಗಾದ ಮನುಷ್ಯ ಅನುಭವಿಸುವ ಅಪಮಾನ, ದುರ್ಗತಿ, ದುಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಅಂಥ ಸಂದರ್ಭ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಲುಗುವ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧ, ಅವನ ಲೈಂಗಿಕತೆ, ಅವನ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಆ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ತಲ್ಲಣಗಳು ರೂಪಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ - ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುವುದು ಕುಟ್ಸಿಯ ಪ್ರಧಾನ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ತೀರ ವಯಸ್ಸಾದವರು, ಅಂಗವಿಕಲರು, ವಲಸೆಯವರು, ಅರಾಜಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅತಂತ್ರರಾದವರು, ಅನಾಥರು ಹೀಗೆ ಕುಟ್ಸಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಕುಟ್ಸಿ ಯಾರೂ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳದವರನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಯಾರೂ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳದವರು ಎಂದರೆ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯುವ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಂದಿಯಾದ ನಾವು-ನೀವು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳದ ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ.

ಭಿಕ್ಷುಕರು, ರಸ್ತೆಬದಿಯ ಹುಚ್ಚರು, ಕೊಳಕರು, ಬೀದಿಬದಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು - ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ನಾವೆಷ್ಟು ಗಮನಿಸುತ್ತೇವೆ? ಇವರಿಗೆ ನಾವೇನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ? ಇವರಿಗೆ ನಾವೆಷ್ಟು ಸಮಯ, ಕಾಳಜಿ ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೇವೆ? ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಟಿ.ಕೆ.ದಯಾನಂದರ ರಸ್ತೆ ನಕ್ಷತ್ರ ಎಂಬ ಅದ್ಭುತ ಕೃತಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಕುಟ್ಸಿ ತನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆತ ತೋರಿಸುವ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿ ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಗಮನಾರ್ಹವಾದದ್ದು. ಇದು ಒಂದು ಅಂಶ.

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಈ ನೋಡಲು ಆಕರ್ಷಕರಲ್ಲದ, ನಾಗರಿಕ ಮಾನದಂಡಗಳಿಗೆ ಸ್ಥೂಲನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗದ ಮಂದಿ ಮಹಾಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಗಳು, ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಜೀವನ ದರ್ಶನವುಳ್ಳವರು, ಬೇಕು ಬೇಡಗಳಿಲ್ಲದವರು ಮತ್ತು ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯುಳ್ಳ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸೆಣಸಬಲ್ಲ ಮಂದಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕುಟ್ಸಿ ಮರೆಯದೇ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಾರೆಂಬುದು. ಮೈಕೆಲ್ ಕೆ ಕೂಡ ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಅಪಭ್ರಂಶಗೊಳಿಸಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಿಲಿಟರಿಯಿಂದ, ಪೋಲೀಸರಿಂದ, ಕೊನೆಗೆ ತಾನು ಸೇರಿಕೊಂಡ ಮನೆಯ ಮನೆತನಕ್ಕೇ ಸೇರಿದ ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ತನ್ನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹರಣಗೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಅವನು ಸಹಿಸಲಾರ, ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾರ. ತನ್ನನ್ನು ಬದುಕಿಸಲು ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಯತ್ನಿಸುವ ವೈದ್ಯರಿಗೂ ಕುಟ್ಸಿ ಕೊಡುವ ಸಲಿಗೆ ಮಿತವಾದದ್ದು. ನಾನಿಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಹೆಚ್ಚಿನೆಲ್ಲ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಇಂಥ ಮನೋವೃತ್ತಿ ಬಿಂಬಿಸುವುದನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕುಟ್ಸಿ ಇಂಥವರ ನಡುವಿನ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ನೆಲೆಯನ್ನು ಶೋಧಿಸುತ್ತಾರೆಂಬುದು. ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ತೀರ ಮಿತವಾದ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಮೈಕೆಲ್ ಕೆ ಜೊತೆ ವ್ಯವಹರಿಸುವ ಮಂದಿಯೇ ಕೈಬೆರಳೆಣಿಕೆಯದು. ತಾಯಿ, ತಾನು ಸೇರಿಕೊಂಡ ಮನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವೈದ್ಯ, ಮಿಲಿಟರಿ ಕ್ಯಾಂಪಿನ ಕೆಲವರು, ಪೋಲೀಸ್ ಮತ್ತು ಮಿಲಿಟರಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು, ತನ್ನ ಪಯಣದ ನಡುವೆ ತನಗೆ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ವಸತಿ ನೀಡಿದ ಒಂದು ಕುಟುಂಬ, ತಾಯಿಯನ್ನು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಒಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಸಿಬ್ಬಂದಿ. ದೇಶ ಅಂತರ್ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದೆ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಅರಾಜಕತೆ ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತಿದೆ. ಜನ ಒಂದೆಡೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ವಲಸೆ ಹೋಗತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಸರಕಾರ ಇದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಹೆಣಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ದೇಶ ಎದುರಿಸಬಹುದಾದ ಆಹಾರದ ಕೊರತೆ, ಆರೋಗ್ಯ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಸಮಸ್ಯೆ, ರೋಗಗಳು, ಆರ್ಥಿಕ ಕುಸಿತ, ಬೆಂದ ಮನೆಯ ಗಳು ಹಿರಿಯ ಬಯಸುವ ಕುತ್ಸಿತ ಮನೋಧರ್ಮ ಎಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ. ಇಂಥಲ್ಲಿ ಕೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಕೇಸ್ ಆಗಿ ಕಂಡುಬರುವುದು ಕಾದಂಬರಿಯ ಪ್ರಧಾನ ಅಂಶ. ಇದು ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಈ ಕಾದಂಬರಿ ನಮಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ.

ಈ ಮೈಕೆಲ್ ಕೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದಲೇ ಬರಬೇಕು. ಅವನು ವೈದ್ಯರ ಬ್ರೆಡ್ಡು, ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ತನಗೆ ಪರಿತ್ಯಜಿತ ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಕೆಲವು ತರಕಾರಿ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಕೊನೆತನಕ ಜತನದಿಂದ ಕಾಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ತಾನೊಬ್ಬ ಕೃಷಿಕ ಎಂಬ ನಿಲುವಿಗೆ ಆತ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಭೂಮಿ ಕೊಡುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾದರೂ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬ ನೀತಿ ಅವನದು. (ಇದನ್ನು ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯಂಥ ಪ್ರಕೃತಿ-ಪ್ರರಿಸರದ ಮೇಲೆ ಮನುಷ್ಯ ನಡೆಸುವ ಕ್ರೌರ್ಯದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.) ಭೂಮಿ ತಾಯಿಯಿದ್ದಂತೆ. ಅದು ಪೊರೆಯುವ ಗುಣವುಳ್ಳದ್ದು. ಮಣ್ಣು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಡಬಲ್ಲದ್ದು ಎಂಬ ಅವನ ನಂಬಿಕೆ ನಮಗೆ ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅರಿವಿಗಿಳಿಯುವಂತೆ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿನ ವಿವರಗಳಿವೆ. ಅವನು ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ, ಕುರಿಮಂದೆಯಿಂದ ಒಂದು ಕುರಿಯನ್ನು ಅಮಾನುಷವಾಗಿ ಸಾಯಿಸಿ ತಿನ್ನಲಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾನೆ, ಇರುವೆ, ಹುಳುಹುಪ್ಪಟೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ಬೇಯಿಸಿ ತಿನ್ನುವ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕಾರ ಕೂಡ ಅವನಲ್ಲಿತ್ತು, ಅವನು ಬಂದಿರುವುದು ಅಂಥ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದಿಂದಲೇ. ಹಣ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಅವನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೂತಿಟ್ಟು ಗುಡ್ಡಬೆಟ್ಟಗಳನ್ನೇರಿ ಪೊಟರೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕೂರುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಾವು ಕಾಣುವುದು ಅವನ - ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕ ಮನುಷ್ಯ ಸಮಾಜದ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗಿರುವ ತಿರಸ್ಕಾರವನ್ನು, ಭಯವನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ದೂರವಿರುವುದರಲ್ಲೇ ತನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿದೆ ಎಂಬ ಅವನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು. ಅವನಿಗೆ ತರಕಾರಿ ಬೀಜಗಳು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಅವನು ಕೃಷಿಕನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಭೂಮಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹಿತವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ, ಅದು ತನಗೆ ಸುಖದಾಯಕವೆಂದು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಆ ಸುಖವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವ, ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಅವನಿಗೆ ಇರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಆಸೆಯೆಂದರೆ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರುವುದು!

ಇಲ್ಲಿ ಪುತಿನರ ಲಘುವಾಗೆಲೆ ಮನ| ಗೆಲುವಾಗೆಲೆ ಮನ| ಹಾರು ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟೂ...ಹಾರಿ ಹರಿಯಾ ಮುಟ್ಟು|| ನೆನಪಾಗದಿರುತ್ತದೆಯೆ? ಇದು ಮೈಕೆಲ್ ಕೆ.

ಇಂಥ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಇಂಥ ದೇಶ-ಕಾಲ ಸಂದರ್ಭವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಬರೆಯುವುದು ಸುಲಭದ ಸವಾಲಲ್ಲ. ಕುಟ್ಸಿ ಅಂಥದ್ದನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲೇ ಅದರ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಭಾಷೆ, ತಂತ್ರ ಮತ್ತು ಕಥಾನಕ ಅಷ್ಟೇನೂ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಕೆ ಮಾತನಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂಟಿಗೊಂಡ ಮನುಷ್ಯನ ಕತೆ ಹೇಳಲು ತಂತ್ರ ಎಂಥದ್ದು? ಇನ್ನು ಕಥಾನಕದಲ್ಲಿ ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಮೂಲಸೆಲೆ. ನೀರವವನ್ನು, ನಿಶ್ಚಲತೆಯನ್ನು, ಅದರಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದಾದ ಜೀವಂತಿಕೆ ಮತ್ತು ಆಶಾವಾದವನ್ನು ಓದುಗರಂತೆಯೇ ತಾನೂ ಶೋಧಿಸ ಹೊರಟ ಕತೆಗಾರ ಕುಟ್ಸಿ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಈ ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ, ಕನಸೋ, ವಾಸ್ತವವೋ, ಭ್ರಮೆಯೋ, ಕಲ್ಪನೆಯೋ ಎಂಬ ತರ್ಕದ ಅಳವಿಗೆ ಮೀರಿದ ಒಂದು ಭಾಗ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕತೆಯಿದೆ, ಪಾರ್ಟಿಯಿದೆ, ಕಡಲಿದೆ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನ ಜೀವಸೆಲೆಯಾದ ಹುಡುಗಿಯರಿದ್ದಾರೆ, ಕುಡಿಯಲು, ತಿನ್ನಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿದೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿದೆ, ನಾನಿದ್ದೇನಯ್ಯಾ ಎನ್ನುವವರಿದ್ದಾರೆ....ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕೆ ಕನವರಿಸುವುದು ತರಕಾರಿ ಬೀಜಗಳನ್ನೆ ಎನ್ನುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ.
ನಿಜ, ಇದೆಲ್ಲದರ ಅರ್ಥವೇನು ದೇವರೇ! ಎಂದು ಕಾರ್ನಾಡರ ಯಯಾತಿ ನಾಟಕದ ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಪುರು ಉದ್ಗರಿಸುವಂತೆಯೇ ಈ ಬದುಕು ನಮಗೆದುರಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ. ಆದರೆ ಆ ಉದ್ಗಾರದಲ್ಲೇ ಅರ್ಥವು ಮಿಂಚಿ ಮರೆಯಾದಂತೆ, ಬಾ ಹಿಡೀ ನನ್ನನ್ನು ಎಂದು ಸವಾಲೆಸೆದಂತೆಯೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದು ಬದುಕಿನ ಮತ್ತು ಇಂಥ ಕೃತಿಗಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಕೂಡ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Saturday, February 1, 2014

ಒಂದು ಹನಿ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ...

ಕೆಲವೊಂದು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಆ ಪಾತ್ರಗಳು, ಅವು ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಊರು, ವಾತಾವರಣಗಳ ಗುಂಗಿನಿಂದ ಹೊರಬರುವುದಕ್ಕೇ ಮನಸ್ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನಷ್ಟು ಮತ್ತಷ್ಟು ಆ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಬಿಡಲು ಮನಸ್ಸು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅದೇ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾವೂ ಹೋಗಿ ಸೆಟ್ಲ್ ಆಗಬಹುದಿತ್ತು ಎಂಬ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಂಥ ಮೋಹ ಆವರಿಸುತ್ತದೆ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರನ್ನು ಓದಿದಾಗ, ಲಾರಾ ಇಂಗಲ್ಸ್ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ, ಭೈರಪ್ಪನವರ ಕೆಲವು ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ನನಗೆ ಹೀಗಾಗಿದ್ದಿದೆ. ಕಾರಂತರ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ ಅದೇ ಊರು ಕೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದವನಾಗಿ ನೆನಪುಗಳು ದಟ್ಟೈಸಿ ಆ ಕಾದಂಬರಿ ಲೋಕದೊಂದಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಸಂಬಂಧ ಏರ್ಪಟ್ಟ ಖುಶಿಯಿಂದ ಹಿಗ್ಗುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮಕ್ಯುಲರ್ಸ್ ಕರ್ಸನ್ (1917-1967) ಕಾದಂಬರಿ ದ ಹಾರ್ಟ್ ಈಸ್ ಎ ಲೋನ್ಲಿ ಹಂಟರ್ ನನ್ನನ್ನು ಹಲವು ವಿಧವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.

ಇಲ್ಲಿನ ಕೇಂದ್ರ ಪಾತ್ರ ಸಿಂಗರ್. ಈತನ ಗೆಳೆಯ ಅಂಟೆನಾಪೌಲ್ಸ್. ಇಬ್ಬರೂ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳು, ಕಿವುಡ ಮತ್ತು ಮೂಗರು, ಜೊತೆಯಾಗಿ ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವವರು. ಅಂಟೆನಾಪೌಲ್ಸ್‌ನ ವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ಅತಿರೇಕದ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಕ್ರಮೇಣ ಪೋಲೀಸ್ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಹೆಚ್ಚಿದಾಗ ಅವನನ್ನು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಮನೋರೋಗಿಗಳ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿಂಗರ್‌ಗೆ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾಗದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಮೋಹ. ಈ ವಿರಹವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದವನಾಗಿ ಆಗಾಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಚಾಕೊಲೆಟ್ಸ್, ಸಿಹಿತಿಂಡಿ, ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಒಯ್ಯುವುದು, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಇದ್ದು, ಮೂಕಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡಿ ರಂಜಿಸುವುದು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದರೂ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆಂದು ಹಲವಾರು ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡದೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಆಡಿಸುತ್ತ ಸ್ವಗತದಂಥ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಪೌಲ್ಸ್ ತನ್ನೊಂದಿಗೇ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲ ಸಿಂಗರ್‌ಗೆ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಸ್ನೇಹಿತರಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಿಂಗರನ ಮಾತುಕತೆಯೆಲ್ಲವೂ ಅವನೊಂದಿಗೆ. ಸಿಂಗರ್‌ಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಚೆಸ್ ಆಟವೂ ಅವನೊಂದಿಗೇ. ಅವನು ಆಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದಾಗ ಅವನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ತಾನೇ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತ ಆಡಿದರೂ ಅದು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಪೌಲ್ಸ್ ಜೊತೆಗೇನೆ. ಡ್ಯೂಟಿಗೆ ಹೋಗುವುದು, ವಾಪಾಸು ಬರುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ಪೌಲ್ಸ್ ಜೊತೆಗೆ. ಈಗ ಗೆಳೆಯನಿಲ್ಲದೇ ಅವನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಶೂನ್ಯವೊಂದು ಆವರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸಿಂಗರ್ ಆ ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನ ವಾಸ್ತವ್ಯವನ್ನು ಬೇರೊಂದೆಡೆಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಬದುಕಿಗೆ ಪರಿಚಯವಾಗುವ ಗೆಳೆಯರು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ನಾಲ್ವರು. ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆಗಿತ್ತ ಮನೆಯೊಡತಿಯ ಮಗಳು ಮಿಕ್ ಕೆಲ್ಲಿ, ತಿಂಡಿ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಕೆಫೆಯ ಮಾಲೀಕ ಬಿಫ್ ಬ್ರಾನನ್, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪರಿಚಿತನಾದ ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜಾಕ್ ಬ್ಲೌಂಟ್, ಊರಿನ ಆಫ್ರಿಕನ್-ಅಮೆರಿಕನ್ ವೈದ್ಯ ಕೋಪ್ಲ್ಯಾಂಡ್.

ಮನೆಯೊಡತಿಯ ಪತಿ ವಿಲ್ಬರ್ ಕೆಲಿ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿರುದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿ ಸದ್ಯ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕೈಗಡಿಯಾರಗಳ ರಿಪೇರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಮಿಕ್ ಅಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಸಾರ ದೊಡ್ಡದು, ಖರ್ಚು ಹೆಚ್ಚು, ನಿಭಾಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಹೆಣಗುತ್ತಿರುವುದೇ ಅವನ ಜಾಯಮಾನವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಮಗಳು ತರುಣಿ, ಅತ್ತ ಹುಡುಗಾಟ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ ಇತ್ತ ಯೌವನ ಕಾಲಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಸಂಗೀತದ, ದೇಶ ವಿದೇಶ ಸುತ್ತುವ, ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡುವ, ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಮಾಡುವ ಆಸೆ, ಕನಸು, ಹವಣಿಕೆ. ಸಿಂಗರ್ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ, ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಹುಡುಗ ಹ್ಯಾರಿ ಮೇಲೆ ಆಸೆ. ಆದರೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ನಿರಾಸೆಯ ಕಡಲನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಅವಳಲ್ಲಿ ಅದುವರೆಗೆ ಕಂಡಿರದ ಗಾಂಭೀರ್ಯವನ್ನೂ ಚಿಂತನೆಯನ್ನೂ ಸುರು ಹಚ್ಚಿ ಹೋದಂತಿದೆ.

ಬಿಫ್ ಬ್ರಾನನ್ ಕೆಫೆ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ. ಹಗಲೆಲ್ಲ ಕೆಫೆಯನ್ನು ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಅಲಿಸ್ ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಬಿಫ್‌ನ ಪಾಳಿ. ಕೆಫೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವನಿಗೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹಣವೇ ಎಲ್ಲ ಅಲ್ಲ. ನಡುರಾತ್ರಿಯ ಬಳಿಕ ಗಿರಾಕಿಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಕೆಫೆ ತೆರೆದಿಡುವುದಕ್ಕೆ ಅವನದೇ ತರ್ಕವಿದೆ. ಹಣವಿಲ್ಲದ ವಿಲಕ್ಷಣ ಗಿರಾಕಿ ಜಾಕ್ ಬ್ಲೌಂಟ್‌ನನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ ಎಂದು ಹೆಂಡತಿ ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳಿದರೂ ಬಿಫ್ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಗಂಡ ಹೆಂಡಿರ ನಡುವೆ ಅಜಗಜಾಂತರವಿದೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಾಯಿಲೆ ಉಲ್ಬಣಿಸಿ ಅರ್ಧಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ತೀರಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೆಂಡತಿಯ ನೆನಪುಗಳು ಬಿಫ್‌ನನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗುವುದು ವಿಚಿತ್ರ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ. ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅವನು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗುವುದು ಇಲ್ಲಿಯೇ.

ಜಾಕ್ ಬ್ಲೌಂಟ್ ವಿಚಿತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಅರಸಿ ಈ ಊರಿಗೆ ಬಂದ ಆತನಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗವೇ ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲ. ಬದುಕು ದೊಡ್ಡದು, ಸಂಪಾದನೆ ಅದರ ಒಂದಾನೊಂದು ಅಗತ್ಯವಷ್ಟೇ ಎಂದು ಬಲ್ಲವನಾತ. ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಗಿರಿಗಿಟ್ಟಿ ಸುತ್ತುವ ಕುದುರೆ, ತೊಟ್ಟಿಲುಗಳ ಯಂತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ನೂರು ಬಗೆಯ ರಾಜಕೀಯ, ಪುಂಡರ ಗಲಾಟೆ, ತಕರಾರು. ಬಿಳಿಯ-ಕರಿಯ ಘರ್ಷಣೆ, ಫ್ಯಾಸಿಸಂ-ನಾಜಿಸಂ ತಕರಾರುಗಳು. ಹಿಟ್ಲರ್ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಕಿಡಿಗೇಡಿತನಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಯುದ್ಧ ಸುರುವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇದೆಲ್ಲದರಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ಮನುಷ್ಯರ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಬಲ್ಲ ಜಾಕ್ ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಈತನ ವಿಪರೀತ ಕುಡಿತದ ಚಟ ಕೂಡಾ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ವೈದ್ಯನಾದ ಕೋಪ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ಕರಿಯ. ತನ್ನವರ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿಯರು ಎಸಗುತ್ತಿರುವ ಅನ್ಯಾಯ, ಅಕ್ರಮ, ತರತಮ ನೀತಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಸಿಡಿಯುವ ಬಡಬಾನಲವನ್ನು ಎದೆಯಲ್ಲೇ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತನ್ನವರ ಏಳ್ಗೆಗಾಗಿ ಸದಾಕಾಲ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ, ದುಡಿಯುತ್ತ ಆದರ್ಶದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೀತ. ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಏನೇನೋ ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದ. ವೈದ್ಯ, ಇಂಜಿನಿಯರ್, ಲಾಯರ್...ಮತ್ತವರು ತನ್ನವರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲ ಕರಿಯರ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ, ಸಮಾನತೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಪರಿಪೂರ್ಣರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ...ಎಂದೆಲ್ಲ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲ ಅವನ ಕಣ್ಮುಂದೆಯೇ ಮಣ್ಣುಗೂಡುವುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಹೆಂಡತಿ ಇವನ ಆದರ್ಶ, ಕನಸು, ಹಠದ ಎದುರು ನಿಲ್ಲಲಾಗದೆ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ತವರು ಸೇರಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇವನಿಗೀಗ ನಡುವಯಸ್ಸು. ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಭಯದಿಂದ ದೂರಾಗಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮುದಿ ತಂದೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಕಂಪವಿದೆ, ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಲ್ಲ. ಕೋಪ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ಎದುರು ಬರೇ ಮುರಿದುಬಿದ್ದ ಕನಸುಗಳಿವೆ. ಅವನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವ ಛಾತಿಯಿದೆ, ಆಶಾವಾದವಿದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಬೇಕಾದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕುಸಿದಿದೆ.

ಈ ನಾಲ್ವರೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಬಗೆಯಿಂದ ಸಿಂಗರ್ ಜೊತೆಗೆ ಸ್ನೇಹಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವನನ್ನು ಆಗಾಗ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕಿವುಡನೂ ಮೂಗನೂ ಆದ ಆತನ ಮುಂದೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಗೋಳುಗಳನ್ನು, ಕನಸು, ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುಪಾಲು ತನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ ಸಿಂಗರ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿಟ್ಟು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಎದುರಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ತುಟಿಯ ಚಲನೆಯನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಅವರ ಮಾತುಗಳ ನಿಶ್ಶಬ್ದವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಿಯನಾತ. ಮಿಕ್ ಕೆಲ್ಲಿಗಾಗಿ ರೇಡಿಯೋ ಕೊಂಡು ತರುತ್ತಾನೆ. ಕೋಪ್ಲ್ಯಾಂಡ್‌ಗಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಾನೆ. ಜಾಕ್ ಬ್ಲೌಂಟ್ ಕುಡಿದು ಬಿದ್ದು ಗಾಯಗೊಂಡಾಗ ತಾನೇ ತನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ಕರೆತಂದು ಶುಶ್ರೂಶೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಬಿಫ್ ಕೂಡಾ ಸಿಂಗರ್ ಈ ಎಲ್ಲರ ಖಾಸಾ ದೇವರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಮಾಷೆಯೆಂದರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಈ ನಾಲ್ವರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸಿಂಗರ್ ಎದುರು ಸೇರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು! ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸಂಭವಿಸಿದರೂ ಯಾರೂ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡದ, ಬೆರೆಯದ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಪಾರಾಗಲಿಕ್ಕೇ ಕಾಯುತ್ತ ಉಳಿಯುವ ಸಮಾಗಮವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ! ಅಂದರೆ ಈ ನಾಲ್ವರಿಗೂ ಸಿಂಗರ್ ಜೊತೆ ಇರುವುದು ಅಂತರಾತ್ಮನ ಸಂಬಂಧ ಮಾತ್ರ. ಅದು ಪಿಸುನುಡಿಯಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮಿಕ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವುದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸಾಧ್ಯವುಳ್ಳ ಸಂಬಂಧ. ಪ್ರಿಯಕರ-ಪ್ರೇಯಸಿಯರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧದಂತೆ, ತೀರ ಖಾಸಗಿಯಾದದ್ದು.

ಆದರೆ, ಈ ಎಲ್ಲ ನಾಲ್ವರೂ ಪರಸ್ಪರ ಬೇರೆಡೆ ಸೇರಿದಾಗ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ, ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೆ! ಬಿಫ್ ಜೊತೆ ಮಿಕ್, ಜಾಕ್ ಬೆರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಜಾಕ್ ಕೂಡ ಕೋಪ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ಜೊತೆ ಚರ್ಚೆಗಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಕರಿಯ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೋಪ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ಕೆಫೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಬರಲಾರನೆಂಬುದು ನಿಜವಾದರೂ ಉಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ವಿಷಯಗಳಿವೆ, ಅಂಥ ಸಮಾಗಮಗಳಿವೆ. ಮತ್ತು ಇದರಿಂದಲೇ ನಮಗೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಸಿಂಗರ್ ಜೊತೆ ಏನು ಮಾತನಾಡಿಯಾರೆಂಬ ಹೊಳಹುಗಳು ಸಿಗುವುದು ಕೂಡ. ಬಹುಷಃ ‘ಅನ್ಯ’ನಾದ ಕೋಪ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಆತನ ಮಗಳು ಪೋರ್ಷಿಯಾ, ಮಗ ವಿಲಿಯಂ ಮುಂತಾದವರೆಲ್ಲ ಬರುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಈ ಕಾದಂಬರಿ ತನ್ನ ಅರ್ಥ, ಉದ್ದೇಶ, ಆಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಏನೇ ಆಗಿರಲಿ, ಹೇಗೇ ಇರಲಿ, ಅದು ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದು ಅದು ಕೆತ್ತಿ ಇರಿಸುವ ಪಾತ್ರಗಳ ಮತ್ತು ಆ ಊರಿನ ಚಿತ್ರಣದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಂತಿಕೆಯಿಂದ. ಒಂದು ಮೂಡಿಗೆರೆ, ಕೆಸರೂರು, ಮಾಲ್ಗುಡಿ, ಸಾಧನಕೇರಿ, ನವಿಲೆಸರ, ಹನೇಹಳ್ಳಿ ಇಲ್ಲಿ ಒಡಮೂಡಿ ಬಂದ ಪರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮನಮೋಹಕ. ಹಾಗೆಯೇ ಮಾತಿಲ್ಲದ, ಕತೆಯಿಲ್ಲದ ಮೌನಿ ಸಿಂಗರ್ ನಮ್ಮನ್ನು ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಡುವುದು ಖಚಿತ. ಕರ್ಸನ್ ಮಕ್ಯುಲರ್ಸ್ ಬರವಣಿಗೆಯ ಲಯ, ವಿನ್ಯಾಸ, ವಿವರಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿನ ಎಚ್ಚರ ಇವು ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೂರೆಗೊಳ್ಳದೇ ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. "ಕಾದಂಬರಿಯ ಮೂಲತತ್ವವನ್ನು ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗದ ಒಬ್ಬಂಟಿತನದ ವಿರುದ್ಧ ಅವನು ಹೂಡುವ ಬಂಡಾಯ ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಆಗಿದೆ." ಎನ್ನುವ ಕರ್ಸನ್, ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತರಂಗದ ತೊಳಲಾಟಗಳನ್ನು, ಮನಸ್ಸಿನ ಏರಿಳಿತಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ವಿವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವುಗಳ ಭಾಷ್ಯಕ್ಕೆ ತೊಡಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇಕೆ, ಇಂಥವನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬರಹಗಾರರು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗತಕಾಲ ಚರಿತ್ರೆಗೂ ಆಕೆ ಇಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆಕೆಯದೇನಿದ್ದರೂ ‘ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಈಗ’ ವಿಧಾನದ ನಿರೂಪಣೆ. ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಗತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ಮಾತಿಲ್ಲದ, ಶಬ್ದವಿಲ್ಲದ ಜಗತ್ತಿನ ಸಿಂಗರ್ ಬೆರಳುಗಳನ್ನಾಡಿಸುತ್ತಲೇ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ನಿರೂಪಣೆ ಅದನ್ನು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯುವಾಗಲೇ ಅದರ ‘ಮೂಕತನ’ವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಮೂರ್ತವಾಗಬೇಕು!

ಇಲ್ಲಿನ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ಆಯಾಮವೊಂದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡವರಿದ್ದಾರೆ, ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ವಿಮರ್ಶೆ, ಪರಾಮರ್ಶನಗಳು ಬಂದಿವೆ. ವಿವೇಕ್ ಶಾನಭಾಗರ ಆರಂಭಿಕ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತು ಬರುತ್ತದೆ; ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಲೈಂಗಿಕತೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ಬದುಕಿಗೆ ಹೇಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆಂಬುದರ ಹೊಳಹುಗಳಿರುತ್ತವೆ ಎಂಬರ್ಥದ ಮಾತು. ಕುತೂಹಲಕರ ಅಲ್ಲವೆ? ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಮುಷ್ಠಿಮೈಥುನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾನೆಯೇ, ಆತ ಸಲಿಂಗಕಾಮಿಯೇ, ಪರಪತ್ನಿಪ್ರಿಯಕರನೇ ಎಂಬುದೆಲ್ಲ ಯಾವಾಗ ಮುಖ್ಯ? ಕತೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪಾತ್ರವೊಂದರ ಲೈಂಗಿಕತೆ ಹೇಗಿದ್ದರೂ, ಯಾವ ಬಗೆಯದ್ದಾಗಿದ್ದರೂ ಕತೆ-ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ತರುವುದರಿಂದ ಕೊನೆಗೂ ಕತೆ-ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಏನನ್ನು ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆಯೋ ಅದಕ್ಕೆ ಆ ವಿವರ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ. ಅಂಥ ಜೀವನಕ್ರಮವೇ ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಗೆ ನಾವು ತುತ್ತಾದಾಗ ನಡೆಯುವುದೆಲ್ಲವೂ ಅದರ ಬೈಪ್ರಾಡಕ್ಟ್ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬದುಕು ಹಾಗೇನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಇಂಥ ಹಲವು ಹತ್ತು ಸಂಗತಿಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣ ರೂಪಕವಾಗಿರುವಾಗ, ಲೈಂಗಿಕತೆ ಒಬ್ಬನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವಾಗಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಅದನ್ನು isolate ಮಾಡಿ ನೋಡುವ ಕ್ರಮವೇ ರೋಗಗ್ರಸ್ತವಾದದ್ದು. ಕೊನೆಗೂ ಅವನ ಬದುಕು, ಸಾಧನೆ, ತರ್ಕ ಮತ್ತು ತತ್ವ ಮುಖ್ಯವೇ ಹೊರತು ಅವನು ಎಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ, ಹೇಗೆ ಮಲಗಿದ, ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಎನ್ನುವ just one among the many ಪೂರಕ ವಿಚಾರವಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಂಗರ್-ಪೌಲ್ಸ್-ಮಿಕ್-ಹ್ಯಾರಿ ಮುಂತಾದವರ ಮುಷ್ಠಿಮೈಥುನದ ವಿವರಗಳು, ಮೂಕ ಭಾಷೆಗಾಗಿ ಅವರು ಕೈಯನ್ನು ಬಳಸುವ ವಿವರದೊಂದಿಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವ ಒಂದು ‘ಎರಡಲುಗಿನ’ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಲು ನಾನು ಹೋಗಿಲ್ಲ, ಅದು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂಬಷ್ಟು ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಎಂಬುದರಾಚೆ. ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಇದೆ, ಯಾಕಾಗಿ ಇದೆ, ಅದರ ರಿಲವನ್ಸ್ ಏನು ಎಂದರೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಊರಿನ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಕಲಾಕೃತಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಯತ್ನಿಸುತ್ತ ಎರಡೂ ಆಗದೇ ಸೋತಿತಲ್ಲಾ ಎನ್ನುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕೆಯ ಒಂದು ನಗರದ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿಯೂ ಕೂಡ ಅದರ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಆಪ್ತವಾಗಿಯೇ ಸೇರುವುದರಿಂದ ಈ ನಿಟ್ಟಿನ ವಾದವೂ ಅಷ್ಟೇನೂ ಮಹತ್ವವುಳ್ಳದ್ದಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಇನ್ನು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಓದು ಕೇವಲ ಗುಂಗು ಹಚ್ಚುವ ವಿವರಗಳಾಚೆ ನಮಗೇನಾದರೂ ಕೊಡುವುದು ಇದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಇದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಇವತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ಭಾಷೆ, ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ವಿವರಗಳು, ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಕಥಾನಕ ಎಲ್ಲವೂ ವಿಶೇಷ ಎನಿಸದ ಕಾಲಮಾನದಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದೇವೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಇವೆ, ಸರಿ, ಸೊ ವಾಟ್ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿದು. ನಾನಿಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಸೆಟ್ಟಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಅದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕಥಾನಕದ ಒಂದು ಅಂಶ ಕೂಡ. ಇವು ಒಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತಿರುವ ನಿರೂಪಣೆ ಇಲ್ಲಿನದು. ಆದರೂ ಕಾದಂಬರಿ ಓದುತ್ತ ಓದುತ್ತ, ಅಥವಾ ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಬಳಿಕವಾದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿದ್ದೇ ಇವೆ.

ಮನುಷ್ಯ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ, ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾನೆ, ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ, ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೇಮ, ಜಗಳ, ಚರ್ಚೆ, ಗೌಜುಗದ್ದಲ ಎಲ್ಲ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ದಿನ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ, ವಾರ, ತಿಂಗಳು, ವರ್ಷ ಕಳೆಯುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ, ಮುದಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ, ಸಾವು ಬಂದು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಜೊತೆಗೆ ಬರುವಂತೆ ಕರೆಯತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಯಾಕೆ? ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಈ ಪೌಲ್ಸ್ ಏನು ಸಂಬಂಧವೆ, ಒಡಹುಟ್ಟಿದವನೆ? ಅವನೂ ಮೂಕ-ಕಿವುಡ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇನ್ನೇನಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಯಾಗಿ ಒಂದೆಡೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದವರು. ಅವನಿಗಾಗಿ ಸಿಂಗರ್ ಯಾಕೆ ಜೀವ ಕೊಡಬೇಕು? ಮಿಕ್ ಯಾರು? ಅವಳಿಗಾಗಿ ಯಾಕೆ ಸಿಂಗರ್ ಮಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ? ಕಾಲು ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗ ಎರಡನ್ನೂ ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿಬಿಟ್ಟ ಕೆಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಡತನದಲ್ಲಿ ಸಾಲದು ಎಂಬಂತೆ ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದರಂತೆ ಬೀಳುವ ಆರ್ಥಿಕ ಏಟುಗಳ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಣಬೇಕು? ಮಿಕ್‌ಳ ಹರೆಯ, ಉತ್ಸಾಹ, ಸಂಗೀತದ ಮೋಹ, ಗಂಡಿನ ಪ್ರೀತಿಯ, ಕಾಮದ ದಾಹದ ಉತ್ಕಟತೆಯ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಬದುಕು ಕಾಣುವ ಬಗೆ ಹೇಗೆ ಭಿನ್ನ ಮತ್ತು ಭಿನ್ನವಲ್ಲ? ಬಿಫ್ ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಸತ್ತ ಬಳಿಕ ಅವಳು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಡಿಯೊಡ್ರಂಡ್, ಶಾಂಪೂ ಎಲ್ಲ ಆಘ್ರಾಣಿಸಿ, ಅವಳ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕನ್ನು ಯಾಕೆ ಅರ್ಥದ ತರ್ಕದ ಸಾಣೆಗೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ? ಜಾಕ್ ಬ್ಲೌಂಟ್‌ನಂಥ ನಿರ್ವಿಕಾರಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಕುಡುಕನೊಬ್ಬನಿಗೂ ಇನ್ನು ಈ ಊರು ತನಗೆ ಬೇಡ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಆತ ಇಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡ ನಂಟುಗಳು ಅವನಿಗೆ ಯಾಕೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಬೇಕು? ಕೋಪ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ತನ್ನ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟವನ್ನು, ತಪಸ್ಸನ್ನು, ಆದರ್ಶವನ್ನು, ಅದಕ್ಕೆ ತಾನು ತೆತ್ತ ಬೆಲೆಯನ್ನು- ಈಗ ಕಾಡುವ ದೇಹದ ನಿಶ್ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ರಕ್ತ ಮಾಂಸ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬಂದ, ಈಗಲೂ ತನ್ನೆದುರು ದೈನ್ಯವಾಗಿ ನಿಂತ ಮಗ-ಮಗಳ ಎದುರು, ಆ ತನ್ನದೇ ಸಂಬಂಧಗಳ ನೋವು-ಯಾತನೆಗಳ ಎದುರಿನ ತನ್ನ ನಿಸ್ಸಹಾಯಕ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ?

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮೂಲ ಹೆಸರು ಮ್ಯೂಟ್ ಎಂದಿತ್ತಂತೆ. ಮ್ಯೂಟ್ ಎಂದರೆ ಒಂದರ್ಥದ ಮೌನ, ನಿರ್ಜೀವತೆ. ಅದು ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ, ಸಮಾಜಕ್ಕೂ, ಸ್ಥಿತಿಗೂ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯವಾಗಬಲ್ಲ ಅನ್ವರ್ಥ ಗುಣವುಳ್ಳ ಹೆಸರು. ಆದರೆ ಪ್ರಕಾಶಕರ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕವಾದ ಹೆಸರು ಕಾದಂಬರಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಯಿತು. ದ ಹಾರ್ಟ್ ಈಸ್ ಎ ಲೋನ್ಲಿ ಹಂಟರ್. ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ದೇವರನ್ನು ನಂಬುತ್ತ, ಅನುಮಾನಿಸುತ್ತ, ನಂಬದಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತ, ನಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಸೋಲುತ್ತ ಪಡುವ ಪಡಿಪಾಟಲಿನಂತೆಯೇ ಪ್ರೀತಿ ಅವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಂತೆಯೂ, ಇಲ್ಲದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕೆಂತಲೂ ಅವನು ತನ್ನದೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತೊಳಲುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ, ಸಾಯುವ ತನಕವೂ. ಹಳೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಕ್ರಮೇಣ ಬರ್ಡನ್ ಎನಿಸುತ್ತದೆ, ಹೊಸ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕಾತರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಂಗರ್‌ಗೆ ಯಾಕೆ ಯಾವತ್ತೂ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಅಸ್ವಸ್ಥನಾದಾಗಲೂ ಬರ್ಡನ್ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ? ಕೋಪ್ಲ್ಯಾಂಡ್‌ಗೆ ಯಾಕೆ ಸಾಂಸಾರಿಕವಾಗಿ ಮುರಿದ ಬದುಕು, ಮುದಿತನದ ಎದುರು ತನ್ನ ಹೋರಾಟ, ಸೇವೆ ಎಲ್ಲ ನಿರರ್ಥಕ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ?

ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳೆಲ್ಲ ಭ್ರಮೆಗಳೇ. ಅವು ಕ್ಷಣಭಂಗುರ ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಸಾಗುವ ಮೋಡಗಳಂತೆ ಅವು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಅದೇ ಆಕಾರ, ಸಾಂದ್ರತೆ, ಗಾತ್ರ ಯಾವುದನ್ನೂ ಘನೀಕೃತವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರವು. ಆದರೂ ನಮಗೆ ಅಮರ ಮಧುರ ಪ್ರೇಮದ ವ್ಯಾಮೋಹ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ, ಸಾವಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಪ್ರೇಮಕ್ಕಾಗಿ, ಅದರ ಅಮರತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ಸಾಯುವುದಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧನಾಗುವುದು ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ತಮಾಷೆಯಾಗಿಯೂ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಅದ್ಭುತವಾಗಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇರುವುದೆಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು ಇರದುದರೆಡೆಗೆ ತುಡಿಯುವುದೇ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಹುಷಃ ಜೀವನದ ಧರ್ಮ/ಕರ್ಮ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಹೆಸರು ಕೂಡ ಅನ್ವರ್ಥವೇ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಒಂದು ಬದುಕಿನ ವಿರಾಟ್ ದರ್ಶನವನ್ನೀಯುವ, ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಈಯುವ ಯಾವುದೇ ಕಲಾಕೃತಿಯ ಪರಿಪಕ್ವತೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿಗಿದೆ. ನಂಬುವುದಕ್ಕೇ ಕಷ್ಟವಾಗುವ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯೇನೆಂದರೆ, ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಬರೆದಾಗ(1940) ಮಕ್ಯುಲರ್ಸ್ ಕರ್ಸನ್‌ಗೆ ಕೇವಲ ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸು ಎಂಬುದು!
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ