Sunday, December 31, 2017

ಕೇಳದೆ ನಿಮಗೀಗ...ದೂರದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ, ಹಾಡು ಹೇಳಿದಂತೇ...

ಏನೋ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಧ್ವನಿ. ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತಿದೆ ಅದು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ನನ್ನದೇ ಭ್ರಮೆಯೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬೇರೆ. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಎದ್ದು ಕಿವಿಯಾನಿಸಿದೆ. ಎಡ ಪಕ್ಕದ ಗೋಡೆಯಿಂದ ಬರ್ತಿದೆ ಅನಿಸಿತು. ಆ ಕಡೆ ನಮ್ಮ ಕಿಚನ್ನಿದೆ. ರೂಮಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಕಿಚನ್ನಿಗೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಲೈಟ್ ಹಾಕಿದ್ದೇ ಸರಬರ ಎಂದು ಜಿರಲೆ, ಹಲ್ಲಿಗಳೆಲ್ಲ ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ಓಡತೊಡಗಿದವು. ಆ ಸದ್ದಿಗೆ ಧ್ವನಿ ನಿಂತೀತಾ ಎಂದು ಆಲಿಸಿದರೆ, ಇಲ್ಲ. ಈಗ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೇ ಕೇಳುತಿತ್ತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅತ್ತಂತೆ. ಅಲ್ಲ, ಏನೋ ದೂರಿಕೊಂಡಂತೆ. ಆದರೆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟು, ರೋಷ ಇಲ್ಲ. ಒಂಥರಾ ಬೇಸರ, ನೋವು. ಇಲ್ಲ, ಅಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಧ್ವನಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೇ ಇದೆಯಾದರೂ ತೀರ ಮೆಲುದನಿ, ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನು ಆಡಿಕೊಂಡಂತೆ.... ಅಲ್ಲಿಯೂ ಗೋಡೆಯಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ಧ್ವನಿ! ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ತೂಗು ಹಾಕಿದ್ದ ಚೀಲ, ಕ್ಯಾಲೆಂಡರು, ದೇವರ ಒಂದು ಫೋಟೋ ಎಲ್ಲ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಒಂದರ ಬಳಿಕ ಒಂದರಂತೆ ತೆಗೆದು ಇಳಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಆಗಲೂ ಧ್ವನಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೇನು ನಾನು ಗೋಡೆಯೊಳಗೇ ಹೋಗಿ ನೋಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ, ಆ ಧ್ವನಿಗೆ ನನ್ನಿಂದ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ. ಎದುರಾಗಿದ್ದು ಗೋಡೆಯಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಕನ್ನಡಿ. ಧ್ವನಿ ನೊಂದ ಹೆಣ್ಣಿನದು. ನನ್ನದೇ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಹಣೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಮರೆತವನಂತೆ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಥಕ್ಕಾದೆ! ಆ ಮಾತಿಗೆ ಸಮನಾಗಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ತುಟಿಗಳು ನನ್ನವೇ!


ಇದು ಮಂಜಿರಿ ಇಂದೂರ್ಕರ್ ಅವರ ಕವಿತೆಗಳಿಗೆ ನಾನು ಬರೆದ ರೂಪಕ. ಇವರ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಆಶ್ಚರ್ಯಾಘಾತ ಎನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಅದರ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಇವರು ತಮ್ಮ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಪಕ್ಕ ಒಂದು ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನಿರಿಸುವ ಎಚ್ಚರದ ರೀತಿ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಒಡೆದು ಬಿಡಬಹುದಾದ ಗಾಜಿನ ಅಪೂರ್ವ ಪುರಾತನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೋ ಎಂಬಂತೆ! ಅವು ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತು ವಿವರಗಳಾಗಿದ್ದೂ ಇವರು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕವಾದ ಇನ್ನೇನನ್ನೋ ಎಂಬಂತೆ! ಕೊನೆಗೂ ಹೇಳಿಯೂ ಹೇಳದುಳಿಯುವ ಇವರ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಮಾತುಗಳಂತೆ, ಕನಸಲ್ಲಿ ದಕ್ಕಿದ ರಸಿಕ ಸ್ಪರ್ಶದಂತೆ, ನಾಲಗೆಯಲ್ಲಿ ರುಚಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಿ ಹೋದ ತಿನ್ನದ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಯಂತೆ, ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲಾಗದೇ ಹೋದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ರಾಗದಂತೆ ಜಾರಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ ನಿಮಗೂ ನಮಗೂ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಚಿಹ್ನೆ ಹಾಕಲು ಮರೆತಿಲ್ಲ, ಅದರ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ. 

ಹಾಗೆಯೇ, ಈ ಯಾವ ಕವಿತೆಗಳಿಗೂ ವಿವರಣೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಸಾಂಗತ್ಯ ಬೇಕು, ಮೌನ ಬೇಕು, ಪ್ರೀತಿ ಬೇಕು. ಮತ್ತೆ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಬೇಡದೇ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳೊ ಕವಿತೆಗಳಿವು. 

ಕೆಲವೊಂದು ಕವಿತೆಗಳು ಬಂಡಾಯವೆದ್ದ ಹಾಗೆ ತುಂಡು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡದೆ, ಗದ್ಯದ ಸಾಲುಗಳಂತೆ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಇವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಸ್ ದಿವಾಕರ್ ಅವರು ಹೀಗೆ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬ ಕವಿ ಹೇಗೆ ಬರೆದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಕವಿತ್ವ ಇರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಂತಿವೆ ಈ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಂಜಿರಿ ಇಂಧೂರ್ಕರ್ ಒಬ್ಬ ಶುದ್ಧಕವಿ.

ಕವಿತೆ ಒಂದು
ಹನ್ನೆರಡಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಹತ್ನಿಮಿಷ: ನಾನು ಬಹುಶಃ ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿಸುವ, ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಾವು.

ಮನೆ, ನಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಮನೆಯಲ್ಲ,
ಇದು ಬೇರೆ, ಹೊಸ ಮನೆ,
ಹಳತರ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದು.
ಈ ಮನೆ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲ, ಅಂದರೆ
ಹಳೇ ಮನೆ ಆಗಿತ್ತಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ನಂದಲ್ಲ.
ಈ ಮನೆಯ ಕಿಚನ್ನೇ ಅದ್ದ್ಯಾ ಕೋಣೆಯಾಗಿತ್ತು,
ನಾನು ಈ ಕೋಣೇನ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಅವಳ ಜೊತೆ,
ರಮಾಕಾಂತನ ಬದಲಿಗೆ. 

ಈ ಕೋಣೆಯ ಸೊಳ್ಳೆಪರದೆಯೇ ನನ್ನ ಗುಮ್ಮನಿಂದ ಕಾಪಾಡಿದ್ದು
ಮತ್ತು ನಾನು ಪೌರಾಣಿಕ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ
ಜಾರಿ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಬೀಳ್ತಾರಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ಬೀಳದ ಹಾಗೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದು.
ಸಿನಿಮಾದ ಹೆಸರು ಕೇಳಬೇಡಿ, ನನಗೀಗ ಅದೆಲ್ಲ ನೆನಪಿಲ್ಲ,
ಗೂಗಲಲ್ಲೂ ಹುಡುಕಲಾರೆ, ಅಷ್ಟೆ.

ಲಿವಿಂಗ್ ರೂಮಿನ ಅರ್ಧದಷ್ಟು, ಮೊದಲಿನ ಹಾಗೇ ಇದೆ,
ಹಳೇ ಮನೆಯ ಕಿಚನ್ನಿನ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಈಗ ಲಿವಿಂಗ್ ರೂಮ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ನಾನು ಲತಾ ಮಂಗೇಶ್ಕರ್ ಹಾಡು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಜಾಗ
ಲಗ್ ಜಾ ಗಲೇ ಕಿ ಫಿರ್ ಯೇ ಹಸೀನ್ ರಾತ್ ಹೊ ನ ಹೊ,
ಶಾಯದ್ ಫಿರ್ ಇಸ್ ಜನಮ್ ಮೆ, ಮುಲಾಖಾತ್ ಹೊ ನ ಹೊ

ಭೋಗೋಳಿಕವಾಗಿ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಪ್ಪನ ಕೋಣೆ ಅಲ್ಲೇ ಇದೆ,
ಆದರದು ದೊಡ್ಡದು ಕಾಣ್ತಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಅದರದ್ದೇ ಟಾಯ್ಲೆಟ್ಟಿದೆ.
ಈಗ ಯಾರೂ ಹಿತ್ತಲ ಕಡೆ ಹೋಗಬೇಕಾದ್ದಿಲ್ಲ.
ಈಗ ಯಾರೂ "ಹಿತ್ಲು ಕಡೆ ಹೋಗ್ತಿದೀನೀ" ಅಂತ ಹೇಳೋದಿಲ್ಲ.
ನಾವದನ್ನೆಲ್ಲ ಹಿಂದಕ್ಕಿಕ್ಕಿಯಾಗಿದೆ.

ಅದ್ದ್ಯಾ ಸತ್ತ ಮುಂಜಾನೆ ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ಲು,
ಕಾಲ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡೊ ಮೊದಲೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು,
ಆ ಹೆಂಗಸು ಸತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತ.
ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಂಕರ ಗುಟ್ಟೊಂದನ್ನ ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೇಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಕೊಂಡ ಹೆಣ್ಣು,
ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಂಕರ ಗುಟ್ಟೊಂದನ್ನ ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೇಲಿ ಬಚ್ಚಿಡಬಾರದಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು
ಸತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅದ್ದ್ಯಾಹೊಟ್ಟೆಯೇ ಒಂದು ಪವಾಡಸದೃಶ ಹೊಟ್ಟೆ.
ಸಾಯುವುದಕ್ಕೂ ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವಳು ನೋವು ನೋವು ಅಂತಿದ್ಲು,
ಆ ಬಳಿಕ ಸಾಯುವ ತನಕವೂ ಅವಳು ಬೇಗಬೇಗ ‘ರೆಡಿಯಾಗ್ತಿದ್ಲು’.
ಆ ಹೊಟ್ಟೆ ಕೊನೆಮೊದಲಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಕಥೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು.
ನಾನವುಗಳನ್ನ ನನ್ನಿಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ,
ಕಣ್ಣುಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು,
ಅವರವರ ಮನೆಯ, ಸತ್ತಿರುವ ಯಜಮಾನನ
ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆ ನಡುವಿನಿಂದ ಒಳಕ್ಕೆ ಎಳಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಚಟ್ಟೆ
ನಂಗಷ್ಟೂ ಇಷ್ಟವಾದ, ಹೊರಕ್ಕೆ ಉಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಬೀಗಿದ ಅಮ್ಮಂದರ ಹಾಗಲ್ಲ 
ಭೂತ ಪಿಶಾಚಿ ಬರದ ಹಾಗೆ ನಾನವಳ ಹೊಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಮಲಗತಾ ಇದ್ದೆ
(ನಾನವಳನ್ನ ಮುಟ್ಕೊಂಡಿದ್ರೆ ಭೂತ ಪಿಶಾಚಿ ನನ್ನ ಮುಟ್ಟಲ್ಲ)
ಅವಳು ನಡುರಾತ್ರಿ ಯಾವಾಗ್ಲೊ ನಿದ್ದೇಲಿ ಅದನ್ನ ಕಿತ್ತೆಸೀತಿದ್ಲು.
ಸ್ವತಂತ್ರ ಮನೋಭಾವದ ಹೆಂಗಸೇನಾದ್ರೂ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಇದ್ರೆ 
ಅದು ಅದ್ದ್ಯಾನೇ.

ನಮ್ಮ ಕಿಚನ್ನಾಗಿದ್ದ ಅವಳ ಕೋಣೆ ತುಂಬ
ತುಂಬಾ ದಿನದಿಂದ ಬೀಗ ಹಾಕಿಟ್ಟ ಹಳೇ ಕೋಣೆ ಘಾಟು, ವಾಸನೆ.
ಏರ್ ಕಂಡೀಶನರ್‌ಗಾಗಿ ನಾವು ಆ ಕೋಣೇನ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದೀವಿ.
ಬೇಡದ ಗಲೀಜು ಪಾತ್ರೆಪಗಡಿ ಇಡೋದಕ್ಕಷ್ಟೆ 
ಹಿತ್ತಲಕಡೆ ಇರೊ ಆ ಕೋಣೆ ಕಡೆ ನಾವು ಹೋಗ್ತೀವಿ.
ಯಾವ್ದಾದ್ರೂ ಬಟ್ಟೆ ಹುಡುಕೋಕೆ ಹೋಗ್ತೀವಿ,
ಮದ್ದು ಮಾತ್ರೆ ಹುಡುಕೋಕೆ ಹೋಗ್ತೀವಿ.
ನೆಂಟರು ಬಂದಾಗ ನಾವು ಅವಳ ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ ಹೊದಿಕೆ ಹಾಸ್ತೀವಿ.
ಅವಳ ಕೋಣೇಲಿ ಕೂಲರು, ಏರ್‌ಕಂಡೀಶನರು ಎಲ್ಲ ಇಲ್ಲ,
ಬಹುಶಃ ಸತ್ತವರಿಗೆ ಅದೆಲ್ಲ ಬೇಕಂತ ಇಲ್ಲ.

ನಾವ್ಯಾರೂ ಅವಳ ಬಾತ್‌ರೂಮು, ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಯಿದ್ರೂ, ಬಳಸಲ್ಲ.
ನಾವು ಅವಳ ಗಡಿಯಾರದ ಸೆಲ್ಲು ಬದಲಿಸಲ್ಲ.
ನಾವಲ್ಲಿ ಧೂಳು ಕೂಡ ಹೊಡೆಯಲ್ಲ.
ಯಾವತ್ತಾದ್ರೂ ಜಬ್ ವಿ ಮೆಟ್ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡೋವಾಗ,
ರೂಮ್ಮೇಟ್ ಹತ್ರ ಹೇಳೋದಿದೆ, ಇದು ಅವಳ ಇಷ್ಟದ ಸಿನಿಮಾ ಅಂತ,
ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಜಾನ್ ಅಬ್ರಹಾಂನ್ನೂ ಶಹೀದ್ ಕಪೂರನ್ನೂ ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್ ಮಾಡ್ಕೋತಿದ್ಲು ಅಂತ.
ಇಬ್ರೂ ನಗ್ತಿದ್ವಿ, ಮತ್ತೆ, ಒಂದೇ ಸಲಕ್ಕೆ ಯಾಕೋ ಹೆದರಿದ ಹಾಗೆ ಬಿಳಿಚುತಿದ್ವಿ
ಮತ್ತೆಲ್ಲ ಯಾವತ್ತಿನ ಹಾಗೇ ನಡೀತಿತ್ತು.

ಅದ್ದ್ಯಾ ಸಾವಿಗೆ ಇದ್ದಿರಬಹುದಾದ ಕಾರಣಗಳ ಪಟ್ಟಿ
1. ಹೊಸಾ ಮನೇಲಿ ಅವಳ ಕೋಣೆಗೆ ಅದರದ್ದೇ ಬಾತ್‌ರೂಮಿತ್ತು,
ಬಾತ್‌ರೂಮಲ್ಲಿ ಕಮೋಡು ಕೂಡಾ ಹಾಕಿದ್ದರು,
ಅವಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರವಳಾಗಿದ್ಲು ಮತ್ತು ಇಂಥ ಅಬದ್ಧಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅವಳು ಒಗ್ಗಿರಲಿಲ್ಲ,
ಕೊಳಕನ್ನ ಕೋಣೆಯೊಳಕ್ಕೇ ತಂದಿದ್ದು ಅವಳನ್ನ ಕೊಂದಿತೆ?
2. ಅವಳಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ವಯಸ್ಸಾದಾಗ ಅವಳು ಸೀರೆ ಬಿಟ್ಟು
ಮ್ಯಾಕ್ಸಿ ಉಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು.
ತನ್ನ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಅದು ಶೋಭಿಸಲ್ಲ ಅಂತಿದ್ಲು ನನ್ನ ಹತ್ರ.
ಮನಸ್ಸಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಯ್ತಲ್ಲ, ಅದು ಕೊಂದಿತೆ ಅವಳನ್ನ?
3. ಅವಳು ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದ್ರೂ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು ಅಂತಿದ್ಲು
ಆದ್ರೆ, ನಾವು ಕೊಟ್ಟ ಪುದಿನ್‌ಹಾರ ತಗೋತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅವಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಇರಲಿಲ್ಲ
ನಾವು ವಿಷ ಹಾಕ್ಬೋದು ಅಂತ ಅನುಮಾನ.
ಅವಳ ಅನುಮಾನವೇ ಅವಳನ್ನ ಕೊಂದಿತಾ?
4. ಅವಳ ಕೋಣೆಯ ಗಡಿಯಾರ ನಿಂತಿತ್ತು
ಯಾರೂ ಅದನ್ನ ಸರಿಪಡಿಸ್ಲಿಲ್ಲ.
ಹನ್ನೆರಡಕ್ಕೆ ಹತ್ನಿಮಿಷ ಇತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ, ಹಗಲೊ, ರಾತ್ರಿಯೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಚಲನೆ ಇಲ್ದೇ ಇದ್ದಿದ್ದೇ ಅವಳನ್ನ ಕೊಂದಿತಾ?

ಕವಿತೆ ಎರಡು

ಕೆರೆ-ದಡ, ದಡ-ಕೆರೆ
ಹಗಲಲ್ಲಿ ನಾನು ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಕಡಕ್ಕಾದ ಕೆಂಪು ಲಿಪ್‌ಸ್ಟಿಕ್ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನೀರಳೆಯುವ ಪಾತ್ರೆಯ ಪಕ್ಕ ಕೂರುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಹೊಸದಾಗಿ ಲಿಪ್‌ಸ್ಟಿಕ್ಕಿನ ಗೀಳಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಂಥ ಕಡು ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಕೆಂಪು ವರ್ಣಛಾಯೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಧರಿಸಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಅದನ್ನ ಒರೆಸಿ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ. ಆಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ನಾನು ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀರಿನ ಪಾತ್ರೆಯ ಪಕ್ಕ, ನನ್ನ ತೋಳುಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತವೆ, ಕಡಿದಾದ ಸೇತುವೆಯ ಹಾಗೆ ಬಾಗಿದ ನನ್ನ ಮೊಣಕಾಲ ಮೇಲೆ ಪೂರ್ತಿ ಭಾರ ಹಾಕದೇ ಅವು ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಈಗ ಆ ಜಾಗ ಕಿಚನ್ನಿನಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಲಿವಿಂಗ್ ರೂಮಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ಆ ಜಾಗದಲ್ಲೀಗ ನಾನಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಕೋಣೆಯ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕ್ಷಿಪ್ರಾತಿಕ್ಷಿಪ್ರ ಕೋನಗಳಲ್ಲಿ ತೂಗು ಬಿದ್ದಿರುವ ಆ ಚಚ್ಚೌಕದ ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂರಲು ಪ್ರತಿ ಧೂಳಿನ ಕಣಕಣವೂ ಒಂದರೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಜಾಗಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಡೆದಾಡುತ್ತ ಇರಬೇಕಾದರೆ, ಅದೂ ಹೊಸಬ ಬೇರೆ ತನ್ನ ಜಾಗಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದು ಕಾದು ನಿಂತಾಗ, ನಾನು ನನ್ನ ಮೇಕಪ್ಪಿಗೆ ಜಾಗ ಕಬಳಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಸತ್ತ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಕೊನೆಗೂ ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಳು. ಕನಸಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಜ್ಜಿ ಸತ್ತ ವಾರ್ತೆ ಕೇಳಿ ನನ್ನಜ್ಜ ಸೂಯಿಸೈಡ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡ, ಕನಸಲ್ಲಿ. ನನ್ನ ಎಷ್ಟೇ ಹಿಂದಿನ ನೆನಪು ತೆಗೆದರೂ ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ಮುದುಕನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದ. ಅವನು ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರ ಕೋಣೆಯ ಒಂದು ಮೂಲೇನ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನದಕ್ಕೆ ಹಳೇ ಫ್ಯಾನು ಆರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಬೀಮ್‌ಗೆ ನೇತು ಬಿದ್ದಿದ್ದನ್ನ ನಾನು ಕಂಡೆ. ಅವನ ದೇಹ ಗೋಡೆಯ ಜೊತೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಕೋನದಲ್ಲಿ ತೂಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಕೆರೆಯೋ ದಡವೋ ನನಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸೋಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನನ್ನ ಕೆಳಗಿಳಿಸೋ ಆತುರ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಗೂ ಇದ್ದಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗೋಡೆ ಮೇಲಿನ ಕನ್ನಡಿ ನನಗೆ ಅವನ ತೂಗುತ್ತಾ ಇರುವ ದೇಹಾನ ತೋರಿಸಿತು. ಅದು ಎಂಥಾ ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯಿಂದ ತೂಗಾಡ್ತಾ ಇತ್ತೆಂದರೆ, ಅದು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದುಬಿಡಲು ಬಯಸಿದ ಹಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸತ್ತವರಿಗೆಂಥ ಅರ್ಜೆಂಟು ಇರುತ್ತೆ. ನನ್ನಜ್ಜಿಯೂ ಏನೂ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನನಗೆ ಚಾಯ್‌ಗೆ ಒಳ್ಳೇ ಸ್ವಾದ ಬರಬೇಕಂದ್ರೆ ಹಾಕೋ ಮೊದಲು ಏಲಕ್ಕೀನ ಸರಿಯಾಗಿ ಹುಡಿ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಕು ಅಂತ ನೆನಪಿಸಿದ್ಲು. ಈ ಹೆಂಗ್ಸು ಮಾಡೊ ಅಡುಗೆ ಭಯಂಕರ ಇತ್ತು. ಸತ್ಮೇಲೂ ಇದು ನನ್ನ ಕನಸಲ್ಲಿ ಬಂದು ಏಲಕ್ಕಿ ಹುಡಿ ಮಾಡೋ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳೋದಿದೆಯಲ್ಲ, ನಗು ಬರುತ್ತೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ಅಂದಿದ್ದು ಅವಳು, ನಾನೂ ರಿಪೀಟ್ ಮಾಡ್ದೆ, ಸರಿಯಾಗಿ. ಇದೆಲ್ಲ ಆಗ್ತಿರಬೇಕಿದ್ರೆ, ಅಜ್ಜ ಕೆರೆ-ದಡ, ದಡ-ಕೆರೆ ಮಾಡ್ತಲೇ ಇದ್ದ ಎನ್ನಿ.

ಕನ್ನಡಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು. ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಲಿಪ್‌ಸ್ಟಿಕ್ ಬಣ್ಣ ನೇರಳೆ. ಲಿಪ್‌ಸ್ಟಿಕ್ಕಿನ ಸ್ಟಿಕ್ಕು ಮುರಿದಿದೆ. ತೋರು ಬೆರಳಿನಿಂದ ಮೆತ್ತಗೆ ತುಟಿ ಮೇಲೆ ತಟ್ಟಿ ಸರಿಪಡಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅಜ್ಜ ತೂಗಾಡುತ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲೇ ನನಗೊಂದಿಷ್ಟು ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಇದೆ. ನನ್ನ ಲಿಪ್‌ಸ್ಟಿಕ್ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದು ನನ್ನ ಯಾವ ಡ್ರೆಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೂ ಮ್ಯಾಚಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತೆಗೆದು ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಮೊಲೆಗಳ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಒಣಗಿದ ಗಾಯದ ಗುರುತಿದೆ. ಕೀವು ತುಂಬಿದ ಗುಳ್ಳೆಗಳನ್ನು ನಾನು ನೀರ್ಗುಳ್ಳೆ ಒಡೆದ ಹಾಗೆ ಒಡೆದಿದ್ದರಿಂದ ಆಗಿದ್ದು. ಯಾವತ್ತೂ ತುಸು ಬಿಗಿಯಾಗೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಸ್ಕೂಲ್ ಯೂನಿಫಾರ್ಮಿನ ಬೆಲ್ಟ್‌ನಿಂದಾಗಿ ಆದ ಗುರುತು ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕಂಕುಳವನ್ನ ಶೇವ್ ಮಾಡದೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕಪ್ಪನೆಯ ಗುರುತಾದಂತಿದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಲಿಪ್‍ಸ್ಟಿಕ್ಕನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ದಪ್ಪಕ್ಕೆ ಬಳಿಯುತ್ತೇನೆ. ಅಜ್ಜನತ್ತ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ನನ್ನ ಜಾಗವನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲೇಬೇಕಲ್ಲವೆ. ಅದು ಖಾಲಿ ಬಿದ್ದ ಒಂದು ಚಚ್ಚೌಕದ ನನ್ನ ಜಾಗ. ಅದು ಸರಿಯಾಗಿ ನೀರಳೆಯುವ ಪಾತ್ರೆಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿದೆ.

ಕವಿತೆ ಮೂರು

ಸ್ಕಿಜೋಫ್ರೇನಿಯಾ
ನನ್ನ ನೂರಹದಿನಾರು ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ಅಜ್ಜಿ, ಮೇರಿ ಅನ್ನೋ ಗೆಳತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಹೇಳೋ ಹಾಗೆ, ಮೇರಿ, ಅವಳು ನೋಡಿರೋ ಹುಡುಗೀರಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರಿಯಾದ ಹುಡುಗಿ. ನನ್ನಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಅಂತಿಮಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೇರೀನ ಕಂಡಿದ್ದಂತೆ. ಆವತ್ನಿಂದ ಅವರಿಬ್ರೂ ಗೆಳತೀರು. ಮೇರಿಯ ಜೊತೆ ಗೆಳೆತನ ಮಾಡ್ದೇ ಇರೋದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನ ರಾಕಿಂಗ್ ಚೇರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಗಡಿಯಾರದತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟಿರೋ ನನ್ನಜ್ಜ ಕಾಲಾನ ಅಳೀತಾನೆ ಹೇಳ್ತಾನೆ, ಮೇರಿ ಹೆಸರಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲ, ಅವನೆಂದೂ ಮೇರೀನ ಕಂಡಿದ್ದಿಲ್ಲ. ನೂರ ಇಪ್ಪತ್ತಾರನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನಜ್ಜಿ ಸತ್ತಾಗ, ಅವಳಿಗಿದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಆಸೆ ಅಂದ್ರೆ, ಅವಳು ಮೇರೀನ ಮೊತ್ತಮೊದಲು ಭೇಟಿಯಾದ ಸಿಮೆಟ್ರಿಯಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಹೂಳಬೇಕು ಅನ್ನೋದು. ನಾನು ಸ್ವತಃ ಗೋರಿ ತೋಡುತ್ತಾ ಇರಬೇಕಾದ್ರೆ ಮೇರಿ ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದ ಗೋರಿ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಉದ್ದಕ್ಕೂ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡ್ತಿದ್ಲು. ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಕಾಣ್ತಿದೀ ನೀನು ಮೇರಿ, ಅಂದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾನು ಕಂಡ ಹುಡುಗೀರಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನೀನೇ ಚಂದ. ನನ್ನಜ್ಜ, ಸದಾ ಸಮಯದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕಣ್ಣಿಟ್ಟೇ ಬದುಕಿದ ಮನುಷ್ಯ ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಂದವ. ಈಗ, ತನ್ನ ರಾಕಿಂಗ್ ಚೇರಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವ ಪ್ರತೀ ನೋವಿನ ಒಂದೊಂದು ಸೆಕೆಂಡಿಗೂ ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಹಗಲಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಒಂದು ಮೂಲೆಯಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲ. ಹಗಲಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಆದರೆ, ನಾನು ಮೇರಿ ಜೊತೆಗಿರೋದು ಹೆಚ್ಚು. ಅವಳೀಗ ನನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನಜ್ಜಿ ಜೊತೆ ಬಂದಿರುತ್ತಾಳೆ. ನಮ್ಮದೇ ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದ ಜಗತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಗಳು ಕಲ್ಲಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಯಾರೂ ಕಾಲವನ್ನ ಅಳೆಯೋಲ್ಲ.

ಕವಿತೆ ನಾಲ್ಕು

ಕರೇನಿನಾಳ ಪ್ರೇಮಿ
ಹಾಗೆ ಮಲಗಬೇಡ್ವೆ, ತೆರೆದ ಪುಸ್ತಕಾನ ಹಾಗೇ ಎದೆ ಮೇಲೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು. ತುಂಬ ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೆ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಾ ಕೂರಬೇಡ, ಆ ಜಾಗ ಕಾಡುತ್ತೆ ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ ನನ್ನಜ್ಜಿ. ಅವಳು ನೂರಾರು ಕತೆಗಳ ಮುದುಕಿ, ನೂರಾರು ನಂಬಿಕೆಗಳ ಹೆಂಗಸು, ನನ್ನಜ್ಜಿ. ಅವಳ ಓದೋ ಜಾಗ ಏನಿದೆ, ಅದು ಪಾತ್ರಗಳೆಲ್ಲ ಜೀವಂತಗೊಂಡು ಓಡಾಡೋ ಜಾಗವಂತೆ, ಹೇಳ್ತಾಳೆ ನನ್ನಜ್ಜಿ. ನೀವು ಗಮನ ಇಟ್ಟು ಕೇಳಿಸ್ಕೊಂಡ್ರೆ, ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಅವು ಮಾತಾಡೋದು ಕೇಳಿಸುತ್ತೆ ಅಂತಾಳೆ ನನ್ನಜ್ಜಿ. ಅವಳ ಪ್ರಕಾರ ಅವೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಅವಳ ವಿರುದ್ಧ ಪಿತೂರಿ ಮಾಡ್ತಿವೆಯಂತೆ, ನಂಬಿದ್ದಾಳೆ ನನ್ನಜ್ಜಿ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಅಜ್ಜ ಅಂಥ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕಾನ ತೆರೆದೇ ಇಟ್ಟಿದ್ನಂತೆ, ಹೇಳ್ತಾಳೆ ನನ್ನಜ್ಜಿ. ಅನ್ನಾಕರೇನಿನಾ ಗೊತ್ತಲ್ಲ, ಒಬ್ಬಂಟಿ, ನೋವುಂಡ ಮಾಯಾವಿ, ಆ ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಮೆತ್ತಗೆ ಹೊರಬಿದ್ದು ನನ್ನಜ್ಜನ್ನ ಕರೆದುಕೊಂಡೇ ಹೋದ್ಲು. ನನ್ನಜ್ಜಿ ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ಪುಸ್ತಕಾನ ಹಿಡಿದು ಓದುತ್ತಾಳೆ, ಕರೇನಿನಾಳ ಪ್ರೇಮಿ ಅಂತ ವದಂತಿ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಆ ತನ್ನ ಗಂಡನ್ನ ಹುಡುಕೋಕೆ. ಆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಂಗಸು ಕರೇನಿನಾ. ನಾನವಳನ್ನ ಇಷ್ಟಪಡೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ, ನಾನವಳ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಆ ರಶಿಯನ್ ಮಾಟಗಾತಿಗೆ ಮಾಯ ಮಂತ್ರಗಳೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತು, ಅವಳು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಂಕುಬೂದಿ ಎರಚಿ, ನಿನ್ನನ್ನೂ ತನ್ನ ಜೊತೆ ಕರೆದೊಯ್ತಾಳೆ ಅಂತಾಳೆ ನನ್ನಜ್ಜಿ. ಕರೇನಿನಾನ ಸದಾ ಕಾಲ ನನ್ನಜ್ಜಿಯ ಕಬೋರ್ಡ್ ಒಳಗೆ ಬೀಗ ಜಡಿದು ಬಂಧಿಸಿಡಲಾಗಿದೆ. ನನ್ನಜ್ಜಿ ಸತ್ತ ದಿನವೇ ನಾನವಳನ್ನ ಬಂಧಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದೆ. ಆ ಒಬ್ಬಂಟಿ, ನೋವುಂಡ ಮಾಯಾವಿ ಈಗ ನನ್ನ ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳ ಹೊರಮೈಯೆಲ್ಲ ಹರಿದು ಹೋಗಿದೆ. ಅವಳ ಬಾಗಿದ ನಗ್ನ ಬೆನ್ನಿನ ಭಾಗ ನನ್ನ ಕಡೆಗಿದೆ. ಮುಟ್ಟಬೇಕು ಅವಳನ್ನ ಅಂತ ಆಸೆಯಾಗುತ್ತೆ. ಅವಳು ಮೇಜಿನಿಂದಿಳಿದು ಬಂದು ನನ್ನನ್ನೂ ಸೆಳೆದೊಯ್ಯಬಾರದೇ ಎಂದು ನಾನದೆಷ್ಟು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Friday, December 29, 2017

ಓದದೇ ಇರುವ ಪುಸ್ತಕಗಳು

ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಇಬ್ಬರು ಓದುವ ಬಗೆ, ಅದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಬಗೆ, ಅದು ದಕ್ಕುವ ಬಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಒಂದೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಮಾತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಲೇಖಕನ ಸಂವೇದನೆ, ಪ್ರತಿಮೆ, ಭಾಷೆ, ಅನುಭವ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ರೂಪು ತಳೆದು, ಓದುಗನಿಗೆ ತಲುಪುವಾಗ ಓದುಗನ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿತಿಯ ಮೇಲೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಅವನವನ ಸಂವೇದನೆ, ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಅವನು ಅದನ್ನು ಅವನದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದು ತರ್ಕ. ಹೀಗಾಗಿ ಒಂದು ಕೃತಿಯ ಯಶಸ್ಸು ಅಥವಾ ಸೋಲು 50:50 ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಿದರೂ, ಒಪ್ಪದಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಕೃತಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಏಕರೂಪದಲ್ಲಿ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲೊಂದು ತರ್ಕವಿದೆ, ಉಂಬರ್ಟೊ ತನ್ನ ಹೊಸ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ (Chronicles of a Liquid Society ,ಆತನ ಕಣ್ಮರೆಯ ಬಳಿಕ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದು) ಇದನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಬಹುತೇಕ ಬ್ಲರ್ಬುಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪುಸ್ತಕ ಪರಿಚಯದ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ ಅವರು ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದಿ ಬರೆದರೇ ಎನ್ನುವುದು ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದವೇ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕೆಲವರು ಲೇಖಕನನ್ನು ನೇರ ಹೊನ್ನಶೂಲಕ್ಕೇ ಏರಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅನುಮಾನ ಕೂಡ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ! ಹೀಗೆ ಓದದೇ ಮಾತನಾಡುವ ಶೂರರ ಪ್ರಮೇಯವೊಂದನ್ನು ಅವರದೇ ತರ್ಕದಿಂದ ಉಂಬರ್ಟೊ ಇಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಕೆಡಹಿರುವುದು ತುಂಬ ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿದೆ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ತರ್ಕ-ವಿತರ್ಕ ಎರಡೂ ಹಲವು ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.


ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಳ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಇದು!

ಓದದೇ ಇರುವ ಪುಸ್ತಕಗಳು

Giorgio Manganelli ತನ್ನ ಅದ್ಭುತವಾದ ಒಂದು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಂಪನ್ನ ಓದುಗ ಹೇಗೆ ತಾನು ಒಂದು ಕೃತಿಯನ್ನು ತೆರೆಯುವ ಮೊದಲೇ ಅದನ್ನು ಓದಬೇಕೇ ಬೇಡವೇ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ನೆನಪು ಕೊಂಚ ಮುಕ್ಕಾಗಿರಬಹುದು. ಕೃತಿಯ ಮೊದಲ ವಾಕ್ಯದಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ತೂಗಿ ನೋಡುವ, ಸುಮ್ಮನೇ ಒಂದೆರಡು ಪುಟಗಳ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿ, ಪರಿವಿಡಿಯ ಸಹಾಯದಿಂದ, ಕೃತಿಯ ಕುರಿತ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಒಂದು ಕೃತಿ ಓದಬೇಕಾದ್ದೇ ಅಲ್ಲವೇ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ, ವೃತ್ತಿಪರ ಓದುಗನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಕುರಿತಾಗಲಿ, ಒಬ್ಬ ಗಾಢ ಕುತೂಹಲಿಯಾದ, ಮಹಾ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿರುವ ಓದುಗನ ಕುರಿತಾಗಲೀ ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಇದು ಕೇವಲ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು ಅಷ್ಟೆ. ಇಲ್ಲ, Manganelli ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಒಂದು ಬಗೆಯ ಹೊಳಹಿನ ಬಗ್ಗೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರದ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ದೈವದತ್ತವೆನ್ನಬಹುದಾದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ. 

ಮನೋಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ Pierre Bayard ನ ಕೃತಿ How to Talk About Books You Haven’t Read ಇರುವುದು ನೀವು ಹೇಗೆ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದದೇ ಇರುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರಬಹುದು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕುರಿತಾದ್ದಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಹೇಗೆ ನೀವು ಓದದೇ ಇರುವ ಒಂದು ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಆರಾಮವಾಗಿ, ಅದೂ ಆ ಕೃತಿ ವಿಶೇಷತಃ ಒಂದು ಬಹುಮುಖ್ಯ ಕೃತಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ನೀವು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡಬೇಕಾದರೂ ಕೂಡ ಆರಾಮಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಕುರಿತಾದ್ದು. ಆತನ ತರ್ಕ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾದದ್ದು. ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಲಿಯಗಟ್ಟಲೆ ಪುಸ್ತಕಗಳಿರುತ್ತವೆ. ನೀವು ದಿನಕ್ಕೊಂದರಂತೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವವರಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 365 ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ, ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 3,600 ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ಓದಬಹುದು ಅಷ್ಟೆ. ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಂಭತ್ತರ ಪ್ರಾಯದೊಳಗೆ ಹೀಗೆ ನೀವು ಓದಬಹುದಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳು 25,200. ಇದು ತೀರ ಅಲ್ಪ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ, ಕೊಂಚ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಒಬ್ಬ ಇಟಾಲಿಯನ್‌ಗೆ ಕೂಡ Matteo Bandello, Francesco Guicciardini ಅಥವಾ Matteo Boiardo, Vittorio Alfieri ನ ದುರಂತ ನಾಟಕಗಳು ಅಥವಾ Ippolito Nievo ನ Confessions of an Italian ಕುರಿತ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ತಾನು ಬರೇ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾಂದರ್ಭಿಕ ವಿವರಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಒಂದಕ್ಷರ ಓದದಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಭಾಗವಹಿಸಬಲ್ಲೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಅನುಮಾನವಿರುವುದಿಲ್ಲ. 

ಈ ಸಾಂದರ್ಭಿಕ ವಿವರಗಳೇ Bayard ಪ್ರಕಾರ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಅಂಶ. ಅವನು ಒಂದಿಷ್ಟೂ ನಾಚಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ತಾನೆಂದೂ ಜೇಮ್ಸ್ ಜಾಯ್ಸನ ಯೂಲಿಸಿಸ್ ಓದಿಲ್ಲವಾದರೂ ಅದು ಒಡಿಸ್ಸಿ ಮಹಾಕಾವ್ಯದ್ದೇ (ಅದನ್ನೂ ತಾನೆಂದೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಓದಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ) ಇನ್ನೊಂದು ಆವೃತ್ತಿ ಎಂದುಕೊಂಡು ಅದು ಆಂತರಿಕ ಸ್ವಗತದಂಥ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿದೆ, ಡಬ್ಲಿನ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕತೆಯಿದೆ ಇತ್ಯಾದಿ, ಎಂದೆಲ್ಲ ತಾನು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. "ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ನಾನು ಆಗಾಗ ಜೇಮ್ಸ್ ಜಾಯ್ಸನ್ನೇ ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಆತಂಕವಿಲ್ಲದೆ ಆವಾಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ" ಎಂದಾತ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೂ ಇನ್ನೊಂದು ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೂ ಇರುವ ನಂಟುಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕ ನೀವು ನೇರವಾಗಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ಓದಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಅದರ ಕುರಿತು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. 

ಅದು ಹೇಗೆಂದು ಕೂಡ Bayard ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಾರ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬರದ ಕೆಲವೊಂದು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ ನಿಮಗೆ ಅದರಲ್ಲಿನ ವಿವರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿಯೋ ಓದಿದಂತೆ, ಈಗಾಗಲೇ ಕೇಳಿದ್ದಂತೆ ಅನಿಸಬಹುದು. ಅದೇಕೆಂದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಓದಿದವರು ಆ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿರಬಹುದು, ಅಲ್ಲಿನ ವಿವರಗಳನ್ನು ಕೋಟ್ ಮಾಡಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಅದೇ ನೆಲೆಯ ಮನೋಧರ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಹೊಸದೇನಾದರೂ ಬರೆದಿರಬಹುದು. ಯಾವತ್ತೂ ಓದದೇ ಇರುವ Robert Musil, Graham Greene, Paul Valéry, Anatole France ಮತ್ತು David Lodge ಅಂಥವರ ಪುಸ್ತಕಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಇಂಥ ಕೃತಿಗಳ ಕುರಿತೇ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಪಠ್ಯಗಳು ಲಭ್ಯವಿವೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ರೋಚಕವೆನ್ನಿಸುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಕಲೆಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನ The Name of the Rose ಗೆ ಒಂದಿಡೀ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಮೀಸಲಿಡುವ ಗೌರವವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು, ಅದರಲ್ಲಿ William of Baskerville ತಾನು ಅದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕೈಯಿಕ್ಕಿದ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌ನ ಪೊಯೆಟಿಕ್ಸ್ ಕುರಿತ ಎರಡನೆಯ ಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅದನ್ನು ಸಮೀಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್ಲನ ಕೆಲವು ಪುಟಗಳಲ್ಲಿರುವ ವಿಚಾರವನ್ನೇ ತಾನು ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡೆ ಎನ್ನುವ ಸರಳವಾದ ಕಾರಣವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆತ ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಬರೇ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ನಾನಿದನ್ನಿಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದು ನಿಮಗೆ ಈ ಲೇಖನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾಗಲಿದೆ. 

ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕೊಂಚ ವಿರೋಧಾಭಾಸ ಎನಿಸಿದರೂ ಹಾಗೇನೂ ಅಲ್ಲದ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಸಂಗತಿಯೊಂದಿದೆ ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ಸಾಕಷ್ಟು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಕೂಡ ನಾವು ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ನಾವೇ ಅಂಥ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ಪರ್ಯಾಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಅದು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆಂದರೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿಲ್ಲದ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾವೇ ನಂಬಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಚಿತ್ರವಷ್ಟೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ಓದಿರದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆ ಕೃತಿಯಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನೋ, ಪರಿಚ್ಛೇದವನ್ನೋ ಇದೆ ಎಂಬಂತೆ ಹೇಳತೊಡಗಿದರೆ, ನಾವು ಹೆಚ್ಚೇನೂ ತಕರಾರಿಲ್ಲದೆ ಬಹುಶಃ ಅವೆಲ್ಲ ಆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿದ್ದಾವೆ ಎಂದೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಡಲು ತಯಾರಿರುತ್ತೇವೆ. 

Bayard ಮೂಲತಃ, ಪ್ರಾಸಂಗಿಕವಾಗಿ ಬೇರೆಯವರು ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವ ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಆಸಕ್ತನಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್‌ಗಿಂತ ಒಬ್ಬ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆತ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದೇನಿದೆ ಗಮನಿಸಿ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಓದು ಅಥವಾ ಓದದವನ ಕಲ್ಪಿತ ಓದು ಅಥವಾ ಅರೆಬರೆಯಾದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಓದು - ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಓದಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಸೃಜನಾತ್ಮಕವಾದ ಮಗ್ಗುಲಿದ್ದೇ ಇದೆ, ಅಂದರೆ, ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ,
ಓದುಗನೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೀಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಆಮೇಲೆ ಅವನು ತಾವು ಓದದೇ ಇರುವ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೂಡ "ಸಂಶೋಧಿಸ"ಬಲ್ಲ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೇನಿದೆ, ಅದು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನೇನು ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನುಂಟು ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆಯೂ ತನ್ನ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಾನೆ. 

ಇದಲ್ಲದೆ ಹೇಗೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಾನು ಓದದೇ ಇರುವ ಕೃತಿಯ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಆ ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದಿರುವವರೂ ಕೂಡ ಆತ ಅಥವಾ ಆಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾರದೇ ಹೋಗುತ್ತಾರೆನ್ನುವುದನ್ನು Bayard ಪುರಾವೆ ಸಮೇತ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪುಸ್ತಕದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ನನ್ನ The Name of the Rose, Graham Greene ಬರೆದ The Third Man ಮತ್ತು David Lodge ನ ಕೃತಿ Changing Places ಗಳ ತನ್ನದೇ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಸೇರಿಸಿದ ಮೂರು ತಪ್ಪುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವತಃ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ತಮಾಷೆ ಎಂದರೆ, ಅದನ್ನು ನಾನೇ ಓದಿದಾಗ Graham Greene ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ತಪ್ಪು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು. David Lodge ನ ಕೃತಿಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವೆದ್ದಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕೃತಿಯ ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿದ ತಪ್ಪು ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೇ ಬರಲಿಲ್ಲ! ಬಹುಶಃ ನಾನು Bayard ನ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಆವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಓದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನಿದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ, ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ, ಆ ವಿವರ ಹೇಗಿದ್ದಿರಬಹುದೆಂದರೆ, ಅವನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಓದುಗರು ಕೂಡ ನನ್ನ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿನ ವಿವರವನ್ನು ಹೀಗೂ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ಊಹಿಸಲು ಸ್ವತಂತ್ರರು. ನಾನು ಮೇಲು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಓದಿಕೊಂಡಿದ್ದಿರಬೇಕು ಅವನ ಕೃತಿಯನ್ನು. ಆದರೆ ತುಂಬ ಕುತೂಹಲದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶಿತ ಮೂರು ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಆತ ಒಂದು ಕೃತಿಯನ್ನು ಇದೊಂದೇ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಓದುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಸರಿಯಾದ್ದು, ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಓದು ಇದರೆದುರು ಕಳಪೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. Bayard ಒಂದು ಕೃತಿಯನ್ನು ಹಲವು ನಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಕಾಣಬಹುದು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯ ನೆಲೆಯ ಓದಿನ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕಾಣಲು ವಿಫಲನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ, ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದದೆಯೂ ಓದಿದವರಂತೆ ಇರಬಹುದೆನ್ನುವ ತನ್ನ ಪ್ರಮೇಯವನ್ನು ಮಂಡಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ತಾನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕೂಲಂಕಶ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಎಚ್ಚರದಿಂದಲೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಈ ವಿರೋಧಾಭಾಸವಂತೂ ಎಷ್ಟು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹೊಡೆದು ಕಾಣುವಂತಿದೆ ಎಂದರೆ, Bayard ತಾನು ಬರೆದ ಈ ತನ್ನದೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಓದಿರುವನೇ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

(Eco, Umberto Chronicles of a Liquid Society (p. 248))
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

ಮೌನವೆಂಬ ಚಿಟ್ಟೆ ಪತರಗುಟ್ಟುತ್ತಿದೆ...

ಜೀವನದ ಸೈಲೆನ್ಸ್ ಏನಿದೆ, ಅದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವುದು ಪೋಯೆಟ್ರಿಯಲ್ಲೆ. ಕತೆ, ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಸೀಮಿತವಾದ ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಬಂದಿದೆ. ಪ್ರೀತಿ, ವಿರಹ, ವಲಸೆ ಮುಂತಾಗಿ. ಚದುರಂಗರ ಹೆಜ್ಜಾಲದಂಥ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಮೌನ ಇತ್ತು. ಕತೆಗಾರ ತನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಿಂದ ಆಯ್ದು ತರುವ ವಿವರಗಳಿಂದ ಒಂದು ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸಜೀವವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತ ಹೋದಂತೆಲ್ಲ ಇಡೀ ಕಥಾನಕ ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅನುಭವದ ಒಂದು ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಮೌನ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿರುವುದು ಓದುಗನ ಅನುಭವಕ್ಕೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಕತೆಗಾರನಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಪ್ರತಿಭೆ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಗಾಢವಾದ ಜೀವನಾನುಭವ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಬರಹಗಾರ ಎಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನುವ ಎರಡೇ ಅಂಶಗಳು ಕೊನೆಗೂ ನಿಲ್ಲುವಂಥಾದ್ದು. ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಅಂದರೆ ಅಂಥ ಮೌನದ ಒಂಟಿ ಕ್ಷಣಗಳು ಮಣಿಗಳಂತೆ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಕಥನದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಮಣಿಗಳನ್ನು ಕೊಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾರವನ್ನೇ ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕವಿತೆಯ ಅನುಕೂಲ ಇದು. ಅದೇ ಅದರ ಮಿತಿ ಕೂಡಾ. ನೀವು ಆ ಮಣಿಯನ್ನೇ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲುವ ವ್ಯವಧಾನವುಳ್ಳವರಾಗಿರದೇ ಇದ್ದಲ್ಲಿ You just miss it. ಆದರೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಲೇಖಕರು (ಸಿಂಗರ್, ಸಾಲ್ ಬೆಲ್ಲೊ, ಬೋರ್ಹೆಸ್, ವರ್ಜೀನಿಯಾ ವೂಲ್ಫ್, ಫ್ಲ್ಯಾನರಿ ಒಕನರ್, ಕ್ಯಾಥರೀನ್ ಮ್ಯಾನ್ಸ್‌ಫೀಲ್ಡ್, ಕ್ಯಾಥರೀನ್ ಆನ್ ಪೋರ್ಟರ್, ಟಾಲ್‌ಸ್ಟಾಯ್, ದಾಸ್ತಾವಸ್ಕಿ, ಇತಾಲೊ ಕೆವಿನೊ, ಯೋಸಾ, ಪಮುಕ್, ಕುಟ್ಸೀ, ಮಾರ್ಕೆಸ್, ನೈಪಾಲ್, ಉಂಬರ್ಟೊ, ಪ್ರೌಸ್ಟ್, ಕುಂದೇರಾ, ಎ ಕೆ ರಾಮಾನುಜನ್, ನಬಕೊವ್, ಅಮಿತಾವ ಘೋಷ್, ಅಮಿತ್ ಚೌಧರಿ, ಫಾರ್ಸ್ಟರ್, ಫ್ಲುಬರ್ಟ್, ಪುಷ್ಕಿನ್, ವಿಲ್ಲಾಕ್ಯಾಥರ್, ಮಿಸ್ತ್ರಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ) ಕಥನದಲ್ಲಿ ಮಣಿಗಳನ್ನೇ ಧರಿಸಿ ಅವತರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ಅವರನ್ನು ಉಳಿದವರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಸಿದ, ಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನಾಗಿಸಿದ ಸಂಗತಿ. ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನೊ, ಕತೆಯನ್ನೊ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಆ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣದಂತಿದ್ದ ಒಂದು ಗಾಢ ಮೌನ ಆವರಿಸದೇ ಇದ್ದರೆ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದ್ದೇನೂ ಆತ/ಆಕೆ ತನ್ನ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಡಲು ಸಮರ್ಥನಾಗಿಲ್ಲ ಎಂತಲೇ ಅರ್ಥ. ಅಂಥ ಸಾಹಿತ್ಯ ಯಾಕೆ ಬೇಕು?

ಮೌನ ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅದರಿಂದ ಹೇಗೆ ದೂರವಾಗುತ್ತ ಇದ್ದೇವೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ನನ್ನ ಜೊತೆ ನಾನಿರುವಾಗ, ನನ್ನ ಮೌನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಕೆಲವು ಅನುಕೂಲಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಅಂದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯಾದ್ದರಿಂದ, ಅದಕ್ಕೂ ಇದಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಗಮನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಮೌನ ಕರಗುವುದನ್ನು, ಮೌನದಲ್ಲೂ ಗದ್ದಲ ಏಳುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕಿದೆ ನಾವು. I am the most informed person about me. ಹಾಗಾಗಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಪರಸ್ಪರರಿಗೆ ಎಷ್ಟೋ ವಿವರಗಳು, ಘಟನೆಗಳು, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು, ಸಂಬಂಧದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ನೆಲೆಗಳು, ಒಂದರ್ಥದ ಹಿನ್ನೆಲೆ/ಚರಿತ್ರೆ ಗೊತ್ತಿರದ ಕಷ್ಟ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ, ನೀವದನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿಯಾದರೂ ಹೇಳಿಯೇ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಗದ್ದಲ. ಆಮೇಲೆ, ನಿಜವಾಗಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು, ಘಟನೆಗಳು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ನಾವೇನನ್ನು conceive ಮಾಡ್ತೀವಿ, ಅನುಭವ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತೀವಿ, ಅದು, ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಅತೀತವಾಗಿ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಭಾಗವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಹಿಂದಿನ ಒಂದು ಅನುಭವದ ಕುರಿತು ಹೇಳುವಾಗ ನಮಗಿದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಘಟನೆಗಿಂತ ನಮಗದು ಕಾಡಿದ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅದು ಬೀರಿದ ಪರಿಣಾಮದ ಅಂಶ ಮಾತ್ರ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಾದರೂ ನಿಜ. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಇದೆಲ್ಲ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ನಮಗೆ. ಸುಮ್ಮನೇ ಆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಲಿ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಘಟನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೊರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಅನುಭೂತಿ ಎನ್ನುವುದು ಡೈಲ್ಯೂಟ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ, ಈಗ ಹೇಳ ಹೊರಟಿದ್ದೇನಿದೆ, ಏನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಯ್ತು, ಅದು ಆಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ, ಎಂತು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಕೂಡಾ ಒಂದು ಘಟನೆಯೋ ವ್ಯಕ್ತಿಯೋ ಆಗಿರದೆ ನಿಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅದು ಇಂಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಎನ್ನುವ ಕುರಿತಾದ ಸಂಗತಿಯಷ್ಟೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಇಂಗುವಿಕೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಒಂದು ಇತಿಹಾಸವಿದೆ, ಕತೆಯಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಘಟನೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ‘ಕಥನ’ಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವ ನೀವು ಮುಖ್ಯ ಮುದ್ದೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಘಟನೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ಹೇಳಿರುತ್ತೀರಿ. ನಿಜಕ್ಕೂ what actually `happenned' is missed out.

ಟಿ ಎಸ್ ಎಲಿಯೆಟ್ಟನ ಈ ಕವಿತೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು.

But how can I explain, how can I explain to you?
You will understand less after I have explained it.
All that I could hope to make you understand
Is only events not what has happened.
And people to whom nothing has ever happened
Cannot understand the unimportance of events

ಯಾರಿಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಏನೂ ‘ಆಗಲಿಲ್ಲವೊ’ ಅವರು ಘಟನೆಯ unimportance ನ್ನ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರರು. ಹಾಗಾಗಿ, ನಾನು ವಿವರಿಸುವುದು ವ್ಯರ್ಥ, ಕೊನೆಗೂ ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದು ಘಟನೆಗಳು ಮಾತ್ರಾ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಎಲಿಯೆಟ್.

ಹಾಗಾಗಿ ನೀವು ಈ ವಿವರಿಸುವ ‘ಚಟ’ಕ್ಕೆ ಬೀಳದೇನೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯುವುದಾದರೆ, ಆಗ ನಿಮಗೆ ಮೌನ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಮತ್ತು ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು, ಚ್ಯಾಟ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರಿಗೆ ಗದ್ದಲದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ಅವರದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಗದ್ದಲದಲ್ಲೇ ಏನಾದರೊಂದು ‘ರೂಪು’ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ರಚನಾತ್ಮಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಗದ್ದಲವೇ ಮೈತಾಳಿದಂತಿರುತ್ತಾರೆ ಇವರು. ಇವರ ಹಬ್ಬ, ಹರಿದಿನ, ಫಂಕ್ಷನ್ನುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಸಂಭ್ರಮ ಮೈ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದರೆ ಲೌಡ್‌ಸ್ಪೀಕರು, ಮ್ಯೂಸಿಕ್ಕು, ಡಿಜೆ, ಕುಡಿತ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಇವರಿಗೆ. ಇವರ ಕೇಕೆ, ಚಪ್ಪಾಳೆ ಮತ್ತು ಗದ್ದಲದ ಅಡಿಕ್ಷನ್ ಯಾವ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆಂದರೆ, ಇವರು ಭಜನೆ, ಧ್ಯಾನ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಯೋಗ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಕೂಡಾ ಗದ್ದಲದೊಂದಿಗೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಇದು ಸಹಜವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೌನದಲ್ಲಿ ಇವರು ಸಾವನ್ನು ಕಂಡವರಂತೆ ಭಯಭೀತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಇವರ ಕ್ರಿಯೇಟಿವಿಟಿ ಕೂಡಾ Obvious ಆದದ್ದನ್ನ ಮಾತ್ರಾ ತೋರಿಸುವ ಬರಡು, ನೀರಸ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. Subtle ಎನ್ನಬಹುದಾದ್ದು, poetics ಎನ್ನಬಹುದಾದ್ದು ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಭಾಷಣಕಾರರಾಗಿ, non-fiction ಎನ್ನುತ್ತೇವಲ್ಲ ಅಂಥ ಲೇಖನ, ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬರೆಯಬಲ್ಲವರಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸೃಜನಶೀಲ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡವರು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಬಹುಬೇಗ ಬೋರು ಹೊಡೆಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ಹೊಸದೇನನ್ನೂ ಹೇಳಲು ಅಸಮರ್ಥರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಬರೆದ ಕತೆ, ಕಾದಂಬರಿ ಓದಿದ ಬಳಿಕ ನಿಮಗೆ ಓದದಿದ್ದರೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. Enrich ಮಾಡಬಲ್ಲ ಕಸು ಆ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯವಿದೆ.

ಜನಸಾಮಾನ್ಯರೂ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಗದ್ದಲದ ಜೀವನಶೈಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುವುದರಿಂದ, ಅವರೂ ಕ್ರಮೇಣ news channel ಗಳಿಗೆ, ಕ್ರೈಮ್ ಸ್ಟೋರಿ ಥರದ್ದಕ್ಕೆ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಕೆಸರೆರಚಾಟದಂಥ ಜಿದ್ದಾಜಿದ್ದಿ ಸಮರಗಳಿಗೆ, ಸಿನಿಮಾ ನಟನಟಿಯರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕಿನ ರೋಚಕ ಗುಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಕೊನೆಗೆ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಊರುಗಳ ಹರೆಯದ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು, ವಿವಾಹಿತೆಯರು ಯಾರೊಂದಿಗೋ ಓಡಿಹೋದ, ನಾಪತ್ತೆಯಾದ ವರದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ‘ಸ್ಟೋರಿ’ ಎಂದುಕೊಂಡು ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳ ಮಂದಿ ವರದಿ ಮಾಡುವ ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ವಿದ್ಯಮಾನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದನ್ನು ನಾವೀಗಾಗಲೇ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. They can take in only the OBVIOUS. ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ‘ಜನಪ್ರಿಯ’ ಸಾಹಿತಿಗಳು (ಜನಪ್ರಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬರಹಗಾರರಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಕಾರ. ಇದು ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದ, ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ/ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರಚಾರ/ಪ್ರಶಸ್ತಿ-ಪುರಸ್ಕಾರ ಕೇಂದ್ರಿತ ಮನಸ್ಥಿತಿಯುಳ್ಳ ಸಾಹಿತಿಯ ವರ್ಗ) ಕ್ಲಿಕ್ ಆಗಿದ್ದು ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ. ಇವರಲ್ಲಿ ಪೋಯೆಟ್ರಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಪೋಯೆಟ್ರಿ ಯಾವತ್ತೂ obvious ಆಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ambiguous ಆಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇವತ್ತಿನ ತೊಂಬತ್ತು ಶೇಕಡಾ ಕವಿತೆಗಳು ಕೂಡಾ Obvious ಆಗಿರುವುದನ್ನಷ್ಟೇ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಶಿಖರಕ್ಕೇರಿದ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಕೂಡ ಇಂಥ ಕವಿತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪುಟಗಟ್ಟಲೆ ಬರೆದು ಸೈ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಓದುಗ ಕೊಂಚ ಸೂಕ್ಷ್ಮನಾಗಿರದೇ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ನೋಡಲಾರದ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ.

ನನ್ನ ಆತಂಕ ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಎಂದರೆ, ನಾವು ಗದ್ದಲಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ, ಅದು ಅನಿವಾರ್ಯವೂ, ಆಕರ್ಷಕವೂ ಮತ್ತು ಇವತ್ತಿನ ಮೊಬೈಲ್ ಕೇಂದ್ರಿತ ಜೀವನಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಆಮಿಷಕಾರಕವೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ - ಕ್ರಮೇಣ ನಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೇಟಿವ್ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮೊಂಡಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು. ನಾವು ಲೇಖನ, ಭಾಷಣ ಎರಡಕ್ಕೇ ಫಿಟ್ ಆಗಿ ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ಕು, ಚ್ಯಾಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಉದಾಹರಣೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಿಗುತ್ತದೆ ನಮಗೆ. ಕೆಲವರು ಕತೆ-ಕವಿತೆ-ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯದೇ ದಶಕಗಳೇ ಕಳೆದಿರುವುದು ಗಮನಿಸಿ. ಬರೆದಿರುವುದು ಕತೆ-ಕವಿತೆ ಆಗದೇ ಹೋಗಿರುವುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬಲ್ಲಿರಾದರೆ ನಿಮಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ.

ವಿವೇಕ್ ಶಾನಭಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಹೇಳಿದ್ದರು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಲೇಖಕನಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಇಂಟೆನ್ಸ್ ಆದ ಅವಧಿ ಎನ್ನುವುದು ಇರುತ್ತದೆ. ವಯಸ್ಸಾದಂತೆಲ್ಲ ಅದು ಮುಕ್ಕಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ. ಅಂದರೆ ಅವರೇ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಸೃಜನಶೀಲ ಲೇಖಕನಿಗೆ ತನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನ ಘಟನೆ ಮತ್ತು ಘಟನೆಗೆ ಪೂರಕವಾದ ವಿವರಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಪುನಃಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಇರುವುದರಿಂದ ಆತ ತನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಲೋಕದಿಂದ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರಲು ‘ಹೋಗಿ-ಬಂದು’ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಒಂದು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಏನಿದೆ, (ನೆನಪಿನಾಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದು, ಅಲ್ಲಿಂದ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ವಿವರಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಸಮೃದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ (ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಕುರಿತು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವುದನ್ನು ನೆನೆಯಿರಿ) ಮರಳಿ ವರ್ತಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು original ದೇಶ-ಕಾಲದ freshness ನೊಂದಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಏನಿದೆ) ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕುಂಠಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಇರುವುದಿಲ್ಲ - ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಅಥವಾ ಆಕೆ/ಆತ ತನ್ನ ಇಂಟೆನ್ಸ್ ಆದ ಅವಧಿಯನ್ನು ದಾಟಿದಾಗ ಅಂತ.

ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಶಕ್ತಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳು ಕುಂಠಿತಗೊಳ್ಳಲು ವಯಸ್ಸು ಅಥವಾ ಆತ/ಆಕೆಯ ಇಂಟೆನ್ಸ್ ಆದ ಅವಧಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುವುದರ ಜೊತೆಗೇನೆ ಆತನ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ಗದ್ದಲದ ಪ್ರಮಾಣ ಕೂಡ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಬೇಕು. ವಿವೇಕ್ ಮೇಲಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತ ಇದಕ್ಕೆ ಅಪವಾದ ಎಂಬಂತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಡ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಆತ ಜೋಸ್ ಸಾರಾಮಗೊ. Jose Saramago ತನ್ನ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ತೊಡಗಿದ, ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದ ಪೋರ್ಚುಗಲ್ ಲೇಖಕ. ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಇಂಥ ಅಪರೂಪದ ಒಬ್ಬ ಸಾಹಿತಿ ಇದ್ದರೆ ಅವರು ಶ್ರೀನಿವಾಸ ವೈದ್ಯ.

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು ಕುಂದೇರಾನದ್ದು. ನಮ್ಮ ಅನೇಕ gestures (ಆಂಗಿಕ ಚಲನೆ) ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತದ್ದಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾನಾತ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಕೆಲವೊಂದು ಆಂಗಿಕ ಚಲನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗಿಷ್ಟವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಸಿನಿಮಾ ನಟ, ಪ್ರಭಾವೀ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿದಂತೆಯೇ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ನಡವಳಿಕೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನ ಹಾಗೆ, ಕಾಮಿಡಿಯನ್ ಹಾಗೆ ಕೂಡಾ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಇದು ನಿಜ ಮತ್ತು ಸಹಜ. ಮೀನಗುಂಡಿ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಅವರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ‘ಮನಸ್ಸು ಇಲ್ಲದ ಮಾರ್ಗ’ ಗಮನಿಸಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಥಾಮಸ್ ಹ್ಯಾರಿಸ್ ಬರೆದ I am Ok, You are Ok ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ Transaction Analysis ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಂದರ್ಭ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಮಗು, ಪ್ರಬುದ್ಧ ಮತ್ತು ಪೋಷಕ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಎದುರಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅದಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಈ ಮೂರು ಮನಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ತಕ್ಕುದಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅದನ್ನು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ, ಈ ಸಮೀಕರಣ ಯಾವ ಯಾವ ಸಂಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಯಾವ ಯಾವ ಸಂಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದರ ಮೇಲೆಯೇ ಸಂಬಂಧಗಳು ನಿಂತಿರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಇಬ್ಬರೂ.

ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಸ್ವಂತದ್ದು ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಆಂಗಿಕ ಚಲನೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಕುಂದೇರಾ. ಒಪ್ಪಬಹುದು ಅಥವಾ ಬಿಡಬಹುದು, ಪ್ರಶ್ನೆ ಅದಲ್ಲ. ಈ ಆಂಗಿಕ ಚಲನೆಗೆ ಅನ್ವಯವಾಗುವ ತತ್ವವನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಮನೋಲೋಕದ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದಾದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವಂಥ ಸಂದರ್ಭ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿದೆಯೋ ಅಂಥಲ್ಲಿ (ಇದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ, ಆಂಗಿಕ ಚಲನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ) ನಮ್ಮ ಯೋಚನಾ ಶೈಲಿ, ನನ್ನದು ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ (ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ) ಮಾತುಗಳು ಕೂಡಾ ನಮ್ಮದೇ ಆಗಿರದೆ, ಅನುಕರಣೆಯ ಚಾಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಮುಕ್ಕಾಗಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇ ಎನ್ನುವುದು. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೂಡಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ, ಚ್ಯಾಟುಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸ್ತುತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ನನಗೆ.

ಕೊನೆಗೂ, ವ್ಯಕ್ತವಾದದ್ದು ವ್ಯಕ್ತಿ. ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವುದು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ. ವ್ಯಕ್ತವಾಗದೇ ಉಳಿದ ಅವ್ಯಕ್ತವೇನಿದೆ, ಅದು ಸದಾ ಭೂತ ಇದ್ದಂತೆ. ನಾವು ಜಗತ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು present ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ presentation ನ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಿಯಮವೆಂಬಂತೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆಯ ಮುಖವನ್ನು ಮಾತ್ರಾ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೊಡ್ಡುತ್ತೇವೆಯೇ ಹೊರತು ಕೊಳಕು ಮುಖವನ್ನಲ್ಲ. ಯಾವತ್ತೂ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರದೇ ಹೋಗುವ ಒಂದು ಕತ್ತಲ ಮುಖ (ಕತ್ತಲಿಗೆ ಹತ್ತೆ ತಲೆ!) ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದಲ್ಲವೆ?

ಹೀಗಾದಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಏನಾಯ್ತು! ಒಟ್ಟಾರೆ ಗದ್ದಲದಿಂದ ಆಧುನಿಕ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆ ಎನಿಸುವ ದಿನಗಳು ದೂರವಿಲ್ಲ. ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿಗಳು. ಕೆಲವರ ಹಾಗೆ ನಗರ, ಪಟ್ಟಣ ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗಿ ಬದುಕು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡ ಅನೇಕರು ಇನ್ನೂ ಇದ್ದಾರೆ. ನಗರದಲ್ಲಿದ್ದೂ ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮೌನ, ಏಕಾಂತ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡವರೂ ಕಾಣ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ನಡುವೆ ಇದಕ್ಕೇನೆ ಬಲಿಯಾಗಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಆತುರ, ಧಾವಂತದಿಂದ ಇರುವ ಮಂದಿಯೂ ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮೌನದ ಚಿಟ್ಟೆ ಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಎಲ್ಲೂ ಕೂರಲಾರದೆ ಚಂಚಲಗೊಂಡಿದೆ. ಪಾತರಗಿತ್ತಿ ಪಕ್ಕ ಸದಾ ಕಾಲ ಪತರಗುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಇದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Wednesday, December 27, 2017

ಕಣ್ಣ ನೀಡುವ ಕವಿ, ಕಾಣಿರಿಲ್ಲಿ ರವಿ ಕಾಣದ್ದ.....

ಜಗತ್ತನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಾವು ದಿನನಿತ್ಯ ಬಳಸುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಕೆಲಸ ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಲೋಕರೂಢಿಯನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂದಿರುವ ವಿಧಾನ. ಆದರೆ ಮಿಹಿರ್ ವತ್ಸ ಅವರ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ‘ಅರೆ! ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೀಗೂ ಕಾಣಬಹುದಲ್ಲ’ ಎನ್ನುವ ಒಂದು ಧಕ್ಕೆ ತಗುಲಿದಂತೆ ಇಲ್ಲಿನ ನುಡಿಕಟ್ಟುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಈ ಕವಿತೆಗಳ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೇ ಈ ಕವಿತೆಗಳ ನಿಜವಾದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ. ಹೀಗಾಗಿ ಮಿಹಿರ್ ವತ್ಸ ಅವರದ್ದು ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಆರಂಭಿಕ ಧಕ್ಕೆ ನೀಡಿ ಗಮನ ಸೆಳೆವ ಗಿಮ್ಮಿಕ್ ಆಗದೆ, ಅದರತ್ತ ಯಾವ ಲಕ್ಷ್ಯವೂ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಭಾಷೆಯನ್ನು ನಾನು ಬಳಸುವ ಒಂದು ಸಹಜ ವ್ಯಾಪಾರವದು ಅಷ್ಟೇ, ನೀವು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ್ದು ಬೇರೆಯೇ ಇದೆ, ಬನ್ನಿ ಎನ್ನುವ ಧರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುಗನನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ.

ಈ ಸಂಕಲನದ ಹೆಸರೇ ವಿಂಗ್ ಮ್ಯಾನ್. ಪ್ರಸನ್ನ ಅವರ ಬಾಲಗೋಪಾಲ ಎಂಬ ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರು ಹಾರಲು ಕಲಿಯುವ ಚಿತ್ರವಿದೆ. 2009ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೊರಬಂದಿದ್ದ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ವಿವರಗಳೆಲ್ಲ ಈಗ ಮರೆತಿವೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಕೂಡ ಹೊಸದು.

ಈ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಹದಿನೇಳು ಕವಿತೆಗಳಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕವಿತೆಯೂ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ, ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ಕವಿತೆಯೇ ಆಗಿರುವುದು ವಿಶೇಷ. ಹಾಗೆಯೇ ಮಿಹಿರ್ ವತ್ಸ ಅವರು ಬುದ್ಧಿ-ಭಾವ ಸಮನ್ವಯದ ಕವಿ ಎನ್ನುವ ಅಂಶವನ್ನೂ ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಕವಿತೆಗಳು ಭಾವಪ್ರಧಾನವಲ್ಲ. ಅವು ಭಾವುಕ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕವಿತೆ ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಎರಡು ಬಗೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ಒಂದನ್ನು ಯಾವುದೇ ದನಿಯ ಸೂತಕ ತಗುಲದಂತೆ ಕೇವಲ ನಿಮ್ಮದೇ ಮೌನದ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ನೀವು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಅದರೊಂದಿಗೆ ರಮಿಸಬೇಕಾದ ಕವಿತೆಗಳು. ಇನ್ನೊಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಓದಿ ಹೇಳಬಹುದಾದ ಕವಿತೆಗಳು. ಇಲ್ಲಿನ ಕವಿತೆಗಳು ಗಟ್ಟಿಸ್ವರದವು ಅನಿಸುವಾಗಲೂ ಅವು ಮೌನವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಕಸು ಹೊಂದಿರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ಅಂದರೆ, ಬದುಕಿನ ಕಟು ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನೇ, ಮೆಲುದನಿಯ ಲಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಯೇ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನಿಸುವಾಗಲೂ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಆವರಿಸುವ ವಿಶೇಷ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿವೆ ಎನ್ನುವುದು ಈ ಕವಿತೆಗಳ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಗುಣದೊಂದಿಗೆ ಕವಿತೆಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಜೀವಸೆಲೆಯಾದ ಮೌನ ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಕವಿತೆಗಳ ಜೀವನಾಡಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಕವಿತೆ, "ಅಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ನಾನೊಮ್ಮೆ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಅವಳು ಓದಿದಾಗ" ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿನ ಕವಿತೆ. ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಇಲ್ಲೇನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದರೆ ಕವಿ ತನ್ನ ಓದುಗರಿಗೆ, ಕಾವ್ಯಪ್ರಿಯರಿಗೆ ಏನೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ತಾಯಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗನಷ್ಟೇ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆಕೆಗೆ ತನ್ನ ಮಗ ಕವಿ ಎನ್ನುವುದೂ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅದೇನು ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ ತನ್ನ ಮಗ ಎನ್ನುವ ಕುತೂಹಲ, ಕೊಂಚ ಅಸಡ್ಡೆ ಸಹಜವಾದದ್ದೇ. ಮಗನಿಗೆ ಕವಿಯಾಗಿ ತಾಯಿ ಎಂದರೆ ತಾಯಿ. ತನ್ನ ತಾಯಿಯೂ, ಜಗದ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿಯೂ ಕವಿಯಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ‘ತಾಯಿ’. ಅಲ್ಲಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕಗಳು ಬೆರಕೆಯಾಗಿ, ಖಾಸಗಿಯಾದದ್ದು ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗುವ, ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗುವ ಸಹಜ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಏನಿದೆ, ಅದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಖಾಸಗಿ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕವಿಯ ಎದುರೇ ಕವಿಯ ತಾಯಿ ಕೇವಲ ಕವಿಯ ತಾಯಿಯಷ್ಟೇ ಆಗಿ ಓದುವಾಗ ಅದನ್ನು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವುದು ಕವಿಗೆ ಒಂಥರಾ ಮುಜುಗರ. ಅವನು ಅದನ್ನು ಕವಿಯಾಗಿಯೂ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಮಗನಾಗಿಯೂ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಮಾಡಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಾನೆ. ಇಷ್ಟು ಸರಿಸುಮಾರು ಎಲ್ಲಾ ಬರಹಗಾರರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವ ಸಂಗತಿಯೇ. ಆದರೆ ಒಂದು ಕವಿತೆಯಾಗಿ ಇದು ಅರಳುವ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಮಿಹಿರ್ ಅವರ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಓದಿಯೇ ಅರಿಯಬೇಕು.

ಯಾವತ್ತೊ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಬರೆದ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಅಮ್ಮನೇ ಓದಿದಾಗ

ಅರ್ಥದ ಒಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಮೀರಿದ ಸಾಲು
ಆದರೆ ಅವಳಿಗೀಗ ಅದರ ಅರ್ಥವೇ ಮುಖ್ಯ
ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ, ಇದು ಮಹಾ ಕಿರಿಕಿರಿ
ಆ ಸಾಲು, ನಡುವಿನ ಮೌನ ಬರೆದು ತಿಂಗಳೆಷ್ಟೋ ಕಳೆದಿದೆ
ಈಗದರ ಸದ್ದು ಬೇಡ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ ನನಗೆ
ಹೊರಗಡೆ ಎಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಕಾಯುತ್ತಿವೆ ಅವಳ ಕಾವ್ಯವಾಚನಕ್ಕೆ
ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ.
ತನ್ನದಲ್ಲದ ಭಾಷೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಧ್ವನಿ ನೀಡುತ್ತ ಅವಳು ಸುರುಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ
ಅವಳು ಪ್ರತಿಬಾರಿ ತಪ್ಪುಚ್ಛಾರ ಹೊರಡಿಸಿದಾಗಲೂ
ನನ್ನದೇನನ್ನೋ ಇಡಿಯಾಗಿ ಕಾಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ನನ್ನ
ಯಾರೋ ಕೊಂಕಿದಂತೆ ಮೊಣಕೈಯಿಂದ ನೂಕಿ.
ಚಿಂದಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ ಅವು, ಬೇಡ ಅವುಗಳು ಅವಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ
ಎಂದರೂ ಇರು ಸ್ವಲ್ಪ, ನಾನು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಾ ನೋಡ್ತೇನೆ
ಬರಿಯ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕಂದ ಮಾತು.
ಮುಂದುವರಿಸಿಯೇ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾಳವಳು
ಗೊತ್ತವಳಿಗೆ, ವಾಚನವನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ಕೈಬಿಟ್ಟರೆ
ಕವಿತೆಗಾಗುವ ಅವಮಾನ.
ಕಾಯುತ್ತೇನೆ ನಾನು, ಅವಳಿಗದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಕವಿತೆ ಅವಳದು
ನಾನೇನೂ ಹೇಳದಲೆ.
ಅದರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸೂಚನೆ, ಕಣ್ಸನ್ನೆ, ಬಳಕು, ಹಠ ಮತ್ತು ಮೌನ.
ಕೊಂಚ ಇರಿಸು ಮುರಿಸಲ್ಲೇ ಹೇಳಿದೆ, ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಅದೇ ಅರ್ಥ ಅಂದ್ಕೋಬೇಡಮ್ಮ
ನಿನಗೆ ಅದೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರೋದೆ ಅಲ್ವ?
ಖಂಡಿತ, ಗೊತ್ತಿರೋದೆ ಎಲ್ಲಾ.
ಪೇಲವವಾಗೇ ಇರುವ ನನ್ನ ಮುಖವೀಗ ನೋವಿಂದ
ಕೆಂಪೇರುವುದನ್ನು ಕಂಡಳೆ?
ಒಂದು - ಎರಡು - ಮೂರು - ನಾಲ್ಕು -
ಒಮ್ಮೆಗೇ ಆ ದರಿದ್ರವನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಒಗೆದು ಎದ್ದು ನಿಂತೆನಲ್ಲ
ಮುಗೀತಾ?!
ಹರಿತವಾದ ಮೌನ.
ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹತಾಶ ಪ್ರಯತ್ನದ ಸೋಲು ತಂದ ನೋವು.
ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತೂ ಆಡದೆ ಟೀವಿ ಆನ್ ಮಾಡುತ್ತಾಳವಳು
ಯಾರೋ ನೆಲದ ಮೇಲಿಷ್ಟು ಹಾಲು ಚೆಲ್ಲಿದ್ದಾರಲ್ಲಿ.
ಮುದ್ದಿನ ಬೆಕ್ಕಿನ ಮರಿ ಭಯದಿಂದ ಹಿಂಜರಿದು ಕಾದಿದೆ.
ನಾನು ಸುಮ್ಮನೇ ನನ್ನ ಕೋಣೆ ಹೊಕ್ಕು ಕೂರುತ್ತೇನೆ
ಕವಿತೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದುತ್ತೇನೆ,
ಅಪರಾಧೀ ಭಾವ ಎಂದರೇನೆಂದು
ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಇದೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ, ಕವಿ ಕವಿತೆಯೊಳಗೆ ಮೌನವನ್ನು ತಂದು ಅಲ್ಲಾಡದಂತೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ ಹೇಗೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕಾಣಲು. ತಾಯಿಗೆ ತನ್ನ ಕುರಿತೇ ಬರೆದ ಒಂದು ಕವಿತೆ ತನಗೇ ಅರ್ಥವಾಗದೇ, ಪೂರ್ತಿ ಓದಲಾಗದೇ, ಓದಿದ್ದನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಹೋಗುವ ನೋವು ಮತ್ತು ಅಂಥ ಒಂದು ಹತಾಶ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಕವಿತೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕವಿ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವ ಸಂಕಟ ಎರಡೂ ಭಾಷೆಗೆ ಮೀರಿದ್ದು. ಅದನ್ನು ಕವಿತೆಯಾಗಿಸುವುದು ಒಂದು ಹೊಸ ಸವಾಲು. ಅದು ಇಲ್ಲಿದೆ.

ಗೈರು (Absence) ಎನ್ನುವ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ The road blocked by an anthology of memoirs ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಕವಿ. ಈ ಕವಿತೆ ಕೊನೆಯಾಗುವುದು ಹೀಗೆ:

ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದರು, ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ
ಮರಳಿ ಬಂದೆ ಎಂದಾದಲ್ಲಿ
ನೀನು ಕಳೆದು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ
ಎಂದೇ ಅರ್ಥ.
ಬಂದೆ ನಾನು, ಆದರೆ ನೀನು
ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ.

ಇನ್ನೊಂದು ಕವಿತೆ, ‘ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಕತೆಯನ್ನು ಬರೆಯುವ ಕಷ್ಟ’ ದಲ್ಲಿ ಮಿಹಿರ್ ವತ್ಸ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ದೈನಂದಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬದುಕಿನ ವಿವರಗಳನ್ನೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವ ಮತ್ತು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಒಂದು ಗಮನಾರ್ಹ ವಿಧಾನವನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಈ ‘ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಕತೆಯನ್ನು ಬರೆಯುವ ಕಷ್ಟ’ ಹೆಸರಿನ ಎರಡು ಕವಿತೆಗಳು ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿದ್ದು, ಒಂದನ್ನು ಕಲ್ಲುಗಳು ಎಂದೂ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಎಂದೂ ಉಪಶೀರ್ಷಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಕತೆಯನ್ನು ಬರೆಯುವ ಕಷ್ಟ


ಕಲ್ಲುಗಳು

ಒಳಗೊಳಗೇ ಟೊಳ್ಳೆನ್ನಿಸುವ ನಗರವೊಂದರಲ್ಲಿ
ನೀವು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಬರುವುದು ಒಂದೇ ಒಂದು,
ಅದರ ಮೌನದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ.
ರಸ್ತೆಬದಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಕೋಟು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ತನ್ನ ತೋಳುಗಳನ್ನ
ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ತನ್ನತ್ತ, ಆದರೇನು, ಬಾಹುಗಳಿಗೆ
ಸರಿಹೊಂದುತ್ತಿಲ್ಲ ಅವು
ಹವೆಗಿನ್ನೂ ಯಾವ ಋತುವೂ ತನ್ನ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿಲ್ಲ
ದೀರ್ಘ ಹಗಲಿನ ಬಳಿಕ ಅದನ್ನು ತಾನೇ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡ ರಾತ್ರಿಗೂ ಅದೇ ಗತಿ.
ಉಸ್ಸಪ್ಪಾ ಎನ್ನಲು ಹಿಡಿಯುವ ಶಬ್ದಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಲು
ನೀವೆಷ್ಟು ಚುರುಕಾಗಿರಬೇಕು?
ಅದು ನೋಡು, ಮನೆಯನ್ನು ಸುಟ್ಟಾದ ಬಳಿಕ
ದೊಪ್ಪೆಂದು ಅಲ್ಲೇ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡು ನೆರಳಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದೆ.
ಅವಶೇಷಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ತಮ್ಮ ಹೆಸರು ಕೆತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲಿ
ಮಧ್ಯಯುಗೀನ ಕಲ್ಲುಗಳು ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ಕರಗುವ ಮಿದುದೇಹಕ್ಕಿಂತ
ಹೆಚ್ಚು ಶಾಶ್ವತ ನೋಡಿ, ಅದಕ್ಕೇ. ಅಯ್ಯೋ, ಸುಡು ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಅವು ಹಾರುಬಿದ್ದ
ಚಿತ್ರ ನೋಡುವುದದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟ. ಇಲ್ಲೀಗ ಎದ್ದು ನಿಂತ ಗೋಡೆಗಳಿಲ್ಲ,
ಸಾವಿನ ಬೆದರುಗೊಂಬೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ ಸೆಟಗೊಂಡು.
ಕಾಲ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟಿನ ಮೂಲದತ್ತಲೇ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ
ತಿಳಿ, ನೀನೇ ಇಲ್ಲಿನ ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಮನುಷ್ಯನೇನಲ್ಲ.

‘Imminent' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಒಂದು ಕವಿತೆ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ತತ್‌ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನೀವು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅಥವಾ ಆಗಬೇಕಾದ ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ‘ಸ್ಥಿತಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುವ’ ತಂತ್ರಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಿ ಕಾಣುವ ಪ್ರಯತ್ನವಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ದೊಡ್ಡ ಕಟ್ಟಡದಿಂದ ಕಾಲು ಜಾರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಹಂತವನ್ನೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ನೋಡುವುದು. ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಡುತ್ತಿರುವ ಕೈಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಕಾಣುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ.

ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಸ್ತಬ್ಧ ಚಿತ್ರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಒಲೆಯ ಮೇಲೆ ಪಾತ್ರೆ ಇರಬೇಕಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕೆ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕವಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ತಾನು ತುಂಬ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ, ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಹೋಗಲಾರೆ, ಅಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಕೊಳದ ಮೇಲೆ ಮೆತ್ತಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ಸೂಕ್ತ ಅಲಂಕಾರಿಕ ನುಡಿಯೊಂದನ್ನು ಬಯಸಿವೆ. ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿ ತಣ್ಣಗಾಗದೇ ಇರುವ ನಕ್ಷತ್ರವೊಂದನ್ನು ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದು ನೋಡುವ ಉತ್ಸಾಹವೇನಿದೆ, ಅದು ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವರ ಹಳೆಯ ಗುಂಗು. ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಂದಾದ ಕುಳಿಯನ್ನು ಲೋಹದ ಬಿಸಿಪಾಕ ಸತತವಾಗಿ ತುಂಬಿಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ಬಾನು ಎಳೆದು ಹಾಕಿರುವ ಈ ಅರುಣೋದಯದ ರಂಗಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆವ ಚಮಚೆಗಳ ಕಾಂತಿಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕಿದೆ. ಸ್ಟೀಲ್ ಪಾತ್ರೆಯ ಕೆಳಗೆ ಬೆಂಕಿ ಅಸಹಾಯಕವಾಗಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣ್ತಿದೆ. ಮುಖ್ಯ, ನಿನ್ನ ಗೈರುಹಾಜರಿ ಇದೆ. ನಿನ್ನ ಗೈರು ಹಾಜರಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂಬಂತೆ ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಲಿ.

ಈ ಎಲ್ಲಾ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವುದೇನೋ ಇದೆ. ಅದು ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಸ್ತಬ್ಧ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಒಲೆಯೇ. ಅದರ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಸ್ಟೀಲಿನ ಪಾತ್ರೆಯೇ. ಅಲ್ಲಿ ತತ್‌ಕ್ಷಣ ಏನೋ ಕ್ರಿಯೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ, ಹೆಜ್ಜೆಕುಳಿಗಳನ್ನು ತತ್‌ಕ್ಷಣವೇ ತುಂಬಿಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಲೋಹದ ಪಾಕದಷ್ಟೇ ತತ್‌ಕ್ಷಣದ್ದು ಮತ್ತು ಸದ್ಯದ್ದು. ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸ್ಟವ್ ಮೇಲಿಡುವುದಿರಬಹುದು, ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹಾಕುವುದಿರಬಹುದು, ಕನಿಷ್ಠ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಆರಿಸುವುದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದೇನೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಕವಿ ದೂರದಲ್ಲಿ, ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ‘ನಿನ್ನ ಗೈರುಹಾಜರಿ ಇದೆ’. ಅಥವಾ, ಅದು ನಿಜವಾದ ಅಡುಗೆಮನೆಯೇ ಅಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಚಿತ್ರ ಮಾತ್ರ! ಇಲ್ಲಿ ಕವಿಗೆ ಹೇಳಲಿಕ್ಕಿರುವುದು ಒಂದು ಗೈರು (absence) ಕುರಿತ ಭಾವ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳಲು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು, ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ.

‘ನಿನ್ನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕಿರುವ ಕಷ್ಟಗಳು’
ಎಂಬ ಕವಿತೆಯೊಂದಿಗೆ ಈ ಟಿಪ್ಪಣಿಯನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಭಾನುವಾರದ ಭೋಜನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ, ಈ ಪುಟ್ಟ ಪಯಣ
ದೇವಿಯ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ

ತಣ್ಣಗಿದ್ದ ಬಂಡೆ ಕಲ್ಲು ಸುಡುತ್ತಿದೆ
ಯಾವುದೇ ಕಲ್ಲು ತಗೊಳ್ಳಿ, ಅದಿರುವುದೇ ಹೀಗೆ

ಎಂದುಕೊಂಡರೆ,

"ಓ ನನ್ನ ಮುದ್ದುಮಣಿಗಳೇ, ನಿಮ್ಮಾಸೆಯೇನಿದೆ ಹೇಳಿ, ಕೇಳೋಣ"

ಬಾಯಿಂದ ಒಂದು ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಗೆಯನ್ನು ಎಳೆದೆಳೆದು ತೆಗೆವಂತೆ
ನನ್ನ ಚಪ್ಪಲಿಗಳನ್ನು ಕಳಚಿದೆ

ಯಾವತ್ತೂ ಮುಳುಗುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟಿಲ್ಲದ
ಯಾವತ್ತೂ ಕೊಳೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತು ತೆಗೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಷ್ಟಿಲ್ಲದ

ನೀರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಇರಿಸುವೆ

ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಹೊರೆಯಡಿ
ಇರುವೆಗಳು ಚಲಿಸುತ್ತವೆ

ಕೈಹಿಡಿದೆತ್ತಿ ಉದ್ಧರಿಸಲಿಕ್ಕಾಗದೇ ಹೋದ ಯಾವನೋ
ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಹರಕೆಯ ಈ ಸಿಮೆಂಟು, ಅದರ ಮೇಲಿನ ಡಿಸ್ಟೆಂಪರು
ಅದರ ಹೆಸರು ದೇವಸ್ಥಾನ

ಪೂಜಾರಿಗಳೀಗ ಅವಳನ್ನು ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ
ಸುರಿದು ಕರೆದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಅವಳೆಷ್ಟು ಪುರಾತನಿ ಎಂದರೆ, ನನಗೆ ಗೊತ್ತು
ಅವಳಿಗೆ ಗಿಫ್ಟ್ ಕಾರ್ಡುಗಳಿಗಿಂತ
ಹೂವುಗಳೆಂದರೆ ಇಷ್ಟ

ಪೀಡೀಎಫ್ ಫೈಲುಗಳಿಗಿಂತ ತಾಳೆಗರಿಗಳ
ಧೂಳು ಹಿಡಿದ ಪುಸ್ತಕ ಇಷ್ಟ

ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ನೀಲಾಂಜನದ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ
ಊದಿನಕಡ್ಡಿ, ಲೋಬಾನ, ಎಣ್ಣೆ, ಕರ್ಪೂರ, ಹೂವುಗಳ
ಪರಿಮಳದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯವೀಗ ಇಮ್ಮಡಿಸಿದೆ
ಶಿಲ್ಪಿಯ ಕೈಚಳಕ, ಕಲೆ, ಅದ್ಭುತವೆಲ್ಲವೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದೆ

ಓಹ್!

ಮಿಸ್, ನನ್ನ ತಮಾಶೆಯನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು!

ಕಮಲನಯನಿ, ನಿನ್ನ ಆ ಬಿಂಬಕ್ಕನುವರ್ತಿಯಾದ
ಕಣ್ಣುಗಳ ಸಂಯೋಜನೆಗಳ ಸಹಿತ
ಎದೆ ತೆರೆದು ನಿಂತಿರುವಿ

ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮಂದಿಗೆ
ನಿನ್ನತ್ತ ಹೂವಿನೆಸಳು ಎಸೆವ ಕಲೆಗಾರಿಕೆ ಗೊತ್ತು

ನಾನಂತೂ ಹೊರಗೆ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ, ಕಾಯುತ್ತ
ನೀನು ಈ ನದಿಯಂತೆ ಎಂದು ನಿನ್ನನೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತ.

ಸೂರ್ಯರಶ್ಮಿಗೆ ಮಿನುಗುತ್ತ ಅದು ಹೊರಳಿ
ಇನ್ನೊಂದು ನಗರದತ್ತ ಹರಿದು ಹೋಗುವುದ ಕಾಣುತ್ತ

ಮಾತಿಲ್ಲದೆ, ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ.

(ಕವಿತೆಗಳ ಅನುವಾದಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದ ಮಿಹಿರ್ ವತ್ಸ್ ಅವರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞ)
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Sunday, September 17, 2017

ಮೌನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿದೆಯೆಂದಾದರೆ....

ಈಚೆಗೆ ಗ್ರೇಟೆಸ್ಟ್ ಉರ್ದು ಸ್ಟೋರೀಸ್ ಎವರ್ ಟೋಲ್ಡ್ ಎಂಬ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಕೃತಿ ಬಂತು. ಮುಹಮ್ಮದ್ ಉಮರ್ ಮೆಮೊನ್ ಆರಿಸಿ ಅನುವಾದಿಸಿದ ಹೆಸರಾಂತ ಉರ್ದು ಕತೆಗಾರರ ಒಟ್ಟು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಕತೆಗಳಿರುವ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹಲವು ಉತ್ತಮ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಹೊರತಂದ ಅಲೆಪ್ ಬುಕ್ಸ್ ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ. ಫಾಂಟ್ ತೀರ ಚಿಕ್ಕದು ಅನಿಸಿದರೂ ಮುನ್ನೂರೈವತ್ತು ಪುಟಗಳ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಬಹುಶಃ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತೇನೊ. ಉಮರ್ ಮೆಮೊನ್ ಅವರೇ ಇಕ್ರಮುಲ್ಲಾ ಅವರ ಎರಡು ನೀಳ್ಗತೆಗಳ ಪುಸ್ತಕ, ರೆಗ್ರೆಟ್ ಕೂಡಾ ಅನುವಾದಿಸಿರುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖನೀಯ.

ಈ ಸಂಕಲನದ ಮೊದಲ ಕತೆಯೇ ಈಚೆಗೆ ತೀರಿಕೊಂಡ ನಯರ್ ಮಸೂದ್ ಅವರದ್ದು. (ನಯರ್ ಮಸೂದ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿವರಗಳಿಗೆ ಈ ಬಾರಿಯ ಪಂಚ್ ಮ್ಯಾಗಝೀನ್ ಗಮನಿಸಿ) ಕತೆಯ ಹೆಸರು ಅಬ್ಸ್‌ಕ್ಯೂರ್ ಡೊಮೈನ್ಸ್ ಆಫ್ ಫಿಯರ್ ಯಾಂಡ್ ಡಿಸಾಯರ್. ಮೊದಲಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ನಿರೂಪಕ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಪಾರಂಪರಿಕ ವಾಡೆಗೆ ಬರುವ, ಬಂದಾಗ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನ ತಂಗುವ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯಲ್ಲಿ ಮೋಹಗೊಂಡು ಅವಳ ದೇಹಸಂಗಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆಯುವ ವಿವರಗಳೇ ಇವೆ. ಆ ಮನೆಯ ತುಂಬ ಆ ಮನೆಯಂತೆಯೇ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗಳಾಗಿರುವ ಮುದಿ ಹೆಂಗಸರು. ಇವರ ಮಿಲನಕ್ಕೆ ಅವರದೇ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಅಡ್ಡಿ. ಅಂದರೆ, ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಏಕಾಂತ ಸಾಧಿಸಿದಾಗಲೂ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಯಾರೋ ಗಮನಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಒಂದು ಶಂಕೆ, ಶಂಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಭೀತಿ ಇಲ್ಲಿನ ಅಡ್ಡಿ. ಇವನಿಗೊಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಇವನ ಭಾವೀ ವಧು ಎಂದು ತಮಾಶೆ ಮಾಡುವ ಮನೆಮಂದಿ. ಅಪಾರ ನಿರೀಕ್ಷೆ, ಆಸೆ ಮತ್ತು ಲೈಂಗಿಕ ವಾಂಛೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಆಕೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಇಬ್ಬರು, ಬಹುಶಃ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೀರ ಕಿರಿಯನಾಗಿರಬಹುದಾದ ನಿರೂಪಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಬುದ್ಧೆ, ವಿವಾಹಿತೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಅನಿಸುವ ಆಕೆಯ ನಡುವಿನ ದೇಹ ಭಾಷೆಯ ಮೂಕ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ, ಸಂಪರ್ಕ, ಸಾಮೀಪ್ಯಗಳ ರೋಮಾಂಚಕತೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪೋಷಣೆ ಪಡೆದಿದ್ದೂ ಅದಿಷ್ಟೂ ಭಾಗ ಕತೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿರುವ ಮಹತ್ವದ ಯಾವುದೋ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ತಾಂತ್ರಿಕ ಚಿಮ್ಮುಹಲಗೆಯಷ್ಟೇ ಆಗಿರುವುದು ವಿಶೇಷ.

ಈತನಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಅಥವಾ ಕೆಲ ಸಮಯದ ಬಳಿಕ ಈ ಮುದಿಯರೇ ತುಂಬಿರುವ ಹಳೆಯ ಸುವಿಶಾಲ ಮನೆ/ವಾಡೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ಸೆರೆಮನೆ ಎನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ತಾನು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ದುಡಿಯಬೇಕು, ತನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ತಾನು ನಿಲ್ಲಬೇಕು, ಸಂಪಾದಿಸಿ ತಿನ್ನಬೇಕು ಮುಂತಾದ ತುಡಿತಗಳೆಲ್ಲ ಇವನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಬಹುಶಃ ಕೂತು ತಿನ್ನಬಹುದಾದ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯ ವಾತಾವರಣವೊಂದರಿಂದ ಈತ ಹೊರಬೀಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಅಲೆಮಾರಿಯಂತೆ ಬದುಕತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಮನೆಗಳನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ಅವುಗಳ ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಚರ್ ಸ್ಟಡಿ ಮಾಡಿ ಒಪೀನಿಯನ್ ನೀಡುವ ಒಂದು ವೃತ್ತಿ, ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಇದ್ದರೆ, ಅದನ್ನೀತ ಮಾಡತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಮಾಡುತ್ತ ಮಾಡುತ್ತ ಅದರ ಟೆಕ್ನಿಕಲ್ ಅಥವಾ ಪ್ರೊಫೆಶನಲ್ ಚೌಕಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ ಹೊರಬರುತ್ತಾನೆ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಬೀದಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ.

ಮುಂದಿನ ಹಂತವೇ ವಿಶೇಷವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವೂ ಮುಖ್ಯವೂ ಆದದ್ದು. ಇಲ್ಲೇನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ಈತ ಸುಮ್ಮನೇ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮನೆಯ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಅದರ ಕಿಟಕಿ, ಬಾಗಿಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಕೋಣೆಯ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದಾಗ್ಯೂ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಮನೆಯ ಅನ್ಯಭಾಗಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ನೋಡಬಹುದಾದ ಅನ್ಯಭಾಗಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಕರಿ ಬಣ್ಣ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಯಾವತ್ತೂ ಕೋನಗಳಿಂದ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದರೂ ನೋಟಕ್ಕೆ ಸಿಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಆಕೃತಿ ಕೂಡ ಒದಗುವುದನ್ನು ಈತ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಕೇವಲ ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಚರಲ್ ಆಗಿದ್ದ ಈತನ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮಾನವೀಯ ಮುಖವೊಂದು ಒಡಮೂಡುವುದು ಇಲ್ಲಿಯೇ.


ಒಂದು ಪ್ರೈವಸಿ ಎನ್ನುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆ. ಆದರೆ ಅದು ಯಾವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮನೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಯಾವ ಪ್ರಕಾರದ ಮನೆಯೇ (ವಾಡೆ/ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮನೆ/ಸಾಲುಮನೆ/ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟು/ಪೇಯಿಂಗ್ ಗೆಸ್ಟುಗಳಿರುವ ಮನೆ ಇತ್ಯಾದಿ) ಆಗಿದ್ದರೂ, ಯಾವ ಊರು, ನಗರಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮನೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅದರ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಂದುಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರೈವಸಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡ ನಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ, ಯಾರೂ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಬಿಂದುಗಳು ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯ. ಇವತ್ತಿನ ಸಿಸಿ ಟಿವಿ, ಗ್ಲಾಸುಗಳ ಕಿಟಕಿ, ಸ್ಥಳ ಉಳಿಸುವ ಪ್ಲಾನುಗಳ ದಿನಗಳಲ್ಲೂ ಬಹುಶಃ ಇದು ಸಾಧ್ಯ. ಆದರೆ ಆ ಬಿಂದುಗಳ ಮಾನವೀಯ ನೆಲೆಯ ಅಧ್ಯಯನವೊಂದು ಸಾಧ್ಯವೆ?

ಅಂದರೆ, ಇದನ್ನೇ ಮಾನವ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸಿ ನೋಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆ? ನಮ್ಮಲ್ಲೂ, ಒಳಗೆ ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ, ನಾವು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಮತ್ತು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ (ದೃಷ್ಟಿ)ಕೋನಗಳು ಇಲ್ಲವೆ? ಮಹಾಭಾರತದ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿ ನೀಡುವ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭವಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಮಾನವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇದೆ. ಬೆಳಕು ಯಾವ ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಪ್ರತಿಫಲಿಸುವುದೋ ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯ ನೋಡಬಲ್ಲ. ಬೆಳಕನ್ನು ಹೀರಿಕೊಂಡು ಬಿಡುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅವನು ನೋಡಲಾರ. ಹಾಗೆಯೇ ಕತ್ತಲೆ ಅವನಿಗೆ ನಿಗೂಢ. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕು ಮುಂತಾದ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಕಾಣಬಲ್ಲವಂತೆ! ಆ ದೃಷ್ಟಿ ನಮಗಿಲ್ಲ. ಹಗಲಲ್ಲೇ ನಾವು ನಿಸ್ತಂತು ಜಾಲವನ್ನು ಕಾಣಲಾರೆವು, ಆದರೆ ಅದು ಇದೆ.

ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ ಅಥವಾ ಮಲಗಿದಾಗ ಅಥವಾ ಕೂತಾಗ ಕಾಮ ಭಾವ ಸ್ಫುರಿಸುವ ಅನುಭೂತಿ, ನಿದ್ದೆ ಬರುವ ಅನುಭೂತಿ, ಯಾರೋ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಆತಂಕ ಮೂಡುವ ಅನುಭೂತಿ ಎಲ್ಲ ಇರುತ್ತದೆಯೆ? ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಬಿಂದು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೆ? ಅಲ್ಲೊಂದು ಕತೆಯಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೆ? ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತದ್ದೇ ನೀವು ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಂದು ಹೋಗುವುದು ಸಂಭಾವ್ಯವೆ? ಮನುಷ್ಯನೊಳಗೂ ಭಾಷೆಯ, ಅಕ್ಷರದ, ಮಾತಿನ ಹಂಗಿಲ್ಲದ ಅನುಭೂತಿಗಳಿದ್ದೇ ಇವೆಯಲ್ಲವೆ?

ಈ ಭಾಗವನ್ನು ಕತೆಯ ಆರಂಭದ ದೆಸೆಯ ವಿದ್ಯಮಾನದೊಂದಿಗೆ ನೋಡಬೇಕು. ಒಂದು ಗಂಡು, ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ದೇಹವನ್ನು ಭಯ ಮತ್ತು ಮೋಹ ಎರಡೂ ಸೇರಿದ ಒಂದು ವಿಲಕ್ಷಣ ತಲ್ಲಣದೊಂದಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸುವ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ, ಸ್ಪರ್ಶದ ಮುಖೇನ ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ನಡೆ ಏನಿದೆ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕವೇ ಮನುಷ್ಯನ ಆಳದಲ್ಲಿರುವ ಬಯಕೆ ಮತ್ತು ಭಯದ ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು ಚಿತ್ತ ಕೆತ್ತಬೇಕಿದೆ. ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ಕೆತ್ತುತ್ತಲೇ ಮನುಷ್ಯ (ಮತ್ತು ಮನೆ) ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕಿದೆ.

ಕತೆಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಒಂದು ಸಮಾಗಮದ ಚಿತ್ರವಿದೆ. ಅದು ಕಣ್ಣಿದ್ದೂ ಕುರುಡುತನ ತರುವ ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಯಾಕೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸದ್ದು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಭಾಷೆ ಪುಸ್ತಕದ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ತಣ್ಣಗೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಓದುವಾಗ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗೊಳಗೇ ಆದರೂ ಸರಿ, ಸದ್ದು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಮಾತು ಕೂಡ ಸದ್ದು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮೌನ ಸದ್ದು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಮೌನ ಕೂಡ ಸದ್ದು ಹುಟ್ಟಿಸಬಲ್ಲುದು ಎಂದಾದರೆ ಅಕ್ಷರವೇಕೆ ಬೇಕು, ಸದ್ದು ಏಕೆ ಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಾದಾಗ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆಗ ಅದರ ನೆರವಿಗೆ ಬರುವುದು ಅರ್ಥ. ಆದರೆ ಮೌನಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಮೌನಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸಂವಹನ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಕೂಡ ಇದೆ. ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಕ್ಕೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಸುಲಭವಿದ್ದೀತೇ ಹೊರತು ಮೌನದ ಕಷ್ಟ ಏನಿದೆ, ಅದೇ ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರದ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ್ದಿಲ್ಲ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆ?

ಮತ್ತಿದನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದೊ ಎರಡೋ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ವಯಿಸಿ ನೋಡಬೇಕಾದ್ದೂ ಇಲ್ಲ. ಐದೇ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಎನ್ನುವುದಾದರೆ ಅವೆಲ್ಲವುಗಳಿಗೂ ಇದೇ ತತ್ವವನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸಿ ಅದರೆದುರು ನಿಲ್ಲಬಹುದು.

ಇದು ಕತೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸುವ ಹಲವು ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಕತೆ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಎಬ್ಬಿಸುವ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೂಡ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಕತೆಯ ನಿರೂಪಕ ಮೌನಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಹೋಗುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ನಿಜಕ್ಕಾದರೆ ಕತೆ ಸುರುವಾಗುವುದೇ ಅಲ್ಲಿಂದ. ಕತೆಯ ಆರಂಭದ ಪ್ಯಾರಾ ಓದಿ. ಆಮೇಲೆ ನೀವು ಕತೆಯನ್ನು ಓದದೇ ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಯರ್ ಮಸೂದ್ ಅವರ ಸಮಗ್ರ ಕತೆಗಳ ಸಂಕಲನವೂ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ಮತ್ತಿದನ್ನು ಕೂಡಾ ಅನುವಾದಿಸಿದವರು ಮೆಮೊನ್ ಅವರೇ. ಉರ್ದು ಕತೆಗಳ ಸಂಕಲನದ ಈ ಒಂದು ಮೊದಲ ಕತೆಯನ್ನು ಓದಿದ ಬಳಿಕ ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ನಯರ್ ಮಸೂದ್ ಅವರ ಸಮಗ್ರಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿಕೊಂಡೆ.

ಕತೆ ಸುರುವಾಗುವುದು ಹೀಗೆ:

OBSCURE DOMAINS OF FEAR AND DESIRE 
NAIYER MASUD

We kept looking at each other, in silence, for the longest time ever. Our faces didn’t betray any kind of curiosity. His eyes had an intensity, a brightness, but throughout this time, never for a moment did they seem to be devoid of feeling. I could not tell if his eyes were trying to say something or were merely observing me, but I felt we were coming to some silent understanding. All of a sudden a terrible feeling of despair came over me. I was experiencing it for the first time since I’d come to this house. Just then, his nurse placed her hand on my arm and led me out of the room. 

Outside, as I spoke with his nurse, I realized that my speech was a shortcoming and that the patient was travelling far ahead of me on a road I knew nothing about. 

I have given up talking, not looking. It isn’t easy to stop looking if one happens to possess a pair of eyes. Keeping quiet, even though one has a tongue, is relatively easy. At times I do get an urge to close my eyes. But so far they are still open. This may be due to the presence of the person who is looking after me.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Tuesday, September 5, 2017

ತೆರೆದಷ್ಟೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಗುವ ‘ತೆರೆ’

ಸುಬ್ರಾಯ ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರು ತಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಗಳೇನು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತ ಅವರು ಬರೆದಿರುವುದನ್ನು ಓದಿ:

"......ಹೀಗಿದ್ದೂ ನಾನೊಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಾಗಬಹುದೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯವರಂತೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರಸಂಗಕರ್ತ ಇಲ್ಲವೇ ಭಾಗವತನಾಗಬಹುದಿತ್ತೋ ಏನೋ. ಆದರೆ ನಾನು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕನಾದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲುಂಟಾದ ಪಲ್ಲಟಗಳು, ಆಘಾತಗಳು ಹಾಗೂ ಅಸಹನೀಯ ಒತ್ತಡಗಳು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಭಾರೀ ಪರಿಣಾಮವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದವು. ಬಾಳಿನ ನೋವಿನ ಹೊರೆಯನ್ನು ತಾಳಲಾರದೆ ತಂದೆ ಸ್ಕಿಜೋಫ್ರೇನಿಯಾ ಎಂಬ ಭಯಾನಕ ರೋಗಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದರು. ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ತೀರಾ ಹದಗೆಟ್ಟಿತ್ತು. ಮನೆ ಹಾಗೂ ಶಾಲೆಗಳ ಹೊರೆ ಹೊತ್ತ ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ಸುಮಾರು ಹನ್ನೆರಡು ಮೈಲಿಗಳ ಹಾದಿ ಸವೆಸುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಏಕಾಂಗಿತನದತ್ತ ಜಾರುತ್ತಾ ಹೋದೆ. ಆ ಹಾದಿಯಾದರೋ ಗುಡ್ಡಗಾಡು, ಬಯಲು, ತೋಡುಗಳ ನಡುವೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ತೆಪ್ಪಗೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಹಾದಿ. ತಲ್ಲಣಗೊಳಿಸುವ ಭಯಾವಹ ಮೌನವನ್ನು ಒಳಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾಡಿನ ಈ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬದುಕಿನ ನೋವು, ವಿಷಾದಗಳು, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಅವಮಾನ, ತಿರಸ್ಕಾರಗಳು - ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ, ತೊರೆಯ ಹರಿವಿನ ಮಂಜುಳ ನಿನಾದ, ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳ ನೆರಳು ಬೆಳಕಿನಾಟ, ಈ ವೈವಿಧ್ಯಪೂರ್ಣ ಹಸುರ ವೈಭವ ಮೊದಲಾದುವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ನನ್ನದೇ, ಕೇವಲ ನನ್ನದೇ ಆದ ಪುಟ್ಟ ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚವೊಂದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸತೊಡಗಿತು. ನಾನು ಕಂಗೆಡಿಸುವ ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಈ ಒಳ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬೆರೆಯುತ್ತಾ ಹೋದೆ. ಅಂದರೆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಬಿದ್ದ ಬಾಳಿನ ಅತೀ ಹೊರೆಯ ಭಾರದಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ನನಗೊಂದು ಅಡಗುದಾಣವಾಗಿ ಬರವಣಿಗೆಯು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನನಗೆ ಒದಗಿಬಂತು. ಯಕ್ಷಗಾನ ಭಾಗವತರಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ತಂದೆಯವರಿಗೊದಗಿದ್ದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಕಂಡೇ ಭಯಗೊಂಡ ನಾನು ಅದರಿಂದ ದೂರ ಸರಿದು ಹೊಸ ಹಾದಿಯೊಂದನ್ನು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದೆ."
(ಅರವಿಂದ ಚೊಕ್ಕಾಡಿ ಸಂಪಾದಕತ್ವದ ‘ಸಮಾಲೋಕ’ ಕೃತಿಯಿಂದ)
1980ರಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯವು ‘ಸುವರ್ಣ ಸಂಪುಟ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ 1966ರ ವರೆಗೆ ಪ್ರಕಟವಾದ ಕವಿತಾ ಸಂಕಲನಗಳಿಂದ ಆಯ್ದ ಕವನಗಳ ಒಂದು ಸಂಕಲನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತಂತೆ. ತದನಂತರ ಅದರ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಾಗಿ 1985ರಲ್ಲಿ ‘ರತ್ನ ಸಂಪುಟ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸುಮಾರು 105 ಕವಿಗಳ ತಲಾ ಎರಡರಿಂದ ಐದರ ವರೆಗೆ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಪ್ರಕಟಿಸಿತು. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಇದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದೆ. ಇವತ್ತು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದ, ಮುದ್ರಿತ ಪ್ರತಿಗಳು ಮುಗಿದ ಸಂಕಲನದಿಂದ ಆಯ್ದ ಅನೇಕ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕವಿತೆಗಳು ನಮಗಿಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿರುವುದೇ ಒಂದು ಭಾಗ್ಯ. ಪಿ ಲಂಕೇಶರು ‘ಅಕ್ಷರ ಹೊಸ ಕಾವ್ಯ’ ಪ್ರಕಟಿಸುವಾಗ ಒಬ್ಬ ಕವಿಯ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಕೊಡುತ್ತ ಹೋದರು. ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಇಂಥ ಒಂದು ಅಗತ್ಯ ಮನಗಂಡವರು ಇದ್ದರಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಸಮಾಧಾನದ ಸಂಗತಿ. ಈ ರತ್ನಸಂಪುಟದ ಸಂಪಾದಕರನ್ನು ಗಮನಿಸಿ: ಪುತಿನ, ಜಿಎಸೆಸ್, ಕಣವಿ, ಪ್ರಭುಶಂಕರ, ಹಾ ಮಾ ನಾಯಕ, ನಿಸಾರ್ ಮತ್ತು ಕೆ ಟಿ ವೀರಪ್ಪ.

ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ನಮ್ಮ ಸುಬ್ರಾಯ ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ತುಂಬ ಹಿಡಿಸಿದ ಒಂದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ನನ್ನ ಖುಶಿಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ. ಕವಿತೆಯ ಹೆಸರು ‘ತೆರೆ’. ಅದರ ಪೂರ್ಣಪಠ್ಯವನ್ನು ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರ ಸರಳ ಸಹೃದಯ ಪ್ರೀತಿ ಕ್ಷಮಿಸೀತೆಂಬ ಭರವಸೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಈ ಕವಿತೆಯ ಹೆಸರು ‘ತೆರೆ’. ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ಒಂದು ರಾತ್ರಿಕಾಲದ ಏಕಾಂತದ ಸನ್ನಿವೇಶ ಇದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಮೊದಲ ಸಾಲು ‘ರಾತ್ರಿ ಕೂದಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆರಳಾಡುತಿರುವಾಗ’ ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿ ಕೂದಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆರಳಾಡುತಿರುವಾಗ ಬಿಚ್ಚುವುದು ಎಂದೂ, ಎರಡನೆಯ ಸಾಲಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಪಡೆದು, ಓದಬಹುದು. ಕೂದಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆರಳಾಡಿಸಿದಾಗ ಮುಡಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ. ಏಕೆಂದರೆ, ಎರಡನೆಯ ಸಾಲು, ‘ಬಿಚ್ಚುವುದು - ಮಾದಕದ ಕಣ್ಣು’ ಎಂದಿದ್ದರೂ ಮೂರನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚುವುದು ಎಂದಿದೆ! ಕಣ್ಣೇ ಬಿಚ್ಚುವುದು ಮುಚ್ಚುವುದು ಮಾಡುತ್ತಿದೆಯೆ? ಇರಬಹುದು! ಬೆರಳಾಡಿಸಿದ್ದೇ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಮುಡಿ ಅಥವಾ, ಬೆರಳಾಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಸುಖಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡು-ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಸುಖಿಸಿದ ಕಣ್ಣು ‘ಬಿಚ್ಚಲೆಳಸುವುದು ಬದುಕನ್ನು’ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಸಾಲು. ಕವಿತೆಯ ಎಲ್ಲ ಸುರತ-ನಿರತ ಗಮ್ಯವನ್ನು ಈ ನಿಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಕಾಣುವುದಿದೆ ನಮಗೆ. ಕಣ್ಣು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಈ ರಾತ್ರಿಯ ಮಾದಕ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಬೇರೊಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲೂ ನೀವು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನನ್ನದೇನೂ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಗೌತಮ ಕೊಟ್ಟ ಶಾಪದಿಂದ ಅವನ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಸಹಸ್ರಯೋನಿಗಳಾದವಂತೆ. ಇಲ್ಲ, ಅವನು ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಾದ ಎನ್ನುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಈ ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಏನು ಮೋಹವೋ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಇದೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಕಪೋಲ-ಕಲ್ಪನೆಯೇನಲ್ಲ ಮತ್ತೆ. ಬನ್ನಿ ಮುಂದಿನ ಚರಣಕ್ಕೆ.

ಪಟಪಟನೆ ತೆರೆದು ಪಕಳೆಗಳಂಥ ಪರಿಗಳ
ಸ್ನೇಹ ಪಾತ್ರೆಯ ಹಿಡಿದು, -ನಗ್ನ - ಕಾದಾಗಲೂ
ಬೆರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಬೆರೆಯುವುದೆ ಇಲ್ಲವೋ ಮಣ್ಣು - ನೀರು?

ಮಣ್ಣು ನೀರು ಬೆರೆಯುವುದು! ವಾಹ್, ಎಂಥ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಿದು! ಇದರಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಏನಿಲ್ಲ. ಮಣ್ಣು ನೀರು ಬೆರೆತಲ್ಲದೆ ಇದೆಯೆ ಸೃಷ್ಟಿ? ಮಣ್ಣಿನ ಫಲವತ್ತತೆಯೇ ನೀರಿನ ಗುಣದಲ್ಲಿದೆಯೋ ಎಂಬಂತೆ, ನೀರಿನ ಸತ್ವವೇ ಮಣ್ಣಿನ ಘಮದಲ್ಲಡಗಿತ್ತೋ ಎಂಬಂತೆ ಇದೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಚಿದಂಬರ ರಹಸ್ಯ. ದೇವೀ ಸ್ತುತಿಯಲ್ಲೂ ಇದು ಬರುತ್ತದೆ, ಗಂಧದ್ವಾರೇ| ಧರಾದರ್ಷೇ| ಧರೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಘರ್ಷಣೆ ಇದೆ, ಗಂಧ ಘಮಿಘಮಿಸಲು! ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಕೊನೆಗೆ ಸೇರುವುದೂ ಇದೇ ಮಣ್ಣಿಗೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಗಂಟಲಿಗೆ ಸುರಿಯುವುದೂ ಇದೇ ಒಂದುದ್ಧರಣೆ ನೀರನ್ನು.

ನಿಮಗೀಗ ತಪ್ಪದೇ ನೆನಪಾಗುವವರು ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಅಡಿಗರು.

ಯಾವ ಮೋಹನ ಮುರಲಿ ಕರೆಯಿತೊ| ದೂರ ತೀರಕೆ ನಿನ್ನನು|
ಯಾವ ಬೃಂದಾವನವು ಸೆಳೆಯಿತೊ| ನಿನ್ನ ಮಣ್ಣಿನ ಕಣ್ಣನು|

ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅಡಿಗರು. ಬೃಂದಾವನವೇ ಮಣ್ಣಿನದು. ದೇಹ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಯತಿಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟುವುದು ಕೂಡ ಬೃಂದಾವನವೆ. ಮತ್ತೀ ಮಣ್ಣಿನ ಕಣ್ಣು ಎಂದರೇನು? ಅದು ಯಾಕೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ?

ಈ ಭೂಮಿಗೆ ಒಂದು ಕಣ್ಣಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಮಣ್ಣಿನ ಕಣ್ಣು ಎನ್ನಬಹುದೆ? ಅಥವಾ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೆಣ್ಣು ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಭೂಗರ್ಭ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದವೂ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಅಹಲ್ಯಾ ಅಂದರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಉಳಲ್ಪಡದ ಭುವಿ ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲೇ ಈ ಭೂಮಿಯ ಒಂದು ಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಒಂದು ದ್ವಾರ ಇರುವುದಾದರೆ, (ಭೂಮಿ ತಾಯ ಮಗಳಾದ ಸೀತೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಭೂಗರ್ಭವನ್ನೇ ಹೊಕ್ಕಳು ಎನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಆಗ ಆಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ದ್ವಾರ?) ಅದನ್ನು ಮಣ್ಣಿನ ಕಣ್ಣು ಎಂದು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದೆ? ಅಂಥ ಮಣ್ಣಿನ ಕಣ್ಣು ಸೆಳೆದಾಗ ಸೀತೆ ಭೂಗರ್ಭ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳೆ? ಮಣ್ಣಿನ ಕಣ್ಣು ಸೆಳೆಯುವುದೆಂದರೇ ಮೃತ್ಯು ಸೆಳೆಯುವುದೆ?

ಕಾಮದ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಕವಿತೆಗಳು ಬಂದಿಲ್ಲ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ? ಬಹುಶಃ ನವ್ಯ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಉಚ್ಛ್ರಾಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗಿತ್ತೆನ್ನಬಹುದೇನೊ. ಗಂಗಾಧರ ಚಿತ್ತಾಲರ ಕವಿತೆಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇವತ್ತಿಗೂ ಕಾಮ, ಪ್ರೇಮ, ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಸಮಾಗಮದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಕಾವ್ಯ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದೆ. ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ರೋಚಕವಾಗಿ, ಹೊಸ ಹೊಸ ಪ್ರತಿಮೆ/ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣೆದು ಹೇಳಿದರೂ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆಯೇ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ವಿಶೇಷವಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎನಿಸುವುದೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಆವತ್ತು, ಸುಮಾರು ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ, ಕಾಮ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸಿದ್ದು. ಅಥವಾ ಇದನ್ನು ಹೀಗೆಯೂ ಹೇಳಬಹುದು, ಕಾಮವನ್ನು ಸುಬ್ರಾಯಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರು ತಮ್ಮ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಸಾಧಿಸಿದ್ದನ್ನು, ಅದು ವಿಶಿಷ್ಟವೂ ವಿಶೇಷವೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ, ಗಮನಿಸುವುದೇ ನನಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಗಂಟು ಸಡಿಲುವುದಿಲ್ಲ. (ಮುಡಿಯ ಕೂದಲಗಂಟೆ ಅಥವಾ ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿನ ಬ್ರಹ್ಮಗಂಟೆ?)
ಬೆರಳು ಮುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ ಮೈಯ. (ತಲೆಗೂದಲ ನೇವರಿಸುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ ಬೆರಳು! ಅದೇಕೆ ಮೈಯ ಮುಟ್ಟಲು ಹಿಂಜರಿದಿದೆ ಇಲ್ಲಿ?) ನರವುಬ್ಬಿ ಸಿಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ನರವುಬ್ಬಿ ಸಿಡಿಯುವುದು! ಈ ಸಿಡಿತಕ್ಕೆ ಒಂದು ಗಮ್ಯವಿದೆ, ಅದೇನು? ‘ಹುಟ್ಟನನುಭವಿಸಿಲ್ಲ. ಸಾವು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.’ ಈ ಶಬ್ದಪ್ರಯೋಗವೇ ‘ಭಯಂಕರ’ ಅರ್ಥಪರಂಪರೆಯುಳ್ಳದ್ದು. ಹುಟ್ಟನನುಭವಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಿ? ಒಂದು ಗಂಡಿಗೆ ಹೆರಿಗೆಯ ಅನುಭವ ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂದು ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಸುಮಂಗಲಾ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದರು. ಯಾರೋ ಪ್ರಸವವೇದನೆಯನ್ನು ಸೃಜನಶೀಲ ಬರವಣಿಗೆಯ ಕಷ್ಟನಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಸಂದರ್ಭವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು. ಗಂಡಿಗೆ ನರವುಬ್ಬಿ ಸಿಡಿಯುವ ಅನುಭವವೇ ಬಹುಶಃ ಹುಟ್ಟಿನನುಭವವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದು ಸಿಡಿತವೇ. ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ಸಾವನ್ನೂ ಕಾಣಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಚೊಕ್ಕಾಡಿ. ಸಾವಿನ ನೆರಳೇ ಇಲ್ಲದ ಹುಟ್ಟು ಎನ್ನುವುದುಂಟೆ?! ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಹುಟ್ಟುವುದೇ ಸಾವಲ್ಲವೆ?

ಕಾಮವನ್ನು ಹಿಂಸೆಗೆ ಸಮೀಕರಿಸಿದವರು ಗಾಂಧಿ. ತಮ್ಮ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ನಗ್ನರಾಗಿ ಹರೆಯದ ಹುಡುಗಿಯರ ಜೊತೆ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದರು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನವರು ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕಾಮ (ಹಿಂಸೆ) ಜೀವಂತವಾಗುಳಿದಿದೆಯೇ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅವರ ಈ ನಿಲುವು ಟಾಲ್‌ಸ್ಟಾಯ್ ಜೊತೆಗೂ ತಳುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಟಾಲ್‌ಸ್ಟಾಯ್ ಅವರ ‘ಕ್ರೊಯೆತ್ಸರ್ ಸೊನಾಟ’ ನೀಳ್ಗತೆಯನ್ನು ಓದಿ. ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರು ಕಾಮವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿನೊಂದಿಗೆ ಎಂತೋ ಸಾವಿನೊಂದಿಗೂ ಸಮೀಕರಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಎನಿಸಿದೆ ನನಗೆ. ಅಂದರೆ, ಈ ಸಾವು ಬರಿಯ ದೇಹದ್ದೇ ಎಂದಲ್ಲ. ಒಂದರ್ಥದ ಶರಣಾಗತಿಯಿದೆ ಕಾಮದಲ್ಲಿ. ಅಹಂ ಬಿಟ್ಟು, ನಗ್ನರಾಗಿ, ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಶರಣಾದ ಹಾಗೆ ಶರಣಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವ ಸುಖ ಅದು, ಸಾವೂ ಅದೇ. ಕಾಮ ಎನ್ನುವುದು ಭಾಷೆಯ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಎರಡು ದೇಹಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗುವುದು ಆಗ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಅದು ಹಿಂಸೆ, ಅದು ಸಾವು. ಬದುಕು ಅಥವಾ ಸಾವು, ಆಯ್ಕೆ ತೆರೆದಿದೆ, ತೆರೆದಿದೆಯೆ? ತೆರೆ!

ಭ್ರಮಣವೇ ಭ್ರಮೆಯಾಗಿ ಹರಡಿ ಜಾಲದ ಹಾಗೆ,
ಮನಸಿನೋವರಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿಲ್ಲ.
ಆಳದಾಚೆಗೂ ದಾರಿ; ತೆರೆಯಿಲ್ಲ, ತೆರೆದಿಲ್ಲ.

ಮನಸಿನೋವರಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಕತ್ತಲೆ. ಹಾಗೆಯೇ ದೇಹದ ಒಳಮನೆಯಲ್ಲೂ ಕತ್ತಲೆಯೇ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಆಳದಾಚೆಗೂ ದಾರಿಯಿದೆ, ತೆರೆ ಇಲ್ಲವಂತೆ. ಸರಿಯೇ. ಆದರೆ ಅದು ತೆರೆದೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಚೊಕ್ಕಾಡಿ. ದೇಹ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕ ಕೂತ ನಿಮ್ಮದೇ ಲಿಂಗದ ಮನುಷ್ಯ ಕೂಡ ನಿಮಗೆ ಹಿತ ತರುವುದಿಲ್ಲ, ಅವನು ಎಷ್ಟೇ ಅಪರಿಚಿತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೆಲವೇ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಹೋಗುತ್ತಾನೆಂದು ಕೊಂಡರೂ ಏನೋ ಅಸುಖ, ಅಹಿತ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಹಲ್ಯೆಗೂ ಗೌತಮನಿಗೂ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಹಿತ ತಪ್ಪಿತಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯ ಕಲ್ಲಾಗುವುದು ಹಾಗೆ. ಮನಸ್ಸು ಕೂಡ ಸುಲಭಕ್ಕೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅಬ್ಬಾ ಅದರ ಹಠವೇ! ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡಾಗೆಲ್ಲ ಉಳಿಯುವುದು ಕತ್ತಲೆಯೇ. ನಿಮಗೆ ಬೆಳಕು ಬೇಕಿದ್ದರೆ ತೆರೆ ಸರಿಸಿ, ತೆರೆದುಕೊಂಡು ಸ್ವೀಕಾರಕ್ಕೆ ನೀವು ಸಿದ್ಧರಾಗಲೇ ಬೇಕು. ಯಾವುದರ ಸ್ವೀಕಾರ ಇಲ್ಲಿ? ಬದುಕಿನ ಸ್ವೀಕಾರ ಮತ್ತು ಅದರ ನೆರಳಾದ ಸಾವಿನ ಸ್ವೀಕಾರವೂ. ಆದರೆ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಿದೆ ಕವಿಗೆ. ನಮಗೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೆ, ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಮೂರ್ತಿಗೆ.

ತನ್ನೆದುರೆ ಬರುವ-ಸರಿಯುವ ಬದುಕು ಬರುತ್ತಿದೆಯೊ ಹೋಗುತ್ತಿದೆಯೊ ಎನ್ನುವ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಿದು. ಇಷ್ಟು ಸಾಕಪ್ಪ!
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Tuesday, August 8, 2017

ಅಮೀನ... ನೀನೆಲ್ಲಿ?

ಇದು ಜ ನಾ ತೇಜಶ್ರೀಯವರು ಮಂಗಳೂರಿನ ಬಹುಭಾಷಾ ಕವಿಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ ನಾಲ್ಕು ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. (ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಮುಕ್ತಛಂದದ ಆಗಸ್ಟ್ 28, 2016ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿದೆ.) ‘ಉಸ್ರುಬಂಡೆ’ ಸಂಕಲನದ ‘ಗಾಂಧಿ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು’ ಕವಿತೆಯನ್ನಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಅವರು ಆವತ್ತು ಓದಿದರು. ಅಹಲ್ಯೆಯ ಕುರಿತ ಒಂದು ಕವಿತೆ ಮತ್ತು ‘ಯಕ್ಷಿಣಿ ಕನ್ನಡಿ’ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ಕವಿತೆಯನ್ನೂ ಸೇರಿ ಎರಡೂ ಕವಿತೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಂತಿಲ್ಲ. ಅಹಲ್ಯೆ ಕುರಿತ ಕವಿತೆಯಂತೂ ಆವತ್ತು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧಗೊಳಿಸಿತ್ತೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೇನಿಲ್ಲ. ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆ ವಹಿಸಿದ್ದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಯಕ್ಷಗಾನ-ತಾಳಮದ್ದಲೆಯ ಅರ್ಥಧಾರಿ, ‘ತತ್ತ್ವಮನ’, ಭಾರತೀಯ ದರ್ಶನಗಳ ಕುರಿತ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ ಡಾ||ಎಂ ಪ್ರಭಾಕರ ಜೋಶಿಯವರಂತೂ ಅಹಲ್ಯೆಯ ಈ ಹೊಸನಿಟ್ಟಿನ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಕುರಿತು ವಾಹ್! ವಾಹ್! ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಈ ಕವನ ಕರುಣಿಸಿದ "ಸ್ಪರ್ಶ"ಕ್ಕೆ ಮಾರುಹೋದಂತಿತ್ತು. ಕವನ ಮುಗಿಯುವುದೂ ಸ್ಪರ್ಶ ಕುರಿತ ಅಂಥ ಒಂದು ಸಾಲಿನೊಂದಿಗೇನೆ.

ಈ ಕೊಳಲ ಕವಿತೆಯ ಸೊಗಡು ನೋಡಿ. ಹೊನಲು ಏರಿದಂತೆ ಹೊಳಹುದೋರಿ ಮರೆಯಾದ ಬೆಳಕನ್ನು ಅರಸಿ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಅವಳು ಅವಸರಿಸಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮಾವಿನ ತೋಪಿನ ನಡುವಿರುವ ಕಲ್ಲಬಾವಿಯ ಒಂದು ಚಿತ್ರವಿದೆ. ಅದೆಷ್ಟು ರಮ್ಯವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣವೂ ಆಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಯಾವುದೋ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದ ನೆನಪು ಬಂದಂತಾಗುತ್ತದೆ! ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕವಿತೆ ಕೊಡುವ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮಳೆ ಸುರಿದು ನಿಂತ ಹೊಳಹು ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ನನಗೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪಾದದಡಿಯ ಹುಲ್ಲು,ಗರಿಕೆಗಳೂ ನೀರಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದಂತೆ, ಮಾವಿನ ಮರಗಳೆಲ್ಲ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದಾಗ ಮಳೆ ನೀರ ಹನಿಗಳನ್ನು ಬರ್ರನೆ ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮುಂದಿನ ಚರಣದಲ್ಲಿ ಇದೇ ನಿಜವೇನೋ ಎಂದೂ ಅನಿಸುವಂತಿದೆ ನೋಡಿ...

ಇಡೀ ಚರಣವನ್ನು ಒಂದೇ ಗುಟುಕಿಗೆ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟವಾಗುವಷ್ಟು (ಓವರ್ ಡೋಸ್!) ಇದು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಬಿಕ್ಕಿದಂತಿದೆ. ಬಿಕ್ಕುತ್ತಿರುವುದು ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಇಡೀ ಪ್ರಕೃತಿ. ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿರುವ ಚಂದ್ರಮ ಬಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಕಲ್ಲಬಾವಿಯ ನೀರು ಬಿಕ್ಕುತ್ತಿದೆ, ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿರುವ ತೋಪಿನ ಮರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬಿಕ್ಕುತ್ತಿವೆ! ಇಲ್ಲಿ ಹಿಕ್ಕಲು ನೀರ ಹರಿವು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಯೋಗವಿದೆ ಗಮನಿಸಿ. ಹಿಕ್ಕುವುದು ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದವೇ ಕೇವಲ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ನಿಲುಕುವಂಥಾದ್ದು. ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುವುದು ಆಮೇಲಿನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಹಾಗೆಯೇ ‘ದಾಟುತ್ತ ಸಾರುವೆಯ ಕತ್ತಲೆಯ ಒಳಹೊಕ್ಕಳು’ ಎಂಬ ಸಾಲು! ಸಾರುವುದು ಎನ್ನುವಲ್ಲೇ ಚಲನೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಸಾರುವೆ ಎಂದರೆ ಸೇತುವೆ, ಏಣಿ ಎರಡೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಹೊಮ್ಮಿಸುವ ಅರ್ಥವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ! ಕತ್ತಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು ಅವಳು ಏರಿ ದಾಟುತ್ತಿರುವುದೇನನ್ನು? ಏರಿದರೂ ದಾಟಿದರೂ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದು ಕತ್ತಲನ್ನೇ. ಅದೂ ಹೇಗೆ? ಮೊಗ್ಗೊಳಗೆ ಪರಾಗ ಮಿಲುಗುವಂತೆ ಕತ್ತಲೆಯ ಒಳಹೊಕ್ಕು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳವಳು! ಆ ಮಿಲುಗುವುದು ಎಂಬ ಪ್ರಯೋಗ ಗಮನಿಸಿ. ಮಿಲನ, ಮಿಲಾಯಿಸು, ನಿಮೀಲಿತ ಎಲ್ಲ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ, ಅಲ್ಲವೆ? ಮಿಲುಗುವುದು ಹೊಸದು! ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಇಂಥ ಪ್ರಯೋಗಗಳು ಮೊದಲು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ದಕ್ಕುತ್ತವೆ, ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ಕೊಂಚ ತಡವಾಗಿ, ತಡಕಿ ಹುಡುಕಿದರೆ ದಕ್ಕುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ರಸಗ್ರಹಣಕ್ಕೆ ತೊಡಕಿಲ್ಲದಂತೆ ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಸುತ್ತವೆ ಕೂಡ.

ಹಕ್ಕೆದಲೆ ಎಂದರೇನು? ಹಕ್ಕೆ ಎಂದರೆ ಹಕ್ಕಿಗೂಡು. ಅಲೆ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ನಿಮಗೆ ನೆನಪಾಗುವುದು ಕಲ್ಲಬಾವಿಯ ನೀರು. ಮಿಸುಕಾಟ, ರೆಕ್ಕೆಬಡಿತ ಹಕ್ಕಿಯದ್ದೇ. ಅಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಿಸುಕಾಟವೂ ಇದೆ, ಅದು ಒಂದು ಅಲೆಯನ್ನೂ ಎಬ್ಬಿಸಿದೆ. ಅಲೆಗೆ ದಡ ಸೋಕಿದಾಗಲೆ ಮುಕ್ತಿ ಅಲ್ಲವೆ? ದಡ ಯಾರು? ಅಮೀನ! ಅಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಿನ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಮರುನಿದ್ದೆಯ ಹಂಬಿನಲ್ಲೇ (ಹಂಬು - ಗಮನಿಸಿ. ಹಂಬು ಎನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಹಂಬಲ, ನಿದ್ದೆಯ ಮಂಪರು ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥ ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಬಳ್ಳಿ, ಬಿಳಲು ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಸ್ಫುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಬಿಳಲಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದಂತಿರುವ ಒಂದು ಸ್ಥಿತಿಯ ಚಿತ್ರವನ್ನೂ ಇದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತರುತ್ತಿದೆ.) ಇನ್ನೇನೋ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಘಟಿಸುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನಬೇಕೆ? "ಕನಸಿನೂರಿಗೆ ಹಬ್ಬುವ ಪರತತ್ತ್ವ!" ಪರತತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ಕನಸಿನ ಹಂಗಿದೆಯೆ? ಇಹದ ಮೋಹ ಕಳಚಿ, ಎಲ್ಲ ಕನಸುಗಳ ಬೇಲಿಯಾಚೆಗೆ ನಡೆದ ನಂತರ ಕೈಹಿಡಿವ ತತ್ತ್ವವಲ್ಲವೆ ಅದು! ಅದು ಪರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲವೆ? ಆ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳಿರುತ್ತವೆಯೆ? ತೇಜಶ್ರೀಯವರ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪರತತ್ತ್ವ ಕನಸಿನೂರಿಗೆ ಹಬ್ಬುವ ಜೀವಸೆಲೆ ಚಿಮ್ಮಿಸಿದೆ. ಹೀಗಾದಾಗ ವಿಪರೀತವಾದದ್ದು ಏನಾದರೂ ನಡೆಯಲೇ ಬೇಕಲ್ಲ!

ನೋಡಿ, ಈಗ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಬಾವಿಯ ಕಡುನೀಲಿಯಾಗಿದ್ದೂ ಈಗ ಕಪ್ಪಾದ ನೀರಿನ ನಡುವೆ, ಚಂದಿರ! ಎಲ್ಲಿದ್ದ ಈತ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು? ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ದರು ನಮಗೆ ಆವತ್ತು ಬೆಳ್ದಿಂಗಳೆಂದು? ಅದು ಹೇಗೆ ನನಗೆ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು? ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ನಡೆಯುವುದು ಚಂದಿರ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲೂ ಅಲ್ಲ, ರಾತ್ರಿರಾಣಿಯರ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿದಾಗಲೂ ಅಲ್ಲ. ಸುರಿದದ್ದು ಮತ್ತದೇ ಮಳೆನೀರ ಸಿಂಚನವೂ ಇದ್ದೀತು, ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು! ಅದೂ ಹೂಮಳೆಯೇ ಅಲ್ಲವೆ ಮತ್ತೆ? ಅದ್ಭುತವಾದದ್ದು ಇದೆ ಮುಂದೆ.

ಆ ಕ್ಷಣದೆ ಮತ್ತದೇ ಕೊಳಲನಾದ...
ಮಂತ್ರಂಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಗ್ಗದ ಹಿಗ್ಗು,
ಸೋಪಾನ ಕಟ್ಟೆಗೊರಗಿ ಬಾವಿನೀರ ಉಯ್ಯಲಾಟ.
ಧಿಗ್ಗನೆ ಹೊತ್ತಿ ಏನೋ ಎದೆಯೊಳಗೆ
ಅಮೀನ ತಾರಾಡಿದಳು,
ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೊಮ್ಮುತ್ತಿದೆ ಈ ಪಾಟಿ ಬೆಳಕು
ಎತ್ತ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ ಇದು ಹೀಗೆ,
ದುರದುರನೆ ನೋಡನೋಡುತ್ತ ಕಲ್ಲುಬಾವಿಯ
ನಗುಮೊಗ್ಗೆಯಾದಳವಳು ಕಂಡು ಆ ಗಮ್ಯವ ಅದರೊಳಗೆ.
ಮರುಗಳಿಗೆ,
ಕದಡಿತು ನಡುಬಾವಿಯ ಚಂದ್ರಬಿಂಬ,
ಗರಬಡಿದು ನಿಂತಿತು ಬಾವಿ ಧಿಕ್ಕನೆ ಹೊಕ್ಕ ಬೆಳಕಿಗೆ,
ಗಳಬಳವಿಲ್ಲದೆ ಬಾಗಿ ನಿಂತವು ರಾತ್ರಿರಾಣಿ ಹೂಗಳು,
ಅರಳೀಮರದೆಡೆಯಿಂದ ಸುಯಿಲಿನ ಸುಯ್ಯಲಾಟ.
ಅಮೀನ...
ನೀನೆಲ್ಲಿ?
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Saturday, July 29, 2017

ಮನಸು ಅಭಿಸಾರಿಕೆ - ಆರು ಭಾಗದ ಲೇಖನದ ಕೊನೆಯ ಬರಹ

ಶಾಂತಿ ಕೆ ಅಪ್ಪಣ್ಣ ಅವರ ಕಥಾಸಂಕಲನ ಮನಸು ಅಭಿಸಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಹದಿನಾಲ್ಕು ಕತೆಗಳಿವೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳ ಕೇಂದ್ರ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳು, ವಾಂಛೆಗಳು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಭೌತಿಕ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಥವಾ ಮನದ ತವಕ-ತಲ್ಲಣ. ಇದು ಸಂಕಲನವನ್ನು ಒಂದೇಟಿಗೆ ಓದುವಾಗ ಏಕತಾನತೆ ಕಾಡುವ ಮಟ್ಟಿಗಿದೆ. ಒಂದೇ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಸತತವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ಭಾವ ಓದುಗನಿಗೆ ಕೊಂಚ ಒಜ್ಜೆಯಾಗುವ ಸಂಭವ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಸಿನಿಮೀಯತೆ, ವಾಚಾಳಿತನ ಇವರ ಕತೆಗಳ ಪರಿಣಾಮಕಾರತ್ವವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿದ ಸಂಗತಿಗಳು. ಉಳಿದಂತೆ ಇವರ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗ್ರಹಿಕೆಗಳು ಬರಹರೂಪಕ್ಕೆ ಒದಗಿ ಬರುವ ಮತ್ತು ತನ್ಮೂಲಕ ಕತೆಯ ವಸ್ತುಲೋಕವನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಿ, ವಿವರಗಳನ್ನು ಸುಪುಷ್ಟಗೊಳಿಸಿ ನಿರೂಪಣೆಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ.

ಬಿಂಬಗಳು ಕತೆ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣು ಪರಸ್ಪರ ಬೇಕುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಬರುವ ಟೈಮಿಂಗ್ ಡಿಫರೆನ್ಸ್ ಕುರಿತದ್ದು. ಅವಳಿಗೆ ಬೇಕೆನಿಸಿದ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಬೇಡವೆನಿಸಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಬೇಕೆನಿಸಿದಾಗ ಕಾಲ ಮಿಂಚಿ ಹೋಗಿದೆ. ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿನ ಹೊಸತನವೊಂದೇ ಈ ಕತೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿರುವ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಚೊಕ್ಕವಾಗಿ ಹಿತನೀಡುವ ಕತೆ.

ಮುಳ್ಳುಗಳು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಬದುಕನ್ನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಕತೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ರೀತಿ, ಅಲ್ಲಿನ ವಿವರಗಳು ತುಂಬ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಕತೆಯ ಗಮ್ಯ ಅದಲ್ಲ. ಹೊಸದಾಗಿ ಮದುವೆಯಾದ ಟಿಪ್ಪು ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಊರಲ್ಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ನಗರ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ತಂದೆಯ ಅಕಾಲಿಕ ಮರಣಕ್ಕೆ ಆತ ತುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸೈಕಲ್ ರಿಕ್ಷಾ ಕಾರಣವೊ, ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಹೊಸ ಸೊಸೆಯ ಕಾಲ್ಗುಣ ಕಾರಣವೋ ತಿಳಿಯದ ತಾಯಿ ತಲೆಕೆಟ್ಟಂತಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಮಗನನ್ನು ಅಪ್ಪನ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡದಂತೆ ಮಾಡಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿದ್ದಾಳೆ, ಹೊಸದಾಗಿ ಮದುವೆಯಾದ ಗಂಡ ಹೆಂಡಿರು ಬೇರೆಯಾಗುವಂತಾಗಿದೆ, ಸೊಸೆಯನ್ನು ಚುಚ್ಚಿ ಹಿಂಸಿಸತೊಡಗಿದ್ದಾಳೆ. ಇಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಪು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿವೆ. ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಈ ಕತೆ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಸಂಕೀರ್ಣತೆ, ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಕತೆಗಾರ್ತಿ ಸಿನಿಮೀಯವೆನ್ನಬಹುದಾದ ಒಂದು ತಿರುವನ್ನು ತರುತ್ತಾರೆ. ಟಿಪ್ಪುವನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದ ಅವನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಡ್ರೈವರ್, ಮೇಸ್ತ್ರಿ ಮತ್ತು ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಸೇರಿಕೊಂಡು ರೇಪ್ ಮಾಡುವುದು, ಕೊಲ್ಲುವುದು, ಟಿಪ್ಪುವನ್ನೂ ಮೇಲಿನಿಂದ ತಳ್ಳಲು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಕೊಂಚ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ಲೈಂಗಿಕತೆಯೇ. ಇಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋದ, ಈಗ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನೇ ಹೋಲುವ, ಮೈಮಾರಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಮಗಳ ಬಳಿ ಕಾಮಾತುರನಾದ ತಂದೆ, ಲಾರಿ ಡ್ರೈವರ್ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.
ಈ ಮುಖಾಮುಖಿಯನ್ನು ಕತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಹದವಾದ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಸೌಂದರ್ಯವಿದೆ, ಆದರೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಸಜ್ಜಿಕೆಯ ತಯಾರಿ ಏನಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಕತೆಗಾರ್ತಿಯ ನಿರೂಪಣಾ ಶೈಲಿ ನೇರ, ಸಹಜ. ಹೆಚ್ಚಿನ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ, ಬೌದ್ಧಿಕ ಕಸರತ್ತು, ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತ ಕಟ್ಟುವ ರಾಚನಿಕ ನಿರೂಪಣೆಗೆ ಇವರು ಒಲಿದಿಲ್ಲ. ತಂತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕರಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಕತೆಗಾರರಿಗೆ ಕೊಂಚ ಇರಿಸು ಮುರಿಸು ಇರುವಂತಿದೆ. ವಿವೇಕ್ ಶಾನಭಾಗ್ ಅವರು ಹೇಳುವಂತೆ, ತಂತ್ರ ಒಂದು ಕುರ್ಚಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಕೀಲುಗಳು, ಮೊಳೆಗಳು ಇದ್ದಂತೆ. ಅವು ಕಾಣಿಸಲೂ ಬಾರದು, ಕುಳಿತವರಿಗೆ ಚುಚ್ಚಲೂ ಕೂಡದು. ಆದರೆ ಇರಬೇಕು, ಇಲ್ಲದ ಹಾಗಿರಬೇಕು. ಒಮ್ಮೆ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಮಳ ದ್ರವ್ಯ ಸಿಂಪಡಿಸಿದಂತೆ, ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಚೆಲ್ಲಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ, ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ಹರಕೆ ತೀರಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಎರಡೂ ಆಗಬಾರದು. ಹಾಗೆ ಅದರ ಹದ, ಅದು ಸಹಜವಾಗಿ ಒದಗಿ ಬರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಕತೆಗಾರ ತಾಲೀಮು ನಡೆಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರತ್ತ ಮೂಗು ಮುರಿಯುವುದೇ ಸರಿ ಎನ್ನಲಾಗದು.

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕತೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಿನಿಮೀಯ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ನಡೆಯೇ ಎದ್ದು ಕಾಣುವಂತಿದೆ. ಲೈಂಗಿಕ ಪಿಪಾಸೆ ಮತ್ತು ಹೆತ್ತ ಮಗಳ ಮೇಲಿನ ಕಕ್ಕುಲಾತಿ ಎರಡರ ನಡುವಣ ಯುದ್ಧವೇನಿಲ್ಲ. ಮೈಮಾರಿಕೊಂಡು ಬದುಕಬೇಕಾಗಿ ಬಂದ ಮಗಳನ್ನು, ಅವಳನ್ನು ಈ ತನಕ ಪೊರೆದ ಕಾಯಿಲೆಬಿದ್ದಿರುವ ಮುದುಕಿಯನ್ನು ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ತನ್ನ ಆಸರೆಗೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ತಂದೆಯ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತ ತಪ್ಪು ಸರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕತೆ ವಾಚ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕಾದುದಿರಲಿಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ನೆರಳು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯೊಂದು ಅತ್ತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಕಂಡ ಎರಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣಗಳ ಚಿತ್ರವಿದೆ. ಈ ಕತೆಗೆ ಮುಂದೆ ಬರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕತೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಸಾಮ್ಯ ಗಮನಾರ್ಹವಾದದ್ದು. ಒಂದು ಮುಸ್ಲಿಂ ಹುಡುಗಿಯ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣದ ದುರಂತ ಅಂತ್ಯವಾದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಈ ಹುಡುಗಿಯ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯಂತಿದ್ದ ಸುಧಾ ಮತ್ತು ವಾಸು ಭಾವನ ಸುಖಾಂತ್ಯದ ಪ್ರೇಮಪ್ರಕರಣ. ನಡುವೆ ಅತ್ತೆಯ ನಿಷ್ಠುರ ನಡೆ, ಕಟು ಮನಸ್ಸು ಒಂದೆಡೆ ನೆಬಿಸಾ ತಾಯಿಯ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಇದೆ. ಕತೆಯ ಕೇಂದ್ರ ಲೈಂಗಿಕತೆಯೇ ಆಗಿದ್ದು ಈ ಕತೆ ಹೊಸತೇ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಪರಶುವಿನ ದೇವರು ಕತೆ ಕೊಂಚ ಭಿನ್ನವಾದ ಕತೆ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಪರಶುವಿನ ಮೈಮೇಲೆ ಬರುವ ದೇವರ ಪ್ರಧಾನ ಆಸಕ್ತಿ ‘ಹಾದರ’ಗಳನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡುವುದೇ ಎನಿಸಿದರೂ ಕತೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿಯ ಆಚರಣೆಯ ವಿರುದ್ಧ ತನ್ನ ಚಾಟಿ ಬೀಸುವುದು ಮತ್ತು ಹೀಗೆ ಮೈಮೇಲೆ ಬರುವ ಒಂದು ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಕತೆ ನೇಯ್ದಿರುವುದು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕತೆಗಾರ್ತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅವಲೋಕನ, ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಜತನದಿಂದ ಸಂಯೋಜಿಸುವ ಕಲೆಗಾರಿಕೆ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಪರಿಹಾರ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ರುಕುಮಣಿ ಎಂಬ ಅತ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಗಂಡನ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಸೇರಬೇಕಾದ ತುಂಡು ಆಸ್ತಿ ಒಳಹಾಕಲು ನಡೆಸುವ ಸಂಚು ಪ್ರಧಾನ ಅಂಶವಾಗಿದೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಲೈಂಗಿಕ ವ್ಯವಹಾರಗಳು, ಅಕ್ರಮ ಎನ್ನುವ ಲೇಬಲ್ ಪಡೆದಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಊಹಾಪೋಹಗಳು ತಪ್ಪದೇ ಇಣುಕುತ್ತವೆ. ಈ ಕತೆಯೂ ಕೆಲಮಟ್ಟಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ನಿರಾಸೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿನ ಸಿನಿಮೀಯತೆ. ಮರ ಬಿದ್ದು ಬಸ್ಸಿನೊಳಗಿದ್ದ ಮುತ್ತ ತೀರಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವಾಸ್ತವಿಕ ಅಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಕತೆಯ ಬಂಧದಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ಅತಿರೇಕದ ತಿರುವು ಎನಿಸಿಯೇ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ, ಆಘಾತಕಾರಿಯಾದ ಒಂದು ತಿರುವನ್ನು ಕೊಡುವುದೇ ಕತೆಗಾರನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿರಬಹುದೇ ಎನ್ನುವ ಸಂಶಯಕ್ಕೆ ಅದು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು, ಕತೆಗಾರ್ತಿ ಅದುವರೆಗೂ ಕಟ್ಟಿದ ಸಂಯಮದ ಕಟ್ಟಡವೊಂದು ಅಂತ್ಯದ ಪಂಚ್ ಇಲ್ಲದೆಯೂ ಓದುಗನ ಸಂವೇದನೆಯನ್ನು ಮೀಟಿ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿರುತ್ತ ಈ ತಿರುವು ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾರದ್ದು ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ಪಾಸಿಂಗ್ ಕ್ಲೌಡ್ಸ್ ಕತೆಯನ್ನು ಕೊಂಚ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಸಂಚಾರೀ ಭಾವ, ಕ್ಷಣಭಂಗುರತೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾವು ಬದುಕಿನ ಭಾವಾತಿರೇಕಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದೆವೇ ಹೊರತು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗಲ್ಲ. ಬದ್ಧತೆ, ಕಮ್ಮಿಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಎನ್ನುವುದು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥದ ಚೌಕಟ್ಟು ಒದಗಿಸಿದ ಒಂದು ಮೌಲ್ಯ. ಮದುವೆ ಎನ್ನುವ ಒಂದು ಕೃತಕವಾದ ಆಚರಣೆ, ಅದರ ಸಂವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಕೊಡುವ ಗೌರವ ಎಲ್ಲವೂ ಈ ಮೌಲ್ಯದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುವಂಥಾದ್ದು. ಅದು ಮಾನವ ಸಹಜವೇ ಅಲ್ಲವೆ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತ ಬಂದಿರುವುದು ಸಮಾಜದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಹಿತ ಅದರಲ್ಲಿದೆ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಮನಸ್ಸು ಅಭಿಸಾರಿಕೆಯೇ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದರ ಎಳೆ ಹಿಡಿದು ನಡೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದರೆ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾಗಿ ಇರುವ ತನಕ ಅದೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ಸಹ್ಯವೋ ಹಾಗೆಯೇ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಚಾಚಿಕೊಂಡಾಗ ಅಷ್ಟೇ ಅಸಹ್ಯವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗ ಈ ಸಮಾಜದ ಘಟಕವಾದ ಮನುಷ್ಯನ ನಡೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಯಾವಾಗ ಅದು ಕೌಟುಂಬಿಕವಾಗಿ ಚಾಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಯಾವಾಗ ಅದು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸಂದೇಶ ನೀಡುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯ.

ಮದುವೆ ಎನ್ನುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಲಿವಿಂಗ್ ಇನ್ ಎನ್ನುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಬಂತು ನಿಜ. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ಮದುವೆ ಎನ್ನುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಬದ್ಧನಾಗುವ ಮುನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮೂರ್ಖತನ. ವೇದಗಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಸಂಬಂಧ, ನಡವಳಿಕೆ ಹೇಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ನಮಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಮಾಗ್ರಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ರಾಹುಲ ಸಾಂಕೃತ್ಯಾಯನರ ವೋಲ್ಗಾ-ಗಂಗಾದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮೊಕಾಶಿಯವರ ಅವಧೇಶ್ವರಿಯ ವರೆಗೆ ನಾವಿದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಹಾಗಿರುತ್ತ ಲಿವಿಂಗ್ ಇನ್ ಒಂದು ಆಧುನಿಕತೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ್ದಾಗಲಿ, ಆಧುನಿಕವಾದುದೆಲ್ಲ ಲಿಬರೇಟ್ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ್ದಾಗಲಿ ಇಲ್ಲ.

ಈ ಕತೆ ತನ್ನ ಒಂದು ಕವಲಿನಲ್ಲಿ ಡ್ರೈನೇಜ್ ಕೂಲಿಕೆಲಸಗಾರರ ಅತಂತ್ರದ ಬದುಕನ್ನು ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇನ್ನೊಂದು ಕವಲಿನಲ್ಲಿ ನಕ್ಸಲಿಸಂನ್ನೂ ತಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯ ಎದುರಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ. ಹಿಂಸೆ ಒಂದು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಚಲನೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆಯ ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಕತೆ ಸಂತುಲಿತವಾದ ನಡೆಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಅವಸ್ಥೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮಾರ್ಕ್ಸಿಸ್ಟ್ ಪಾತ್ರವೊಂದು ಮುಂದೊಡ್ಡುವ ವಾದ ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಾನತೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಧಾನ ಅಂಗ, ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ತಿಯ ನಿರಾಕರಣೆ. ಅಂದರೆ ಇದನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದೇ? ಸಮಾಜವಾದದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಖಾಸಗಿ ಹೆಂಡಿರಿಲ್ಲ, ಗಂಡಂದಿರಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಹೇಗೆ? ಯಾರ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಯಾರೂ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಉದಾರವಾದಿ ನೀವಾದರೆ ಮಾತ್ರ ನಿಮಗೆ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಬರುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೆ? - ಹೇಗಿದೆ? ಬಹುಶಃ ಇಷ್ಟು ಸಾಕು.

ಪಯಣ ಕತೆ ಕೂಡ ಇದೇ ಪಾಸಿಂಗ್ ಕೌಡ್ಸ್ ಕತೆಯ ನಿಲುವು, ಧೋರಣೆಯನ್ನೇ ಹೊಂದಿದೆ. ಇಟ್ಸ್ ಜಸ್ಟ್ ಓಕೆ ಎನ್ನುವಂತಿದೆ ಇಲ್ಲಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕತೆಗಳ ನಿಲುವು. ಈ ಕತೆ ನೆನಪಿಸುವ ಒಂದು ಹಿಂದೀ ಸಿನಿಮಾ ಮಿಸ್ಟರ್ ಅಂಡ್ ಮಿಸೆಸ್ ಅಯ್ಯರ್. ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಬೇಕಾದ, ಒಂದೇ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಹೇಗೊ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡು ಮಲಗಲೂ ಬೇಕಾದ (ಮಲಗುವುದೇ ಇದ್ದರೆ) ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೊಂದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ವಿವಾಹಿತೆಯಾದ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮತ್ತು ಲಿವಿಂಗ್ ಇನ್ ಅನುಭವ ಹೊಂದಿರುವ ಒಂದು ಗಂಡು ಇರುತ್ತ ನಿರೂಪಣೆಯ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತ ಹೆಣ್ಣು ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಹುಚ್ಚುಕೋಡಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ ಈ ಕತೆ. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಕತೆಗಾರ್ತಿ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡ ಹದ ಮತ್ತು ಸಂತುಲನ ಅತ್ಯಂತ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಗ್ಗದ ಮೇಲಿನ ನಡಿಗೆಯಂಥ ಈ ನವಿರು ನಿರೂಪಣೆ ಸುಲಭದ್ದಲ್ಲ. ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ವಿಮರ್ಶಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೊಂದನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ರಸಾಭಿಜ್ಞತೆಯನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದೆ ಕಟ್ಟಬೇಕಾದ ರಮ್ಯ ಕಟ್ಟಡವಿದು. ಇಲ್ಲಿ ಕತೆಗಾರ್ತಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿಯೇ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆನ್ನಬಹುದು. ಒಂದು ಕಡೆ ಮಾತ್ರ, ಓದುಗನಿಗೆ ಅನಿಸಬೇಕಾದ್ದನ್ನು (ಅನಿಸುವುದನ್ನು) ವಾಚ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಅನಗತ್ಯ ವಾಕ್ಯ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಿರೂಪಣೆಯ ಹದ ಈ ಕತೆಗಾರ್ತಿಗೆ ಒಲಿದಿದೆ. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಅವರು ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದು ಏನನ್ನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎನ್ನುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು.

ಇಲ್ಲೇನೂ ರೋಮಾಂಚಕವಾದದ್ದು ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ರಂಗಸಜ್ಜಿಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ಅದು ಸಾಕಷ್ಟು ರೋಮಾಂಚನವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ತನ್ಮೂಲಕ ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸಿನ ಲಹರಿಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ಓದುಗನೇ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಇಟ್ಸ್ ಜಸ್ಟ್ ಓಕೆ ಹೌದಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವವನ್ನು ಹೊರಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದೇ ಕತೆಗಾರ್ತಿಯ ಉದ್ದೇಶ. ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣು, ಏಕಾಂತ, ಲೈಂಗಿಕವಾದ ವಾಂಛೆಯನ್ನು ಉದ್ದೀಪಿಸಬಲ್ಲ ವಾತಾವರಣ ಇಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಾಣಿಗಳಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜವೆಂದೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆದರೆ ಕತೆಯಲ್ಲೇ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಈ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಅತ್ಯಂತ ಪಾರದರ್ಶಕವಾದ ಒಂದು ನೋಟ ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದೇ ಅಂಥ ವಾಂಛೆ ತಟ್ಟನೆ ಮಾಯವಾಗುವ ವಿದ್ಯಮಾನವೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆ, ನಾವೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು ಕತೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವುದಾದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಲಾರಿ ಡ್ರೈವರ್‌ಗೆ ತಾನು ತನ್ನ ಕಾಮತೃಷೆಯನ್ನು ನೀಗಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕಾದು ಕೂತಿರುವುದು ತನ್ನದೇ ಮಗಳಿಂದ ಶಮನಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಒಂದಕ್ಕೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ದಾಹ ಮರೆತೇ ಹೋಗುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೆ? ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಾವು ಜಸ್ಟ್ ಓಕೆ ನಿಲುವಿನ ಇತಿಮಿತಿಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಛಾತಿ ತೋರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಒಡಹುಟ್ಟು, ಮಗಳು ಎನ್ನುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಒಂದು ಗಂಡು ಮತ್ತು ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ದೇಹದ ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆಯ್ಕೆಗೆ ಅವಕಾಶವಿದೆ.

ಬಹುಶಃ ನಾನು ಸೂಳೆ ಮಗನಾ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಸುತ್ತ ಹಬ್ಬುವ ಕತೆ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಮೈದುನನ ಅತಿರೇಕದ ವರ್ತನೆ ಗಂಡನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತೊ ಎನ್ನುವ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಬೇಯುವ ಹೆಂಡತಿಗೆ ತಾನು ಮಾಜಿ ಪ್ರೇಯಸಿಯ ಜೊತೆ ಕೂಡಿದ್ದನ್ನು ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯೊಂದಿಗೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಗಂಡನ ಕತೆ ಹೇಳುವ ಸುಳಿ, ಐಸಿಯುನಲ್ಲಿರುವ ಗಂಡ ಸತ್ತರೆ ತಾನು ಅವನ ಅಸ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ತನಗೆ ಬೇಕಾದವನೊಂದಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ಯೋಚಿಸುವ ಹೆಂಡತಿಯ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳುವ ವೇಷ, ಇಬ್ಬರು ಮನೆಗೆಲಸದ ಹುಡುಗಿಯರು ಹಾಗೂ ಸ್ವತಃ ತನಗೆ ಕಮಿಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಬೇಡ ಎನ್ನುವ ಒಬ್ಬ ಕಾಲೇಜು ಸಹಪಾಠಿಯೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬಂಧದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕತೆ, ಸಂಬಂಧದ ಅಗತ್ಯ, ಅದು ಬಯಸುವ ಬದ್ಧತೆಯ ತೊಡಕುಗಳನ್ನು ಕಾಣುವ ಕತೆ ದಾರಿ ಮತ್ತು ವಿಚ್ಛೇದಿತೆಯೊಬ್ಬಳ ಮನದ ತುಮುಲಗಳಿಗೆ ಸಿನಿಮೀಯ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಕತೆ ಮನಸು ಅಭಿಸಾರಿಕೆ - ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಎಳೆಯನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಕಾಣುವುದರಾಚೆ ಬೇರೆ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನವಾದ ಕತೆ ಬಾಹುಗಳು.

ಬಾಹುಗಳು ಕತೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ, ಇಲ್ಲಿನ ನಿರೂಪಣೆ, ತಂತ್ರ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಇಡೀ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾಂಟಸಿಯನ್ನೂ, ಕನಸು-ಕಲ್ಪನೆ-ಭ್ರಮೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಒಂದೆಳೆಯಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸುವ ಕತೆ ಅಂತಿರಲಿ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೊಂದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಇನ್ನೊಂದೇ ಒಂದು ಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಬಾಹುಗಳು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇಟಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದು ವಿಶಿಷ್ಟವೂ, ವಿಭಿನ್ನವೂ, ಆಕರ್ಷಕವೂ ಆದ ಕತೆ. ಇವರ ಎಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳೂ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿವೆ ಎನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಮಾತು, ಅದಿರಲಿ. ಆದರೆ ಈ ಕತೆ ಹೇಳುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನ ಮಾದರಿಯ ಐದು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಎನ್ನುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ನಿರಾಸೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಸೊಗಸಾದ ನಿರೂಪಣೆ, ಉತ್ತಮ ಶೈಲಿ, ಓದುಗನನ್ನು ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬಲ್ಲ ಕೌತುಕವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಜಾಣ್ಮೆ, ಬದುಕಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಕಲೆ, ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ - ಮನಸ್ಸಿನ - ಬದುಕಿನ - ಒಟ್ಟಾರೆ ತಾತ್ವಿಕ-ತಾರ್ಕಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ನೋಡಬಲ್ಲ ಅದ್ಭುತ ಚಿಂತನಶೀಲತೆ, ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಪರಿಸರ, ವಸ್ತುಲೋಕದ ಪರಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಬರಹಕ್ಕೆ ಅವು ಒದಗಿ ಬರುವಂತೆ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸುವ ಕಲೆಗಾರಿಕೆ ಎಲ್ಲ ಇದ್ದೂ ಇಡೀ ಸಂಕಲನದ ಕತೆಗಳು ಕೇವಲ ಲೈಂಗಿಕತೆಯ ಸುತ್ತಲೇ ಸುತ್ತುತ್ತಿವೆ ಎನಿಸಿದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹ್ಯಾಪಿ ಟು ಬ್ಲೀಡ್ ಎನ್ನುವ ಸ್ಲೋಗನ್ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲುವುದು, ತೊಡೆ ಮತ್ತು ಎದೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದರ ಮೂಲಕವೇ ನಾವು ಗಂಡಿನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಮಶವನ್ನು ಈಚೆ ತರುತ್ತೇವೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ತೊಲಗಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವುದು, ಲಿವಿಂಗ್ ಇನ್ ಮೂಲಕ ಸರಿಯಾದ ಆಯ್ಕೆಗೆ ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು - ಇವೆಲ್ಲವೂ ಲಿಬರೇಟಿಂಗ್ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ, ಇದರಿಂದ ಬದಲಾವಣೆ ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಆಶಾವಾದಿಯಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಕನಿಷ್ಠ ದೇಹದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಾದರೂ ಸಂಚಾರೀ ಭಾವದ ನೆಲೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡು ಇಟ್ಸ್ ಜಸ್ಟ್ ಓಕೆ ಎನ್ನಬಹುದು ಎಂದರೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಆಧುನಿಕನಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನ ಕತೆಗಳು ತಿಳಿದೊ ತಿಳಿಯದೆಯೊ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಅದನ್ನೆ ಎನಿಸಿದೆ ನನಗೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

ಕಾಣದ ಕಡಲು - ಆರು ಭಾಗದ ಲೇಖನದ ಐದನೆಯ ಬರಹ

ಈ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಹದಿನೇಳು ಸಣ್ಣಕತೆಗಳಿದ್ದು ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ಎಚ್ ಬಿ ಅವರ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಸಂಕಲನ ಇದಾಗಿದೆ.

ತಂತ್ರಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಒತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಬರೆಯುವ ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ಅವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎರಡೂ ಇದೇ ಆಗಿದೆ. ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಭಾಷೆ, ಆಕೃತಿಯತ್ತ ವಿಶೇಷ ಗಮನ, ತಾತ್ವಿಕ/ಸಾಮಾಜಿಕ ಆಯಾಮದ ಕಡೆ ಎಚ್ಚರ ಮತ್ತು ಆಕರ್ಷಕ ನಿರೂಪಣಾ ಶೈಲಿಯಿರುವ ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ಎಚ್ ಬಿ ಅವರು ಪ್ರಯೋಗಶೀಲ ಕತೆಗಾರ, ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಬರಹಗಾರ. ಮ್ಯಾಗಝೀನ್ ಕತೆಗಳ ಧನಾತ್ಮಕ ಅಂಶವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ರಚನೆಗಳಿಗೆ ಇವರು ತುಡಿಯುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ.

ಮೊತ್ತ ಮೊದಲ ಕತೆ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ಅವರು ನಿರೂಪಣಾ ತಂತ್ರಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಒತ್ತು ಯಾವ ಬಗೆಯದು ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಧ್ಯಾ ಎನ್ನುವ ಹುಡುಗಿಯೇ ರಾಣಿ ಕೂಡ (ಪೂರ್ತಿ ಹೆಸರು ಸಂಧ್ಯಾರಾಣಿ), ಲಾವಣ್ಯ ಎಂದು ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಕೆಯೂ ಅವಳೇ; ಸೂರ್ಯೇಶ್ ಮತ್ತು ಸುರೇಶ್ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಪೆಲ್ಲಿಂಗ್ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ; ಸೂರ್ಯೇಶನೇ ಕಶ್ಯಪ್ ಮುಂತಾದ ಕೆಲವೊಂದು ಕೌತುಕಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೊ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಹಿರಂಗಗೊಳಿಸುವ ಒಂದು ತಂತ್ರವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕೌಶಲದಿಂದ ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಾರಿಲ್ಲಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಕತೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿಯೂ ಮಹತ್ವದ ತಾಂತ್ರಿಕ ಕೌಶಲವನ್ನು ಅವರಿಲ್ಲಿ ಮೆರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಎಚ್ ಐ ವಿ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಅದಲು ಬದಲಾಗುವ ಒಂದು ವಿದ್ಯಮಾನ ಮತ್ತು ಸಾಲಕ್ಕೆ ಜಾಮೀನು ನಿಂತದ್ದರಿಂದ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುವ ಒಬ್ಬ ನಿವೃತ್ತನ ಗೋಳು, ಪತ್ನಿಯೊಬ್ಬಳ ಅಕಾರಣ ಸಂಶಯ ಪ್ರವೃತ್ತಿ - ಇವುಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣೆಯುವ ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ಹೀಗೆ ಹೆಣೆಯುತ್ತಿರುವುದು ತಂತ್ರಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿಯೇ ಹೊರತು ಕತೆಯ ಹೂರಣಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಈ ಗುಣ ಇವರ ಹೆಚ್ಚಿನೆಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎದುರಾಗುವುದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಸೂಕ್ತ.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣಕತೆಗೆ ಸರಳವಾಗಿ ಒಂದು ಕೇಂದ್ರ ಇರುವುದು ವಾಡಿಕೆ. ಸಂಕೀರ್ಣ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಒಂದು ವಾಕ್ಯವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿ ಇದ್ದರೂ ಗುರುತಿಸಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದ್ದರೆ ಅಂಥ ಕತೆಯನ್ನು ಯಶಸ್ವಿ ಕತೆ ಎನ್ನಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇಂದ್ರ ಹಲವು ಬಗೆಯಲ್ಲಿರಬಹುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಕತೆಗಾರ ತನ್ನ ಕೌಶಲದಿಂದ ಹೇಗೆ ಬೇಕೊ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ಚಾತುರ್ಯವನ್ನೂ ಮೆರೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ಸಣ್ಣಕತೆಯ ತಾಯಿಬೇರಿನಂತೆ ಇರುವುದಂತೂ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಸಣ್ಣಕತೆ ಹೊರುವುದು ಕಷ್ಟ. ಹೊತ್ತರೆ ಕೊನೆಗೆ ಕತೆ ಏನನ್ನು ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಆ ಎಲ್ಲ ಕೇಂದ್ರಗಳಿಗೂ ಒಂದು ಸಮಾನ ತಂತುವಿನ ಜೋಡಣೆ ಇರುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ಅವರ ಸಂಧಿ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಸುಮಾರು ಹನ್ನೆರಡು ಪುಟಗಳ ಈ ಕತೆಯ ಮೊದಲ ಮೂರು ಪುಟಗಳಷ್ಟು ಇರುವ ಕತೆ ಸಂಗಪ್ಪ ಮತ್ತು ದುಗ್ಗವ್ವನ ಕುಟುಂಬದ್ದು. ಸಂಧ್ಯಾ ಇವರ ಮಗಳು. ಸಂಗಪ್ಪ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರ ಸಾಲಕ್ಕೆ ಜಾಮೀನು ನಿಂತು ತನ್ನ ನಿವೃತ್ತಿಯ ಹಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟವಿದೆ. ಇದೆಲ್ಲದರ ಪರಿಣಾಮವೋ ಎಂಬಂತೆ ಮಗಳ ನಡತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ದುಗ್ಗವ್ವನ ಅಸಹನೆ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿದೆ. ಸಾಲ ಪಡೆದು ತೀರಿಕೊಂಡ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಮಗ ಲಿಂಗರಾಜ ಹಣ ಒದಗಿಸುವ ಭರವಸೆಯನ್ನೇನೊ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಸಂಧ್ಯಾ ಜೊತೆ ಅವನ ಸಂಬಂಧ ಚಿಗುರಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ.

ಎರಡನೆಯ, ಸುಮಾರು ಎರಡು ಪುಟಗಳಷ್ಟಿರುವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಿ ಎಂಬಾಕೆ ತನ್ನ ಪತಿ ಕಶ್ಯಪ್ ಈಚೆಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಲಾವಣ್ಯ ಎಂಬವಳ ಕರೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನದ ತರಂಗಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಈ ಪೂರ್ವಿಯದ್ದು ಮರುವಿವಾಹ ಬೇರೆ. ಈ ಸಂಬಂಧದ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿವರಗಳು ಇದ್ದು ಈ ಭಾಗ ಕೂಡ ಪಡೆದ ಪೋಷಣೆ ಗಾಢವಾದದ್ದೇ.

ಮೂರನೆಯ ಭಾಗದಿಂದ ಕತೆ ನೇರವಾದ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಕೆಕೆ‌ಎಂ ಲ್ಯಾಬ್ ನಡೆಸುವ ಸಿಂಗಾರಮ್ಮ, ಅವಳಿಗೆ ಮರುಳಾದ ಡಾಕ್ಟರ್ ಮೂಲಿಮನಿ, ಸಿಂಗಾರಮ್ಮನ ಕೈಕೆಳಗಿನ ನರ್ಸ್ ಸ್ನೇಹಾ, ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ರಾಣಿ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಚ್ ಐ ವಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಬರುವ ಸೂರ್ಯೇಶ್ (ಕಶ್ಯಪ್), ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಾರ್ವಾಡಿ ಸುರೇಶ್ (ನಾಲ್ಕನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಈತ ವಿವಾಹ ನೋಂದಣಿ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ಅಧಿಕಾರಿ ಪೂರ್ವಿ ಜೊತೆ ನಡೆಸುವ ಸಂಭಾಷಣೆಯಿಂದ ಈತ ಒಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಯದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವ ಆತುರದಲ್ಲಿರುವುದು, ಅಂಥ ಒಂದು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಕರೆತಂದಿರುವುದು, ಆಕೆಯ ತಂದೆ,ತಾಯಿ ಅಥವಾ ಯಾರೊಬ್ಬ ಸಂಬಂಧಿಯೂ ಜೊತೆಗಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಬರುತ್ತದೆ.) ಇಬ್ಬರ ರಿಪೋರ್ಟು ಅದಲು ಬದಲಾಗುವುದು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕತೆಯ ಕೇಂದ್ರ. ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಈ ಸೂರ್ಯೇಶ್ ಮತ್ತು ಸುರೇಶ್ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಂದರೆ ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಎಚ್ ಐ ವಿ ಟೆಸ್ಟ್ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಅದಲು ಬದಲಾಗಿದ್ದನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ!

ಇಡೀ ಕತೆ ಸಲೀಸಾಗಿ ಓದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿದೆ. ವಿವರಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿದ್ದು ಪ್ರತಿ ಭಾಗವೂ ಇದೇ ಮುಖ್ಯ ಮುದ್ದೆ ಎನಿಸುವಂತಿವೆ. ಕೊಂಚ ಗೊಂದಲ ಹುಟ್ಟುವುದಾದರೂ ಅದು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕ ನಿರ್ಮಿಸಿದ, ರಂಜಕ ಉದ್ದೇಶದ ಗೊಂದಲವೇ ಹೊರತು ಇನ್ನೇನಲ್ಲ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಇಷ್ಟವಾಗಿ ಬಿಡುವ ಈ ಕತೆಗೆ 2014ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ದೀಪಾವಳಿ ಕಥಾಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಬಹುಮಾನ ಕೂಡ ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣಕತೆ ತನ್ನ ಒಡಲಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದ ಇಂಥ ಮಲ್ಟಿಪಲ್ ಸೆಂಟರ್ಸ್ ಈ ಕತೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವೆ? ಅದು ಸಾಧಿಸಿದ್ದೇನು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕಷ್ಟ. ಯಾಕಿಷ್ಟು ವಿವರವಾಗಿ ಈ ಕತೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದೆ ಎಂದರೆ ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ಎಚ್ ಬಿ ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳಲ್ಲೂ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವೊ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಇದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಇವರ ಕತೆಗಳು ಓದುಗನ ಮೇಲೆ ಮಾಡುವ ಪರಿಣಾಮ ಮೊಂಡಾಗುತ್ತದೆ. ಆತನನ್ನು ಕತೆಯ ಸಂಕೀರ್ಣತೆ ತಲ್ಲಣಗೊಳಿಸಿಯೂ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಕೆದಕುವುದಿಲ್ಲ. ಕತೆ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಮಾಯಕದ ಪರಿಣಾಮ ಸಾಧಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ಎರಡನೆಯ ಕತೆ ಚಾಕರಿಯಮ್ಮ ಸಿನಿಮೀಯ ಎನಿಸುವ ಘಟನಾವಳಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಅಂತ್ಯ ಕೂಡ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿದೆ. ಒಂಟಿ ಬದುಕನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡ ಚಾಕರಿಯಮ್ಮ ಅದನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಬಗೆ ಕೊಂಚ ಅಸಂಗತವಾಗಿದ್ದು ಇಡೀ ಕತೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅದು ಮಹತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ರೂಪಕವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಒಂದೇ ಕೈಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಆತನ ಮಗುವನ್ನು ಯಾವ ಸಂಘರ್ಷವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣುವ ಈ ಕತೆಯ ಅಂತ್ಯ ಹಾಗೂ ಎರಡು ಮತ್ತು ಒಂದು ಕತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮಗುವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ಅಂತ್ಯ, ಶರಧಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕವಳು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಕಿರಿಕಿರಿಗೆ ಬೇಸತ್ತು ಗೋವಾಕ್ಕೆ ಹೋದ ಮಧುಕರ ಅಲ್ಲಿ ಲೈಲಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ, ಆಕೆಯ ಜೊತೆಯವರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ಅಂತ್ಯ , ಪ್ರಚಂಡ ಪುಲಕೇಶಿ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಆತ ಭಿಕ್ಷುಕಿಯೊಬ್ಬಳನ್ನು ತನ್ನ ತಾಯಿ ಎಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಅಂತ್ಯ - ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಬಗೆಯದ್ದಾಗಿದೆ, ಅದರ ಸಿನಿಮೀಯತೆಯಲ್ಲಿಯೂ, ಅಸಂಗತ ಜೋಡಣೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತು ಇಡೀ ಕತೆಯ ಚೌಕಟ್ಟು ಅಂಥ ಒಂದು ಗಮ್ಯಕ್ಕೆ ತಯಾರಾಗುವ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳದೇ ಇರುವುದರಲ್ಲಿಯೂ.

ಹಳಿಗಳು ಕೂಡಿದವು ಕತೆ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮೀಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದು ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಸಂಗದ ಉದ್ದೇಶ ಬಿಟ್ಟರೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಇಲ್ಲ.

ಕಾಣದ ಕಡಲು ಈ ಸಂಕಲನದ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಕತೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ನೇರವಾಗಿ, ಸಹಜ ಸುಂದರ ನಿರೂಪಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ಒಂದು ಸರಳ ಕತೆಯಿದು. ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿರುವ ಮೈದುನ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಕರೆತರಲು ಹೋದ ಕುಟುಂಬ ಒಂದೆಡೆ, ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತ ಅವನ ಬರವನ್ನು ಹಾರೈಸುವ ಕೇಂದ್ರ ಪಾತ್ರ ಒಂದೆಡೆ ಇದ್ದು ಕತೆ ಹದವಾಗಿ ಹೃದ್ಯವಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ.

ಕತ್ತಲೆಯೊಳಗಿನ ಬೆಳಕು ಕತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಿನಿಮೀಯವೆನಿಸುವ ರೋಹಿತದಾಸ-ಸುಭಾಷಿಣಿ ಸಮಾಗಮದ ಕತೆಗೆ ಸುಮಂಗಲಾ ಪ್ರವರದ ಮುಂಡಾಸು ತುಸು ಭಾರವಾಗಿಯೇ ಇದೆ ಎನ್ನದೆ ನಿರ್ವಾಹವಿಲ್ಲ. ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ಅವರ ನಿರೂಪಕ ಶೈಲಿ, ವಿವರಗಳ ಗಾಢ ಕಥಾಜಗತ್ತು ಮತ್ತು ಅವರು ತರುವ ವಾಸ್ತವಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಅಂಶಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿಯೂ ಅವುಗಳ ಸದುಪಯೋಗವಾಗಲಿ, ಸೂಕ್ತವಾದ ಬಳಕೆಯಾಗಲಿ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ ಎನಿಸುವುದು ಇಂಥಲ್ಲಿಯೇ. ಈ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಮಸ್ಯೆ ಇಡೀ ಕತೆಯ ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗ ಆವರಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಕತೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಧುತ್ತೆಂದು ಬರುವ ಸುಭಾಷಿಣಿ ಮತ್ತು ರೋಹಿತದಾಸರ ರೊಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕತೆಯನ್ನು ಬೇರೆಯೇ ಮಜಲಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಳಿಗಳು ಕೂಡಿದವು ಕತೆಯ ಸಿನಿಮೀಯವೆನಿಸುವ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಮುಖಾಮುಖಿ ಸನ್ನಿವೇಶವೊಂದು ಆಗಾಗ ಇವರ ಗಂಭೀರ ವಿವರಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣ ಕಥಾಜಗತ್ತನ್ನು ಧುತ್ತೆಂದು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅತ್ತ ಇದು ಜನಪ್ರಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಆಗದೆ ಇತ್ತ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಬರಹವೂ ಆಗದೆ ತ್ರಿಶಂಕುವಾಗುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇದು ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ಅವರು ಮೀರಬೇಕಾದ ಅವರ ಒಂದು ಮಿತಿ ಎನಿಸುವಂತೆಯೂ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ದೂರ ತೀರದ ಕನಸು ಕತೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಹೆಂಡತಿ ಸತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಹೆಂಡತಿಯ ತಂಗಿಯ ಜೊತೆ ಚಿಗುರುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣ ಮುರುಟಿದ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನಡೆಯುವ ಮುಖಾಮುಖಿಯೊಂದು ಇಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಪೋಷಣೆಯ ಪೀಠಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಅದರಿಂದ ಮಹಾರಹಸ್ಯವೇನೂ ಸ್ಫೋಟಗೊಳ್ಳುವುದಾಗಲಿ, ಹೊಸ ಒಂದು ತಿರುವು ಕಾಣುವುದಾಗಲೀ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ನಿಷ್ಫಲವಾದ ಭೇಟಿಯಿದು. ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂಕೀರ್ಣ, ಗಾಢ ಕಥಾನಕದ ಪ್ರವರದ ಉದ್ದೇಶವೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿದೆ. ಪ್ರೇಮ, ತ್ಯಾಗ, ಸಾವು ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನಂಥ ಒಂಟಿ ಬದುಕು ಕೊನೆಗೂ ಇದೆಲ್ಲದರ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟೆಮ್ ಒಂದು ಸಣ್ಣಕತೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ, ನಡೆದೂ ಏನೂ ಘಟಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಈ ಹಿಂದೆಯೇ ಒಮ್ಮೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಎರಡು ಮತ್ತು ಒಂದು ಕತೆ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಕೊಂಚ ನೇರ, ಸರಳಗೊಳಿಸಿ ನೋಡುವುದಾದರೆ ಇಷ್ಟು: ತಾನೋಜಿ, ತಾರಾಬಾಯಿಯ ಏಕೈಕ ಸುಪುತ್ರಿ ಸಕ್ಕೂಬಾಯಿ ಅತಿಮುದ್ದಿನಿಂದ ಕೆಳ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಸಾಂಸಾರಿಕ ಇತಿಮಿತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಈಡುಜೋಡು ಸರಿಯಿಲ್ಲದವನೊಂದಿಗೆ ಅವಳ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವ ಅವಳ ಗಂಡ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದಾಗ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ಇನ್ನೊಬ್ಬನೊಂದಿಗೆ ಅದೇ ಸೂರಿನಡಿ ಅವಳು ಅವಳಿ ಸಂಸಾರ ನಡೆಸುತ್ತಾಳೆ.

ಕತೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಈ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡಂದಿರ ಹೆಂಡತಿಯ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಏನೋ ಮುನಿಸಿದೆ, ಅವಳು ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದು ಇಬ್ಬರೂ ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಗುವಾಗಿದ್ದರೆ ಗಂಡಂದಿರ ಪ್ರೀತಿ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಯೋಚಿಸುವ ಸಕ್ಕೂ ಒಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಮಗು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ವಿಶೇಷ ಪೋಷಣೆ ಪಡೆದಿರುವ ಸಕ್ಕೂಬಾಯಿಯ ಪೂರ್ವಾಪರ ಮನಕಲಕುವಂತಿದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಾನೋಜಿ, ತಾರಾಬಾಯಿ ಇಬ್ಬರ ದಾರುಣವಾದ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಮನಕರಗುವಂತೆ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಕತೆಯನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಆವರಿಸುವ ಆ ಭಾಗ ಅಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವಾಗದೆ ಸಕ್ಕೂಬಾಯಿಯ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವತ್ತ ಕತೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಅದು ಸಾಂಬಾಜಿ-ತಿಪ್ಪೇಶಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಫೋಕಸ್ ಮಾಡಿ ಮುಗ್ಗರಿಸಿದಂತಿದೆ. ಇಷ್ಟಿದ್ದೂ ಈ ಕತೆ ಸಂಕಲನದ ಇನ್ನೊಂದು ಉತ್ತಮವಾದ ಕತೆಯಾಗಿ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.

ಒಳಗೊಂದು ವಿಲಕ್ಷಣ ಮಿಶ್ರಣ ಕತೆಯ ಹೆಸರೇ ಕತೆಯ ಚೌಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ಒಡಲಿಗೆ ಒಂದು ರೂಪಕದಂತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಬುಕ್ಸ್ ಮಾರುವ, ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ಬಾಕಿ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಥಾನಾಯಕನಿಗೆ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ವಾಕ್ ಜೊತೆಗಾರ ರಮಣಕಾಂತ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ತನಗೆ ಸೂಟ್ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ನೀನೇ ಇಟ್ಕೊ ಎನ್ನುವಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವಳು ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಚಿಹ್ನೆಯಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಇವನು ಯಾವುದಕ್ಕೋ ಕಾಯುತ್ತಿರುವವನಂತಿದ್ದು ಕತೆ ನವಿರಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯಲು ಅವಕಾಶವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ರಮಣಕಾಂತ ಆಕೆಯ ಅಪ್ಪನ ಕಾಯಿಲೆ, ಅವನು ಕೊನೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯಾದ ಈಕೆಯ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಅಪ್ಪನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲು ಬಳಕೆಯಾದಂತಿರುವ ಕಪ್ಪು ಬಿಳುಪು ಕತೆ, ಕೊಲೆಯಾದ ತಮ್ಮನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲು ಬಳಕೆಯಾದಂತಿರುವ ಕತೆ ಸಿಕ್ಕು - ಹೆಚ್ಚು ನೇರವಾದ ಸರಳ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ಇನ್ನೆರಡು ಕತೆಗಳಾಗಿವೆ. ಕಪ್ಪು ಬಿಳುಪು ಮಾದರಿಯಲ್ಲೇ ಇರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಕತೆ ನೆನಪಿನ ಸುರುಳಿ ಸುಳಿಗಾಳಿಯಾಗಿ ಬಗ್ಗೆ ಇದೇ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ತೌಲನಿಕ ಗಮನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಾದ ಸಂಗತಿ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಗತಿಸಿದ ತಂದೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಇರುವುದು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ವ್ಯಯಿಸುವ ವಿವರ, ಪೀಠಿಕೆಯ ಉದ್ದ ಅತಿಯಾಗಿದ್ದು ಕೊನೆಯ ಎರಡು ಮೂರು ಪ್ಯಾರಾದಲ್ಲಿ ಬರುವ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಒಂದು ತಿರುವು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗದೆ ಕತೆಯ ಓದು ಕೊಂಚ ಗಲಿಬಿಲಿಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವಂತಿದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆ ಆಕೃತಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ಅವರ ಕತೆಗಳು ವೈರುಧ್ಯದ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ, ತನ್ಮೂಲಕ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಚಪಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣುವುದರಿಂದ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಿನಿಮೀಯವೆನಿಸುವ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಯುವಪ್ರೇಮಿಗಳ ರಮ್ಯ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು, ಅನಿರೀಕ್ಷಿತಕ್ಕೆ, ತಿರುವುಗಳಿಗೆ ಕೊಡುವ ಅತಿ ಮಹತ್ವ, ನಿಗೂಢವಾದದ್ದನ್ನೇನೊ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಚುಟುಕಿನಲ್ಲಿ ತೆರೆದು ಪಂಚ್ ಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ - ಇವೆಲ್ಲ ಸಣ್ಣಕತೆಯ ರಂಜಕ ಅಂಶಗಳೆನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ತಮ್ಮ ಗಾಢ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಒಂದು ಕಥಾಜಗತ್ತಿನ ಕಟ್ಟಡವೇನಿದೆ ಅದು ಇಂಥ ರಂಜಕ ಅಂಶಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಾತ್ವಿಕ, ಪ್ರಯೋಗಶೀಲ ಮತ್ತು ಶೋಧಕ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯತ್ತ ಗಮನ ನೀಡಿದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವ ಒಂದು ಭಾವನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

ಗೆಂಡೆದೇವ್ರು - ಆರು ಭಾಗದ ಲೇಖನದ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಬರಹ

ಹನುಮಂತ ಹಾಲಿಗೇರಿಯವರ ಕಥಾಸಂಕಲನ ಗೆಂಡೆದೇವ್ರು ಒಂಭತ್ತು ಕತೆಗಳ ಒಂದು ಗುಚ್ಛ. ಕೇಶವ ಮಳಗಿಯವರ ಮುನ್ನುಡಿ ಮತ್ತು ರಹಮತ್ ತರೀಕೆರೆ ಹಾಗೂ ಅಮರೇಶ ನುಗಡೋಣಿಯವರ ಬೆನ್ನುಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ಈ ಸಂಕಲನ ಕತೆಗಾರರ ಐದನೆಯ ಕೃತಿ. ಕೆಂಗುಲಾಬಿ, ಮಠದ ಹೋರಿ, ಕತ್ತಲಗರ್ಭದ ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಊರು ಸುಟ್ಟರೂ ಹನುಮಪ್ಪ ಹೊರಗ ಇವರ ಇನ್ನಿತರ ಕೃತಿಗಳು. ಬರವಣಿಗೆಗಾಗಿ ಈಗಾಗಲೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಹುಮಾನ, ಪುರಸ್ಕಾರ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದಿರುವುದು ಇವರ ಪರಿಚಯದಲ್ಲಿ ನಮೂದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಸಂಕಲನದ ಮೊದಲ ಕತೆ ಸುಡುಗಾಡು ಹೆಸರೇ ಹೇಳುವಂತೆ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಹೆಣ ಒಪ್ಪಮಾಡುವುದು, ಸುಡುವುದು, ಹೂಳುವುದು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲೇ ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಕುರಿತದ್ದು. ದೊರೆರಾಜ ಅಥವಾ ದರಿಯನ ಇಡೀ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ನೋಟವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಈ ಕತೆ ಆತನ ದಾರಿದ್ರ್ಯ, ಜೀವನದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ದುರಂತವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಓದಿದ ಎಡೆ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಬೇರೊಬ್ಬ ಕತೆಗಾರರ ಇದೇ ಬಗೆಯ ಕತೆಗೆ ಹೋಲಿಸಿದಲ್ಲಿ ಈ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲವಲವಿಕೆ ಮತ್ತು ಕಥನದ ಎಳೆ ಇರುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಭಾಷೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿದ್ದು ನಿರೂಪಣೆ ಸರಳ, ನೇರವಾಗಿದ್ದೂ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಹದ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಕಲನದ ಉತ್ತಮ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು.

ಎರಡನೆಯ ಕತೆ ಅಲೈದೇವ್ರು ಇಷ್ಟವಾಗುವುದು ಅದರ ಆಶಯಕ್ಕಾಗಿ. ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಸಾಮರಸ್ಯವನ್ನು ಕೆಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಬಯಸುವ ಶಕ್ತಿಗಳ ನಡುವಣ ಒಂದು ಸಂಘರ್ಷ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಇಂಥ ಕತೆಗಳು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಇವತ್ತು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಎಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ನೇರಾನೇರ ಚಿತ್ರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವಷ್ಟೇ ಇದೆ. ತೀರ ದೈನಂದಿನವನ್ನೇ ಕತೆಯಾಗಿಸಿದರೆ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿದಿನ ನಾವು ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದನ್ನೇ ಕತೆಯಾಗಿಸುವಾಗ ಕತೆಗಾರ ಅದು ಜನರಿಗೆ ಬೋರ್ ಹೊಡೆಸದಂತೆ ಕೆಲವು ತಂತ್ರಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಇವತ್ತು ವರದಿ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಟೋರಿ ಆಗಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವರದಿ ಕೂಡ ರೋಚಕ, ಕೌತುಕಮಯ ಆಗಿರಬೇಕೆಂಬ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಿರುವ ಪತ್ರಿಕಾವರದಿಗಳ ಎದುರು ಕಥನದ ಮಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮಕಾರತ್ವ ಮೆರೆಯುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೂರನೆಯ ಕತೆ ದೇವಸಗ್ಗ ಒಂದು ವಿಧದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಡೆ, ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಮತ್ತು ಪುನರ್ವಸತಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಸುತ್ತ ಇದ್ದರೂ ಇನ್ನೊಂದು ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಆಧುನಿಕ ಜೀವನಶೈಲಿಯಿಂದ ರೋಸಿ ಹೋದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಮುಗ್ಧವಾಗಿ, ಸರಳವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರ ಜೀವನ ಶೈಲಿಗೆ ಮಾರು ಹೋಗಿ ಅವರೊಂದಿಗೇ ಬದುಕುವ ಕನಸು ಕಾಣುವುದರ ಕತೆ ಕೂಡಾ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ತೀರ ಹಳೆಯ ವಸ್ತುವಾದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ತೀರ ಆದರ್ಶದ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆಗಷ್ಟೇ ಸಂದುಹೋಗುವಂತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಕ ತಾನು ಚರಕವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿಯೇ ಕತೆಯ ವಿಡಂಬನೆ ಕೂಡ ಇರುವುದು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶ. ಈ ಕತೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ಕತೆಗಾರರು ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ನಿರೂಪಣೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸೊಗಸು ತುಂಬಿದೆ. ಈ ಕತೆ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ ಮೈತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಇಂಥ ಪ್ರಯೋಗಶೀಲತೆ ಗಮನಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಭಾಷೆ, ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ತಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಕತೆಯ ಆಕೃತಿ ಎಲ್ಲಾ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಇದು ಸಂಕಲನದ ಇನ್ನೊಂದು ಉತ್ತಮ ಕತೆಯಾಗಿ ಮೈತಳೆದಿದೆ.

ನಾಲ್ಕನೆಯ ಕತೆ ಗಂಡು ಜೋಗ್ಯಾ ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಜೋಗತಿ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಕುರಿತದ್ದು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಜೋಗಯ್ಯ ಗಂಡು. ಅವನ ಸಹಜ ಆಸೆಯಾದ ಮದುವೆ, ಮಕ್ಕಳು, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಕತೆಯ ನಿರೂಪಕ ಒತ್ತಾಸೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದನ್ನು ಹೇಳುವ ಪುಟ್ಟ ಕತೆಯಿದು. ಈ ಕತೆಯ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವುದೇ ಗಿಮ್ಮಿಕ್ಕುಗಳಿಲ್ಲ. ಸರಳ ನೇರ ನಿರೂಪಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಚೊಕ್ಕವಾಗಿ ಮುಗಿಯುವ ಕತೆ ಮನಸೆಳೆಯುವುದು ಅದರ ಆಶಯದಿಂದಾಗಿಯೇ.

ಐದನೆಯ ಕತೆ ಕರ್ಕಿಬೇರು. ಈ ಕತೆ ಒಂದು ನೆಲೆಯಿಂದ ನಿರಂಜನರ ಕೊನೆಯ ಗಿರಾಕಿ ಕತೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಬಡತನ, ಕಾಮ-ಪ್ರೇಮದ ಆಕರ್ಷಣೆ, ನಡುವೆ ಅತಂತ್ರಗೊಂಡ ಬದುಕು ಮತ್ತು ದುರಂತದ ಅಂತ್ಯ ಇದು ಇಲ್ಲಿನ ಹಂದರ. ವಸ್ತುವಿನ ನಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಇದರಲ್ಲಿ ಹೊಸತೇನಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಹೇರ್‌ಪಿನ್ನು, ಟಿಕ್ಲಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾರಿಕೊಂಡು ಬರುವಾತ ಕೂಡ ಕನ್ನಡದ ಹಲವಾರು ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ ಒಬ್ಬ ಸಾಬಿಯೇ. ಹೊಸತೇ ಆದ ಜಗತ್ತೊಂದು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಯಾವ ಸಾಹಸಕ್ಕೂ ಹೋಗದೆ ಹಳೆಯ ಜಾಡಿನಲ್ಲೇ ಸಾಗುವ ಕಥಾನಕವಾದರೂ ಇಲ್ಲಿನ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೊಗಡಿದೆ. ದುರಂತ ಮನಕಲಕುವಂತೆ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ. ಕತೆಯ ಯಶಸ್ಸು ಇರುವುದು ಇದರಲ್ಲಿಯೇ.

ನಿಮ್ಮಿ ಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕತೆಗಾರರಿಗೇ ಇದು ತೀರ ಎಳಸು ಕತೆ ಎನ್ನುವ ನಿಲುವಿದೆ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಈ ಕತೆ ಒಂದು ಘನತೆಯೊಂದಿಗೇ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ. ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಯುದ್ಧದ ಕುರಿತು ಬರುವ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ ನೈಜವೆನಿಸುವ ಅಂಶಗಳಿದ್ದೂ ಶತ್ರುಗಳು ಕಾಡತೂಸು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎನ್ನುವಂಥ ವಿವರ ಒಂದೆಡೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಕಾಡತೂಸು ಬಳಸುವುದು ನಕ್ಸಲರು ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಬಲ್ಲರು. ಸುಸಜ್ಜಿತ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಕಾಡತೂಸು ಬಳಸುವ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೆ? ಕತೆಗಾರರು ಇಂಥ ಅಂಶಗಳತ್ತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನ ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಹಳಸಲು ಮಾತು, ವಿವರ, ವದಂತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ನಿರೂಪಣೆ ಹದ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ.

ಗೆಂಡೆದೇವ್ರು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾಸ್ಯ, ವಿಡಂಬನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿದೆ. ಹಾಸ್ಯದ ಮೂಲಕ ಮನುಷ್ಯನ ‘ದೇವರು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ’ ಚಟವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಿಡಂಬನೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಬದುಕಿನ ಅಗತ್ಯಗಳ ಕುರಿತು ಕತೆ ನವಿರಾಗಿ ಹರಿದು ಮುಕ್ತಾಯ ಹಾಡುವುದು ಸುಂದರವಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ.

ಪಿಡುಗು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕರ್ಕಿಬೇರು ತರದ್ದೇ ವಸ್ತುವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಪಾದನೆಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಟುವಾಗಿ ಟೀಕಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಡೆಯುವ ಕತೆ.

ನಾಗಬಲಿ ಕತೆ ಆಧುನಿಕತೆ, ಪ್ರಗತಿ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ಅಗಲೀಕರಣದ ಮೂಲಕ ಬಲಿಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಅನೇಕ ಸ್ಥಳೀಯ ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನು ಕುರಿತಾಗಿದೆ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇದೂ ದೇವಸಗ್ಗದ ವಸ್ತುವನ್ನೇ ಹೊಂದಿದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಹೊಸತನವನ್ನು ಮೆರೆಯುವ ವಸ್ತು, ನಿರೂಪಣಾ ಶೈಲಿ, ಜೀವನದೃಷ್ಟಿ ಇಲ್ಲ. ಅದೇ ಮುಳುಗಡೆ, ರಸ್ತೆಯಗಲ, ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ, ಬಡತನ, ಕೋಮು ಘರ್ಷಣೆ ಮುಂತಾದ ವಸ್ತುಗಳಿದ್ದು ಈಗಾಗಲೇ ಇನ್ನಿತರರ ಸಂಕಲನಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದಿರುವ ವಸ್ತು ಪ್ರಪಂಚವೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎದುರಾಗುವುದು ನಿರಾಸೆಯನ್ನೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

ಬೆತ್ತಲೆಯ ಬೆಳಕನುಟ್ಟು - ಆರು ಭಾಗದ ಲೇಖನದ ಮೂರನೆಯ ಬರಹ

ಜೆ ಪಿ ಬಸವರಾಜು ಅವರ ಬೆತ್ತಲೆಯ ಬೆಳಕನುಟ್ಟು ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 18 ಕತೆಗಳಿದ್ದು ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಆರನ್ನು ಕಿರುಗತೆಗಳೆಂದು ಎರಡನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿಂಗಡಿಸಿಡಲಾಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಬಸವರಾಜು ಅವರ ಕಥಾಲೋಕ ವಿಭಿನ್ನವಾದದ್ದು, ನಿರೂಪಣೆ ಸುಂದರ-ಸರಳ, ತಂತ್ರ ನವೀನ ಮತ್ತು ಆಕೃತಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು ಇವರ ಕಥಾಲೋಕವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲು ಕೊಂಚ ಭಿನ್ನವಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ತಯಾರಾಗುವುದು ಅಗತ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಬಸವರಾಜು ಅವರು ದೈನಂದಿನಗಳಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ಕತೆಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತು ಮತ್ತು ಕಥಾನಕವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಕತೆ ಹೇಳತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಹೇಳುವಾಗಲೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜವಾದ ಒಂದು ನೆಲೆಗಟ್ಟು ಅವರ ವಿಧಾನವಾಗಿದೆ. ಅನಗತ್ಯವಾದ ಗಿಮ್ಮಿಕ್ಕುಗಳಾಗಲೀ, ಸುಂದರಗೊಳಿಸುವ ಅಸಹಜ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗಲೀ ಅವರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಥಾನಕಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವ ಬಗೆಯಲ್ಲೇ ಅವರು ಅದನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವ ಕೋನವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ತೊಡಗಿ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಈ ಅಪ್ರೋಚ್‌ಗಾಗಿ ತಂತ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸದೆ, ಸಹಜವಾದ ತಂತ್ರವನ್ನಷ್ಟೇ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಅವರ ಕತೆಗಳ ವಸ್ತು-ಆಕೃತಿ ಮತ್ತು ನಿರೂಪಣಾ ಶೈಲಿಗಳಿಂದಾಗಿಯೇ ತಂತ್ರಗಳ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಇದ್ದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಏಕತಾನತೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕತೆಯೂ ತನ್ನ ತಾಜಾತನದಿಂದಾಗಿ, ನಿರೂಪಣೆಯ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಓದು ಹೊರೆಯಾಗದ್ದು, ಮುದ ನೀಡುವಂಥದ್ದು.

ಬಸವರಾಜು ಅವರ ಕತೆಗಳು ಒಡ್ಡುವ ಸವಾಲು ಕೊಂಚ ವಿಚಿತ್ರವಾದದ್ದು. ಮುನ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ಬಲೆ ಬೀಸಿ ಕೂತಿದ್ದು, ಕತೆಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದು, ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ತಿದ್ದಿದ್ದು, ಪ್ರತಿಬಾರಿ ತಿದ್ದಿದಾಗಲೂ ಕತೆಯ ಸ್ವರೂಪವೇ ಬದಲಾಗಿ ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಿಸಿದ್ದು ಎಲ್ಲದರ ಕುರಿತು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಏನೋ ಗೀಚಿದ್ದೆನ್ನುವಂಥ ಕತೆಗಳಲ್ಲ ಇವು. ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿ ಪೋಷಿಸಿದ ಕತೆಗಳು. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ಕೆಲವಾದರೂ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಸವರಾಜು ಅವರು ಢಾಳಾಗಿ ಕಾಣುವ ಕಥಾನಕದ ನಡೆ, ಸಂಭಾಷಣೆ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಮಾನಗಳಾಚೆಯದೇನನ್ನೋ, subtle ಆದ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಸವರಾಜು ಅವರ ಕತೆಗಳು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿವೆಯೇ ಎನ್ನುವುದು ಸವಾಲು. ಮೊದಲ ಓದಿನಲ್ಲಿ, ಓದುವ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಅದು ಛಕ್ಕೆಂದು ಮನಸ್ಸು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಸೋಕದಿದ್ದರೆ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲವೆನ್ನಬೇಕು. ಸೋಕಿದರೆ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂಥ ಒಂದು ಹದ, ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಎನ್ನಬೇಕೆ, ಅದು ಕತೆಗೆ ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಯಾವಾಗ ದಕ್ಕುವುದೋ ಹೇಳಲಾಗದು. ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರು ಹೇಳುವಂತೆ, ಬಹುಶಃ ಅದೃಷ್ಟ ಒಲಿದಾಗಲೆ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಭಾವಕ್ಕಿಂತ ಬುದ್ಧಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದು ಕೈಜಾರಿ ಹೋಗುವುದೆ? ಅದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಡುಗೆಯೊಂದು ಎಲ್ಲ ಹದವರಿತ ಪದಾರ್ಥಗಳಿದ್ದೂ ರುಚಿಕಟ್ಟುವ ಮಾಯಕ ಯಾವುದು ಎಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಾಗದೊ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೂ.

ಬೆತ್ತಲೆಯ ಬೆಳಕನುಟ್ಟು ಕತೆ ಈ ಸಂಕಲನದ ಮೊದಲ ಕತೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಡ ದ್ಯಾಮವ್ವ ತನ್ನ ತುಂಬು ಹರಯದ ಮಗಳು ರತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲಮ್ಮನ ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ, ಹರಕೆ ಸಂದಾಯಕ್ಕೆ. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಆ ಮಗಳು ತನ್ನದೇ ಊರಿನ ಗ್ರಾಮಸೇವಕ ಗೋವಿಂದ ದಾಸ್ ಜೊತೆ ಹಿಂದೆಯೇ ಕುದುರಿದ್ದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಡುತ್ತಾಳೆ. ತಾಯಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿದ್ದಾಳೆ. ಇದು ದ್ಯಾಮವ್ವನಿಗೆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಆಘಾತ. ಮುದಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಸರೆ ತಪ್ಪಿದಂತಾಗಿ ಆಕೆ ಕಂಗಾಲಾಗುವಾಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಬೆತ್ತಲೆ ಸೇವೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿಭಟನೆ, ಸನಾತನಿಗಳ ಆಕ್ರೋಶ, ಪೋಲೀಸರ ಅಸಹಾಯಕ ದೊಂಬರಾಟ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಕತೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ದ್ಯಾಮವ್ವ ಒಂದು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ. ಇದು ಇಡೀ ಕತೆಯ ಉಸಿರಿಗೆ ಒಂದು ಅರ್ಥವನ್ನು, ಕೇಂದ್ರವನ್ನು, ಹೊಳಹನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದ ಕನಸು. ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿಯೂ, ನಿರೂಪಣೆಯ ಸೊಗಸಿಗೂ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗುವ ಒಂದು ಕತೆಯಿದು.

ಎರಡನೆಯ ಕತೆ ಕುದುರೆ ಕೂಡ ಧ್ವನಿಸುವ ಸತ್ಯ ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬಂದಿದೆ. ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ನಿರೂಪಕನ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಒಂದು ಕುದುರೆ, ಮಕ್ಕಳ ಸಂತಸ, ಆಟ ಮತ್ತು ಕ್ರಮೇಣ ಎಲ್ಲರ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೂ ದಕ್ಕುವ ಬಗೆ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ರೂಪುತಳೆದ ಬಗೆ ಅತ್ಯಂದ ಹದವಾಗಿ, ನವಿರಾಗಿ ಮನಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಪ್ರಚಾರ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಂತುಲನವನ್ನೇ ಕೆಡಿಸುವ ಬಗೆ ಕೂಡ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಸೊಗಸಾದ ಕತೆಯಿದು.

ಮೂರನೆಯ ಕತೆ ಸ್ನಾನ. ಸಾವನದುರ್ಗಕ್ಕೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೊರಟ ನಿರೂಪಕ ಮತ್ತು ಆತನ ಗೆಳೆಯ ಹಾದಿಯ ನಡುವೆ ಒಂದೆಡೆ ಒಂದು ತುಳಸಿ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಮೋಹಗೊಂಡು ಅದರ ಬೀಜ ತರಿದು ಕೊಡಲು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿರುವ ಒಬ್ಬನಿಗಾಗಿ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿ ತಲಾಶು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬರುವ ತಮಾಷೆಯ ಒಂದು ಕತೆಯಿದು. ಕೊನೆಗೂ ಇವರಿಗೆ ಆಪದ್ಬಾಂಧವನಂತೆ ಒದಗಿದ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ ಕೂಡ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ್ದು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಎನ್ನುವುದು ಬಹುಶಃ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿ ಮಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಊರಿನ ತುಳಸಿ ಪರವೂರಿನವರಿಗೆ ಸಿಗಲಿ ಎನ್ನುವ ಸದುದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ದೇವರಂತಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಸ್ನಾನದ ಶೌಚ ಅಗತ್ಯ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇವರಿಗೂ ಅದು ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದಿಷ್ಟರ ಆಚೆಗೂ ಕತೆ ಕೊಂಚ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಹುಡುಗನ ಪ್ರಕೃತಿ ಪ್ರೇಮ, ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಗೆ ವಿಹರಿಸುವ ಒಂದು ನೋಟ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಕತೆಯ ಮೂಲ ಆಶಯಕ್ಕೆ ಅದರಿಂದ ಒದಗುವ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಒತ್ತು ಏನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಇಡೀ ಕತೆ ಕೊಂಚ ಐಷಾರಾಮಿ ನಿರೂಪಣೆಯ ಶೈಲಿಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕೇಂದ್ರವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಂಬಿಸುವ ಬಗೆಯಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಂದಕ್ಕೆ ಚ್ಯುತಿಯಿಲ್ಲದಂತಿದೆ.

ನಾಲ್ಕನೆಯ ಕತೆ ತಾಳಿತ್ತಾಯ ಎನ್ನುವ ಒಬ್ಬ ಚಿತ್ರ ಕಲಾವಿದನ ಮುಪ್ಪಿನ ದಿನಗಳ ಕನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ತಾಳಿತ್ತಾಯರ ಇಡೀ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಹಿನ್ನೋಟವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಪ್ರಸ್ತುತ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುವ ಮಗ ಮತ್ತು ಮಗಳು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ನೆಲೆಸುವ ಅಸಂಭವನೀಯತೆಯನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸುಸ್ತನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸದ್ಯ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರಾದರೂ ಅವರು ಯಾವುದೇ ಆಶಾವಾದಕ್ಕೆ ನೀರೆರೆಯುವ ಸೂಚನೆ ಕತೆಯಲ್ಲಂತೂ ಇಲ್ಲ.

ಸಂಕಲನದ ಐದನೆಯೆ ಕತೆ ಜೀವ ಕೋಟಿ. ಬುಲ್ಡೋಜರು ಬಳಸಿ ಹುಲ್ಲು, ಪೊದೆ ಬೆಳೆದ ಖಾಲಿ ಜಾಗವನ್ನು ಶುಚಿಗೊಳಿಸುವ ಡ್ರೈವರ್ ಕೃಷ್ಣ ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಮಧ್ಯೆ ಹಾವಿನ ಒಂದು ಸಂಸಾರವನ್ನೇ ನಾಶಪಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅರೆಜೀವ ಮಾಡಿ ಬಿಡಬಾರದು, ಮರಿಗಳನ್ನು ಅನಾಥಗೊಳಿಸಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅವೂ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಮುಂತಾದ ಸಮರ್ಥನೆಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಅವನು ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆ ಹಾವಿನ ಇಡೀ ವಂಶವನ್ನೇ ನಿರ್ವಂಶಗೊಳಿಸುವಂಥ ಹಠಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಭಯ, ಭ್ರಾಂತಿಗೆ ಸಿಲುಕುತ್ತಾನೆ. ತತ್ವಪದದ ಮುಖೇನ ಇಲ್ಲಿ ಸಕಲ ಜೀವಕೋಟಿಗೂ ಬದುಕುವ ಸಮಾನ ಹಕ್ಕಿದೆ ಎನ್ನುವಂಥ ಒಂದು ಜೀವನದೃಷ್ಟಿಗೆ ಕೃಷ್ಣ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಅವನ ಸಂಕಟವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಂಕಲ್, ನಿಮ್ಮ ಬೈಕ್ ಕತೆ ಒಂದು ನಾಸ್ಟಾಲ್ಜಿಯ ಕುರಿತದ್ದು. ವಿವರಗಳು, ನಿರೂಪಣೆ ಸೊಗಸಾಗಿದೆ.

ಪಿಸ್ತೂಲು ಕತೆ ಕೂಡ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಏಕಾಂಗಿತನವನ್ನು ಮೀರುವ ಹೋರಾಟದ ಕುರಿತಾಗಿಯೇ ಇದೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿ ಹಾಸಿಗೆ ಬಿಟ್ಟೇಳಲಾರದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪದ್ಮನಾಭರಾಯರು ತಮ್ಮ ಮಡದಿ ಕಮಲಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಒಟ್ಟು ಮೂರು ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿ ಕೊಲೆ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದರು ಎನ್ನುವ ಕುತೂಹಲಕರ ಸುದ್ದಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕತೆ ತೊಡಗಿದರೂ ಇದು ಪತ್ತೇದಾರಿ ಕತೆಯೇನಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಕತೆ ಬಹುಶಃ ಕೆದಕಲು ಬಯಸುವ ಮನುಷ್ಯನ ಹತಾಶ ಕ್ಷಣದ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆ ಕೂಡಾ ಕತೆಯ ನಿರೂಪಣೆಯ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸಿಕ್ಕದೇ ನುಣುಚಿಕೊಂಡಿದೆ. ಸಂಕಲನಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನುಡಿ ಬರೆದಿರುವ ಕೆ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣರ ಕತೆಗಳ ನಿರೂಪಣಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ನೆನಪಿಸುವಂಥ ಒಂದು ಕತೆಯಿದು.

ಮತ್ತೆ ಬಂದ ಮಳೆ ಕತೆಯಲ್ಲೂ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಗೋಳಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸಾವಿನಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಾವನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಸೊಸೆ ಮತ್ತು ಮಗ ಈ ಹೊಣೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತ ಹೈರಾಣಾಗುವ ಚಿತ್ರದ ಜೊತೆಗೇನೆ ಧಾರಾಕಾರ ಸುರಿದ ಮಳೆಯ ದಿನ, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿ ಹೋದ ಹಾವಿನಿಂದ ಸತ್ತ ಅತ್ತೆಯ ನೆನಪು ಕಾಡುವ ಬಗೆಯಲ್ಲೇ ಮಾವ/ಅಪ್ಪನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಜಾಗೃತವಾಗುವ ಒಂದು ಚಿತ್ರ ನಮಗೆ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ಉದ್ವೇಗವಿಲ್ಲದ, ಭಾವಾತಿರೇಕವಿಲ್ಲದ ನಲುನುಡಿಯ ಚಿತ್ರಣ ಕೊಡುವ ಬಸವರಾಜು ಅವರ ಶೈಲಿಗೆ ಈ ಕತೆ ಒಂದು ಮಾದರಿಯಂತಿದೆ. ಕತೆಗಾರನ ಉದ್ವೇಗ ಮತ್ತು ಕತೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಉದ್ವೇಗ ಎರಡೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ನುರಿತ ಕತೆಗಾರ ಮಾತ್ರ ಅರಿಯಬಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದರು ಒಮ್ಮೆ, ಹಿರಿಯ ವಿಮರ್ಶಕರು. ಮಾಸ್ತಿ ಕತೆಗಳು, ಕೆ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣರ ಕತೆಗಳು ಬಹುಶಃ ಅಂಥ ಅಂತರ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡ ನಿರೂಪಣೆಗೆ ಉದಾಹರಿಸಬಹುದಾದ ಮಾದರಿಗಳು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಬಸವರಾಜು ಅವರದ್ದೂ ಅದೇ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರುವ ನಿರೂಪಣೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಬರಹಗಾರನ ತಾದ್ಯಾತ್ಮವಿಲ್ಲದೆ, ಅವನ ಭಾವಾತಿರೇಕದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಅವನ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಾರದೇ ಇದ್ದರೆ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಅದು ಬರಬೇಕು ಎನ್ನುವ ನನ್ನ ಗೊಂದಲ ಇನ್ನೂ ಪರಿಹಾರವಾಗಿಲ್ಲ. ಬರಹಗಾರ ಮತ್ತು ಅವನ ಬರವಣಿಗೆಯ ನಡುವೆ ಇಂಥ ಒಂದು ಅಂತಃಪಠವಿದ್ದರೆ, ಅದು ಇರಬೇಕಾದ ಒಂದು ಲಕ್ಷಣ ಎಂದು ಒಪ್ಪುವುದಾದರೆ ಅದು ಬರವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಓದುಗನಲ್ಲೂ ಉಳಿದುಕೊಂಡೇ ಬರುತ್ತದೆ ಎನಿಸಿದೆ ನನಗೆ. ಅಂಥ ಬರವಣಿಗೆ ಓದುಗನಲ್ಲೂ ಭಾವಕೋಶವನ್ನು ಮೀಟುವಲ್ಲಿ ಅಂತರ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಕೊಂಚ ದೂರದಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರ ಕತೆ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಕತೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುವಂಥದ್ದು. ಊರಿಗೆ ಬರುವ ಹೊಲಿಗೆಯಂತ್ರ, ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಸುರುವಾಗುವ ಜೂಜು, ಪೋಲೀಸರ ಆಗಮನ ಮುಂತಾಗಿ ಇಡೀ ಊರು ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಆಧುನಿಕ ಸೋಂಕಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಹದವಾದ ತಮಾಶೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿರೂಪಿಸುವ ಈ ಕತೆ ಆಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಕತೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸುಖಾಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣವೂ ಕತೆಗೆ ಉತ್ತಮ ತಿರುವು, ಘನತೆ ಒದಗಿಸಿದೆ. ಮನಸೆಳೆವ ನಿರೂಪಣೆ.

ಅಂತರಾಳ ಈ ಸಂಕಲನದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕತೆಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಈ ಕತೆಯ ಬಂಧ ಎಷ್ಟು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿದೆಯೊ ಅದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಅಥವಾ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಒಳಸತ್ಯಗಳು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಕಥನ ಕಾವ್ಯದಂಥ ಈ ಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಕಷ್ಟ. ಲಾತೂರಿನ ಭೂಕಂಪ ಪೀಡಿತ ಪ್ರದೇಶವೊಂದಕ್ಕೆ ವರದಿಗಾಗಿ, ಫೋಟೋಗಳಿಗಾಗಿ ಭೇಟಿಕೊಡುವ ಪತ್ರಕರ್ತ ಅಲ್ಲಿ ಪಡುವ ಸ್ವಂತದ ಪರಿಪಾಟಲುಗಳ ಜೊತೆಗೇ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಸಂಸಾರದ ರೀತಿ ನೀತಿ, ಪ್ರೀತಿ-ಹಿಂಸೆ, ಬಡತನ-ಹೃದಯ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಇತಿ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಯಾವ ಆಡಂಬರವಿಲ್ಲದ ನಿರುದ್ದಿಶ್ಯ ಶೈಲಿಯಲ್ಲೇ ತೆರೆದಿಡುವ ಬಗೆ ಅನನ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಚಿಯರ್ಸ್ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಗುಣವೆಂದರೆ ಇದು ಮುಂದೇನಾಗುವುದೋ ಎನ್ನುವ ಒಂದು ಕೌತುಕವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಚಿತ್ರ ಶೈಲಿ. ವೀರಪ್ಪನ್ ಓಡಾಟದ ತಾಣದಲ್ಲಿ, ಕರ್ನಾಟಕ-ತಮಿಳುನಾಡು ಗಡಿಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ತಪ್ಪೆಸಗಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗುತ್ತ ಓಡಾಡುವ ಒಂದು ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪು ಅದರ ವಿಚಿತ್ರ ಸನ್ನಿವೇಶದಿಂದಾಗಿಯೇ ಹೇಳುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟೂ ಕತೆಯ ಈ ಗುಣವೇ ಹೆಚ್ಚು ಗಾಢವಾಗಿ ಸೆಳೆಯುವಂತಿದೆ.

ಹುಲಿ ಹಿಡಿದದ್ದು ಕತೆ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ಕೊನೆಯ ಕತೆ. ನಾಯಿಮರಿ ಸಾಕಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಕಷ್ಟನಷ್ಟಗಳ ಅರಿವು, ತೊಡಕುಗಳ ಬಲೆ ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡ ತಳಮಳ ಇಲ್ಲಿನ ವಸ್ತು. ನಿರೂಪಣೆ, ತಂತ್ರ, ಹೊಸತನದ ವಸ್ತು ಬಹುವಾಗಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ.

ಎರಡನೆಯ ಭಾಗದ ಕಿರುಗತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಆರು ಕತೆಗಳಿವೆ. ‘ಒಂದು ಹಸು, ಒಂದು ಹುಲಿ’ , ಬೇಜಾರು, ಆಟ ಮೂರೂ ಕತೆಗಳು ಚುಚ್ಚುಮದ್ದಿನಂತೆ ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಕುಟುಕಿ ಕಾಣಿಸುವ ಜೀವನ ದರ್ಶನ ದೊಡ್ಡದು. ರೊಟ್ಟಿ, ಬಿಳಿಬೆಕ್ಕು ಕರಿಬೆಕ್ಕು ಮತ್ತು ಕಾಣದೂರಿಗೆ ಖಾಲಿ ಕೈಮರ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಮಾಯಕದ ಸೆಳೆತವಿಲ್ಲ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ