Sunday, September 17, 2017

ಮೌನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿದೆಯೆಂದಾದರೆ....

ಈಚೆಗೆ ಗ್ರೇಟೆಸ್ಟ್ ಉರ್ದು ಸ್ಟೋರೀಸ್ ಎವರ್ ಟೋಲ್ಡ್ ಎಂಬ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಕೃತಿ ಬಂತು. ಮುಹಮ್ಮದ್ ಉಮರ್ ಮೆಮೊನ್ ಆರಿಸಿ ಅನುವಾದಿಸಿದ ಹೆಸರಾಂತ ಉರ್ದು ಕತೆಗಾರರ ಒಟ್ಟು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಕತೆಗಳಿರುವ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹಲವು ಉತ್ತಮ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಹೊರತಂದ ಅಲೆಪ್ ಬುಕ್ಸ್ ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ. ಫಾಂಟ್ ತೀರ ಚಿಕ್ಕದು ಅನಿಸಿದರೂ ಮುನ್ನೂರೈವತ್ತು ಪುಟಗಳ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಬಹುಶಃ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತೇನೊ. ಉಮರ್ ಮೆಮೊನ್ ಅವರೇ ಇಕ್ರಮುಲ್ಲಾ ಅವರ ಎರಡು ನೀಳ್ಗತೆಗಳ ಪುಸ್ತಕ, ರೆಗ್ರೆಟ್ ಕೂಡಾ ಅನುವಾದಿಸಿರುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖನೀಯ.

ಈ ಸಂಕಲನದ ಮೊದಲ ಕತೆಯೇ ಈಚೆಗೆ ತೀರಿಕೊಂಡ ನಯರ್ ಮಸೂದ್ ಅವರದ್ದು. (ನಯರ್ ಮಸೂದ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿವರಗಳಿಗೆ ಈ ಬಾರಿಯ ಪಂಚ್ ಮ್ಯಾಗಝೀನ್ ಗಮನಿಸಿ) ಕತೆಯ ಹೆಸರು ಅಬ್ಸ್‌ಕ್ಯೂರ್ ಡೊಮೈನ್ಸ್ ಆಫ್ ಫಿಯರ್ ಯಾಂಡ್ ಡಿಸಾಯರ್. ಮೊದಲಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ನಿರೂಪಕ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಪಾರಂಪರಿಕ ವಾಡೆಗೆ ಬರುವ, ಬಂದಾಗ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನ ತಂಗುವ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯಲ್ಲಿ ಮೋಹಗೊಂಡು ಅವಳ ದೇಹಸಂಗಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆಯುವ ವಿವರಗಳೇ ಇವೆ. ಆ ಮನೆಯ ತುಂಬ ಆ ಮನೆಯಂತೆಯೇ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗಳಾಗಿರುವ ಮುದಿ ಹೆಂಗಸರು. ಇವರ ಮಿಲನಕ್ಕೆ ಅವರದೇ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಅಡ್ಡಿ. ಅಂದರೆ, ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಏಕಾಂತ ಸಾಧಿಸಿದಾಗಲೂ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಯಾರೋ ಗಮನಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಒಂದು ಶಂಕೆ, ಶಂಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಭೀತಿ ಇಲ್ಲಿನ ಅಡ್ಡಿ. ಇವನಿಗೊಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಇವನ ಭಾವೀ ವಧು ಎಂದು ತಮಾಶೆ ಮಾಡುವ ಮನೆಮಂದಿ. ಅಪಾರ ನಿರೀಕ್ಷೆ, ಆಸೆ ಮತ್ತು ಲೈಂಗಿಕ ವಾಂಛೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಆಕೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಇಬ್ಬರು, ಬಹುಶಃ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೀರ ಕಿರಿಯನಾಗಿರಬಹುದಾದ ನಿರೂಪಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಬುದ್ಧೆ, ವಿವಾಹಿತೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಅನಿಸುವ ಆಕೆಯ ನಡುವಿನ ದೇಹ ಭಾಷೆಯ ಮೂಕ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ, ಸಂಪರ್ಕ, ಸಾಮೀಪ್ಯಗಳ ರೋಮಾಂಚಕತೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪೋಷಣೆ ಪಡೆದಿದ್ದೂ ಅದಿಷ್ಟೂ ಭಾಗ ಕತೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿರುವ ಮಹತ್ವದ ಯಾವುದೋ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ತಾಂತ್ರಿಕ ಚಿಮ್ಮುಹಲಗೆಯಷ್ಟೇ ಆಗಿರುವುದು ವಿಶೇಷ.

ಈತನಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಅಥವಾ ಕೆಲ ಸಮಯದ ಬಳಿಕ ಈ ಮುದಿಯರೇ ತುಂಬಿರುವ ಹಳೆಯ ಸುವಿಶಾಲ ಮನೆ/ವಾಡೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ಸೆರೆಮನೆ ಎನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ತಾನು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ದುಡಿಯಬೇಕು, ತನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ತಾನು ನಿಲ್ಲಬೇಕು, ಸಂಪಾದಿಸಿ ತಿನ್ನಬೇಕು ಮುಂತಾದ ತುಡಿತಗಳೆಲ್ಲ ಇವನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಬಹುಶಃ ಕೂತು ತಿನ್ನಬಹುದಾದ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯ ವಾತಾವರಣವೊಂದರಿಂದ ಈತ ಹೊರಬೀಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಅಲೆಮಾರಿಯಂತೆ ಬದುಕತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಮನೆಗಳನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ಅವುಗಳ ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಚರ್ ಸ್ಟಡಿ ಮಾಡಿ ಒಪೀನಿಯನ್ ನೀಡುವ ಒಂದು ವೃತ್ತಿ, ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಇದ್ದರೆ, ಅದನ್ನೀತ ಮಾಡತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಮಾಡುತ್ತ ಮಾಡುತ್ತ ಅದರ ಟೆಕ್ನಿಕಲ್ ಅಥವಾ ಪ್ರೊಫೆಶನಲ್ ಚೌಕಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ ಹೊರಬರುತ್ತಾನೆ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಬೀದಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ.

ಮುಂದಿನ ಹಂತವೇ ವಿಶೇಷವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವೂ ಮುಖ್ಯವೂ ಆದದ್ದು. ಇಲ್ಲೇನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ಈತ ಸುಮ್ಮನೇ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮನೆಯ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಅದರ ಕಿಟಕಿ, ಬಾಗಿಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಕೋಣೆಯ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದಾಗ್ಯೂ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಮನೆಯ ಅನ್ಯಭಾಗಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ನೋಡಬಹುದಾದ ಅನ್ಯಭಾಗಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಕರಿ ಬಣ್ಣ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಯಾವತ್ತೂ ಕೋನಗಳಿಂದ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದರೂ ನೋಟಕ್ಕೆ ಸಿಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಆಕೃತಿ ಕೂಡ ಒದಗುವುದನ್ನು ಈತ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಕೇವಲ ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಚರಲ್ ಆಗಿದ್ದ ಈತನ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮಾನವೀಯ ಮುಖವೊಂದು ಒಡಮೂಡುವುದು ಇಲ್ಲಿಯೇ.


ಒಂದು ಪ್ರೈವಸಿ ಎನ್ನುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆ. ಆದರೆ ಅದು ಯಾವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮನೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಯಾವ ಪ್ರಕಾರದ ಮನೆಯೇ (ವಾಡೆ/ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮನೆ/ಸಾಲುಮನೆ/ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟು/ಪೇಯಿಂಗ್ ಗೆಸ್ಟುಗಳಿರುವ ಮನೆ ಇತ್ಯಾದಿ) ಆಗಿದ್ದರೂ, ಯಾವ ಊರು, ನಗರಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮನೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅದರ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಂದುಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರೈವಸಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡ ನಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ, ಯಾರೂ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಬಿಂದುಗಳು ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯ. ಇವತ್ತಿನ ಸಿಸಿ ಟಿವಿ, ಗ್ಲಾಸುಗಳ ಕಿಟಕಿ, ಸ್ಥಳ ಉಳಿಸುವ ಪ್ಲಾನುಗಳ ದಿನಗಳಲ್ಲೂ ಬಹುಶಃ ಇದು ಸಾಧ್ಯ. ಆದರೆ ಆ ಬಿಂದುಗಳ ಮಾನವೀಯ ನೆಲೆಯ ಅಧ್ಯಯನವೊಂದು ಸಾಧ್ಯವೆ?

ಅಂದರೆ, ಇದನ್ನೇ ಮಾನವ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸಿ ನೋಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆ? ನಮ್ಮಲ್ಲೂ, ಒಳಗೆ ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ, ನಾವು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಮತ್ತು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ (ದೃಷ್ಟಿ)ಕೋನಗಳು ಇಲ್ಲವೆ? ಮಹಾಭಾರತದ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿ ನೀಡುವ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭವಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಮಾನವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇದೆ. ಬೆಳಕು ಯಾವ ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಪ್ರತಿಫಲಿಸುವುದೋ ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯ ನೋಡಬಲ್ಲ. ಬೆಳಕನ್ನು ಹೀರಿಕೊಂಡು ಬಿಡುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅವನು ನೋಡಲಾರ. ಹಾಗೆಯೇ ಕತ್ತಲೆ ಅವನಿಗೆ ನಿಗೂಢ. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕು ಮುಂತಾದ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಕಾಣಬಲ್ಲವಂತೆ! ಆ ದೃಷ್ಟಿ ನಮಗಿಲ್ಲ. ಹಗಲಲ್ಲೇ ನಾವು ನಿಸ್ತಂತು ಜಾಲವನ್ನು ಕಾಣಲಾರೆವು, ಆದರೆ ಅದು ಇದೆ.

ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ ಅಥವಾ ಮಲಗಿದಾಗ ಅಥವಾ ಕೂತಾಗ ಕಾಮ ಭಾವ ಸ್ಫುರಿಸುವ ಅನುಭೂತಿ, ನಿದ್ದೆ ಬರುವ ಅನುಭೂತಿ, ಯಾರೋ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಆತಂಕ ಮೂಡುವ ಅನುಭೂತಿ ಎಲ್ಲ ಇರುತ್ತದೆಯೆ? ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಬಿಂದು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೆ? ಅಲ್ಲೊಂದು ಕತೆಯಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೆ? ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತದ್ದೇ ನೀವು ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಂದು ಹೋಗುವುದು ಸಂಭಾವ್ಯವೆ? ಮನುಷ್ಯನೊಳಗೂ ಭಾಷೆಯ, ಅಕ್ಷರದ, ಮಾತಿನ ಹಂಗಿಲ್ಲದ ಅನುಭೂತಿಗಳಿದ್ದೇ ಇವೆಯಲ್ಲವೆ?

ಈ ಭಾಗವನ್ನು ಕತೆಯ ಆರಂಭದ ದೆಸೆಯ ವಿದ್ಯಮಾನದೊಂದಿಗೆ ನೋಡಬೇಕು. ಒಂದು ಗಂಡು, ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ದೇಹವನ್ನು ಭಯ ಮತ್ತು ಮೋಹ ಎರಡೂ ಸೇರಿದ ಒಂದು ವಿಲಕ್ಷಣ ತಲ್ಲಣದೊಂದಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸುವ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ, ಸ್ಪರ್ಶದ ಮುಖೇನ ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ನಡೆ ಏನಿದೆ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕವೇ ಮನುಷ್ಯನ ಆಳದಲ್ಲಿರುವ ಬಯಕೆ ಮತ್ತು ಭಯದ ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು ಚಿತ್ತ ಕೆತ್ತಬೇಕಿದೆ. ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ಕೆತ್ತುತ್ತಲೇ ಮನುಷ್ಯ (ಮತ್ತು ಮನೆ) ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕಿದೆ.

ಕತೆಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಒಂದು ಸಮಾಗಮದ ಚಿತ್ರವಿದೆ. ಅದು ಕಣ್ಣಿದ್ದೂ ಕುರುಡುತನ ತರುವ ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಯಾಕೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸದ್ದು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಭಾಷೆ ಪುಸ್ತಕದ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ತಣ್ಣಗೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಓದುವಾಗ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗೊಳಗೇ ಆದರೂ ಸರಿ, ಸದ್ದು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಮಾತು ಕೂಡ ಸದ್ದು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮೌನ ಸದ್ದು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಮೌನ ಕೂಡ ಸದ್ದು ಹುಟ್ಟಿಸಬಲ್ಲುದು ಎಂದಾದರೆ ಅಕ್ಷರವೇಕೆ ಬೇಕು, ಸದ್ದು ಏಕೆ ಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಾದಾಗ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆಗ ಅದರ ನೆರವಿಗೆ ಬರುವುದು ಅರ್ಥ. ಆದರೆ ಮೌನಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಮೌನಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸಂವಹನ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಕೂಡ ಇದೆ. ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಕ್ಕೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಸುಲಭವಿದ್ದೀತೇ ಹೊರತು ಮೌನದ ಕಷ್ಟ ಏನಿದೆ, ಅದೇ ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರದ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ್ದಿಲ್ಲ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆ?

ಮತ್ತಿದನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದೊ ಎರಡೋ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ವಯಿಸಿ ನೋಡಬೇಕಾದ್ದೂ ಇಲ್ಲ. ಐದೇ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಎನ್ನುವುದಾದರೆ ಅವೆಲ್ಲವುಗಳಿಗೂ ಇದೇ ತತ್ವವನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸಿ ಅದರೆದುರು ನಿಲ್ಲಬಹುದು.

ಇದು ಕತೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸುವ ಹಲವು ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಕತೆ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಎಬ್ಬಿಸುವ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೂಡ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಕತೆಯ ನಿರೂಪಕ ಮೌನಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಹೋಗುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ನಿಜಕ್ಕಾದರೆ ಕತೆ ಸುರುವಾಗುವುದೇ ಅಲ್ಲಿಂದ. ಕತೆಯ ಆರಂಭದ ಪ್ಯಾರಾ ಓದಿ. ಆಮೇಲೆ ನೀವು ಕತೆಯನ್ನು ಓದದೇ ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಯರ್ ಮಸೂದ್ ಅವರ ಸಮಗ್ರ ಕತೆಗಳ ಸಂಕಲನವೂ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ಮತ್ತಿದನ್ನು ಕೂಡಾ ಅನುವಾದಿಸಿದವರು ಮೆಮೊನ್ ಅವರೇ. ಉರ್ದು ಕತೆಗಳ ಸಂಕಲನದ ಈ ಒಂದು ಮೊದಲ ಕತೆಯನ್ನು ಓದಿದ ಬಳಿಕ ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ನಯರ್ ಮಸೂದ್ ಅವರ ಸಮಗ್ರಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿಕೊಂಡೆ.

ಕತೆ ಸುರುವಾಗುವುದು ಹೀಗೆ:

OBSCURE DOMAINS OF FEAR AND DESIRE 
NAIYER MASUD

We kept looking at each other, in silence, for the longest time ever. Our faces didn’t betray any kind of curiosity. His eyes had an intensity, a brightness, but throughout this time, never for a moment did they seem to be devoid of feeling. I could not tell if his eyes were trying to say something or were merely observing me, but I felt we were coming to some silent understanding. All of a sudden a terrible feeling of despair came over me. I was experiencing it for the first time since I’d come to this house. Just then, his nurse placed her hand on my arm and led me out of the room. 

Outside, as I spoke with his nurse, I realized that my speech was a shortcoming and that the patient was travelling far ahead of me on a road I knew nothing about. 

I have given up talking, not looking. It isn’t easy to stop looking if one happens to possess a pair of eyes. Keeping quiet, even though one has a tongue, is relatively easy. At times I do get an urge to close my eyes. But so far they are still open. This may be due to the presence of the person who is looking after me.

No comments: