Monday, April 2, 2018

ಚೌಕಟ್ಟಿಲ್ಲದ ಕನ್ನಡಿಗಳು, ಕಿಟಕಿಗಳು...

ಎಸ್. ಎಫ್. ಯೋಗಪ್ಪನವರ್ ಅವರ ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿ ‘ಶೋಧ’ ಕೆಲವು ಮಹತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿರುವ ಬಗೆಯಲ್ಲೇ ಒಂದು ವಿಶೇಷವಿದೆ. ತೀರ ಎಚ್ಚರದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ, ತೀರ ಜಾಗರೂಕ ಕಥಾಜಗತ್ತನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಹಾಗೆಂದರೆ ಹಾಗೆ - ಹೀಗೆಂದರೆ ಹೀಗೆ ಎನ್ನುವಂತೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತ, ಆಡಿದ ಮಾತಲ್ಲೇ ಆಡದಿರುವುದನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತ ಸಾಗುವ ಹಾದಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಕತ್ತಿಯ ಮೇಲಿನ ನಡಿಗೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಒಪ್ಪಲೇ ಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತ ಯೋಗಪ್ಪನವರ್ ಒಂದು ಹೊಸ ಶೋಧಕ್ಕೆ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಯಾವುದೇ ಹೊಳಹು, ಸತ್ಯ, ತೀರ್ಮಾನ, ದರ್ಶನ ಕೊಡುವ ದುಡುಕು ತೋರಿಸದೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಈ ಕೃತಿಯ ಜೊತೆ, ಕೃತಿಕಾರನ ಜೊತೆ, ಈ ಕೃತಿಯ ಜಗತ್ತಿನ ಜೊತೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಈ ಕೃತಿಗೆ ಬೆನ್ನುಡಿ ಬರೆದಿರುವ ಮಾನ್ಯ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ ತೋಳ್ಪಾಡಿಯವರ ಜೊತೆ ಕೂಡ ಅವರವರದೇ ಅಂತಃಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದು, ಜಗಳ ಮಾಡಬಹುದು, ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದು. ಇವತ್ತಿನ ದಿನ ಕಷ್ಟದ್ದಾದ ಒಂದು ಸ್ಪೇಸ್ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮೊದಲ ನಮನ ಸಲ್ಲಬೇಕು. ಹಾಗೆ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಮಾಡಿರುವುದು ಒಂದು ಸಂವಾದ, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಸ್ವಗತ. ಇದರಿಂದ ಕೃತಿ ಪರಿಚಯವಾದಲ್ಲಿ ಅದು ಉಪ ಉತ್ಪನ್ನ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಆಡಿರುವುದೆಲ್ಲ ಕೃತಿಯ ಮೂಲ ಉತ್ಪನ್ನವೇ. ಹಾಗಾಗಿ ಕೃತಿಯ ಜಾಣ್ಮೆಯೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೂ ಈ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಕೂಡ ನಂಟು ಅನಿವಾರ್ಯ.


ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅರ್ಥಹೀನವೂ, ನಿರರ್ಥಕವೂ, ನಿರುಪಯುಕ್ತವೂ ಎನಿಸುವ ನಮ್ಮ ಈ ಬದುಕಿಗೆ ಒಂದು ಅರ್ಥವಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಊಹೆ, ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ನಂಬಿಕೆ. ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ದೃಢೀಕರಿಸುವುದು ಸಾಹಿತ್ಯ. ಆರಂಭ, ಅಂತ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ಸಾವೇ ಆಗಿರುವ ಬದುಕಿನ ವ್ಯಕ್ತಮಧ್ಯದ (ಅಡಿಗ) ಹೋಳುಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಅದಕ್ಕೊಂದು ಆಕೃತಿಯನ್ನೂ, ಅರ್ಥವನ್ನೂ ದಕ್ಕಿಸಿ ಏನನ್ನೋ ಕಾಣಿಸಲು ಒಂದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಒಂದು ಹೋಳು ಇಲ್ಲ. ಇದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅದರಷ್ಟಕ್ಕೇ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುವ ಅರ್ಥವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವತ್ತಾದ ಹೋಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಮತ್ತು ಆ ಅಗತ್ಯ ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಒಂದು ಚಿತ್ರವೇನಿದೆ, ಅದು ಕೇವಲ ಸಾಪೇಕ್ಷವಾದ ಒಂದು ಸತ್ಯ. ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯಗಳಿಲ್ಲದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಹೋಗುವ ಸತ್ಯ. 


ಅತ್ಯಂತ ನಿಖರವೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವೂ ಆದದ್ದು ಎಂದು ನಾವೆಲ್ಲ ತಿಳಿಯುವ ಗಣಿತ ಕೂಡ ಒಂದು ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಡುವಾಗ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಸಾಪೇಕ್ಷ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಸತ್ಯ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿಂದಲೇ ತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಗಣಿತದ್ದು ಕಲ್ಪಿತ ಸತ್ಯವೇ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಸದ್ಯ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ನೋಡಬೇಕಿದೆ! ಹೀಗೆ ಬದಿಗಿಡುವುದು ಕೂಡ ಸಾಪೇಕ್ಷ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿ. ಒಂದು ಅನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಅದು ಎಕ್ಸ್ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ ಎಂತಲೋ, ಮೂಲ ಬೆಲೆ ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಇಂತಿಷ್ಟು ಎಂತಲೊ ಇಲ್ಲದ್ದರ ಮೇಲೆ ಇರುವುದನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಲವೊಂದು ಚಲನಶೀಲ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, (ಸ್ಥಿರ)ಸ್ತಬ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಉಳಿದ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಜೀವಂತವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಕಥಾಜಗತ್ತನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನೇ ಕೊಂಚ ಬೇರೆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜೇಮ್ಸ್ ಜಾಯ್ಸ್ ಸಿಗ್ನಿಫಿಕೆಂಟ್ ಡೀಟೇಲ್ಸ್ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದೆ ನೋಡೋಣ. ಎರಡೂ ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಒಂದು ವಾಸ್ತವದ ಯಥಾವತ್ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ತುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ವಾಸ್ತವದ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಕೃತಕವಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ ಕಲ್ಪಿತ ವಾಸ್ತವದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿರುವುದನ್ನು ನೀವು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕ ಗಮನಿಸದೆ, ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಇದೇ ನಿಜ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ ನಿಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ವಾಸ್ತವಿಕವಾದ ಒಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟು ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣಿಸುವ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈಯಿಕ್ಕುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎಂದು ನಾವು ನಂಬುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದ ಮೂಲ ಬಿಂಬವಾದ ಬದುಕು ನಮಗೆ ಕೊನೆಗೂ ಅನೂಹ್ಯವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲ, ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಆಗಲೇ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ ಎಂದಾದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿರುವುದು ಯಾವುದು, ಏನು?

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಇನ್ನೆರಡು ತಂತ್ರಗಳು ರೂಪಕಗಳದ್ದು ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಭಾಷೆಯದ್ದು. ರೂಪಕಗಳು ಕೂಡ ಸರಿಸುಮಾರು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ, ಯಾವುದು ಅಲ್ಲವೋ ಅದನ್ನು, ಯಾವುದು ಹೌದೋ ಅದಕ್ಕೆ - ಹೋಲಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಹೌದಾಗಿರುವುದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ನಿಜಗೊಳಿಸುವ, ಪುನರ್-ಸೃಷ್ಟಿಗೊಳಿಸುವ, ‘ಹೌದು’ ಎನ್ನಿಸುವ, ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಯಾರಿಗೂ ನಿಜವಾದ ಚಂದ್ರನ ಮೇಲ್ಮೈ ಹೇಗಿದೆಯೋ ಅಂಥ ಮುಖವುಳ್ಳ ಹುಡುಗಿ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಚಂದ್ರವದನೆ ಎಂದಾಗ ಎಲ್ಲರ ಮುಖವೂ ಅರಳುತ್ತದೆ. ಇದು ರೂಪಕ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸುವ ಒಂದು ಭ್ರಾಂತಿ. ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಭಾಷೆಯಾದರೂ ಮಾಡುವುದೇನನ್ನು? ಹೇಳುವುದರ ಮೂಲಕ ಹೇಳದೇ ಇರುವುದನ್ನು ಕಾಣಿಸುವುದು ಕಾವ್ಯ (ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ). ಒಂದು ಬಿಂದುವನ್ನು ಮೂಡಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಇಡೀ ವೃತ್ತವನ್ನು ನೀವು ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಕಾವ್ಯ (ಪ್ರಸೂನ್ ಜೋಶಿ). ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅರ್ಥದ ಹಂಗಿನಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡುವುದು ಕಾವ್ಯ (ಕೀರಂ ನಾಗರಾಜ್). ಜಾಯ್ಸ್ ಹೇಳುವ ಸಿಗ್ನಿಫಿಕೆಂಟ್ ಡೀಟೇಲ್ಸ್ ಕೂಡ ಇದೇ ನಿಟ್ಟಿನದು. ಕವಿ ಭಾವ ಪ್ರತಿಮಾ ಪುನರ್-ಸೃಷ್ಟಿಯ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ಯಾವುದನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು/ಬಾರದು, ಯಾವುದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹೇಳಬೇಕು/ಬಾರದು, ಯಾವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬೇಕು/ಬಾರದು, ಯಾವುದನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು/ಬಾರದು ಎನ್ನುವುದರ ಮೂಲಕ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕತ್ತಲೆ ಬೆಳಕಿನಾಟ ಆಡುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ನುರಿತ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ (ಈ ಶಬ್ದದ ಮಾಯೆಯೇ ಒಂದು ರೂಪಕವಲ್ಲವೆ!) ಮಾಡುವುದೂ ಇದನ್ನೇ. ಬಹುಶಃ ಇದು ಎಲ್ಲ ಕಲೆಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಇದಿಷ್ಟು ಆಗುತ್ತಲೇ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿದ ಒಂದು ಸಂದಿಗ್ಧವನ್ನು ಕೂಡ ನಾವು ಗಮನಿಸುವುದಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಇದು ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾದದ್ದು. ಡಾ||ಯು ಆರ್ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು ಒಂದೆಡೆ ಭಾರತೀಯ ಮನಸ್ಸು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಹಲವು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ಬದುಕುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಎಂದಿದ್ದರು. ಅವನಿಗೆ ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತಗಳು ನಿಜ. ತನ್ನ ತಂದೆ, ತಾತ ಕೂಡ ನಿಜ. ತನ್ನ ವರ್ತಮಾನವಂತೂ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನಿಜ. ಜೊತೆಗೆ ಮುಂದಿನ ಸಂತತಿ ಕೂಡ ನಿಜ. ಅವನು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಇಹಕ್ಕೂ ಪರಕ್ಕೂ ಸಲ್ಲುವಂತೆ ಬದುಕುವ ಮನೋಧರ್ಮವನ್ನು ಸಹ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಅಳೆದು ನೋಡಿದರೆ ಬಹುಶಃ ಅವನ ಇಹದಲ್ಲಿ ಪರದ ಪಾಲೇ ಹೆಚ್ಚು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದರ್ಶನಗಳು, ವೇದೋಪನಿಷತ್ತು, ಗೀತೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಒಂದು ಅರಿವು, ಜ್ಞಾನ ಏನಿದೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಮಾಣ ಎಂದು ನಂಬಿ ನಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ನಿಂತಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಯೋಗಪ್ಪನವರ್ ಅವರ ಕಾದಂಬರಿಗೆ ಬೆನ್ನುಡಿ ಬರೆದಿರುವ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ ತೋಳ್ಪಾಡಿಯವರಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಒಂದು ಪ್ರಮಾಣ. ಅವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಉಳಿದಿದ್ದನ್ನು ಅಳೆಯಬಲ್ಲವರು, ಜಿಜ್ಞಾಸೆಗೊಡ್ಡಬಲ್ಲವರು, ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ, ಉತ್ತರಿಸಿ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬಲ್ಲವರು, ಅಸ್ಪಷ್ಟವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸಬಲ್ಲವರು ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಕಾಣಬಲ್ಲವರು.

ಆದರೆ ನಾವು ಭಗವದ್ಗೀತೆಗೆ ಪ್ರಮಾಣ ಹುಡುಕುವವರು. ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ದೀರ್ಘವಾದ ಒಂದು ಉಪನ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ತಗುಲಿದ್ದೀತು, ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಇತ್ಯಾದಿ ನಮ್ಮ ಶಂಕೆ. ಸಂಶಯಾತ್ಮಾ ವಿನಶ್ಶತಿ ಎನ್ನುವ ವಾಕ್ಯ ನಮ್ಮ ಸಂಶಯವನ್ನಂತೂ ನಾಶ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಸುಡುಸುಡು ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಆಗಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಇವೇ ಪ್ರಮಾಣಗಳನ್ನು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮಂದಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಇನ್ನೇನೋ ಮಾಡಿರುವುದು, ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ನಮಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಇಹ-ಪರದ ಸಂಘರ್ಷದ ರೂಪುರೇಷೆಗಳನ್ನೇ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಪುನರ್-ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡಿರುವುದು ನಿಜ. ಆದರೆ, ಕೆಲವೇ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಇದ್ದ ಇಹ-ಪರದ ಸಂಘರ್ಷ ಬೇರೆಯೇ ನೆಲೆಯದ್ದಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ನಿಜ. ಇದು ಕಾಲದ ಮಹಿಮೆ. ನಾವು ಆ ತಲೆಮಾರಿನ ಸಂಘರ್ಷದ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಇಂದಿನ ಗತಿ-ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆ ಅಥವಾ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ ಪಡೆದವರಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ನೆಲೆಗಟ್ಟು ತೀರ ಬೇರೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ನೆಲೆಯಲ್ಲ, ಕಥನದ ಕಲ್ಪಿತ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಚಿಂದಿ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಅಲ್ಲ. ಒಂದು ಅರಿವು/ಜ್ಞಾನದ ಶಾಖೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಮತ್ತು ಅದರ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅದನ್ನು ರಿಕ್ತಗೊಳಿಸಿದ, ಪ್ರಕ್ಷಿಪ್ತವನ್ನು ಮೂಲವಾಗಿಸಿದ ಫಲಾನುಭವಿಗಳ ಭ್ರಷ್ಟ ಉದ್ದೇಶವನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ನೆಲೆಯೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ ತೋಳ್ಪಾಡಿಯವರಿಗಾಗಲಿ, ಎಸ್ ಎಫ್ ಯೋಗಪ್ಪನವರ್ ಅವರಿಗಾಗಲಿ ಮುಕ್ತಿ, ವಿನಾಯಿತಿ ಇಲ್ಲ. 

****

ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕಾವ್ಯ ಎಲ್ಲ ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ, ಓದಿನಿಂದ ದರ್ಶನ ದಕ್ಕಬಹುದು ಎಂದೆಲ್ಲ ನಾವು ನಂಬುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಒಂದು ಸೀಮಿತ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಜ.

ಮನುಷ್ಯನ ಕಣ್ಣು ತುಂಬ ಇತಿಮಿತಿಗಳಿರುವ ಕಣ್ಣು. ಬೆಕ್ಕಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಣ್ಣಗಳ ವಿವೇಚನೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ವರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು! ಆಕಾಶ ನೋಡಿ ಊಳಿಡುವ ನಾಯಿಗೆ ಅಪರಲೋಕದ ಜೀವಿಗಳು, ಅಂದರೆ ಯಮದೂತರು, ಪ್ರೇತ-ಭೂತ-ಪಿಶಾಚಾದಿ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸರೆಲ್ಲ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು!! ಮಾನವ ಮಾತ್ರನ ಬರಿಗಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಲಾಗದ ವಿಶ್ವರೂಪ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ತನ್ನ ಮಿತ್ರ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿ ಪ್ರದಾನ ಮಾಡುತ್ತಾನಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಸಂಜಯನಿಗೂ ನೀಡುತ್ತಾನಂತೆ. ಟೆಕ್ನಿಕಲಿ ಅದು ನಿರೂಪಣೆಯ ತಂತ್ರವಷ್ಟೇ ಇರಬಹುದು. ಸಂಜಯನಲ್ಲವೆ ನಮಗೂ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಏನೇನಾಯ್ತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಳುವವ? ಇಡೀ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ನಿರೂಪಿಸಿದವ ಅವನೇ! ಇದನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅವನು ಹೇಗೆ ಅರ್ಹನೊ, ಅದಕ್ಕೇನು ಕತೆಯಿದೆಯೊ (ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಬಿಡಿ, ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ-ಕಾರಣ ಸಂಬಂಧ ಇಲ್ಲದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ!) ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದು, ಮನುಷ್ಯನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾ ಇಲ್ಲ, ಅವನು ಕಾಣಲು ಅಸಮರ್ಥನಾಗಿರುವ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಗತಿಗಳು ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲೇ, ಮೊಬೈಲ್ ಮತ್ತು ರೇಡಿಯೋ ತರಂಗಾಂತರಗಳಂತೆಯೇ ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನ. (2015ರ ಪುಲಿಟ್ಜರ್ ಪ್ರೈಜ್ ಪಡೆದ ಕೃತಿಯ ಹೆಸರು All the Light We Cannot See! (Anthony Doerr)) ಅಂದರೆ, We are virtually blind to many things. May be more so than what we can actually see!!
ಇದು ಪೂರ್ತಿ ನಿಜವಾದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಬಲ್ಲ ಹೊರಗಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ತಡಕಾಡುತ್ತಾ ಇರುವ ಪೆದ್ದುಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಒಂಥರಾ ಬಿಗ್‌ಬಾಸ್ ಮನೆಯ ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿ. ಟೀವಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಇರುವ ನಿಮಗೆ ಅವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಗೊತ್ತು. ನಿಮ್ಮನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿರಿಸುತ್ತಾ ಬರುವ ಬಿಗ್‌ಬಾಸ್‌ಗೆ, ಚಾನೆಲ್‌ನವರಿಗೆ ನಿಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಗೊತ್ತು. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಬಯಲಾದ ಸೀಕ್ರೆಟ್ ರೂಮಿನ ಗೋಟಾಳೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಹಲವರಿಗೆ ಗುಟ್ಟಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದ ಹಾಗೆ.

So to say, ನಾವು ತಿಳಿಯದೇ ಇರುವ ಭಾಗ ಹೆಚ್ಚು, ತಿಳಿದಿರುವುದು ಕಡಿಮೆ. ತಿಳಿದಿದೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿರುವ ಭಾಗವನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ, ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದರೆ, ಓದಿದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿಯುವ, ಹಿಂದಿನ ಬಾರಿಯ ತಪ್ಪು ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವ ಹಾಗೆ ನಮ್ಮದೇ ಬದುಕಿನ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಅವು ನೆನಪು-ಮರೆವುಗಳ ಭೂತಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಂದಿರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಹಾಗಾಗಿ, ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಎವಿಡೆನ್ಸ್ ಇಲ್ಲದ, ನೆನಪು-ಕಲ್ಪನೆ-ಕನಸು-ಭ್ರಮೆ-ಸತ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಕಲಸುಮೇಲೋಗರವಾಗಿರುವ ಅವುಗಳ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟೆಮ್ ಕೂಡಾ ಮತ್ತಷ್ಟು ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ, ತಪ್ಪುಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು. We are guided by our own known and unknown prejudice.

ಇಂಥ ಕುರುಡುಗಣ್ಣ, ಮೊಂಡು ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಮನುಷ್ಯ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಾಣಬಲ್ಲ ಮತ್ತು OUTSIDER ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ನಿರಪೇಕ್ಷ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿರುವ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲ ಒಂದು ವಸ್ತು - ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಇರುವುದೇ ಆದಲ್ಲಿ - ಮಾತ್ರ ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು, ದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಕೊಡಬಹುದೇ ಹೊರತು, ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವ, INSIDERS ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೆ? ನಿನಗೇ ಪೂರ್ಣದೃಷ್ಟಿಯಿಲ್ಲದೇ ಇರುವಾಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಯಾವುದರ ದರ್ಶನ ದಕ್ಕಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನಿನಗಿದೆ! ಅದೇನಿದ್ದರೂ ಕುರುಡ ಬಣ್ಣಿಸುವ ಆನೆಯಾಗದೇ? ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಂತೆಯೇ ಕುರುಡರು ನಾವು! ನಮಗೊಬ್ಬ ಸಂಜಯ ಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಆ ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿಯೂ ಇರಬೇಕು. ಇದೆ ಎಂದು ನಾವು ಕುರುಡಾಗಿ ನಂಬಬೇಕು ಎನ್ನುವುದೇ ಭರತವಾಕ್ಯ! ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೇನು ಗೊತ್ತು ನಿಜಕ್ಕೂ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇತ್ತು ಅಂತ? ಸಂಜಯ ಹೇಳಿದ, ಅವನು ನಂಬಿದ! ಹಾಗೆಯೇ ನಾವೂ ನಂಬಿದೆವು.

ಬಟ್, ನಾವು ಈ ಇತಿಮಿತಿಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಲ್ಲವರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತೇವೆ, ಬದುಕುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಬರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಸಹಜ ಮತ್ತು ಸರಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ODD ಅನಿಸುವಂಥದ್ದೇನಿದೆಯಪ್ಪಾ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ.

ಇಷ್ಟಿದ್ದೂ ನಮಗೆ ಆಗಾಗ ಒದಗುವ ಆರನೇ ಇಂದ್ರಿಯದ ಹೊಳಹುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ ಉಳಿದೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಮನುಷ್ಯ ಆಡುವುದನ್ನು, ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಅದರ ಒಳಪದರ ಕಾಣಬಲ್ಲ ಎಕ್ಸ್‌ರೇ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಗ್ರಹಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಬೇಕು ಅದು. ಬಹುಶಃ ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಉದ್ವೇಗದಿಂದ, ಸಿಟ್ಟು-ದ್ವೇಷ-ಈರ್ಷ್ಯೆಯಿಂದ, ಅತಿಯಾದ ಸಂತೋಷ, ಮಿತಿ ಮೀರಿದ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ವಿಷಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಒಳಗಣ್ಣಿಗೆ ಮಬ್ಬು ಕವಿಯುತ್ತದೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ‘ಕಲ್ಪಿತ ನಡವಳಿಕೆ’ ಯನ್ನಷ್ಟೇ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಕಲ್ಪಿತ ಪಾತ್ರಗಳು, ಅವರವರ ಕಲ್ಪಿತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದೊಂದಿಗೆ, ಕಲ್ಪಿತ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು, ಕಲ್ಪಿತ ಉದ್ದೇಶಪೂರೈಕೆಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಕಲ್ಪಿತ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಸಹಕರಿಸುತ್ತವೆ. ಮತ್ತಿಲ್ಲಿ ನೀವು ಒಬ್ಬ ಕಲ್ಪಿತ ಓದುಗ, ಬರಹಗಾರನಿಗೆ. ನಿಮಗೆ, ನೀವು ಕಲ್ಪಿತ ಕಥಾನಕದ ಹೊರಗಿದ್ದು ನೋಡಬಲ್ಲವರಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನೀವು ಇರುವ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದ ಹೊರಗಿನ ಒಂದು ಆವರಣ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ನೀವು ಆ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಆತನ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಒಳಗೇ ಬಂಧಿಯಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೊರಗಿನದ್ದು ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದಾದ ಒಂದು ಹೊರವ್ಯಾಪ್ತಿ ಇರುವುದೇ ಆದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮೀರಿದ ಹೊರಗಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇರುವುದು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ದಕ್ಕದ್ದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿದರೆ ನೀವು ಕಲ್ಪಿತ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೇ ಸೇರಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಅದನ್ನು ಮೀರಿದವರಲ್ಲ ಮತ್ತು ಹಾಗಿರುತ್ತ ನೀವು ಆ ಮಿತಿಯೊಳಗೇ ಇದ್ದು ಇದನ್ನು ಮೀರಿದ ಒಂದು ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಅಷ್ಟೇ, ಇದು ಕಲ್ಪಿತ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಹೊರತು ‘ಸತ್ಯ’ ಅಲ್ಲ.

"ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಗುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದೂ, ತಾನು ತನಗೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೂ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿ" - ಇದು ಬ್ರಹ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ವರವಂತೆ ವಾಲ್ಮೀಕಿಗೆ. ಡಾ||ಯು ಆರ್ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, ‘ಇದು ಸಾಲದು!’

"ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶದ ಒಳ-ನೋಟಗಳ ತನ್ಮಯತೆ ತತ್ಪರತೆಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಈ ವಾಕ್ ಸಿದ್ಧಿಯ - ಅಂದ ಮಾತು ತತ್‌ಕ್ಷಣವೇ ನಿಜವೆನ್ನಿಸುವ - ವರವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

"ಕಾವ್ಯದ ಮಾಂತ್ರಿಕತೆ ಎಂದರೆ ಇದೇ."

- ಕೊನೆಗೂ ಅದು ಮಾಂತ್ರಿಕತೆ. ಸತ್ಯದ ಬಳಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ತಲುಪಿಸಬಲ್ಲ. ಸತ್ಯದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸಬಲ್ಲ, ಸತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಬಲ್ಲ ಮಾಂತ್ರಿಕತೆಯೆ? ಹಾಗಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ‘ಲಿಂಗ ಮೆಚ್ಚಿ ಅಹುದು ಅಹುದು ಎನಿಸುವಂಥ’ - ಯಾರಿಗೆ ಅನಿಸುವಂಥ?! ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಅಹುದು ಅಹುದು ಎಂದು ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಇಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾರು!!!

****

ಯೋಗಪ್ಪನವರ್ ಅವರ ಶೋಧ ತೊಡಗುವುದು, ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಒಬ್ಬ ಪೋಲಿಸ್ ಪೇದೆಯೊಂದಿಗೆ. ಮೊದಲು ದೇವರು,ಧರ್ಮ ಬಂತು. ಅದು ನಮಗೆ ಸ್ವರ್ಗ ನರಕಗಳ ಆಮಿಷ ಮತ್ತು ಭಯ ಒಡ್ಡಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಚೌಕಟ್ಟು ಒದಗಿಸಿತು. ನಂತರ ಕಾನೂನು, ಕೋರ್ಟು ಬಂತು. ಪೋಲೀಸು,ಜೈಲುಗಳ ಭಯವೊಡ್ಡಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಚೌಕಟ್ಟು ಒದಗಿಸಿತು. ತದನಂತರ ಒಂದು ಲಾಜಿಕ್ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ಈ ಬದುಕು ಯಾವ ಲಾಜಿಕ್ಕಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೊ, ಅದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣ ನಿಯಮವನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುತ್ತೇವೆ. ಸರ್ ಐಸಾಕ್ ನ್ಯೂಟನ್ ಹೇಳಿದ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರಿಯೆಗೂ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾದ ಮತ್ತು ಸಮನಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ನಿಯಮವನ್ನೇ ಆಧ್ಯಾತ್ಮವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಲಾಜಿಕ್ಕು ಅದು. ಸರಳವಾಗಿ ಕರ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತ. ಇದಕ್ಕೆ ದೇವರು ತೀರ ಅಗತ್ಯವೇನಲ್ಲ. ಪೋಲೀಸೂ ಅನಿವಾರ್ಯನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಈ ಲಾಜಿಕ್ಕಿನ ಭಾಗವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಅಷ್ಟೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಯೋಗಪ್ಪನವರ್ ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಪೋಲೀಸು, ಅವನು ಕೇಂದ್ರ ಪಾತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಅದರ ಅವಳಿಯಂತೆ, ನೆರಳಿನಂತೆ, ಎರಡೂ ಎರಡಲ್ಲ, ಒಂದೇ ಎನ್ನುವಂತೆ ಇರುವುದು, ಸಂಯೋಜಿಸಿರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ಒಂದು ತಂತ್ರ.

ಇಲ್ಲೊಂದು ಶೋಧವಿದೆ. ಅಪರಾಧಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿರುವ ಪೇದೆ, ತೀರ ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವಾದ ಒಂದು ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ನಂಬುವ ನಿರೂಪಕ ಇಬ್ಬರೂ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವುದು ಒಬ್ಬನನ್ನೇ ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಂತರವಾದ ಅನುಮಾನವೂ ಖಾತ್ರಿಯೂ ಇದೆ. ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ರೇಖಾಚಿತ್ರ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಿದೆ. ಕಂಡಿದ್ದೇನೆಂದುಕೊಂಡ ರೂಪು ಮನದ ಭಿತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇನೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಅವನ ಗುರುತು ಹತ್ತುವುದು ಅವನು ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ಬಳಿಕ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕೂಡ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲದೆ, ಅವನು ಬಿಳಿಯ ಎತ್ತಾಗಿ, ಬಿಳಿ ದಿರಿಸಿನ ಶಲ್ಯಹೊದ್ದ ಶಾಂತಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ, ಹೊಲಸಿನಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿತೆಗೆದಂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವ ಸೇವಕನಾಗಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಧಗಧಗಿಸುವ ಬೆಂಕಿಯನ್ನೇ ಉಗುಳುತ್ತಿರುವ ಹೆಣ್ಣಾಗಿಯೂ, ಎದೆ ಹಾಲ ಎರೆವ, ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಿ ಪೊರೆವ ತಾಯಾಗಿಯೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಜೀವ-ಜೀವಿ, ಲಿಂಗಿ-ನಿರ್ಲಿಂಗಿ, ಗುಣಿ-ಅವಗುಣಿ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅತೀತವಾಗಿ ಉಳಿಯುವಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಿರುವುದು ಕೂಡ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ವಿಶೇಷವೇ. 

ಇಲ್ಲಿ ಶೋಧ, ಹುಡುಕಾಟ ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ನಿಜ, ಯಾವತ್ತೂ ಅದು ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ಅಂತ್ಯವಾಗಲಿ ಉತ್ತರವಾಗಲಿ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿನ ಶೋಧ ಮುಗಿದೂ ಮುಗಿಯದಂತೆ ಕಥಾನಕ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಯೋಗಪ್ಪನವರ್ ಕಟ್ಟಿರುವ ರೀತಿ ಹಲವು ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ರಂಗಕ್ಕೆ ತರುವುದಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಕಲ್ಪಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿಯೇ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಫ್ಯಾಂಟಸಿ, ರೂಪಕ, ಕಾವ್ಯ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯೋಗಪ್ಪನವರು ಸಮರ್ಥವಾಗಿಯೂ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿಯೂ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಕೂಡ ಕಥಾನಕದ ಮೂಲ ಎಳೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಅವನು ಶಿವನೆ, ಅದು ನಂದಿಯೆ, ಅವಳು ಕಾಳಿಯೆ ಎಂದೂ ನೀವು ನೋಡಬಹುದು. ಅವನೊಬ್ಬ ರಾಬಿನ್‌ಹುಡ್ ಇರಬಹುದೇ, ಸಿದ್ಧಾಂತ, ಆದರ್ಶ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡ ನಕ್ಸಲ್ ಇರಬಹುದೇ, ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಾತ ಮದರ್ ಥೆರೆಸಾ, ಕ್ರಿಸ್ತ ಇರಬಹುದೇ ಎಂದೂ ನೀವು ನೋಡಬಹುದು. ಅವನು ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಪವಾಡಪುರುಷನಂತೆಯೂ, ಇವನು ಅಲೆಮಾರಿ ವಿಭ್ರಾಂತನಂತೆಯೂ ಕಂಡರೆ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. 

ಈ ಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪುಟವೂ ಸುಟ್ಟ ಬೆರಳಿನಂತೆ ಓದುಗನ ಎದೆಯ ಮೇಲಾಡಲಿ ಹಾಗೂ ನಿರ್ಗಮಿಸುವವನ ಕೊನೆಯ ಕೂಗಿನಂತೆ ಕೇಳಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುವ ಕೃತಿಕಾರರ ಆಶಯ, ಬೆನ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ ತೋಳ್ಪಾಡಿಯವರು ತಮ್ಮ ಅದ್ಭುತ ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ರಿಲ್ಕೆ-ವ್ಹಿಟ್‌ಮನ್ನರ ನುಡಿಗಳಿಂದ ಒದಗಿಸಿದ ತೇಜಃಪೂರ್ಣ ಪ್ರಭಾವಳಿಯ ಆಶಯ ಎರಡನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಓದುಗರು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸಿಗಲಿ ಈ ಕೃತಿಗೆ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಹಾರೈಕೆ. ಅಂಥ ಪ್ರತೀ ಓದುಗನಲ್ಲೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಜಿಜ್ಞಾಸುವೊಬ್ಬ ನಿರಂತರ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿರಲಿ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನೆದೆಯ ಹಂಬಲ.
(ಈ ಲೇಖನ ಟಿ ಎಸ್ ಗೊರವರ ಅವರ ಸಂಪಾದಕತ್ವದ ‘ಸಂಗಾತ’ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಚೊಚ್ಚಲ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

2 comments:

H.S. Raghavendra Rao naadaleele said...

NIMMA LEKHANA BAHALA CHENNAAGIDE> SHODHA NAANUU BAHALAVAAGI ISHTAPATTA PUSTAKA. SADDU MAADADE OLLEYADANNU ODUVA BAREYUVA NIMMA SVABHAAVAKKE ADARDARADE AADA SAAMSKRITIKA MAHATVAVIDE.
H>S> RAGHAVENDRA RAO

ನರೇಂದ್ರ ಪೈ said...

ಸರ್, ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ನನಗೆ ಜೀವಮಾನದ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಆಶೀರ್ವಾದದಂತೆ ಸರ್. ಧನ್ಯವಾದ ಸರ್.