Sunday, December 19, 2021

ತಮಿಳು ಕಥನ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸೂರ್ಯ


"ಮನುಷ್ಯ ಮೊದಲಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದನೇ ಹೊರತು ಮೊದಲು ಬರೆದು ಮಾಡಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲ. ಲಿಪಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಭಾಷೆ ಹುಟ್ಟಿದ ತದನಂತರದಲ್ಲಿ. ನಾವು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಗ್ರಾಂಥಿಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆಯೇ? ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲೂ ನಾವು ಪುಸ್ತಕದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಂಥಿಕವಾಗಿರಬೇಕೇಕೆ?" ಎಂದು ಶುದ್ಧ ಭಾಷಾ ಬಳಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ ಕಿ.ರಾ ಎಂದೇ ಖ್ಯಾತರಾಗಿದ್ದ ತಮಿಳು ಕತೆ, ಕಾದಂಬರಿಕಾರ Ki ರಾಜನಾರಾಯಣನ್ ತಮ್ಮ ತೊಂಬತ್ತೆಂಟರ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, 2021ರ ಮೇ 18ರಂದು ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಆಡುಭಾಷೆಯೇ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಭಾಷೆಯ ನಿಜರೂಪ, ಅದೇ ಅದರ ಶುದ್ಧರೂಪ ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಖಚಿತವಾದ ನಿಲುವಾಗಿತ್ತು. ಜಾನಪದ ಕತೆಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವಾಗಲೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಧ್ವನಿಮುದ್ರಿಸಬೇಕು, ಬರಹರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವು ಪುಸ್ತಕವಾಗಿ ಬರುವಾಗ ಶ್ರೀಮಂತವಾದ ಆಡುಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಬೇಸರ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು. ಅನುವಾದದಲ್ಲಂತೂ ನಮಗೆ ಅಂಥ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ನಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜ.

ತಮ್ಮ ಮುವ್ವತ್ತನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಕತೆ ಬರೆದು "ಸರಸ್ವತಿ" ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ರಾಜನಾರಾಯಣನ್ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಹೋರಾಟಗಾರರಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡವರು, ಜೈಲು ವಾಸ ಅನುಭವಿಸಿದವರು, ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದವರು. "ಗೋಪಾಲಪುರತ್ತು ಮಕ್ಕಳ್", "ಅಂಡಮಾನ್ ನಾಯ್ಕರ್", "ಕರಿಸಾಲ್ ಕಾತು ಕಾದುತಸಿ" ಕಾದಂಬರಿಗಳು, ಇನ್ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜಾನಪದ ಕತೆಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದು, ಆಡುನುಡಿಯ ಒಂದು ನಿಘಂಟನ್ನು ಕೂಡ ತಯಾರಿಸಿದ್ದು ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃಷಿಯ ಮೈಲುಗಲ್ಲುಗಳು. "ಗೋಪಾಲಪುರತ್ತು ಮಕ್ಕಳ್" ಅವರಿಗೆ 1991 ರಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡಮಿ ಪುರಸ್ಕಾರವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು. ಮುಸಲ್ಮಾನ್ ದೊರೆಗಳ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಸತ್ತು ತಮ್ಮ ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ದುರ್ಗತಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ತಮಿಳುನಾಡಿಗೆ ಓಡಿಬಂದು ನೆಲೆಯಾದವರ ಕತೆಯೇ ಪ್ರಧಾನ ಎಳೆಯಾಗಿರುವ ಈ ಕಾದಂಬರಿ "ಗೋಪಾಲಪುರಂ" ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಮ್ ಕೆ ಚರ್ಕವರ್ತಿಯವರಿಂದ ಇಂಗ್ಲೀಷಿಗೆ ಅನುವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.    


Tamil writer Ki. Rajanarayanan. File   | Photo Credit: M. Samraj, The Hindu.

ಅವರು 1984ರಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಿಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದ "ಕರಿಸಾಲ್ ಕಥೈಗಳ್" ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 21 ಕಥೆಗಳಿದ್ದು ಅದು 1991ರಲ್ಲಿ, ಅವರಿಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡಮಿ ಪುರಸ್ಕಾರ ಬಂದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮರುಮುದ್ರಣಗೊಂಡರೂ ಅದರ ಪ್ರತಿಗಳು ಬಹುಬೇಗ ಅಲಭ್ಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟವು. 2015ರಲ್ಲಿಯೇ ಹಾರ್ಪರ್ ಕಾಲಿನ್ಸ್‌ಗಾಗಿ ಪದ್ಮಾ ನಾರಾಯಣನ್ ಈ ಕತೆಗಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲೀಷಿಗೆ ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದರೂ ಹಲವಾರು ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಅದು ಮುದ್ರಿತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಾಕಾರಗೊಂಡಿದ್ದು ಮಾತ್ರ 2021ರಲ್ಲಿ, ರಾಜನಾರಾಯಣನ್ ಅವರು ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸುವ ಕೆಲವೇ ಕಾಲ ಮುನ್ನ ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೇ ಅದರ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ. ಅದಕ್ಕೂ ತಮಿಳುನಾಡು ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕ ಸಮಿತಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಖಾಸಗಿಯವರು ಮುದ್ರಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದಷ್ಟೇ ಸಾಧ್ಯವಾದ ವಿದ್ಯಮಾನ ಎಂದು ನೋವಿನಿಂದಲೇ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ ಮಿನಿ ಕೃಷ್ಣನ್. (ನೋಡಿ ದ ಹಿಂದೂ ಲಿಟರರಿ ರಿವ್ಯೂ: ದಿನಾಂಕ ಮೇ 29, 2021). ಮೊದಲ ಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಕುಶಿ ಪಟ್ಟ ರಾಜನಾರಾಯಣನ್ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ, "ಬೆಲೆ ಎಷ್ಟಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ" ಎನ್ನುವುದೇ! ತಾವು ಓದುಗರಿಗೆ ಹೊರೆಯಾದೆವೇ ಎಂಬ ಭಾವ ಅವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.


ಅವರಿಗೆ ಸಿಗಬಹುದಾದ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕಾರಗಳು ಅವರಿಗೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜವಾದರೂ ಅವರು ಸೂರ್ಯನಂತೆಯೇ ಬೆಳಕಾಗಿ, ಜಗಜಗಿಸುತ್ತಲೇ ಬದುಕಿದವರು ಎಂದು ತಮ್ಮ ಲೇಖನ ಮುಗಿಸುವ ಮಿನಿಕೃಷ್ಣನ್ ಮಾತಿಗೆ ಅವರ ಕನಸಿನ ಪುಸ್ತಕದ ಹೆಸರು Along with the Sun ಸಾಥ್ ಕೊಡುವಂತಿದೆ. 

ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ Ki ರಾಜನಾರಾಯಣನ್ ಅವರ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ "ಗೋಪಾಲಪುರಮ್". ಮೇಲೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ರಾಜನಾರಾಯಣನ್ ಅವರ ಸಂಪಾದಕತ್ವದ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿಯೂ ಅವರ ಒಂದು ಕತೆಯಿದೆ. 

"ಗೋಪಾಲಪುರಂ" ಕಾದಂಬರಿ ತೊಡಗುವುದು ಒಂದು ಕಳ್ಳತನ ಮತ್ತು ಕೊಲೆ ಪ್ರಕರಣದೊಂದಿಗೆ. ಆದರೆ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಾಯ್ಯರ್ ಮನೆತನದ ಕತೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ತೆಲುಗಿನ ನಾಡಿನಿಂದ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲರಾಗಿದ್ದ ಮುಸಲ್ಮಾನ್ ದೊರೆಗಳ ಕಣ್ಣು ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಬೀಳತೊಡಗಿದಾಗ ಆ ಸಂಕಟದಿಂದ ಬಚಾವಾಗಲು ಅವರ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿದ ದಿನಗಳ ಅಜ್ಞಾತವಾಸ, ತಮಿಳುನಾಡಿನ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದ ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ, ಥೇಟ್ ಖಾಂಡವ ವನ ದಹಿಸಿ ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಪಾಂಡವರ ಹಾಗೆ ಊರು ಕಟ್ಟಿ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಹೂಡಿದ ಕತೆ, ಪಂಜಿನ ಡಕಾಯಿತರಿಂದ ಬಚಾವು ಮಾಡಿದ ಅಕ್ಕಯ್ಯನ ಸಾಹಸ, ಅವರ ಕೃಷಿ, ಹೈನುಗಾರಿಕೆ, ಊರಿನ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಪದ್ಧತಿ ಎಂದೆಲ್ಲ ಕಥನ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಎಳೆ ಎಳೆಯಾದ ವಿವರಗಳು, ಕ್ರಮೇಣ ನಿಜಾಮರ ಅಧಿಕಾರ ಬದಿಗೆ ಸರಿದು ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕೈ ಮೇಲಾಗುತ್ತ ಬಂದ ದಿನಗಳು ಎಂದೆಲ್ಲ ಸಾಗುವ ಕಥಾನಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದ ಅಂಚಿಗೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಥಟ್ಟನೆ ಮುಗಿದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಯ್ಯೊ, ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತಲ್ಲ ಅನಿಸುವಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾಗುವ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಇರಬೇಕಿತ್ತೆಂಬ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಈ ನಿರೂಪಣೆ, ಅದು ಕಟ್ಟುವ ಒಂದು ವಾತಾವರಣ, ವಿವರಗಳ ಜಾನಪದೀಯ ಶೈಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅನನ್ಯವಾಗಿದೆ. 

ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಕೊಟ್ಟಾಯರ್ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಗೋಪಾಲಪುರಂಗೆ ಗೋವಿಂದಪ್ಪನ್ ನಾಯಕ್ಕರ್‌ನ್ನು ತಮ್ಮಕಂಪೆನಿಯ ಅಧಿಕೃತ ಅಧಿಕಾರಿಯನ್ನಾಗಿ ನೇಮಿಸಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಇಡೀ ಊರು ಒಂದಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವರು ಮಂಗೈಯತ್ತರ್ ಅಮ್ಮಾಳ್ ಅವರನ್ನು ಕಂಡು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾಗ ಆಕೆ ಹೇಳುವ ಮಾತು ತುಂಬ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ.

"ಈ ಬಿಳಿಯರು ಈ ತನಕ ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೆಟ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕಂಡ ಉದಾಹರಣೆ ಇಲ್ಲ. ಗೊತ್ತಿರುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಗೌರವ ಕೊಟ್ಟು ನಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದೆ ನಾವು ಮುಸಲ್ಮಾನ ದೊರೆಗಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಅವಮಾನ ಇವರಿಂದ ನಮಗೆ ಆಗಿಲ್ಲ. ಈ ಭೂಮಿತಾಯಿಯೂ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು. ಯಾರು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಗೌರವಯುತವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಭೂಮಿತಾಯನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಪೊರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅಂಥ ಅರ್ಹತೆ ಇರುವವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಹಾಗಾಗಿ ನೀನು ಮುಂದುವರಿಯಬಹುದು."

ಮಿನಿಕೃಷ್ಣನ್ ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪ್ರತಿ ಹಿಡಿದು ಭೇಟಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅವರಿಗೆ ರಾಜನಾರಾಯಣನ್ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದು ತುಂಬ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಊರಲ್ಲಿ ಸಿಹಿತಿಂಡಿ ತಯಾರಿಸುವ ಒಂದು ಕುಟುಂಬವಿತ್ತಂತೆ. ಅವರು ವಾರದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಸಿಹಿ ತಯಾರಿಸಿ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಬಯಸಿದ್ದರೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಅವರಿಗಿದ್ದರೂ ಅವರು ಎಂದೂ ತಮ್ಮ ನಿಯಮ ಮೀರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. 

ಬಹುಶಃ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜನಾರಾಯಣನ್ ಇದೇ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದಂತಿದೆ. ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು, ಬದುಕಿನ ಅನಿವಾರ್ಯ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳೆಂಬಂತೆ ಸಹಜ ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗುವ ಸಾವು, ನೋವು, ನಷ್ಟ, ನಲಿವು-ಗೆಲುವು, ಎಲ್ಲೂ ಅಬ್ಬರವಿಲ್ಲ, ಆಡಂಬರವಿಲ್ಲ. ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಸಾಗುವ ಈ ಕಥನದ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಹೀಗೆ ಬರೆದ ಕಥನದ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೂ, ಅವರ ಒಟ್ಟು ಕೃತಿಗಳ ಮಿತವಾದ ಸಂಖ್ಯೆಗೂ ಈ ಮಿತವ್ಯಯದ ಭಾಷೆ-ನಿರೂಪಣೆಯ ಶಿಸ್ತು ಅನ್ವಯಿಸುವಂತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರ ಹಿತಮಿತವಾದ ವಿವರಗಳ ಚಿಕ್ಕಚೊಕ್ಕ ಭಾಷೆಯ ಕೃತಿ ಒಂದು ಹನಿ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಹನಿ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದ ಪನ್ನೀರ ಪ್ರೋಕ್ಷಣೆಯಂತೆ ಸತ್ಯಂ ಶಿವಂ ಸುಂದರಂ ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Saturday, December 18, 2021

ನನ್ನ ಓದು

2021 ರಲ್ಲಿಯೂ ಲಾಕ್‍ಡೌನ್, ವರ್ಕ್ ಫ್ರಮ್ ಹೋಮ್ ಎಲ್ಲ ಇದ್ದರೂ ಆಫೀಸಿಗೇ ಹೋಗಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದಂದಿನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿದ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ ಕೆಲಸ, ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಪುರುಸೊತ್ತು ಮನಸ್ಸಿಗಾಗಲಿ, ಕೈ-ಕಣ್ಣುಗಳಿಗಾಗಲಿ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಹಾಗಿದ್ದೂ 2021ರಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರೆ Not Bad ಅನಿಸುತ್ತದೆ. 

ಸುಮಾರು 25 ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಟಿ ಎಸ್ ಎಲಿಯೆಟ್ ಪುರಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾದ ಭಾನು ಕಪಿಲ್ ಅವರ ಕವಿತೆಗಳ ಸಂಕಲನಗಳು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಈಗಲೂ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಆಕೆಯ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಕಟಿತ ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟೇ ತರಿಸಿಕೊಂಡೆ ಎನ್ನಬೇಕು. ಅವರ How to Wash a Heart ನ ಕಿಂಡ್ಲ್ ಆವೃತ್ತಿ ಸಿಕ್ಕರೆ ಉಳಿದ Ban EN Banlieu, Schizophrene, Incubation a Space for Monsters, The Vertical Interrogation of Strangers ಪ್ರತಿಗಳು ಮುದ್ರಿತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕವು. 

ನನಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾದ ಛಾಯಾ ಭಟ್ ಮತ್ತು ಅಮರೇಶ ಗಿಣಿವಾರ ಅವರ ಕಥಾ ಸಂಕಲನದ ಬಗ್ಗೆ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಉತ್ಸಾಹ ಓದುಗ/ವಿಮರ್ಶಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಇವರ ಕಥಾ ಸಂಕಲನಗಳು ಆ ವರ್ಷದ ಗಮನಾರ್ಹ ಕೃತಿಗಳೆಂದು ಪಟ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ ನೂರಾರು ಪ್ರಶಸ್ತಿ/ಬಹುಮಾನಗಳ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡೂ ಕೃತಿಗಳ ಹೆಸರು ಕೂಡ ಕೇಳಿ ಬರಲಿಲ್ಲ! ಒಳ್ಳೆಯ ಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು (ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಅನಾಮತ್ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು) ಹಿರಿಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗಬಹುದು.


ಎಚ್ ಎಸ್ ರಾಘವೇಂದ್ರ ರಾವ್
ಅವರ ಅನುವಾದದ "ಪ್ಲೇಗ್" ನನಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಕೃತಿ. ಬಹುಶಃ ಇದರೊಂದಿಗೇ ಇಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಸಬೇಕಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಪುಸ್ತಕ, ಪ್ರಕಾಶ್ ನಾಯಕ್ ಅನುವಾದಿಸಿದ "ಅಪರಿಚಿತ". ಇದು ಕೂಡ ಅಲ್ಬರ್ಟ್ ಕಮೂನ ಕಾದಂಬರಿ. 


Brian Dillon ನ Sappose a Sentence ನಿಜಕ್ಕೂ ತುಂಬ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಪುಸ್ತಕ. Quotable quotation ಗಳಲ್ಲದ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆಯನ್ನೊ, ಭಾವನೆಗಳನ್ನೊ ಉದ್ದೀಪಿಸಬಲ್ಲಂಥ ಅಪೂರ್ವ ವಾಕ್ಯ ಅಥವಾ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಆ  ಲೇಖಕನ ಬದುಕು, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಆತನ ಕಾಲದ ಯಾವುದೋ ವಿದ್ಯಮಾನ ಎಂದೆಲ್ಲ ವಿವರವಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುವ ಈ ಬಗೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೂ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಅನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಪುಸ್ತಕವಿದು.


Flights ಕಾದಂಬರಿಗೆ ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದ Olga Tokarczuk ಈ ವರ್ಷ ಮತ್ತೆ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ. ಆಕೆಯ The Lost Soul ಕಾದಂಬರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿದೆ. ವರ್ಷಾಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಬಹು ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಹಾಗೂ ವಿಪರೀತ ಕಾಯಿಸಿದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಬೃಹತ್ ಕೃತಿ The Book of Jacob ಹೊರಬಿದ್ದಿದೆ. 


ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಮುಖ ಕತೆಗಾರ ಅಮರೇಶ್ ನುಗಡೋಣಿಯವರು ಚೊಚ್ಚಲ ಕಾದಂಬರಿಯಾಗಿ ಈ ವರ್ಷ ‘ಗೌರಿಯರು’ ಕೃತಿಯನ್ನು ಹೊರತಂದರು. ಕಳೆದ ವರ್ಷವೇ ಅವರ ‘ದಂದುಗ’ ಹೊರಬಿದ್ದಿದ್ದರೂ ಅದು ಕ್ರಮಾಂಕದಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ಕಾದಂಬರಿ.


ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಮುಖ ಕಾದಂಬರಿಕಾರ, ಕವಿ, ಕತೆಗಾರ, ಸಂಘಟಕ, ವೈದ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ಆಗಿರುವ ಡಾ. ನಾ ಮೊಗಸಾಲೆಯವರು ತಮ್ಮ "ಧರ್ಮಯುದ್ಧ"ದ ಮೂಲಕ ಸದ್ದೆಬ್ಬಿಸಿದ ವರ್ಷವಿದು. ಈ ಕಾದಂಬರಿ ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಸಮಕಾಲೀನ ವಸ್ತು, ಆಪ್ತವಾಗಿ ಬಿಡುವ ಅಥೆಂಟಿಕ್ ಆದ ವಾತಾವರಣ, ಸುಲಲಿತ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಿತ ನಿರೂಪಣೆ ಮುಂತಾದ ಗುಣಗಳಿಂದ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿಯೂ, ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚಬಲ್ಲಂತೆಯೂ ಮೂಡಿ ಬಂದಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪವೆನ್ನಿಸುವ ಕ್ಲಾಸಿಕಲ್ ಕಾದಂಬರಿಗಳ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿ ಹೊರಬಂದ ಕೃತಿಯಾಗಿ ಇದು ನನಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾದ ಕೃತಿ.


ಕನ್ನಡದ ಮಹತ್ವದ ಬರಹಗಾರ ವಿವೇಕ ಶಾನಭಾಗ ಅವರು ಈ ವರ್ಷ ಒಂದು ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಓದನ್ನು ಒದಗಿಸಿದರು. ಅವರ "ಸಕೀನಾಳ ಮುತ್ತು" ಕಾದಂಬರಿ ಹಾಗೂ "ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಸುಮ್ಮನೆ" ರಂಗನಾಟಕ ಈ ವರ್ಷದ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಸಮೃದ್ಧಗೊಳಿಸಿದ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದವು. ಹಾಗೆಯೇ ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರು ಕೂಡ ಒಂದು ಕಥಾಸಂಕಲನ ಮತ್ತು ಒಂದು ಕವನ ಸಂಕಲನದೊಂದಿಗೆ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಜೀವಕಳೆಯನ್ನು ತಂದರೆನ್ನಬೇಕು. ಅವರ "ವಿಚಿತ್ರಸೇನನ ವೈಖರಿ" ಮತ್ತು "ಅನಾರ್ಕಲಿಯ ಸೇಫ್ಟಿಪಿನ್" ಕನ್ನಡದ ಓದುಗರ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಭಾಜನವಾಯಿತೆನ್ನಬೇಕು. ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತ ಕಂಬಾರರು ತಮ್ಮ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ವರ್ಷವಾಗಿಯೂ 2021 ದಾಖಲಾಯಿತು. "ಚಾಂದ್‌ಬೀ ಸರ್ಕಾರ್" ಅವರ ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿ. ಕನ್ನಡದ ಲಿಪಿಬ್ರಹ್ಮ ಕೆ ಪಿ ರಾವ್ ಅವರ "ವರ್ಣಕ" ಕೂಡ 2021ರ ಒಂದು ಹೊಸ ದಾಖಲೆ.

ಉಳಿದಂತೆ ಮನೋಹರ ಗ್ರಂಥ ಮಾಲಾ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದಂತೆ ಈ ವರ್ಷವೂ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಮೌಲಿಕವಾದ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಳಿಸಿದೆ. 


ಕನ್ನಡದ ಮಹತ್ವದ ಕವಿ ಜ ನಾ ತೇಜಶ್ರೀ ಅವರ "ಯಕ್ಷಿಣಿ ಕನ್ನಡಿ" ಈ ವರ್ಷ ಕನ್ನಡದ ಕವಿಮನಗಳನ್ನು ತಣಿಸಿದ ಮಹತ್ವದ ಕೃತಿ. 


ತನಗೆ ಸಾಹಿತಿಯಾಗುವ ಯಾವುದೇ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬಹುಶಃ ತಾನು ಏನಾಗುತ್ತೇನೋ ತನಗೇ ತಿಳಿಯದು ಎಂದು ಮನಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡುವ Adania Shibli ಯ ಅರೇಬಿಯನ್ ಕಾದಂಬರಿ The Minor Details  ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಓದಬೇಕಾದ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಕಾದಂಬರಿ. ಇಸ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಪ್ಯಾಲಸ್ತೇನಿ ಯುದ್ಧಾವಂತಾರದ ಒಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ವಿಶಿಷ್ಟ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಈ ಕೃತಿ ಸಂವೇದನೆಗಳ ನೆಲೆಯಲ್ಲೂ, ರಾಚನಿಕ ಶಿಲ್ಪದ ನೆಲೆಯಲ್ಲೂ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಕಾದಂಬರಿ.


ಕವಿತೆಗಳೆಂದರೇ ಅಲರ್ಜಿಯಾದಂತೆ ಮಾತನಾಡ ತೊಡಗುವ Ben Lerner ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕವಿತೆಗಳಿಂದ ನಿಜಕ್ಕೂ ಏನನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಯಾಕೆ ನಮಗೆ ಬಹುಪಾಲು ಪ್ರಕಟಿತ ಕವಿತೆಗಳು ನಿರಾಶೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ಅರ್ಥವಾದೀತು. 


ಸ್ವತಃ Ben Lerner ನ ಇದುವರೆಗಿನ ಮೂರೂ ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಪುಟ ನಿಮಗೆ ದೊರೆತರೆ ಅಂಥ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ತೇಲಿದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಅನುಭವವೂ ದೊರೆತೀತು. ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಬರಹಗಾರ Ben Lerner.


ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 23ಕ್ಕೆ ತೀರಿಕೊಂಡ Kjell Askildsen ಎಂಥ ಅದ್ಭುತ ಕತೆಗಾರನಾಗಿದ್ದ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸಲು ಅವನ ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ಯಥಾನುಶಕ್ತಿ ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿದೆ. ಅವನ ತೀರ ಸೀಮಿತ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಕತೆಗಳಷ್ಟೇ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿವೆ. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 1929 ರಲ್ಲಿ ನಾರ್ವೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ Kjell Askildsen ಅಷ್ಟು ಖ್ಯಾತನಲ್ಲವಾದರೂ ಅವನ ಕತೆಗಳು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಯಿಂದ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾದರೂ ಆತ ಮುಖ್ಯ.


ಬಿ ಚಂದ್ರೇಗೌಡ
ರ ಎರಡು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಈ ವರ್ಷ ಓದಲು ಸಿಕ್ಕವು. ಒಂದು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದ್ದರೂ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಓದುವ ಅದೃಷ್ಟ ತೆರೆಯಲು ಅವರೇ ಕಾರಣರಾದರು. ಈ ಹಿಂದೆ ಬಿ ಚಂದ್ರೇಗೌಡರ "ಹಳ್ಳೀಕಾರನ ಅವಸಾನ" ಕೃತಿಯನ್ನೂ ಹೀಗೆಯೇ ಪಡೆದು ಓದುವ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಿತ್ತು. ಅಪರೂಪದ ಬರಹಗಾರರೊಬ್ಬರ ಕೃತಿಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಓದುಗರ ಕೈಗೆ ಸಿಗದಂತಾಗಿರುವುದು ಒಂದು ದುರಂತ. 


ಇವರ "ಲಂಕೇಶರ ಜೊತೆಗೆ" ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಮಂದಿ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ನನ್ನ ಖಾಯಂ ಪುಸ್ತಕ ಮಾರಾಟಗಾರ, ಮಂಗಳೂರಿನ ನವಕರ್ನಾಟಕ ಮಳಿಗೆಯ ಹರೀಶ್ ಸ್ವತಃ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಚಂದ್ರೇಗೌಡರು ಏನನ್ನೇ ಬರೆದರೂ ಅದನ್ನು ಓದಬೇಕು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಕೂಡ.


ಎಸ್ ಹರೀಶ್ ಅವರ ಮಲಯಾಳಂ ಕಾದಂಬರಿ Moustache ಬಹು ಅಪರೂಪದ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಓದಲೇ ಬೇಕಾದ, ಸಾಕಷ್ಟು ಜನಪ್ರಿಯವೂ, ಬಹುಪ್ರಖ್ಯಾತವೂ ಆದ ಕೃತಿ. ಇದರಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಕೃತಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತೀರಿಕೊಂಡ, ಬಹುಮುಖ್ಯ ತಮಿಳು ಕತೆಗಾರ Ki. Rajanarayanan ಅವರ "ಗೋಪಾಲಪುರಂ". ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದರೆ ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಬರಹ ಬರೆಯುವೆ.


ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತ ಪೊಲಿಷ್ ಕವಿ Wislawa Szymborska (ವಿಸ್ಲಾವಾ ಶಿಂಬೊಷ್ಕಾ) ಳ ಹೊಸ ಗದ್ಯ ಕೃತಿ How to Start Writing (and When to Stop) - Advice for Authors  ಮತ್ತೊಂದು ಮನಸೆಳೆದ ಕೃತಿ.  ಇದು ಆಕೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರ ಸಂಪಾದಕಿಯಾಗಿ ಹೊಸ ಬರಹಗಾರರ (ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕೃತ) ಕತೆ/ಕವಿತೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ನೀಡಿದ ಸಲಹೆ/ಸೂಚನೆ/ಟೀಕೆ/ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳ ಸಂಕಲನ. ಅವು ನಾಲ್ಕೈದು ಸಾಲಿನ ಬರಹಗಳಾಗಿದ್ದು ಮುದ ನೀಡುವ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನಾಗಿಯೂ ಓದಬಹುದು (ಬೇರೆಯವರ ಬರಹದ ಕುರಿತ ಹರಿತ ಟೀಕೆ ಕೊಡುವ ಮನರಂಜನೆಯ ತರ) ಅಥವಾ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಕುರಿತು ಬರೆದಿದ್ದು ಅಂದುಕೊಂಡು ಮುನಿಸು ಬಂದರೂ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡೂ ಓದಬಹುದು. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಆಯ್ದ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಅನುವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.


J P Losty ಮತ್ತು Sumedha V Ojha ದೇಶ ವಿದೇಶ ಸುತ್ತಿ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಹರಿದು ಹಂಚಿ ಹೋಗಿರುವ ಹದಿನೇಳನೆಯ ಶತಮಾನದ ರಜಪೂತ ಕಲಾವಿದರ ಪೇಂಟಿಂಗ್ಸ್ ಹೇಳುವ ರಾಮಾಯಣವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಅವೇ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮರು ನಿರೂಪಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಇದೊಂದು ಅಪೂರ್ವ ಕಲಾಸಂಗ್ರಹ. ರೋಲಿ ಬುಕ್ಸ್ ಇದನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಿದ್ದು ಆಸಕ್ತರು ಗಮನಿಸಬೇಕಿದೆ.


ನಮ್ಮ ಕತೆಗಾರ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಹೆಗಡೆಯವರು ಸಂಗೀತಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ವಿವಿಧ ರಾಗಗಳು ಸೃಜಿಸುವ ವಿಭಿನ್ನ ವಿನ್ಯಾಸಗಳ ಕುರಿತೇ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದರು, "ಸ್ವರವಿನ್ಯಾಸ" ಎಂದು ನೆನಪು. ಆದರೆ ಸಂಗೀತ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಜಿಜ್ಞಾಸುಗಳನ್ನು ಸೆಳೆದಷ್ಟು ಸಾಹಿತ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಓದುಗರನ್ನು ಅದು ಸೆಳೆದಂತಿಲ್ಲ. Alison Jane ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಯೊಂದು ತನ್ನ ನಿರೂಪಣಾ ವಿಧಾನದ ಹತ್ತು ಹಲವು ಪಟ್ಟುಗಳಿಂದ, ಅಂದರೆ ಭಾಷೆ, ಅದರ ಲಯ, ಶಬ್ದದ ಬಳಕೆ, ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಿಚ್ಚುತ್ತ ಹೋಗುವ ತಂತ್ರ, ಓದುಗನ ಮೆದುಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ಯಾವುದಕ್ಕೋ ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಿ ಪರವಶಗೊಳಿಸುವ ಮೋಡಿಕಾರಕ ಶೈಲಿ, ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ಒಂದು ಅನುಭವವನ್ನು ಭಾಷೆಯ ಮೂಲಕವೇ ತಲುಪಿಸಬಲ್ಲ ಕಸು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರೂಪಕ ಪಡುವ ಪಡಿಪಾಟಲು ಎಂದೆಲ್ಲ ವಿವರ ವಿವರವಾಗಿ. ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಾಕ್ಷ್ಯದೊಂದಿಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತ ಹೋಗುವ ಕೃತಿ, Meander, Spiral, Explode. ಇಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಮೂರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೆಸರಿಸಿದ್ದರೆ ಉಳಿದ ನೂರನ್ನು ಕೃತಿಯ ಒಳಪುಟಗಳು ತೆರೆದಿಡುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಓದುಗರ ಬೆವರಿಳಿಸಬಲ್ಲ ಅಪರೂಪದ ಕೃತಿಯಿದು.


ತುಂಬ ನಿರಾಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಎರಡು ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಒಂದು ಈ ವರ್ಷದ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾದ ದಾಮೋದರ ಮೊವ್ಜೊ ಅವರ "ಜೀವ ಕೊಡಲೆ ಚಹ ಕುಡಿಯಲೆ", ಇನ್ನೊಂದು ಮ ಸು ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿಯವರು ಅನುವಾದಿಸಿದ "ಅನಾಮದಾಸನ ಕಡತ". ಚಹ ಕುಡಿಯಲೆ, ಜೀವ ಕೊಡಲೆ ಎಂಬಷ್ಟು ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಏನಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊಕಾಶಿಯವರ "ಗಂಗವ್ವ ಗಂಗಾಮಾಯಿ"ಯನ್ನೇ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಓದಿದರೆ ಪೆಚ್ಚಾಗುವ ಸರದಿ ತಪ್ಪಿಸಬಹುದು. ವಿವೇಕ ಶಾನಭಾಗರ "ಒಂದು ಬದಿ ಕಡಲು" ಕೂಡ ಆದೀತು. ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಅನುವಾದಿಸಿದವರಿಗಾಗಲಿ, ಪ್ರಕಟಿಸಿದವರಿಗಾಗಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಮೀರಿಸಿದ ಕೃತಿಗಳು ಇರುವ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು "ಅನಾಮದಾಸನ ಕಡತ" ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ದೂರುವುದಿದ್ದರೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. 


ಸಾಹಿತ್ಯಿಕವಾಗಿ ಇದೊಂದು ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ಕತೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ಕೃತಿ ಎನ್ನಬಹುದು. ಆದರೆ ಉಪನಿಷತ್ತಿಗೂ ಇದಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧ ಅಷ್ಟೇನಿಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮ ಅಂದರೇನು, ಆತ್ಮ ಎಂದರೇನು, ಸತ್ಯ ಎಂದರೇನು ಎನ್ನುವಂಥ ಹಳೆಯ ಕಗ್ಗವನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಜಗಿಯಲಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಜಗ್ಗಿದರೂ ನಾವು ಸಾಯದೇ ಪರಿಹಾರವಾಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯೇ ಅದು ಉಳಿಯಲಿದೆ. ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದ ತುರ್ತು ಉದ್ಯೋಗ ಏನೂ ಇಲ್ಲದ ಐಷಾರಾಮಿಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ಇಂಥ ಪುಸ್ತಕಗಳಿರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಅಲಂಕಾರವೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಇನ್ನೂರು ಇನ್ನೂರಿಪ್ಪತ್ತು ಪುಟಗಳ ಈ ಪುಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ದುಬಾರಿ ಬೆಲೆಯ ಕಾಗದ ಬಳಸಿ, ಚಿನ್ನದ ಲೇಪದ ಬಾರ್ಡರಿನೊಂದಿಗೆ ರಟ್ಟಿನ ಪುಸ್ತಕವನ್ನಾಗಿಸಿ ಭರ್ಜರಿ ನಾಲ್ಕುನೂರ ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಬೆಲೆ ಇರಿಸಿ ಕನ್ನಡದ ಓದುಗರನ್ನು ಮೂರ್ಖರನ್ನಾಗಿಸಿದ ಕೀರ್ತಿ ಬಹುವಚನ ಪ್ರಕಾಶನಕ್ಕೇ ಸಲ್ಲಬೇಕು.  ಉಳ್ಳವರ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಶೋಕಿ ಇದು. ಈ ಕಡತ ಜಾಡಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಆಶ್ರಮದ ಯಾವುದಾದರೂ ಉಪನಿಷತ್ ಕತೆಗಳು ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಖರೀದಿಸಿ ಓದಬಹುದು. ಮತ್ತೂ ಸಮಯವಿದ್ದರೆ ದ್ವಾರಕೀಶ್ ಮಂಜುಳ ಅಭಿನಯದ ಮಂಕುತಿಮ್ಮ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು ವಾಸಿ. ಇದರ ಅರ್ಧ ಬೆಲೆಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಕಡತ ಓದಿದ ಸುಖ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಇಂಥ ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವುದಕ್ಕಿಂತ ರಾಮಚಂದ್ರ ಕೊಟ್ಟಲಗಿ ಅವರಂಥವರ "ದೀಪ ಹೊತ್ತಿತು" ತರದ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮುದ್ರಿಸುವುದು, ಓದುವುದು ಮಾಡಿದರೆ ಪ್ರಸ್ಥಾನತ್ರಯಗಳನ್ನು ಪಾರಾಯಣ ಮಾಡಿದ ಪುಣ್ಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾದೀತು. ಈ ವರ್ಷದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಓದಿದ ಕಾದಂಬರಿಯಿದು. ಮೊದಲ ಭಾಗ ಮುಗಿಯುತ್ತಲೇ ಎರಡನೆಯ ಭಾಗ ಅಲಭ್ಯ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಮನೋಹರ ಗ್ರಂಥ ಮಾಲಾದ ಸಮೀರ ಜೋಶಿ ಎರಡನೆಯ ಭಾಗ ಲಭ್ಯವಿದೆ ಎಂಬ ಎದೆಗೆ ತಂಪೆರೆಯುವ ಸುದ್ದಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲದೆ ತಕ್ಷಣ ನನಗೊಂದು ಪ್ರತಿಯನ್ನೂ ಒದಗಿಸಿ ಪುಣ್ಯ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು!


Rodrigo Garcia (ಮಾರ್ಕೆಸ್ ಮಗ) ಬರೆದ A Farewell to Gabo and Mercedes ಅಂಥ ವಿಶೇಷವೇನಿಲ್ಲದ ಕೃತಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ವಿಪುಲ ಸಂದರ್ಶನಗಳು, ಆತ್ಮಕತೆಯಂಥ ಲಿವಿಂಗ್ ಟು ಟೆಲ್ ದ ಟೇಲ್, ಐ ಯಾಮ್ ನಾಟ್ ಹಿಯರ್ ಟು ಗಿವ್ ಅ ಸ್ಪೀಚ್,  ದ ಫ್ರ್ಯಾಗ್ರೆನ್ಸ್ ಆಫ್ ಗ್ವಾ ಮೊದಲಾದ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದರಾಚೆಯದೇನೂ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಮಾರ್ಕೆಸ್ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ, ಅಭಿಮಾನಕ್ಕಾಗಿ ಇದನ್ನು ಓದಬಹುದು.


Self Portrait of an Other  - ಇದು Cees Nooteboom ಮತ್ತುMax NeuMann ಅವರ ಕವಿತೆ ಮತ್ತು ಪೇಂಟಿಂಗ್ಸ್ ಸೇರಿದ ಜಂಟಿ ಕೃತಿ. ಇಲ್ಲಿನ ಚಿತ್ರಗಳಿಗಿಂತ ಕವಿತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಮನಸೆಳೆಯುವಂತಿವೆ. ನೆದರ್ಲ್ಯಾಂಡಿನ ಕವಿಯ ವಿಶಿಷ್ಟ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆಯೂ ಓದಿ ಆನಂದಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.


ಜಿ ಎಸ್ ಜಯದೇವ
ಅವರ "ಸೋಲಿಗ ಚಿತ್ರಗಳು" ಕೃತಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತೇಜಸ್ವಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರವೇಶ ಒದಗಿಸುವ ಲವಲವಿಕೆ, ಜೀವಂತಿಕೆ ಮತ್ತು ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಅಪರೂಪದ ಕೃತಿ. ಇದೊಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಓದಬಹುದಾದ, ಓದಬೇಕಾದ ಅಪರೂಪದ, ಮೌಲಿಕ ಕೃತಿ.


ಇವೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಹತ್ವದ ಕೃತಿಗಳು 2021ರಲ್ಲಿ ಬಂದಿವೆ. ಎಸ್ ದಿವಾಕರ್ ಅವರ ಕೃತಿಗಳು ಮರುಮುದ್ರಣಗೊಂಡಿವೆ. ಯಾವತ್ತೂ ಸಹೃದಯರು ಓದಬಹುದಾದ, ಓದಬೇಕಾದ ಮಹತ್ವದ ಕೃತಿಗಳನ್ನೇ ಕೊಡುತ್ತ ಬಂದಿರುವ ಎಸ್ ದಿವಾಕರ್ ಯಾವತ್ತೂ ನಿರಾಶೆಗೊಳಿಸದ ಅಪರೂಪದ ಬರಹಗಾರ, ಕನ್ನಡದ ನಿಜ ಆಸ್ತಿ.  


ಹಾಗೆಯೇ ಟಿ ಪಿ ಅಶೋಕ್ ಅತ್ಯಂತ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಕನ್ನಡದ ಅನೇಕ ಮಹತ್ವದ ಕೃತಿಕಾರರನ್ನು ಕುರಿತು ಬರೆಯತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ, ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಹೊರತರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಕುರಿತ ಅವರ ಮಹತ್ವದ ಸಂಪುಟದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗಿರುವ ಶಾಂತಿನಾಥ ದೇಸಾಯಿ ಕುರಿತ ಪುಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕ ಬಂದಿದೆ. ಕಾರಂತರ ಕುರಿತ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕೃತಿಯೊಂದು ಮರುಮುದ್ರಣಗೊಂಡಿದೆ. ಪುಣೇಕರ್ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಬರೆದಿರುವ ಅವರು ಬೇಗನೆ ಚಿತ್ತಾಲರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ದೇವರ ಗೆಣ್ಣೂರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಬರೆದು ಕಾದಂಬರಿ ಲೋಕದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿದೆ. ಬಿ ಆರ್ ಲಕ್ಷ್ಮಣರಾಯರು ಹಲವಾರು ಕೃತಿಗಳನ್ನು, ಬೆಸ್ಟ್ ಆಫ್ ಬಿಆರೆಲ್ ತರದ ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಸಂಕಲನವನ್ನು, ಅನುವಾದಿತ ಕವಿತೆಗಳ ಸಂಕಲನವನ್ನು ತಂದು ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಉಪಕಾರವನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ ತೋಳ್ಪಾಡಿಯವರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕಾದು, ಪಡೆದು ಓದುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ "ಸಾವು ಒಡ್ಡುತ್ತಿರುವ ಆಮಿಷ - ಬಾಳು" ಎಂಬ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕೃತಿ ಹೊರಬಂದ ವರ್ಷ 2021. ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಬಸವಳಿದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಓದಲು ಮನಸ್ಸಾಗದಿದ್ದರೂ ಖರೀದಿಸಲು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ!


ಹೊಸಬರಲ್ಲಿ ಚೈತ್ರಿಕಾ ಹೆಗಡೆಯವರ "ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಸ್ಕಾರ್ಪು" ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆದ ಸಂಕಲನ. ಇದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಓದುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಭುವನಾ ಹಿರೇಮಠ ನಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಭರವಸೆ ಹುಸಿಯಾಗಿಸದ ಕವಿ. ಅವರ ಸಂಕಲನವನ್ನೂ ಅಂತೂ ಇಂತೂ ತರಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಓದುವುದಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಸಾಲಲ್ಲಿ ಸನ್ಮಿತ್ರ ವಿಕ್ರಮ್ ಹತ್ವಾರ್ ಅವರ ಕವನ ಸಂಕಲನ ಮತ್ತು ಅಭಿಮಾನದ ಕವಿ ಜ ನಾ ತೇಜಶ್ರೀ ರೆಕಮಂಡ್ ಮಾಡಿ ಸ್ವತಃ ಒದಗಿಸಿದ ಎಚ್ ಆರ್ ಸುಜಾತ ಅವರ "ಜೇನುಮಲೆಯ ಹುಡುಗಿ" ಇದ್ದಾರೆ. ಕೆ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣರ "ಅವರವರ ಭವಕ್ಕೆ ಅವರವರ ಭಕುತಿಗೆ" ಮತ್ತು ಆನಂದ ಝಂಜರವಾಡರ "ಶಬ್ದ ಸುಪಾರಿ"ಯ ಜೊತೆಗೆ ಡಾ. ಗಜಾನನ ಶರ್ಮರೂ ಬಾ ಓದು ಮೊದಲು ನನ್ನನ್ನು ಎಂಬ ಒತ್ತಡ ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಮುಖರು.

ಇನ್ನೂ ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳೆಂದರೆ, ದಿಲೀಪ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರ "ಪಚ್ಚೆಯ ಜಗಲಿ", ಎಲ್ ನಾರಾಯಣ ರೆಡ್ಡಿ ಅವರ "ಅಕ್ಷರ ವೃಕ್ಷ", ಅನನ್ಯಾ ತುಷಿರಾ ಅವರ "ಅರ್ಧ ನೆನಪು ಅರ್ಧ ಕನಸು", ಎಚ್ ಎಸ್ ಮುಕ್ತಾಯಕ್ಕ ಅವರ "ತನ್‌ಹಾಯಿ", ತೇರಳಿ ಶೇಖರ್ ಅನುವಾದಿಸಿರುವ ಕೆ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದನ್ ಅವರ ಕವಿತೆಗಳ ಸಂಕಲನ "ಮರೆತಿಟ್ಟ ವಸ್ತುಗಳು" .... ಇತ್ಯಾದಿ😜 (ಟು ಬಿ ಸೇಫ್!!!)

ಇವರೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೂ ಐವತ್ತು ಅರವತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಬಂದಿವೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ, ನಾನವುಗಳನ್ನು ಓದಿಲ್ಲ, ಖರೀದಿಸಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದರ ಮೇಲೆ ಅವೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೃತಿಗಳು ಎನ್ನಲು ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅವರಿವರು ಮೆಚ್ಚಿ ಬರೆದಿರುವುದನ್ನು ಓದಿದ್ದೇನೆ, ಕಾಸುಳಿಸಿಕೊಂಡು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Friday, December 10, 2021

ತಪ್ಪದೇ ಓದಬೇಕಾದ ಒಂದು ಆಧುನಿಕ ಮಹಾಪುರಾಣ


ಮಲಯಾಳಂ ಭಾಷೆಯಿಂದ ಇಂಗ್ಲೀಷಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ಕಾದಂಬರಿ, ಎಸ್ ಹರೀಶ್ ಅವರ ಮುಶ್ಟಾಚ್ ಒಂದು ಚೇತೋಹಾರಿ ಅನುಭವವನ್ನು ಕೊಡುವ ಕೃತಿ. ಜಾನಪದ ಲಯದಲ್ಲಿದ್ದೂ, ಮಾಂತ್ರಿಕ ವಾಸ್ತವವಾದದ ನಿರೂಪಣೆಯುಳ್ಳ, ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತ ಕಾಲದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿರುವ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಕೇರಳದ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಮೀನುಗಾರಿಕೆಯ ಬದುಕನ್ನು ವಿವರ ವಿವರವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಲೇ ಅಲ್ಲಿನ ಸಮಾಜದ ಮೇಲ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಕೆಳವರ್ಗದ ನಡುವಣ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಬಂಧ, ಅದರ ನೆರಳಿನಂತಿರುವ ಜಾತಿಪದ್ಧತಿ, ಶೋಷಣೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಜೊತೆಗೇ ಅವರ ಅಡುಗೆ, ತಿನಿಸು, ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ಕತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರಿಗಿದ್ದ ನಂಟನ್ನೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತ ಸಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪಾತಳಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಕಥನಕ್ಕಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಶೋಧ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಅನಿಸುವಾಗಲೇ, ಇನ್ನೊಂದು ಸಮಾನಾಂತರ ಪಾತಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನೆಯೊಂದಿಗೆ ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸಿಗಿರುವ ಮೋಹ ಹಾಗೂ ವಾಸ್ತವ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದೇನೆ ಅವನು ಕಲ್ಪನೆಯೊಂದಿಗೆ ರಮಿಸುತ್ತ ಕಥನವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಬಗೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಕಟು ವಾಸ್ತವವಾದಿ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಓದುಗನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಅವನನ್ನು ವರ್ತಮಾನದ ರಾಜಕೀಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಧಾರ್ಮಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಅಣಿಯಾಗಿಸುವ ತಾರ್ಕಿಕ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಉದ್ದೇಶಗಳ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅನಿಸಿಕೊಂಡ ಒಂದು ಪ್ರಕಾರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಮರ್ಥವಾದ ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಸಂದರ್ಭ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮೊದಲಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. 

ಭಯಂಕರವಾದ ಮೀಸೆಯುಳ್ಳವನೊಬ್ಬನ ಕತೆಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವನ ಸುತ್ತಲಿನ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದು ಹೆಚ್ಚು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಇದೊಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಥನದ ಸೊಗಡನ್ನು ಮೈದುಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಸೊಗಸಾದ ಕೃತಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇದು ಸೀತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟವನ ಕತೆ ಕೂಡ. ಈ ಸೀತೆಯೂ ಅಪಹೃತಳಂತೆ ಕಾಣುವಾಗಲೇ ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವಾತ ರಾಮನ ಬದಲಿಗೆ ರಾವಣನಂತೆ ಕಂಡರೆ ಅಚ್ಚರಿಯೇನಿಲ್ಲ. ಅಂಥ ಅಚ್ಚರಿಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಕಥಾನಕಗಳೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಈ ಕೃತಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ. 

ಕುಟ್ಟತ್ತಿಯ ಕತೆ, ಕನ್ನಿನೀರಿನ ಬೇಡಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ಭೂತದ ಕತೆ, ಮೊಸಳೆಗಳ ವಂಶಾಭಿವೃದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ನಿರ್ವಂಶದ ಕತೆ, ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಹಾವುಗಳ ರೋಚಕ ಪುರಾಣ, ಕೊಲ್ಲದೇ ಅವುಗಳನ್ನು ಸುಲಿದು, ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡಿಗೆ ಮೊಟ್ಟೆ ಮಾತ್ರ ತಿಂದು ತಮ್ಮ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ಜಂತುವಿನ ಜೀವವನ್ನೂ ಉಳಿಸುವ ಬೇಟೆಗಾರರು, ಸಹೋದರಿಯಾಗಿ ಕಾಯುವ ತೆಂಗಿನ ತಳಿಯ ಇತಿಹಾಸ, ಪೋಲೀಸರಿಂದ ಬಚಾವಾಗಲು ನೀರಿನಲ್ಲೇ ಅಡಗಿ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಕಳೆಯಬಲ್ಲವರು, ನೀರಿನಲ್ಲೇ ಬದುಕುವ ಕಟ್ಟಪುಳಂ (ಕಟ್ಟುಹಾವಿನ ಜಾತಿಯ ಮನುಷ್ಯ),  ವ್ಯರ್ಥ ಶೌರ್ಯ ಮೆರೆಯುವ ನಾಡಾರ್ ತರದ ಪೋಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಮಾತನಾಡುವ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಹಕ್ಕಿಗಳು, ರೂಪಕದಂತೆಯೂ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿಯೂ ಗಮನಾರ್ಹವಾದ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ - ಮೇಲ್ಜಾತಿಯ ಕೇಶವ ಪಿಳ್ಳನಿಂದ ಬರಡಾದ ವೇದಗಿರಿ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬಾಳೆ ಕೃಷಿ ಮಾಡುವ ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಕೆಳವರ್ಗದ ಪಾಚುಪಿಳ್ಳನ ಕತೆ,  ಹುಚ್ಚು ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಸಂಶೋಧಕ ಅವರಾಚನ್, ಕುಷ್ಟರೋಗಿಗಳನ್ನೂ, ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾದವರನ್ನೂ ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆರೈಕೆ ಮಾಡುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ನಾಡವೈದ್ಯರು, ಸಾಯುವವರನ್ನು ಕಾಯುವವರು, ಮೂಲ ಕಥಾನಾಯಕನಾದ ವಾವಚ್ಚನ್ ಕತೆಗೂ, ಅವನ ತರವೇ ಶೌರ್ಯ-ಸಾಹಸ ಮೆರೆದು, ದಂತಕತೆಗಳಾದ, ಖ್ಯಾತರಾದ ಇತ್ಯಚ್ಚನ್, ಔಸಿಫ್, ನಾರಾಯಣನ್ ಮುಂತಾದವರ ಕತೆಗಳು, ಮೊಸಳೆಗಳ ಬೇಟೆಯ ವ್ಯಸನ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರೀಚರ್ ಸಾಹೇಬ್, ಜೀವಂತ ಇರುವಾಗಲೇ, ತಾವು ತಮಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಕತೆಗಳಾಗಿ, ಹಾಡುಗಳಾಗಿ ಅಮರರಾದುದನ್ನು ಸೋಜಿಗದಿಂದಲೇ ಕಾಣುವ ಮುಸ್ಟೇಚ್ ಮತ್ತು ಸೀತಾ, ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಗೌಣವಾಗಿಸುವ ಕಥನದ ಮಾಯಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಏರ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಮಹಾರಾಜನಿಗೂ ನಮ್ಮ ಕಥಾನಾಯಕನಿಗೂ ಇರುವ ಬಾದರಾಯಣ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ ಚರಿತ್ರೆ, ಎರಡನೆಯ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಯಾ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿದ ಮೀಸೆ! - ಈ ಕೃತಿ ಕೇವಲ ಹಲವು ಕಾಲಮಾನವನ್ನು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಬದುಕುತ್ತಿಲ್ಲ, ಕನಸು-ಕಲ್ಪನೆ-ಭ್ರಮೆ-ಕಥನದೊಂದಿಗೆ ಇತಿಹಾಸ, ವರ್ತಮಾನ ಮತ್ತು ಮನುಕುಲದ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನೂ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದೆ.


ಇಲ್ಲೊಂದು ಕಡೆ ಸೀತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟ ಮೀಸೆಯವನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಹೇಳುವ ಭವಿಷ್ಯ ಎಷ್ಟು ಸೊಗಸಾಗಿದೆ ನೋಡಿ;

"ಒಳ್ಳೆಯದು.... ನಮಗೆ ನಿನ್ನ ಜನನದ ದಿನ ಅಥವಾ ಘಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಕಂಡಿದ್ದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಕೇಳು. ನೀನು ದೇವಪುರುಷನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಹೊತ್ತು ಹುಟ್ಟಿದ್ದೀ, ಶ್ರೀರಾಮನದ್ದು. ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯುವಂತಾಗುತ್ತದೆ, ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ, ಹಾಡು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ಅಲೆಮಾರಿಯಂತೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತ ಕಳೆಯುತ್ತಿ. ನೀನು ಏನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವಿಯೋ ಅದನ್ನು ನೀನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಅದು ನಿನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದರೂ. ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ ನಿನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ನಿನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದನ್ನು, ಬೇಕಾದುದನ್ನು ನೀನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿ."

ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ನೂರಾರು ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರಗಳು, ಹಾಗೆ ಬಂದು ಹೀಗೆ ಹೋಗುವ ಸಾಂದರ್ಭಿಕವಾದರೂ ಜೀವಂತ ವಿವರಗಳ ಪಾತ್ರಗಳು, ಯಾವುದರ ಹಿಂದೆ ಹೋದರೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಮೃದ್ಧ ಕಥನಗಳು - ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ, ಎಲ್ಲಿಂದ ಬೇಕಾದರೂ ಓದಬಹುದಾದ ಒಂದು ಸುಲಲಿತ ಸೌಕರ್ಯವನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸುವಂತಿದೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇದು ಒಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಕತೆಗಳ ಸಂಕಲನ. ಓದಬಯಸುವವರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯದ ಮಹಾ ಕಾದಂಬರಿ. ಅಯ್ಯೊ ಮುಗಿಯಿತಲ್ಲ ಅನಿಸುವಂಥ ಬರವಣಿಗೆ.

ಮಾರ್ಕೆಸನ ಒನ್ ಹಂಡ್ರೆಡ್ ಇಯರ್ಸ್ ಆಫ್ ಸಾಲಿಟ್ಯೂಡ್, ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮದುಮಗಳು ಕಾದಂಬರಿಗಳ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರುವ, ತುಂಬ ಅಪರೂಪದ ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯಿದು. ಮುದ್ರಿತ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿಯೂ, ಡಿಜಿಟಲ್ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿಯೂ, ಆಡಿಯೋ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿಯೂ ಈ ಕೃತಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Thursday, November 4, 2021

ನಾದಿರ್ ಶಾ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ...


ಲಂಕೇಶರ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಿತ್ತು. ಅವರನ್ನು ಓದಿದ ಮೇಲೆ ನಮಗೂ ಬರೆಯಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಬರಹಗಾರರಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಲಂಕೇಶರ ಯಾವುದೇ ಬರಹ, ಪುಸ್ತಕ ಯಾವತ್ತೂ ತನ್ನ ಆಕರ್ಷಣೆ, ಗುರುತ್ವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೇಕೆ, ಲಂಕೇಶರ ಬಗ್ಗೆ ಬಂದ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ ಕೂಡ ಅಂಥದೇ ಒಂದು ಆಕರ್ಷಣೆ ದಕ್ಕಿ ಬಿಡುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕುತೂಹಲಕರ. ಲಂಕೇಶರ ಬಗ್ಗೆ ಬಂದ ಪುಸ್ತಕ ಎನ್ನುವಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದು ನಟರಾಜ್ ಹುಳಿಯಾರರ ‘ಇಂತಿ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು’ ಮತ್ತು ಬಿ ಚಂದ್ರೇಗೌಡರ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಮಾತ್ರ. ಪಂಡಿತರು ಅವರ ಕೃತಿಗಳ ಬಗೆಗೋ, ತುಂಬ ‘ಸರಿ’ಯಾಗಿರುವವರು ಬರೆದ ಲಂಕೇಶರ ‘ತಪ್ಪು’ಗಳ ಕುರಿತ ಕೃತಿಯ ಕುರಿತೋ ಅಲ್ಲ. 

ಬಿ ಚಂದ್ರೇಗೌಡರು ಲಂಕೇಶ್ ಒಡನಾಟವೇ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿರುವ ಎರಡು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಹೊರತಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇವು ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿವೆ. ಒಂಥರಾ ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆ, ಮೆಮೊಯರ್, ಒಂದು ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಚರಿತ್ರೆಯಂತೆಲ್ಲ ಕಾಣಿಸುವ ಈ ಕೃತಿಗಳು ಸತ್ಯ ಹೇಳಬಲ್ಲ, ಸತ್ಯ ತೋರಬಲ್ಲ ತಮ್ಮ ನಿಲುವಿಗಾಗಿಯೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿವೆ. ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಇರದಿದ್ದಷ್ಟು ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಕೃತಿಕಾರರ ಸೋಗಲಾಡಿತನ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಒಂದು ಕೃತಿಯ ಅಗತ್ಯ ಬಹಳವಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೊರೊನಾದ ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ಅವಧಿಯನ್ನು ತಾವು ಲಂಕೇಶರ ಜೊತೆಗೆ, ಆ ನೆನಪುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕಳೆದು ಆರೋಗ್ಯ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೆ ಎನ್ನುವ ಬಿ ಚಂದ್ರೇಗೌಡರ ಮಾತು ಒಂದು ಮೆಟಫರ್ ತರ ಇದೆ. ಲಂಕೇಶ್ ಕೂಡ ತಾವು ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಬರೆಯುತ್ತ ಒಂದು ದಿನ ಕೂಡ ಕಾಯಿಲೆ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ, ಜ್ವರ ಎಂದು ಮಲಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಈ ಪುಸ್ತಕ ಕೂಡ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ‘ಗುಣಮುಖ’ರಾಗುವ ಹಾದಿಯ ಹಾಗಿದೆ. 

ನಾವೇಕೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸರಳವಾದ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾದ ಒಂದೇ ಉತ್ತರ ಕಷ್ಟ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಮನರಂಜನೆ, ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆ ಎಂದೆಲ್ಲಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ಹೇಳಬಹುದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದುವರಿಸಿದರೆ, ಹೆಸರಾಂತ ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಪ್ರಖ್ಯಾತ ವಿಮರ್ಶಕರು, ಪಂಡಿತರು ಎಲ್ಲ ತುಂಬ ಗಹನವಾದ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು. ನಾನೇಕೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ನಾನೇಕೆ ಓದುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಕೂಡಾ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿವೆ. 

ನಮಗೆಲ್ಲ ಒಂದೆರಡು ಭಾಷೆಗಳು ಬಂದರೂ ಸಾಕು, ಅಗಾಧವಾದ ಸಾಹಿತ್ಯರಾಶಿ ನಮ್ಮೆದುರು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇವತ್ತು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಂದಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದಿನಂಪ್ರತಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಲೇಖನಗಳು, ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಕತೆ, ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ವೆಬ್ ಮ್ಯಾಗಝೀನ್‌ಗಳು, ವಾರ್ತಾಪತ್ರಗಳು, ಬ್ಲಾಗುಗಳು, ಈಮೇಲ್, ಫೇಸ್‌ಬುಕ್, ವ್ಯಾಟ್ಸಪ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ ಸಿಗುವ ಲಿಂಕು ಮತ್ತು ಬರಹಗಳು ಎಷ್ಟಿರುತ್ತವೆ ಎಂದರೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ 5 - 10% ದಷ್ಟನ್ನು ಓದುವುದು ಕೂಡ ಕಷ್ಟ. ಹಾಗಾಗಿ ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತಿಗಳೆಲ್ಲ ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ತಾವು ಬರೆದಿದ್ದು, ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದು, ತಾವು ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದು, ತಾವು ಭಾಗವಹಿಸಲಿರುವುದು, ತಾವು ಬರೆದಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದು, ತಾವು ಆಡಿದ್ದು, ತಾವು ಆಡಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವುದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮುದ್ದಾಂ "ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ" ಎಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಹಾಗೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಓದುವವರು/ಗಮನಿಸುವವರು ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ಬಹುಶಃ ಯಾರೂ ಇವತ್ತು ನಾವು ಬರೆದಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಓದುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯ ನಮಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ಓದದೆ, ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಓದಬೇಕೆಂದು ಎಲ್ಲಿದೆ! ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ How to Start Writing (and When to Stop) ಎಂಬ ಕೃತಿ ಹೊರತಂದಿರುವ ನೊಬೆಲ್ ವಿಜೇತೆ Wislawa Szymborska ತುಂಬ ಹಿಂದೆಯೇ Non Required Readings ಎಂಬ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾದ,  ಆಯ್ದ ಗದ್ಯ ಬರಹಗಳ ಒಂದು ಕೃತಿಯನ್ನು ಹೊರತಂದಿದ್ದಳು. ಅದಕ್ಕಿದ್ದ ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ಆಕೆ ಗಮನಿಸಿದಂತೆ ವಿಮರ್ಶಕರಿಂದ  ಅನನ್ಯ, ಅದ್ಭುತ, ಅನುಪಮ, ಅಸಾಧಾರಣ ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಂಡ ಪುಸ್ತಕಗಳೆಲ್ಲ ಧೂಳು ತಿನ್ನುತ್ತ ರೀಸೈಕಲಿಂಗ್‌ಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ, ಯಾರೂ ಚಕಾರವೆತ್ತದೇ ಇದ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳೆಲ್ಲ ಬಿಸಿ ದೋಸೆಯಂತೆ ಬಿಕರಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ಮುದ್ರಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಹೊರತು ಇನ್ನೇನಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಜನ ಏನನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ನಾವೂ ಅಷ್ಟೇನೂ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲದ, ಓದಲೇ ಬೇಕಾದ ಕೃತಿಯೇನೂ ಅಲ್ಲದ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಬಹುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಅಂಥವನ್ನೇ ಆಯ್ದು ತಂದು ಓದಬಹುದು. ಎಲ್ಲವೂ, ನಾವೇಕೆ ಓದುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದರ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ.


ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಾವೇಕೆ ಓದುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇರುವವರಿಗೆ ತಾವು ಏನನ್ನು ಓದಬೇಕು (ಏನನ್ನು ಓದಬಾರದು) ಎನ್ನುವ ಅರಿವು ಇರುತ್ತದೆ. ಅಂಥವರು ತಾವು ಏನನ್ನು ಓದುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಾಶಿಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕಣ್ಣಿಟ್ಟೇ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಿದ್ದೂ, ತುಂಬ ಚ್ಯೂಸಿಯಾಗಿರುವ ಒಬ್ಬ ಓದುಗನಿಗೂ ತಡವಾಗಿಯಾದರೂ ಒಂದು ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗುವ ಕಾಲ ಬರುತ್ತದೆ ಎನ್ನಬೇಕೇನೋ. ಏಕೆಂದರೆ ಇವತ್ತು ರೆಕಮಂಡ್ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಕೂಡ ನಂಬುವಂತಿಲ್ಲ. ಏನೇನೋ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೀರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಬಂಧದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಹಿತಿಯನ್ನು ರೆಕಮಂಡ್ ಮಾಡುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿದವರು ಹೇಳಿದ ಪುಸ್ತಕ ಬೂಸಾ ಆಗಿರುವುದು ಕಂಡು ದಂಗಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಇವತ್ತು ಒಬ್ಬ ವಿಮರ್ಶಕ ಕೊಂಡಾಡುವ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದವನು ಯಾವುದೋ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯ ಆಯ್ಕೆ ಸಮಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಆತ ಈ ಲೇಖಕನದ್ದೇ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡಿಸಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಬಹುದು. ತಮ್ಮ ಕೃತಿಗೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದವರಿಗೆ, ವಿಮರ್ಶೆ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟವರಿಗೆ ಅವಾರ್ಡ್ ಕೊಡುವ ಅವಾರ್ಡಿಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅಷ್ಟೂ ಅಸೂಕ್ಷ್ಮರಾಗಿದ್ದಾರೆ ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತಿಗಳು. 

ಬರೆಯುವ, ಅದನ್ನು ಆದಷ್ಟೂ ಬೇಗ ಪುಸ್ತಕವನ್ನಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವ, ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೇ ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಚಾರ ಕೊಡಿಸುವ/ಕೊಡುವ, ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಪುರಸ್ಕಾರಗಳಿವೆಯೋ ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕೊನೆಯ ದಿನಾಂಕದೊಳಗೆ ಅಗತ್ಯ ಪ್ರತಿ ಕಳಿಸಿ ಕಾಯುವ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕಾರ ಬಂದಾಗ ಅದು ಆಗಲೇ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅದನ್ನು ಊರಿಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬರುವ, ತಾನು ನಟ್ಟ ನಡುವೆ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಜರಿಶಾಲು ಹೊದ್ದು, ಹಾರ ತುರಾಯಿ ತೊಟ್ಟು ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಟ್ಟೆ ಫಲಕ ಹಿಡಿದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ ಮೆರೆಯುವ ಒಬ್ಬ ಸಾಹಿತಿಗೆ ಬರೆಯಲು ಇರುವ ಮೂಲ ಪ್ರೇರಣೆ, ಉದ್ದೇಶ, ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಏನೆನ್ನುವುದು ಸರ್ವವಿದಿತ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಆತ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಹಹಹಹಹಾ ಎನ್ನುವಂಥ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲನ್ನೇ ತೋರಿಸುವಂಥ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಡುವುದು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಆತ್ಮಘನತೆ ಎನ್ನುವುದೇನಾದರೂ ಇದೆಯೆ?

ಇವತ್ತು ಚ್ಯೂಸಿಯಾಗಿರುವ ಓದುಗರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಕೆನೆಪದರದ ಬರಹಗಾರರು ಇಂಥವರೇ. ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗೂ ಅನ್ವಯವಾಗುವ ಸತ್ಯ. ವಿಶೇಷತಃ ಇಂಗ್ಲೀಷಿಗೆ ಅನುವಾದಗೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ ಜಾಗತಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಾದು ಬರಲು ಇರುವ ದುರ್ಗಮ ಹಾದಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ survive ಆಗುವ fittest animal ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಸ್ಥೂಲ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ನಮಗೆ ಬರುವುದು ಸಾಧ್ಯ. ಇಂಥ Fittest Animal ಗಳ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನಾಗಲೀ, ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯ ದರ್ಶನವಾಗಲೀ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಇವರು ಬರೆಯುವುದೇ ಲೋಕಮನ್ನಣೆಗೆ, ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ, ಪ್ರಚಾರ, ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ಪ್ರಕಟಣೆ, ಬರವಣಿಗೆ. ಬದುಕನ್ನು ನಿಜಕ್ಕೂ ತುಂಬಿ ಕೊಡಬಲ್ಲ, ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸಬಲ್ಲ, ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದೇ ಇರುವುದನ್ನು ಕಾಣಿಸಬಲ್ಲ ಬರವಣಿಗೆ ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂಥ ಅನುಭವ, ಅರಿವು ಇರುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅದನ್ನು ಇಂಥ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಕಡಿಮೆ. ಬರೆದರೂ ಅದು ಪ್ರಕಾಶಕರನ್ನು ತಲುಪುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆ. ತಲುಪಿದರೂ ಪ್ರಕಾಶಕನಿಗೆ ಅದು ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಮತ್ತೂ ಕಡಿಮೆ. ಇಷ್ಟವಾಗುವುದು ಹಾಗಿರಲಿ, ಅರ್ಥವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಪ್ರಕಾಶಕನಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಹಸಿವಾಗಲೀ, ಅದರ ಹುಡುಕಾಟವಾಗಲೀ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ ರೆಕಮಂಡ್ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಅವನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆಯೇ ಹೊರತು, ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಕಟನೆ ಒಂದು ಉದ್ಯಮವೇ ಹೊರತು ಸೃಜನಶೀಲ ಕೈಂಕರ್ಯವಲ್ಲ. ಇದಿಷ್ಟು ಅರ್ಥವಾದರೆ ತಾವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದನ್ನೇ ಓದುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿರುವ ಚ್ಯೂಸೀ ಓದುಗರು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮೋಸ ಹೋಗಿರುವುದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.     

ಈ ರೆಕಮಂಡ್ ಮಾಡುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಉದಾಹರಣೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಒಬ್ಬರು ಸಾಹಿತಿ ಮಿತ್ರರು ಒಮ್ಮೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದರು. ಅವರು ಧಾರವಾಡದವರು, ಈಗ ಬದುಕಿಲ್ಲ. ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾದಂಬರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತ ತಮಗೆ ಅದು ಅಷ್ಟೇನೂ ಹಿಡಿಸಲಿಲ್ಲ, ಅವರದೇ ಹಿಂದಿನ ಕೃತಿಗಳಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಂದಿಲ್ಲ ಅದು ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದರು. ಬಳಿಕ ಆಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ‘ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರ್ ಪತ್ರಿಕೆ’ಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಹೊಗಳಿ ಒಂದು ವಿಮರ್ಶೆ ಬರೆದರು! ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಹು ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಕತೆಗಾರರು ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದಾಗ ಒಬ್ಬ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಲೇಖಕನ ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ತೀರ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ‘ಒಂದು ಸಾಲು ಓದುವುದು ಕಷ್ಟ’ ಎಂದೆಲ್ಲ ಉಗಿದರು. ಆಗಷ್ಟೇ ಆ ಲೇಖಕರ ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ಎರಡೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮೂರಿನ ಕಡೆಯದೇ ಒಂದು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂತು. ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರದಾನ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಯಾಗಿದ್ದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಖ್ಯಾತನಾಮರು ಅದೇ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಅನನ್ಯ, ಅದ್ಭುತ, ಅನುಪಮ ಎಂದು ಹೊಗಳಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಮುಂದೆ ಆ ಲೇಖಕನ ಖಾಯಂ ‘ಕೊಟ್ಟು- ಪಡೆಯುವ’ ಅಭಿಮಾನಿಯಾದರು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇವರು ನಿಂದಿಸದೇ ಬಿಟ್ಟ ಕನ್ನಡದ ಸಾಹಿತಿಯೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ. ಹಾಗಿದ್ದೂ, ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಯಾವುದೇ ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ತಾವು ನಿಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದವರ ಸಾಲಿನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು, ಅಂಥವರೇ ಕೊಡಿಸಿದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಎದೆಗಾರಿಕೆ ತೋರಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಹೊಂದಿರುವವರ ಹಿಂದೆ ನೊಣದಂತೆ ಗುಂಯಿಗುಡುತ್ತ ಸುತ್ತುವ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸದಿರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು.


ಏಕೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಬೇಕಾಯಿತೆಂದರೆ, ಇವತ್ತು ಬದುಕು ತುಂಬಿಕೊಡಬಲ್ಲ ಒಂದು ಸಾಲು ಓದಲು ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಳಸಲು ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಕೈಯಿಕ್ಕುವ ಭಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೂ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ತೀರ ಅಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ವಲಯದಿಂದ ಬಂದ ಲೇಖಕರ ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದು ನೋಡಿ, ಸಿಕ್ಕಿದರೆ. ನಾನು ಏನನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ ಬಂದೆನೋ ಅದು ಥಕ್ಕೆಂದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಳೆದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಂಥ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ಬಿ ಚಂದ್ರೇಗೌಡರು. ನಾನು ಮೊದಲು ಓದಿದ್ದು ಅವರ ‘ಹಳ್ಳೀಕಾರನ ಅವಸಾನ’.

ಟಿ ಆರ್ ಶಾಮಭಟ್ಟರು ಅನುವಾದಿಸಿದ, ಎಂ ಎನ್ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಅವರ ‘ನೆನಪಿನ ಹಳ್ಳಿ’ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವಾಗ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಪುಸ್ತಕವಿದು, ಬಿ ಚಂದ್ರೇಗೌಡರ ‘ಹಳ್ಳಿಕಾರನ ಅವಸಾನ’. ಆದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಗುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಕಷ್ಟು ಹುಡುಕಿ ದಣಿದ ಮೇಲೆ ಹೇಗೋ ಚಂದ್ರೇಗೌಡರನ್ನೇ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ಅಂತೂ ಅವರಿಂದ ಕೇಳಿ ಅದನ್ನು ತರಿಸಿಕೊಂಡೆ, 2015ರಲ್ಲಿ. ಚಂದ್ರೇಗೌಡರು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಅಪರಿಚಿತರಲ್ಲ. ಲಂಕೇಶ್ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ ಅವರ ಅಂಕಣ ‘ಕಟ್ಟೆ ಪುರಾಣ’ದಿಂದಲೇ ಅವರು ಪರಿಚಿತರು. ಇಲ್ಲವಾದರೂ ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ‘ಲಂಕೇಶ್ ಜೊತೆಗೆ...’ ಪುಸ್ತಕ ಕೂಡ ಅವರಿಗೆ ಹೆಸರು ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದೆ.

ಹಳ್ಳಿ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕೈಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳಷ್ಟೇ ಇವೆ. ಗೊರೂರು ಅವರ ‘ಬೈಲಹಳ್ಳಿ ಸರ್ವೆ’, ‘ಹಳ್ಳಿಯ ಚಿತ್ರಗಳು’, ‘ನಮ್ಮಊರಿನ ರಸಿಕರು’, ‘ಹಳೆಯ ಪಳೆಯ ಮುಖಗಳು’ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದು ಅಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ಮತ್ತು ನವಿರಾದ ನಿರೂಪಣೆಗಾಗಿ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಅಥೆಂಟಿಕ್ ಆದ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿ ಬದುಕು ಕಾಣಲು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕೇಶವ ರೆಡ್ಡಿ ಹಂದ್ರಾಳರ ಎರಡು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ನೆನೆಯಬೇಕು. ಆದರೆ ‘ಹಳ್ಳೀಕಾರನ ಅವಸಾನ’ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಅದು ಬದುಕಿನ ವಿವರಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಬದುಕನ್ನು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ, ಒಳಗಿನಿಂದ. ಹೊರಗಿನ ವರದಿಯೋ, ನಿರೂಪಣೆಯೋ ಅಲ್ಲ. ಫಿಕ್ಷನ್ನಿನ ಅಂಶ ಗೌಣವೆನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಿದೆ ಅವರಲ್ಲಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಈ ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರವಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥ ಹುಸಿ ಭರವಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಕೃತಿಗಳ ನಿಜವಾದ ಬಣ್ಣ ಬಿಳುಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೂಡ ಇಂಥ ಕೃತಿಗಳ ಸಾಂಗತ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ. ಹಾಗಾಗಿಯೂ ಇಂಥ ಕೃತಿಗಳ ಮಹತ್ವ ಹೆಚ್ಚಿದೆ.

ಚಂದ್ರೇಗೌಡರ ‘ಲಂಕೇಶ್ ಜೊತೆಗೆ.... ’ ಮತ್ತು ಕೊಂಚ ಹಿಂದೆ ಬಂದ ‘ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಸತ್ಯಗಳು’  - ಈ ಎರಡೂ ಕೃತಿಗಳು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ರಚನೆಗಳಲ್ಲ. ಯಾರನ್ನೋ ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಅಥವಾ ಅಕಾಡಮಿಯ ವಾರ್ಷಿಕ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೆಸರು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಇರಬೇಕೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಐದಾರು ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದರಂತೆ ಪುಸ್ತಕ ಹೊರಬರುತ್ತಿರಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬರೆದ/ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳೂ ಅಲ್ಲ ಇವು. ಅದೆಲ್ಲ ಹೋಗಲಿ ಎಂದರೆ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದು ಬಹುಶಃ ಅವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ವೈರಿಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಎನ್ನಬಹುದೇನೋ. 

ಲಂಕೇಶರನ್ನು ಮಣ್ಣು ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇವರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಇವರು ‘ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಉರಿದು ಉಂಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು’ ಎಂದು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದೊಂದು ಕ್ಷಣದ ಅನಿಸಿಕೆ. ನಿಜ, ತುಂಬ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಾಗಲೂ, ಕಣ್ಣೆದುರಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡುತ್ತ ಮೈಯುರಿದರೂ, ಅನ್ಯಾಯ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಅನಿಸಿದಾಗಲೂ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸದವರಂತೆ ಇದ್ದು ಬಿಡುವುದು ಬಹುಶಃ ತೀರ ಕಷ್ಟವಿರಲಾರದು. ಅದನ್ನು ಜಗತ್ತು ಸಹನೆ, ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಕರೆದು ಕೊಂಡಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಕೂಡ ಇದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಿಡುಕ, ಜಗಳಗಂಟ, ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ತಕರಾರು ತೆಗೆಯುವ ಮಹಾಮಾರಿ, ಅಂಥವರ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡುವುದೇ ಕಷ್ಟ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಮಾತುಗಳು ಸಿಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಜನರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಸಿಹಿಯಾದ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನೇ ಆಡಿಕೊಂಡು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯವನೆನಿಸಿಕೊಂಡು ಇರಬಹುದು. ಕಹಿಯಾದ ಸತ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡ. ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ರೂಢಿ ಇದೇ. ಆದರೆ ಲಂಕೇಶರು ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡವರು ಕಡಿಮೆ. ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡವರಲ್ಲಿಯೂ ಅವರ ಕತೆ, ಕಾದಂಬರಿಗಳಾಚೆ ಅವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ನಿಜ.

ಲಂಕೇಶರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ತುಂಬ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಅವರು ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಕೇಳಿಸದೇ ಇದ್ದ ಅಪಸ್ವರಗಳೆಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಒದ್ದುಕೊಂಡು ಬಂದಂತೆ ಅವರು ಇಲ್ಲವಾದ ಬಳಿಕ ಅಪ್ಪಳಿಸಿವೆ. ಅದೇನಿದ್ದರೂ ಅವರನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಓದಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಅವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳ ಸ್ಥೂಲ ಅಂದಾಜು ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಲಂಕೇಶ್ ಈ ದೇಶ ಕಂಡಿರುವ ಅನೇಕ ಸಂತರ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರುವವರಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಅವರು ಎಲ್ಲೋ ಅಬದ್ಧ ಆಡಿದರು, ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಅನಗತ್ಯ ಸಿಡುಕಿದರು ಎನ್ನುವುದನ್ನೇ ಸಮಯ-ಸಂದರ್ಭಗಳಿಂದ ವಿಂಗಡಿಸಿಟ್ಟು ಅವರ ಚಿತ್ರವನ್ನು ವಿಕಾರವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲು ನಡೆದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ. ಸ್ವತಃ ಲಂಕೇಶ್ ಬದುಕಿದ್ದರೆ ಅವರೇ ಅದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಹೇಳಿ ತಗಳಪ್ಪ ಇದೇ ನಾನು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು! ಆದರೆ ಅಷ್ಟು ಮೆಚ್ಯುರಿಟಿ ಅವರ ಸುತ್ತ ಇದ್ದವರಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೇನಿದೆ? ಕನಿಷ್ಠ ಚಂದ್ರೇಗೌಡರಂಥ, ಒಂದು ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗ್ಧರಂತೆ ಕಾಣುವ ಒಂದು ಹತ್ತು ಮಂದಿ ಬರಹಗಾರರನ್ನು ಅವರು ಬೆಳೆಸಿದ್ದರೆ, ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯ ಗೋಸುಂಬೆಗಳ ಬಣ್ಣ ಬಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣಲು, ಅದನ್ನು ಹೇಳಲು ಕೇವಲ ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು, ಅದಕ್ಕೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಒಂದು ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಂದ ಏನನ್ನೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸದ, ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತನಗೇ ಭ್ರಮೆಗಳಿಲ್ಲದ ಒಂದು ನಿರಪೇಕ್ಷ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಅಗತ್ಯ ಇರುತ್ತದೆ. ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಒಂದೋ ಪರರದ್ದಕ್ಕೆ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಸುವ, ಇಲ್ಲಾ ತಾನೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೊಡುವವನು ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಸೆಟೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಂದಿಗೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚಂದ್ರೇಗೌಡರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಲಂಕೇಶ್ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಚಂದ್ರೇಗೌಡರ ‘ಹುಂಬತನ’ಕ್ಕೆ ಬಯ್ದು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ಬೇಡ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನ ಕೂಡ ನನಗಿದೆ. ಹಾಗಿದ್ದೂ...


"ಬಡತನ ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮಾತು ಅಷ್ಟು ನಿಜವಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಆಗಿದ್ದರೆ ಈ ಬಡ ದೇಶ ಎಕ್ಕುಟ್ಟಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಇದ್ದವರಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಮೌಲ್ಯಗಳೂ ಪತನವಾಗುತ್ತಿರುವುದು." ಎಂಬ ಮುತ್ತಿನಂಥ ಮಾತನ್ನು ಚಂದ್ರೇಗೌಡರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಸುವ ಮತ್ತು ಸೆಟೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಮಂದಿ ಬಡವರಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಇರುವವರೇ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾವೂ ಬಲ್ಲೆವು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಇರುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡುವ ಪೊಗರು ತೋರಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಅದು ಬದುಕುವ ದಾರಿಯಲ್ಲ. ಬದುಕುವ ದಾರಿ ಬಲ್ಲವರು ಅಧಿಕಾರ ಕೇಂದ್ರಗಳಿಗೆ, ಧನಬಲಕ್ಕೆ, ಜನಬಲಕ್ಕೆ ಹಿತವಾಗುವಂಥ ಮಾತುಗಳನ್ನೇ ಆಡುತ್ತ, ಅದಾಗದಿದ್ದರೆ ಬಾಲವನ್ನು ತಿಕದ ಸಂಧಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು ಬಾಯ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ಉಳಿಯುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. 

ಈ ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಲಂಕೇಶರನ್ನಾಗಲೀ, ಸ್ವತಃ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಆಗಲಿ ಚಂದ್ರೇಗೌಡರು present  ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾವು ಈ ಜಗತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ ಎಂಬ ಒತ್ತಾಸೆಯಿಂದ ನಾವು ಒಳಗೆ ಹೇಗೇ ಇದ್ದರೂ ಹೊರಗೆ ನಯವಾಗಿ, ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹರಾಗುವಂತೆ, ಸಭ್ಯವೂ ನಾಗರಿಕವೂ ಆದ ಒಂದು ಮಾಸ್ಕ್ ಧರಿಸಿ ನಿಜದ ನಾವಲ್ಲದ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪ್ರೆಸೆಂಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ, ದುಬಾರಿ ಪ್ಯಾಂಟು ಶರ್ಟುಗಳೊಳಗೆ ಬೊಜ್ಜು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಹಾಗೆ. ಅದೊಂದು ಸರಿಯಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರೆಸೆಂಟೇಶನ್ ಅಥವಾ ಪ್ರದರ್ಶನ. ಸತ್ಯದರ್ಶನವಲ್ಲ. ಚಂದ್ರೇಗೌಡರು ಇಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀವು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೇ ಆದರೆ ನಾವು ಹೇಗಿದ್ದೇವೋ ಹಾಗೆಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕತ್ತೆಬಾಲ ಎಂಬ ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯವಿದೆ ಇಲ್ಲಿ. ಅವರು ತಮಗೂ ಯಾವುದೇ ರಿಯಾಯಿತಿ ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡಿಲ್ಲ, ಲಂಕೇಶರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಅವರ ಸಹವರ್ತಿಗಳಿಗೂ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರು ಹೇಳುವ, ಕಾಣಿಸುವ ಸತ್ಯಗಳು ಅಥೆಂಟಿಕ್ ಅನಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ವ್ಯಂಗ್ಯ, ವಿಪರ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಗಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ದಂಗಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಮರುಗುತ್ತದೆ, ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲವೆ ಈ ಮಂದಿ ಅನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಸಿನಿಕತೆ ಇದೆಯೇ ಅನಿಸಬಹುದು, ಇಲ್ಲ. ಇದು ಸಿನಿಕತೆಯ ದರ್ಶನವಲ್ಲ. ಘನತೆಯಿಂದ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಬದುಕಿದವರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಇದೆ ಇಲ್ಲಿ. ‘ಲಂಕೇಶರು ಕಟ್ಟಿದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ’ ಎಂದೇ ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ ಅದನ್ನು ಚಂದ್ರೇಗೌಡರು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದವರು ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಕೊನೆತನಕ ಇದ್ದವರಲ್ಲ, ಅವರಿಂದ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ದೂರವಾದವರು ಕೂಡ ಇದ್ದಾರೆ ಅಂಥವರಲ್ಲಿ. ಕೊನೆತನಕ ಅವರ ಜೊತೆಗೇ ಇದ್ದವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ಅಂಥ ಘನತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೇ ಬದುಕಿನ ವಿಪರ್ಯಾಸ. 

ಬಹುಶಃ ನಾವು ಬದುಕಿರುವಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ದೇವರ ಸತ್ಯ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವಂತೆ ಮನಸ್ಸು ಚೊಕ್ಕವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ವಿಫಲರಾದರೆ ನಮಗೂ ಇದೇ ಗತಿ ಕಾದಿದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಕೃತಿ ಒಂದು ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಂತೆ ಇದೆ. ತಮ್ಮನ್ನೇ ತಾವು ಗ್ರೇಟ್ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲೇ ಮಗ್ನರಾಗಿರುವ, ನಿಜದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನೇ ತಾವು For Sale ಎಂದು ಬಿಕರಿಗಿಟ್ಟಿರುವವರನ್ನು, ಅವರ ಕೃತಿರತ್ನಗಳನ್ನು ದಿನಬೆಳಗಾದರೆ ಕಾಣುತ್ತ ವಾಕರಿಕೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಓದಲೇ ಬೇಕಾದ ಒಂದು ಕೃತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಚಂದ್ರೇಗೌಡರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞ.
ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Sunday, October 17, 2021

ಪರಿತ್ಯಕ್ತ ಬಯಲು


ನನ್ನನ್ನು ವೆರಾಂಡಕ್ಕೆ ತಂದು ಕೂರಿಸಿದರು. ನನ್ನ ತಂಗಿ ಸೊನ್ಸಾ ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳಡಿ ದಿಂಬುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿಟ್ಟಳು. ಯಾವುದೇ ನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಆಗಸ್ಟ್ ತಿಂಗಳ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಒಂದು ದಿನ. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ನಾನು ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ, ಬಿಳುಚಿದಂತಿದ್ದ ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಖರವಾದ ಬೆಳಕಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತ ಇತ್ತು. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದು ಹೋಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸೊನ್ಸಾ ಬಳಿ ನನ್ನ ಸನ್‌ಗ್ಲಾಸ್ ತಂದುಕೊಡಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರಿತ್ತು, ಅವಳು ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸುವುದು ನನಗೆ ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳದನ್ನು ತರಲು ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಬರೀ ನಾವಿಬ್ಬರೇ ಇದ್ದೆವು. ಉಳಿದವರೆಲ್ಲಾ ಅಂತಿಮ ಕ್ರಿಯೆಯ ನಡಾವಳಿಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಸ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವಳು ಮರಳಿ ಬಂದು ನನಗೆ ಸನ್‌ಗ್ಲಾಸ್ ತೊಡಿಸಿದಳು. ನಾನು ತುಟಿಗಳಲ್ಲೆ ಮುತ್ತು ಕಳಿಸಿದೆ, ಅವಳು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಳು. ಅವಳಿಗದು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದರೆ...

ಸನ್‌ಗ್ಲಾಸ್ ಎಷ್ಟು ಕಪ್ಪಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅವಳ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರದ ಹಾಗೆ ನಾನವಳ ದೇಹವನ್ನು ನೋಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ಅವಳು ಹೊರಟು ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೆ ನಾನು ಆಕಾಶ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡೆ. ತೀರ ದೂರದಿಂದೆಲ್ಲೊ ಸುತ್ತಿಗೆಯ ಪೆಟ್ಟು ಹಾಕುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸುತ್ತಾ ಇತ್ತು. ನನಗದು ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವೆನಿಸಿತು. ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೌನವನ್ನು ಸಹಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನಿದನ್ನೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಹೆಲೆನ್ ಬಳಿಯೂ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಕಾಡುವ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದಾಗಿ ಹಾಗಾಗುತ್ತೆ ಎಂದಿದ್ದಳು.  ನೀವು ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಅಂಥ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳುವಂತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಕ್ಷಣ ಅವಳು ಕುಟುಕಲು ಸುರು ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ.

ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಸುತ್ತಿಗೆಯ ಸದ್ದು ಕೂಡ ನಿಂತು ಸಾಕಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಕತ್ತಲು ಕವಿದುಕೊಂಡಂತಾಯ್ತು. ಕವಿದ ಮೋಡಗಳು ಮತ್ತು ನನ್ನ ದಟ್ಟ ಸನ್‍ಗ್ಲಾಸ್ ಎರಡೂ ಸೇರಿ ಅಂಥ ಅನುಭವವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಅರಿಯುವ ಮೊದಲೇ ವಿವರಿಸಲಾಗದ ಆತಂಕ, ದುಗುಡ ನನ್ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು. ಅದೇನೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಇರದಿದ್ದರೂ, ಒಂದು ಬಗೆಯ ಶೂನ್ಯ, ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ದೂರವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಂಥ ಭಾವವನ್ನು ಅದು ಉಳಿಸಿ ಹೋಯಿತು. ಸೊನ್ಸಾ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ ನಾನವಳ ಬಳಿ ಗುಳಿಗೆ ಕೊಡುವಂತೆ ಕೇಳಿದೆ. ಇಷ್ಟು ಬೇಗನೆ ಎಂದವಳು ಕೇಳಿದಳು. ನಾನು ತೀರ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎಂದೆ. ಅವಳು ನನ್ನ ಸನ್‌ಗ್ಲಾಸ್ ತೆಗೆದಳು. ಬೇಡ, ತೆಗೆಯಬೇಡ ಎಂದೆ. ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ. ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಸನ್‍ಗ್ಲಾಸ್ ಹಾಕಿದಳು. ತುಂಬ ನೋವಿದೆಯ ಈಗ? ಹೌದು ಎಂದೆ. ಹೋದಳು. ಮರಳಿದಾಗ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗುಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಗ್ಲಾಸ್ ನೀರಿತ್ತು. ಪೆಟ್ಟಾಗದಿರುವ ಭುಜದ ಕಡೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಮೆತ್ತಗೆ ಎತ್ತಿ ಕೂರಿಸಿ, ಗುಳಿಗೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಬಾಯೊಳಗಿಟ್ಟು ನೀರಿನ ಗ್ಲಾಸನ್ನು ತುಟಿಗಿರಿಸಿದಳು. ಅವಳ ದೇಹದ ಸುವಾಸನೆ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ, ನನ್ನಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರು ಮತ್ತು ಅತ್ತಿಗೆ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದರು. ಅವರು ಬಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಬಳಿಕ ಹೆಲೆನಳ ಅಪ್ಪ, ಅವಳ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರಿಯರು ಮತ್ತು ನನಗೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ಹೊಕ್ಕುಬಳಕೆಯಿರದ ಅವಳ ಒಬ್ಬಳು ಆಂಟಿ ಕೂಡಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಏನಾದರೂ ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಗುಳಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡತೊಡಗಿತ್ತು. ನಾನು ನನ್ನ ಸನ್‌ಗ್ಲಾಸಿನ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಡ್‌ಫಾದರ್‌ನಂತೆ ಕುಳಿತೇ ಇದ್ದೆ. ನಾನೇನೂ ಆಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ನಾನು ಗಾಢ ಸಂತಾಪದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆಂದು ಅವರಾಗಿಯೇ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಾನಂತೂ ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ನಾನು ತಣ್ಣಗೇ ಇದ್ದೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ಅರಿಯುವ ಸಂಭವವಂತೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೆಲೆನಳ ತಂದೆ ನನ್ನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ಏನೋ ಒಂದೆರಡು ಮಾತು ಆಡಿದಾಗ, ಈಗ ಹೆಲೆನಳ ಕತೆಯಂತೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು; ಇನ್ನು ಇವನು ನನ್ನ ಮಾವನೂ ಅಲ್ಲ, ಅವಳ ಸಹೋದರಿಯರು ನನಗೆ ನಾದಿನಿಯರೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯಿಂದಲೇ  ಒಳಗೊಳಗೇ ವಿವರಿಸಲಾಗದ ಒಂದು ತೃಪ್ತಿಭಾವ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ವೆರಾಂಡಾದ ಕೆಳಗಿರುವ ಗಾರ್ಡನ್ನಿನ ಉದ್ದನೆಯ ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಲೆನಾಳ ಸಹೋದರಿಯರೂ, ಅತ್ತಿಗೆಯೂ ಸೇರಿ ಪ್ಲೇಟುಗಳನ್ನು, ಅಡುಗೆಯ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಅವರು ಲಿವಿಂಗ್ ರೂಮಿನ ಮೂಲಕ ಹಾದು ಹೋಗುವಾಗಲೂ  ನನ್ನತ್ತ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಅವರನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಕುಳಿತೆ. ನಡುವೆ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ತೂಕಡಿಸಿದೆ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ಕೇಳಿಸಿದ್ದು ಕೆಳಗಿನ ಗಾರ್ಡನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಗುಜುಗುಜು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು. ನನಗೆ ಅವರ ತಲೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತ ಇತ್ತು. ಆಚೀಚೆ ಹೋಗದೆ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಒಟ್ಟು ಒಂಬತ್ತು ತಲೆಗಳು.  ಅದೊಂದು ನೆಮ್ಮದಿಯ ನೋಟವಾಗಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ಬಿರ್ಚ್ ಮರದ ತಂಪಿನಡಿ ನೆರೆದ ಒಂಬತ್ತು ತಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಆ ತುದಿಯಲ್ಲಿ, ನನಗೆ ಎದುರಾಗಿ ಸೊನ್ಸಾ.  ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ನಾನೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಕೈಯೆತ್ತಿ ಆಡಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಅವಳ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಇದಾಗುತ್ತಲೇ ನನ್ನ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರ ಎದ್ದು ವೆರಾಂಡಾದ ಕಡೆಗೆ ಬಂದ. ನಾನು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವವನಂತೆ ಮಲಗಿದೆ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಹಾದು ಹೋಗುವಾಗ ಅವನು ಒಂದು ಗಳಿಗೆ ನಿಂತ. ನನ್ನಲ್ಲೇ ನಾನು "ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಸ್ಸಹಾಯಕರು" ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ.                          

ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಟೇಬಲ್ಲಿನಿಂದ ಎದ್ದರು. ನನ್ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಸೊನ್ಸಾ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಹೊರಡುವ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ನಾನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ, ಮಲಗಿರುವವನ ಹಾಗೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆಮೇಲೆ ಅಮ್ಮ ಲಿವಿಂಗ್ ರೂಮಿನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾಗಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಬಂದಳು. ನಾನು ಅವಳತ್ತ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕೆ. ಹಸಿವಾಗಿದೆಯಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ನನಗೆ ಹಸಿವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನೋವಿದೆಯಾ ಎಂದಳು, ಇಲ್ಲವೆಂದೆ. ಒಳಗಡೆ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದಳು. ಇಲ್ಲವೆಂದೆ. ಅವಳು ಹೊದಿಕೆ ಸರಿಪಡಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಅದು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ನೀನು ಮನೆಗೆ ಹೊರಡುವವಳಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಯಾಕೆ, ನಾನಿಲ್ಲಿರುವುದು ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ವಾ ಎಂದಳು. ಛೇಛೇ, ಹಾಗಲ್ಲ, ಅಪ್ಪ ಕಾಯುತ್ತಿರಬಹುದು ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ ಅಷ್ಟೆ ಅಂದೆ. ಅದಕ್ಕವಳು ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಅತ್ತ ಸರಿದು ಬೆತ್ತದ ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಳು. ಆಗಷ್ಟೇ ಸೊನ್ಸಾ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಸನ್‌ಗ್ಲಾಸ್ ತೆಗೆದೆ. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವೈನ್ ಗ್ಲಾಸ್ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನವಳು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ನನಗೂ ಇದ್ದಿದ್ದರಾಗಿತ್ತು ಎಂದೆ. ಗುಳಿಗೆ ತಗೊತಿರುವಾಗ ಬೇಡ ಅಂದಳು. ಛೇ, ಅದೆಂಥ ಮಾತು ಎಂದೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಸರಿ, ಒಂದೇ ಒಂದು ಗ್ಲಾಸ್ ತಗೊ ಎಂದು ತರಲು ಹೋದಳು.  ಅಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ವೈನ್ ಗ್ಲಾಸ್ ಹಿಡಿದು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗಿನ ಗಾರ್ಡನ್ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತಳು. ಇನ್ನೀಗ ಇದೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನದೇ ಆಗುತ್ತಾ ಎಂದಳು. ಹೌದು, ನನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗುತ್ತೆ ಎಂದೆ. ತುಂಬ ಶೂನ್ಯ ಆವರಿಸುತ್ತೆ ಇನ್ನು ಎಂದಳು. ನಾನದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವೇನೆಂದು ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಸೊನ್ಸಾ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಗ್ಲಾಸ್ ವೈನ್ ಹಿಡಿದು ಬಂದಳು. ಒಂದನ್ನು ಅಮ್ಮನ ಪಕ್ಕ ಇದ್ದ ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿರಿಸಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಬಂದಳು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ನನ್ನ ಭುಜಕ್ಕೆ ಆಸರೆ ನೀಡಿ ಎಬ್ಬಿಸಿ, ನನ್ನ ತುಟಿಗಳಿಗೆ ಗ್ಲಾಸ್ ತಗುಲಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಕಳೆದ ಸಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಅವಳ ಮೊಲೆಗಳನ್ನು ಕಾಣುವುದಕ್ಕಾಯಿತು. ಗ್ಲಾಸ್ ಮರಳಿ ಒಯ್ಯುವಾಗ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಂಧಿಸಿದವು. ಬಹುಶಃ ಅವಳು ಇದುವರೆಗೂ ಗಮನಿಸದೇ ಇದ್ದ ಏನನ್ನೋ ಕಂಡುಕೊಂಡಿರಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಕಂಡ ಮಿಂಚು ಹಾದು ಹೋದಂತಾಯ್ತು. ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಉರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟು ತುಂಬಿತ್ತು. ನಂತರ ಏನೂ ಆಗದವರಂತೆ ನಕ್ಕು ಅಮ್ಮನ ಪಕ್ಕ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತಳು. ಚಿಯರ್ಸ್ ಅಮ್ಮಾ ಎಂದಳು, ಅಮ್ಮನೂ ಗ್ಲಾಸ್ ಎತ್ತಿದಳು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವೈನ್ ಕುಡಿಯತೊಡಗಿದರು. ನಾನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಸನ್‌ಗ್ಲಾಸ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ. ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮೌನ ಅಷ್ಟೇನೂ ಸಹನೀಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಏನಾದರೂ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡೆನಾದರೂ ಏನನ್ನು ಆಡಲಿ ಎಂಬುದು ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳೇ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಳು ಸೊನ್ಸಾ. ಸೀಗಲ್ಸ್ ಬಿಟ್ಟರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲೂ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಲ್ಲ ಈಗ ಎಂದಳು ಅಮ್ಮ. ಹಿಂದೆಲ್ಲ ತುಂಬ ಪಿಕಳಾರಗಳಿದ್ದವು ಇಲ್ಲೆಲ್ಲ, ತುಂಬಾ. ಈಗ ಎಲ್ಲಾ ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟವು. ಸೊನ್ಸಾ ಛೇ, ಹಾಗಾಗಬಾರದಿತ್ತು ಎಂದಳು. ಮುಂದುವರಿದು, ಏನಾಗ್ತಿದೆ, ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಗ್ತಿದೆ ಇದೆಲ್ಲ ಎಂದಳು. ಅಮ್ಮ ಅದನ್ನಂತೂ ಅಂದಾಜು ಮಾಡುವುದೇ ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದಳು. ಆ ಬಳಿಕ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಕುಳಿತರು. ಈಗ ಇನ್ನೇನು ವಾತಾವರಣ ಹೀಗೇ ಇರುತ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಾ ಅಂತ ಅಂದಾಜು ಮಾಡುವುದು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಹಾಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ ಎಂದಳು ಅಮ್ಮ. ನೀನು ಹವಾಮಾನ ವರದಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊ ಬಹುದಲ್ಲ ಎಂದಳು ಸೊನ್ಸಾ. ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ನಂಬುವ ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದಳು ಅಮ್ಮ. ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬರುವ ಸೂಚನೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಪಿಕಳಾರಗಳು ತಗ್ಗಿನಲ್ಲೇ ಹಾರಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ ಎಂದಳು ಸೊನ್ಸಾ. ಹೌದಾ? ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅವು ಬೇರೆ ತರದ ಪಿಕಳಾರಗಳಿರಬೇಕು ಎಂದಳು ಅಮ್ಮ. ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಸೊನ್ಸಾ ಹೇಳಿದಳು, ಅವು ಒಂದೇ ಬಗೆಯ ಪಿಕಳಾರಗಳೇ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ವಿಚಿತ್ರವೇ ಸರಿ ಎಂದಳು ಅಮ್ಮ. ಸೊನ್ಸಾ ಅದಕ್ಕೇನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಅವಳ ವೈನ್ ಕುಡಿಯುತ್ತ ಇದ್ದಳು. ಸೊನ್ಸಾ ಹೇಳ್ತಿರೋದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೌದಾ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಕೇಳಿದಳು. ಹೌದು, ಅದು ನಿಜ ಎಂದೆ. ತಕ್ಷಣವೇ ಸೊನ್ಸಾ, ಓ ದೇವರೇ! ನೀನು ನನ್ನ ಒಂದು ಮಾತನ್ನೂ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದಳು. ಬಹುಶಃ ಇವತ್ತಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡುವುದು ನಿನ್ನ ಡಿಗ್ನಿಟಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಅನಿಸಿರಬೇಕು ನಿನಗೆ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಕುಟುಕಿದಳು.   ಸೊನ್ಸಾ ತನ್ನ ಕನ್ನಡಕ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಎದ್ದು ನಿಂತಳು. ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ, ನಾನು ನಾಳೆಯ ತನಕ ಕಾಯಬೇಕು ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಎಂದಳು. ಬರೀ ಸಣ್ಣಬುದ್ಧಿಯಾಯ್ತು ಎಂದಳು ಅಮ್ಮ. ನಾನೊಂದು ಒಳ್ಳೆ ಬುದ್ಧಿಯ ಮಗು ಅಂತ ಯೋಚಿಸೋದು ಕೂಡ ಎಂದಳು ಸೊನ್ಸಾ. ಅವಳು ನನ್ನತ್ತ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ವೈನ್ ಕುಡಿಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಳು. ಅವಳು ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿರಲಿಲ್ಲ, ಸ್ವಲ್ಪ ವೈನ್ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳ ತುದಿಯಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಹರಿದು ಗದ್ದಕ್ಕಿಳಿಯಿತು. ಅವಳದನ್ನು ಹೊದಿಕೆಯ ಒಂದು ತುದಿಯಿಂದ ಒರಟಾಗಿ ತಿಕ್ಕಿ ಒರೆಸಿದಳು. ಅವಳ ತುಟಿಗಳು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಬಿಗಿದುಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ಲಿವಿಂಗ್ ರೂಮಿನೊಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ಹೋದಳು. ಅವಳಿಗೇನಾಗಿದೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟಳು. ಅವಳೀಗ ದೊಡ್ಡವಳಾಗಿದ್ದಾಳಮ್ಮಾ, ಅವಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಷ್ಟವಾಗಲ್ಲ ಎಂದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಅವಳ ಅಮ್ಮ ಎಂದಳು. ನಾನು ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅವಳ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನಷ್ಟೇ ಬಯಸೋದು ಎಂದಳು. ನಾನು ಅದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿ ಅಳುವುದಕ್ಕೆ ಸುರುಮಾಡಿದಳು. ಏನಾಯ್ತಮ್ಮಾ ಈಗ ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಎಂದೆ. ಯಾವುದೂ ಇರಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತಾ ಇದೆ... ಎಲ್ಲವೂ...ಎಲ್ಲವೂ ಒಂಥರಾ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿದೆ ನನಗೆ... ಸೊನ್ಸಾ ಪುನಃ ಹೊರಗೆ ಬಂದಳು. ನಾನು ವಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದಳು. ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿರುವುದನ್ನು ಅವಳು ಗಮನಿಸಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡೆ, ಆದರೆ ನನಗದು ಖಾತ್ರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಹೊರಟು ಹೋದಳು. ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದೆ. ಅದರಿಂದ ಏನು ಉಪಯೋಗ ಎಂದಳು ಅಮ್ಮ. ಓ ಅಮ್ಮಾ, ಏನು ಮಾತದು ಎಂದೆ. ಸರಿ, ನನಗೆ ನಾನೇನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದೇನೋ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದಳು ಅಮ್ಮ.  ನಿನಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅನಿಸಿದರೆ ಹೋಗು, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೂ ಸೊನ್ಸಾ ಇರ್ತಾಳೆ ಎಂದೆ. ಅಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಅಳತೊಡಗಿದಳು, ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಹಾಗೆ ಅಳತೊಡಗಿದಳು. ಸಾಕಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಅಳುವುದಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟೆ. ಇನ್ನು ಸಾಕು ಅನಿಸಿದಾಗ ಕೇಳಿದೆ, ನೀನೀಗ ಅಳುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಯಾಕಾಗಿ? ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗತೊಡಗಿತು. ಯಾರು ಸತ್ತರಂತ ಅಳುವುದು ಇವಳೀಗ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ. ನಿನ್ನಪ್ಪ ಯಾರನ್ನೋ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಂದಳು. ಯಾರನ್ನೋ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಾನ? ಅಪ್ಪನ? ಎಂದೆ. ನಾನಿದನ್ನ ನಿನಗೆ ಹೇಳಬೇಕಂತ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ನಿನ್ನವೇ ಆದ ಚಿಂತೆಗಳಿಲ್ಲ ಅಂತಲೂ ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ, ಗೊತ್ತಿದೆ ನನಗೆ ಎಂದಳು.  ನನಗ್ಯಾವ ಚಿಂತೆಗಳೂ ಇಲ್ಲ, ಅದೆಲ್ಲ ಬಿಡು ಎಂದೆ. ಏನು ಮಾತೂಂತ ಆಡ್ತೀ ಎಂದಳು. ನಾನದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬಿದ್ದಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡು ಆ ಗಿಡ್ಡನೆಯ ಬಡಕಲು ಮನುಷ್ಯನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ, ಅದು ನನ್ನಪ್ಪ. ಅವನು, ತನ್ನ ಅರವತ್ಮೂರನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ.....ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದರಾಚೆ ಲೈಂಗಿಕವಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಸಂಪನ್ನ ಪುರುಷ ಅಂತ ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹೆಂಗಸಿನ ತೊಡೆಗಳ ನಡುವೆ ನನ್ನಪ್ಪನ ಬೆತ್ತಲೆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕಲ್ಪಿಸಿದೆ. ಅಸಹ್ಯವಷ್ಟೇ ಹುಟ್ಟಿತು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ. ಖಾಲಿ ಗ್ಲಾಸುಗಳನ್ನು ಒಳಗಡೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋದ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬಂದಳು. ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು, ಅವಳಿಗಿನ್ನೂ ಮಾತನಾಡುವುದಿತ್ತು. ಅವಳು ನನ್ನತ್ತ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ಹೊರಗಿನ ಗಾರ್ಡನ್ ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತಳು. ನೀನೇನು ಮಾಡಬೇಕಂತ ಇದ್ದಿ ಹಾಗಾದರೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ನಾನೇನು ಮಾಡುವುದಿದೆ? ನಿನಗೇನು ಮಾಡಬೇಕನಿಸುತ್ತೊ ಹಾಗೆ ಮಾಡು ಅಂತ ಅವನು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅದರರ್ಥ ನಾನು ಮಾಡುವುದೇನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಅಂತಲೇ ಎಂದಳು. ನೀನಿಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದೆ ನಾನು. ಹಿಂದಿನಿಂದಲೇ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಬಹುಶಃ ಅವಳಿಗೆ ನಾನು ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ನೋಡುವುದು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಹಾಗೆಯೇ ವೆರಾಂಡದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಇಳಿಯತೊಡಗಿದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿದ್ದಿರಬೇಕನಿಸುತ್ತದೆ, ಬಹುಶಃ ಅಲ್ಲಿ ಎಡವಿರಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವಳು ದೇಹದ ಸಮತೋಲ ತಪ್ಪಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಮುಗ್ಗರಿಸಿದಳು, ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾಣದಾದಳು. ನಾನು ಅಮ್ಮಾ ಅಮ್ಮಾ ಎಂದು ಕೂಗಿ ಕರೆದೆ. ಅವಳಿಂದ ಉತ್ತರವೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬಹಳ ಸಲ ಹಾಗೆಯೇ ಕೂಗಿ ಕೂಗಿ ಕರೆದರೂ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಎದ್ದೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆನಾದರೂ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಒಂದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿಕೊಂಡು ಪ್ಲಾಸ್ಟರ್ ಬಿಗಿದಿದ್ದ ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಚಾಚಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಲಾಂಜರ್‌ನ ಬದಿಗೆ ಕಾಲನ್ನು ಒತ್ತಿ ಮೊಣಕೈಯನ್ನು ಊರಿ ಕೂರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಆಗ ನನಗವಳು ಕಾಣಿಸಿದಳು. ಕಲ್ಲುಜಲ್ಲಿಯ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮುಖ ಅಡಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಳು.  ಪ್ಲಾಸ್ಟರಿನಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ನನ್ನಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲನ್ನೂ ಲಾಂಜರಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿ ಈಚೆ ತೆಗೆದೆ. ಭುಜ ಮತ್ತು ತೋಳಿನಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಎರಡೂ ಕಾಲುಗಳು ಪ್ಲಾಸ್ಟರಿನೊಳಗಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ನಡೆಯುವುದಕ್ಕಂತೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಹಾಗೆಯೇ ತೆವಳಿಕೊಂಡು ಮುಂದು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದೆ. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ತೆವಳಿಕೊಂಡೇ ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ಮೆಟ್ಟಿಲ ವರೆಗೂ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನವಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದು ಬಿಡಲು ಬಿಡುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೇಲಿಂದ ಜಾರಿಕೊಂಡು ಅವಳನ್ನು ತಲುಪಿದೆ. ಮಕಾಡೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ಹೊರಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆನಾದರೂ ನನಗದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಹಣೆಯ ಅಡಿಗೆ ನನ್ನ ಕೈ ತೂರಿಸಿದೆ, ಅದು ಒದ್ದೆಯಾಗಿತ್ತು. ಕಲ್ಲಿನ ಚೂರೊಂದು ನನ್ನ ಕೈಯ ತಳ ಭಾಗವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿತು. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ತ್ರಾಣ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಅಲ್ಲೇ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡೆ. ಆಗ ಅವಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಲನೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅಮ್ಮಾ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮಾ ಎಂದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕರೆದೆ. ಸಣ್ಣದಾಗಿ ನರಳಿದಳು. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ನನ್ನತ್ತ ಮುಖ ಹೊರಳಿಸಿದಳು. ಅದು ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವಳು ಹೆದರಿ ಹೋದಂತಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲಿ ನೋಯುತ್ತಿದೆ ಹೇಳು ಎಂದೆ. ಓ ಅಯ್ಯೊ ಎಂದು ನರಳಿದಳು. ಹಾಗೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿರು, ಅಲ್ಲಾಡಬೇಡ ಎಂದೆ. ಆದರೆ ಅವಳು ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೊರಳಿಕೊಂಡು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾದ ಮಂಡಿಯಿಂದ ಕಲ್ಲಿನ ಚೂರುಗಳನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆಗೆಯತೊಡಗಿದಳು. ಅಯ್ಯೊ, ಹಾ ಎನ್ನುತ್ತ ಏನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತು, ಹೇಗಾದರೂ ಬಿದ್ದೆ ನಾನು ಎಂದೆಲ್ಲ ಬಡಬಡಿಸತೊಡಗಿದಳು. ನಿನಗೆ ಕಣ್ಣುಕತ್ತಲೆ ಬಂದಂತಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದೆ. ಹೌದು, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕತ್ತಲಾವರಿಸಿತು ಎಂದಳು. ಆ ಬಳಿಕ ಒಮ್ಮೆಗೇ ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಓ ವಿಲಿಯಂ! ನೀನು ಇದೇನು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ! ಓ ದೇವರೇ! ನೀನೇಕೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆ! ದೇವರೇ ದೇವರೇ! ಎಂದೆಲ್ಲ ಅವಸರಿಸಿದಳು. ಹಾಂ ಹಾಂ ಎಂದೆ. ನಾನು ನೋವಿನಿಂದ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದ ಮೊಣಕೈಯನ್ನು ಊರಿಕೊಂಡು  ಹುಲ್ಲುಹಾಸಿದ್ದ ಕಡೆಗೆ ತೆವಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲೇ ಬೋರಲು ಮಲಗಿ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆ. ನನ್ನ ಭುಜ ವಿಪರೀತ ನೋಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಾಕ್ಚರ್ ಮತ್ತೆ ಬಾಯ್ತೆರೆದಿರಬೇಕೆಂದು ಅನಿಸತೊಡಗಿತು. ಅಮ್ಮ ಆಗಲೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳಾದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವಷ್ಟೂ ತ್ರಾಣ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನಿಂದ ಎಷ್ಟಾಗುತ್ತೋ ಅಷ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆಂದುಕೊಂಡೆ. ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸಿದಂತಿತ್ತು. ಆದರೂ ನಾನು ಕಣ್ತೆರೆದು ನೋಡಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನರಳಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಇಲ್ಲಿ ಬಾ, ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೋ ಎಂದೆ. ನಿನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ನಾನು ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಬಾ ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೋ, ಇನ್ನೇನು ಸೊನ್ಸಾ ಬರುವ ಹೊತ್ತಾಯಿತು ಎಂದೆ. ಅವಳತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ಅವಳಿಗೆ ನಡೆಯಲು ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಲಗಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಅನಿಸ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅಲ್ಲೇ ಒರಗಿಕೊಂಡಳು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲಲ್ಲೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ನೀನು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಬಾರದು, ಎಚ್ಚರವಾಗಿರು ಎಂದೆ. ಇಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎಂದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಸೊನ್ಸಾ ಹತ್ತಿರ ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲು ಹೋಗಬೇಡ ಎಂದಳು. ಯಾಕೆ ಬೇಡ ಎಂದೆ. ತುಂಬ ಅವಮಾನಕರ ಅದು ಎಂದಳು. ನಿನಗೆ? ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ, ನನಗದು ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದರೂ. ಹೌದು ಎಂದಳು.  ನೀನು ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಅಷ್ಟೊಂದು ನಂಬಿ ನಡೆದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವಂಚನೆಗೊಳಗಾಗುವುದು ಅವಮಾನಕರವೇ ಎಂದಳು. ಅವನು ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂದೆ. ಅವನು ಮರಳಿ ಬಂದರೆ, ಆಗ ನಾನು ಬೇರೆಯೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರುತ್ತೇನೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮರಳಿ ಬಂದಾಗ ಅವನೂ ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂದಳು. ಇಲ್ಲ ಎಂದೇನೋ ಹೇಳಿದೆ, ಆದರೆ ಆ ಮಾತನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸೊನ್ಸಾ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹಿಡಿದು ಕೂಗಿದಳು. ನಾನು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಶಕ್ತಿ ಆವರಿಸಿತು. ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಸೊನ್ಸಾ ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮಾ ಎಂದು ಕಿರುಚಿದಳು. ಅವಳು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ನಾನು ಕಣ್ತೆರೆದು ಅವಳತ್ತ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಪುನಃ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಅದೇನು ನಡೆಯಿತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನೇನೂ ಹೇಳಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ನಾನು ನಿಸ್ಸಹಾಯಕನಾಗಿ ಸೊನ್ಸಾಳ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ದಿಂಬುಗಳನ್ನು ತಂದು ನನ್ನ ತಲೆ ಮತ್ತು ಭುಜಗಳಡಿ ಹೊಂದಿಸಿಟ್ಟಳು. ನಾನು ನನಗೊಂದು ಗುಳಿಗೆ ಸಿಗಬಹುದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋದಳು. ಬಹುಶಃ ಆಗ ಅವಳು ಆಂಬುಲೆನ್ಸಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಆದರೆ ವಾಪಾಸು ಬಂದಾಗ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳೇನೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನನಗೆ ಗುಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಈಗ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದೆ ಮತ್ತು ಅದು ನಿಜವಾಗಿದ್ದರೂ ಅವಳದನ್ನು ನಂಬಬಾರದು ಎಂದೇ ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದೆ. ಭುಜದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನೋವಿದ್ದ್ರೂ ನಾನು ಆರಾಮವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೆ. ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನನ್ನತ್ತಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದು ಬಳಿಕ ವೆರಾಂಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಲಾಂಜರ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದಳು. ಅದು ನನಗಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಮ್ಮನಿಗಾಗಿತ್ತು. ಆ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ, ಅವಳು ಮಾಡಿದ್ದು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಆದರೂ ಅವಳು ಒಂದು ಮಾತು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿ ಅದನ್ನು ಬಳಸಬಹುದಿತ್ತು ಎನಿಸಿತು. ಅಮ್ಮ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡುವಂತೆ ಅವಳು ಒತ್ತಾಯಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಇಲ್ಲ, ನೀನು ಮೊದಲು ಕುಳಿತುಕೋ ಎಂದು ಸೊನ್ಸಾ ಹೇಳಿದಳು. ನಾನು ಏನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಾನೀಗ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಸೊನ್ಸಾ ಬಳಿ ಹೇಳಿದ್ದೇ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಸೊನ್ಸಾ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಲಾಂಜರ್ ಮೇಲೆ ಕೂರಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಳು ಮತ್ತು ಬಳಿಕ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮನೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ನನಗೆ ಹುಲ್ಲು ಹಾಸು ಒರಟಾಗಿದೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು. ಸೊನ್ಸಾ ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್ಟಿರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ. ನನಗೆ ಅವಳು ಹಾಸ್ಪಿಟಲಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಆಗ ಒಂದು ವಾಹನ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತು ಮತ್ತು ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್ ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಸೊನ್ಸಾ ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಬಿಳಿಯ ದಿರಿಸು ತೊಟ್ಟ ಗಂಡಸರು ವೆರಾಂಡದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿಯತೊಡಗಿದರು. ಅವರು ನೇರವಾಗಿ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಹೋದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಅಮ್ಮನನ್ನು ವಿಚಾರಿಸತೊಡಗಿದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ ನನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಗಮನಿಸತೊಡಗಿದ. ಎಷ್ಟು ಸಮಯದಿಂದ ಇದೆ ಇದು ಎಂದು ಬ್ಯಾಂಡೇಜನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಕೇಳಿದ. ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ಎಂದೆ. ಮೇಲಿನಿಂದ ಬಿದ್ದು ಆಗಿದ್ದಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಕಾರ್ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಎಂದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಮುಖ ಅತ್ತ ಹೊರಳಿಸಿದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದೆಲ್ಲ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೌದು ಅಮ್ಮಾ ಎಂದಳು ಸೊನ್ಸಾ. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ಟ್ರೆಚರ್ ತರಲು ಹಿಂದಿರುಗಿದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ ಹೇಗಿದ್ದೀ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದ.  ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದೆ. ಸೊನ್ಸಾ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಭುಜದ ಪೆಟ್ಟಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ನನ್ನತ್ತ ಬಾಗಿ ಭುಜದ ಪಟ್ಟಿ ಗಮನಿಸಿ ನೋಡತೊಡಗಿದ. ಅವನ ಸಹಾಯಕ ಸ್ಟ್ರೆಚರ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಬಂದ ಮತ್ತು ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿ ಎತ್ತಿದರು. ಅವರು ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಏರಿ ನನ್ನನ್ನು ಬೆಡ್‌ರೂಮಿಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಸೊನ್ಸಾ ಮುಂದುಗಡೆ ಸಾಗುತ್ತ ಅವರಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದಳು. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿ ಹೊರಟು ಹೋದರು. ಸೊನ್ಸಾ ಕೂಡಾ ಹೊರಗೆ ಹೋದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಬಳಿಕ ಮರಳಿದ ಅವಳು ನಾನು ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಹಾಸ್ಪಿಟಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದಳು. ಸರಿ ಎಂದೆ. ನಿನಗೇನಾದರೂ ಬೇಕಿತ್ತಾ ಎಂದಳು. ಇಲ್ಲ ಎಂದೆ. ಹೊರಟು ಹೋದಳು. ಇದೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟು ಕ್ಷಿಪ್ರವಾಗಿ ಮುಗಿದು ಬಿಡುತ್ತದೆ ಅಂತ ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ನಾನು, ನಿಜವಾಗಿಯೂ. ಕೊನೆಗೂ ನನಗೆ ಅನಿಸಿತು, ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ, ಕಾಳಜಿಯ ಅಗತ್ಯ ಇದ್ದಿರಬಹುದು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ಬಳಿಕ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಆವರಿಸಿತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡವು ಮತ್ತು ನನಗೆ ಆ ವಿಶಾಲವಾದ ಪರಿತ್ಯಕ್ತ ಬಯಲು ಗೋಚರಿಸಿತು. ಅದನ್ನು ಕಾಣುವುದು ತುಂಬ ಹಿಂಸೆಯ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ವಿಪರೀತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣು ಚಾಚಿದಷ್ಟೂ ಬಟಾಬಯಲಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅದು ನನ್ನ ಒಳಗೂ ಇತ್ತು, ನನ್ನ ಹೊರಗೂ ಇತ್ತು. ನಾನದನ್ನು ಓಡಿಸುವುದಕ್ಕೆಂದೇ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದೆನಾದರೂ ನನಗೆಷ್ಟು ಆಯಾಸವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಕಣ್ಣುಗಳು ತನ್ನಿಂತಾನೇ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡವು. ಬಹುಶಃ ಗುಳಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಹಾಗಾಗಿರಬೇಕು. ನನಗೇನೂ ಭಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ, ಏನನ್ನಾದರೂ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತಲೆ. ಅದನ್ನೇ ಮತ್ತೂ ಕೆಲವು ಸಲ ಹೇಳಿದೆ. ಆನಂತರ ನನಗೇನೂ ನೆನಪಿಲ್ಲ.

ಅರೆಬರೆ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಕರ್ಟನ್‌ಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಲಾಗಿತ್ತು. ಅಲರಾಂ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಡ್‌ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಓರೆ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದರ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಬೆಳಕಿನ ರೇಖೆಯೊಂದು ಒಳಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಸ್ಟೂಲಿನ ಮೇಲೆ ಒಂದು ನೀರಿನ ಬಾಟಲು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಸರಿಯಾಗಿರುವ ಕೈಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುವಂತೆ ಬೆಡ್‌ಪಾನ್ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಸೊನ್ಸಾಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಲೈಟ್ ಆನ್ ಮಾಡಿ ಮೈಗ್ರೆಟ್ ಮತ್ತು ಸತ್ತ ಹುಡುಗಿ ಓದತೊಡಗಿದೆ. ಅದು ಸೊನ್ಸಾಳ ಪುಸ್ತಕ. ಕೆಲಹೊತ್ತಿನ ಬಳಿಕ ನನಗೆ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಆದರೆ ಸೊನ್ಸಾಳನ್ನು ಕರೆಯಲು ಅದು ತೀರ ಬೇಗ. ನಾನು ಓದುವುದನ್ನೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ. ಗಡಿಯಾರ ಆರೂವರೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಸಹನೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತ ಹೋಯಿತು ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಿರಿಕಿರಿಯೂ ಆಗತೊಡಗಿತು. ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸ್ಯಾಂಡ್‌ವಿಚ್ ಇರಿಸಿ ಹೋಗುವಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿ ಇರಬೇಡವೆ ಸೊನ್ಸಾಗೆ, ನಾನು ರಾತ್ರಿ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಅವಳು ಯೋಚಿಸಬೇಡವೆ , ಅಷ್ಟೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು. ನಾನು ಮನೆಯೊಳಗಡೆ ಏನಾದರೂ ಸದ್ದು ಆಗಬಹುದೇ ಎಂದು ಆಲಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅತ್ಯಂತ ನಿಶ್ಶಬ್ದದ ವಾತಾವರಣವಷ್ಟೇ ಇತ್ತು. ನಾನು ಸೊನ್ಸಾಳ ಚಿತ್ರವನ್ನೇ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ಬದಲಾಯಿತು. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸೊನ್ಸಾಳನ್ನು ನೋಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು ಮತ್ತು ನಾನು ಅವಳ ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅಳಿಸಲು ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಾನಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅಲರಾಂ ಸದ್ದಿಗೆ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡೆ. ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡೆನಾದರೂ ಅದನ್ನು ಓದಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕಾಯತೊಡಗಿದೆ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಅವಳನ್ನು ಕರೆಯತೊಡಗಿದೆ. ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ಬಂದಳು. ಅವಳು ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಸ್ನಾನದ ಟವಲು ತೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. ನಾನು ಎಚ್ಚರವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅವಳು ಗಮನಿಸಲಿ ಎಂದೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಅಲರಾಂ ಸದ್ದು ಆಗಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು ಎಂದೆ. ನಿನಗೆ ಜೋರು ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿತ್ತು, ಎಬ್ಬಿಸುವುದು ಬೇಡ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ಎಂದಳು. ನಿನಗೆ ನೋವೇನಾದರೂ ಇದೆಯೆ? ನನ್ನ ಭುಜ ನೋಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದೆ. ಗುಳಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕೆ ಎಂದಳು. ಹಾಂ, ಹೌದು ಎಂದೆ. ಅವಳು ಹೋದಳು. ಅವಳ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಹಿಮ್ಮಡಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ತಾಕದಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನ ಮೇಲಿರಿಸಿದೆ. ಅವಳು ಗುಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಗ್ಲಾಸ್ ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಬಂದಳು. ನನ್ನ ಭುಜದ ಹಿಂಭಾಗ ಹಿಡಿದು ಎಬ್ಬಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಒಂದು ಮೊಲೆ ನನಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ನಾನು ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೊಂದು ದಿಂಬು ಇರಿಸುವಂತೆ ಕೇಳಿದೆ. ನೀನು ತುಂಬಾ ಮುದ್ದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿ ಎಂದೆ. ಈಗ ನಿನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಿಸಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತಾ ಎಂದಳು. ಹೌದು, ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಎಂದೆ. ಬೇಗ ತಿಂಡಿ ತಯಾರಿಸಿ ತರುವೆ, ನನಗಿನ್ನೂ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ ಎಂದಳು. ಅವಸರವೇನಿಲ್ಲ ಎಂದೆ. ನಿನಗೆ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆ ಎಂದಳು. ಓ ಹೌದು, ಆಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದೆ. ಅವಳು ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿದಳು. ಆ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಬಳಿಕ ಅವಳು ಹೊರಟು ಹೋದಳು. ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಿನ ತನಕ ಅವಳ ಸುದ್ದಿಯಿರಲಿಲ್ಲ.

ತಿಂಡಿ ಹಿಡಿದು ಬಂದಾಗ ಅವಳು ಪೂರ್ತಿ ಡ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಕತ್ತಿನ ತನಕ ಬಟನ್ನುಗಳಿದ್ದ, ಲೂಸ್ ಫಿಟಿಂಗಿನ ಅಂಗಿ ಧರಿಸಿದ್ದಳು. ಅವಳು ನನಗೆ ನೀನಿನ್ನು ಎದ್ದು ಕೂರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೆಲವು ದಿಂಬುಗಳನ್ನು ತಂದು ನನ್ನ ಹಿಂದುಗಡೆ ಹೊಂದಿಸಿಟ್ಟಳು. ಅವಳು ಬೇರೆಯೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು. ಅವಳು ನನ್ನತ್ತ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಲ್ಲಾ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸ್ಯಾಂಡ್‌ವಿಚ್ ಮತ್ತು ಕಾಫಿ ಇರಿಸಿದ ಟ್ರೇಯನ್ನು ನನ್ನೆದುರಿನ ಡುವೆಟ್ ಮೇಲಿರಿಸಿದ್ದಳು. ಏನಾದರೂ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಕರೆ ಎಂದವಳೇ ಹೊರಟು ಹೋದಳು.

ತಿಂಡಿ ತಿಂದಾದ ಬಳಿಕ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಕರೆಯದೇ ಇರುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೆ. ಅವಳು ಅವಳಿಗೆ ಬರಬೇಕನಿಸಿದಾಗ ಬರಲಿ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ.  ನಾನು ಕಪ್ ಮತ್ತು ಪ್ಲೇಟನ್ನು ಪಕ್ಕದ ಸ್ಟೂಲಿನ ಮೇಲಿರಿಸಿದೆ. ಟ್ರೇಯನ್ನು ಬೇಕಂತಲೇ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟೆ. ಅವಳಿಗದು ಕೇಳಿಸಿಯೇ ಕೇಳುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಖಾತ್ರಿಯಿತ್ತು. ನಾನು ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು ಕಾದು ನೋಡಿದೆ, ಆದರೆ ಅವಳು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಹೇಗಿದ್ದಾಳೆಂದು ಕೇಳುವುದಕ್ಕೇ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲಾ, ನನಗದು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿಪಟ್ಟೆ. ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ, ನಾನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಗುಣಮುಖನಾದ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ, ನಾನು ಸರ್ವತಂತ್ರ ಸ್ವತಂತ್ರನಾಗಿರುತ್ತೇನೆ, ಇಡೀ ಮನೆ ನನಗೊಬ್ಬನಿಗೇ ಇರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಾನು ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತೇನೆ ಯಾವಾಗ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನೋಡುವ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂಬ ನಿಗಾ ಇಡುವವರು ಯಾರೆಂದರೆ ಯಾರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಏನನ್ನೂ ಕದ್ದುಮುಚ್ಚಿ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯ ಇನ್ನು ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಕೊನೆಗೂ ಅವಳು ಬಂದಳು. ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾಲ ಗುಳಿಗೆಯ ಪ್ರಭಾವ ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಇದ್ದು ಅವಳು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಅವಳಿಗೂ ತಿಳಿಯುವಂತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಹೇಗಿದ್ದಾಳೆಂದು ಅವಳ ಬಳಿ ಕೇಳಿದೆ. ಈಗಷ್ಟೇ ಎದ್ದಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದಳು. ಅವಳು ಹಾಸ್ಪಿಟಲಿನಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾಳೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ ಎಂದೆ. ಇಲ್ಲ, ಒಂದಿಷ್ಟು ತರಚಿದ ಮತ್ತು ಸೀಳಿದ ಗಾಯಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿವೆ ಎಂದಳು. ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನಾನವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಅವಳು ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಂಬಿದಂತೆಯೇ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಬಳಿಕ ಅವಳ ಇಡೀ ದೇಹ, ಅವಳ ನೋಟ ಕೂಡ ಮರಗಟ್ಟಿದಂತಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ, ಅದು.....ಅದು.....ಹೇಸಿಗೆ!  ಎಂದುಬಿಟ್ಟಳು. ಅವಳ ಆ ತೀವ್ರವಾದ ಅಕ್ರೋಶ ಭರಿತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು.  ಕೊನೆಗೂ ಅವಳೊಬ್ಬ ಆಧುನಿಕಳಾದ, ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯ ಯುವತಿ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ. ಇಂಥವು ನಡೆಯುತ್ತವೆ ಎಂದು ನಾನೆಂದೆ. ಅವಳು ನನ್ನತ್ತ ನಾನೇನೋ ತಪ್ಪಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆಂಬತೆ ಹರಿತವಾಗಿ ನೋಡಿದಳು. ಓಹೋ, ಖಂಡಿತ, ಹೌದೌದು ಎಂದಳು. ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಟ್ರೇಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕಪ್ ಮತ್ತು ಪ್ಲೇಟನ್ನು ಅದರ ಮೇಲೆ ಕುಕ್ಕಿದಂತೆ ಇರಿಸಿದಳು. ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು ಬೇಡ ಎಂದೆ. ಯಾಕೆ ಬೇಡ ಎಂದಳು. ನಿನಗೆ ಹೇಳಬೇಡ ಎಂದಿದ್ದಳು ನನ್ನ ಬಳಿ ಎಂದೆ.  ಹಾಗಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ಹೇಳಿದೆ ನೀನು ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು ಅನಿಸಿತು ಎಂದೆ. ಯಾಕೆ? ಎಂದು ಮರುಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಂದ ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರದ್ದೂ ಆದ ಒಂದು ಗುಟ್ಟು ಇರಲಿ ಅಂತನ? ಎಂದಳು, ಅದನ್ನಾಡಿದ ರೀತಿ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹೌದು, ಏನೀಗ ಎಂದೆ. ನನ್ನನ್ನೇ ದೃಷ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿ ಬಳಿಕ ಅವಳೆಂದಳು, ನನಗನಿಸುತ್ತೆ, ನಮಗಿಬ್ಬರಿಗೂ ಪರಸ್ಪರರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಯೋಚನೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ತರದ್ದು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಬೇಜಾರಿನ ಸಂಗತಿ ಎಂದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಅವಳು ಬಾಗಿಲು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟು ಹೋದಳು. ನಾನು ಹಾಸ್ಪಿಟಲಿನಿಂದ ಮರಳಿದ ಲಾಗಾಯ್ತು ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅದು ಸದಾ ತೆರೆದಿರಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆಂಬುದು ಅವಳಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲೇ ನನಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತ್ತು, ಈಗ ಈ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲು ನನ್ನ ಕೋಪವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಂತೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಅವಳು ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು, ಅವಳನ್ನು ಇನ್ನೆಂದೂ ನೋಡದಿರಲು ಬಯಸತೊಡಗಿದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಪಡೆಯುವಷ್ಟು ನಾನು ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ನಾನು ಯಾವ ಕೆಡುಕನ್ನೂ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಕೊಂಚ ಸಮಯವೇ ಹಿಡಿಯಿತು. ಆಮೇಲೆ ನನಗೆ ಅವಳ ವರ್ತನೆಗೆ ನನಗಿಂತಲೂ ತಂದೆಯ ಕುರಿತು ಆಗಷ್ಟೇ ತಿಳಿದ ವಿಚಾರವೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದಿರಬೇಕು ಅನಿಸಿತು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವಳು ಇಡೀ ವಿಚಾರವನ್ನು ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇ, ಅವಳಿಗೆ ತಾನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅತಿರೇಕವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದೆ ಎಂದು ಅನಿಸದೇ ಇರದು  ಎಂದೂ ಅನಿಸಿತು.

ಆದರೂ ನನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಹೊರಟು ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ನನ್ನ ಹಠ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇತ್ತೆಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕು. ನನ್ನ ಬಾಗಿಲಿನಾಚೆ  ಹೆಜ್ಜೆ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸುವುದೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವವನಂತೆ ನಟಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಅವಳು ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದಾಗಲೂ ನಾನು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಉಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಹಾಗೇ ಸದ್ದಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ಬಿದ್ದಿದ್ದಷ್ಟೇ ನೆನಪಿದೆ. ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಾಗ ನನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಉಳಿದ ಯಾವ ಸಂಗತಿಯೂ ನನಗೆ ನೆನಪಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನ ಹಣೆಯ ಮೇಲೊಂದು ಬ್ಯಾಂಡೇಜಿನ ಉಬ್ಬಿದ ಪಟ್ಟಿಯಿತ್ತು, ಅವಳು ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ನಿನಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಕನಸೇನಾದರೂ ಬಿದ್ದಿತ್ತಾ ಎಂದವಳು ಕೇಳಿದಳು. ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆನಾ ಎಂದೆ. ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ನೀನು ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ ಮುಖಭಾವ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ ಎಂದಳು. ನೋವಿದೆಯಾ ನಿನಗೀಗ ಎಂದಳು. ಹೌದು ಎಂದೆ. ನಾನು ಹೋಗಿ ನಿನಗೆ ಗುಳಿಗೆ ತರುವೆ ಎಂದಳು. ಅವಳಿಗೆ ನಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನದೇ ಅತಿರೇಕ ವರ್ತನೆಯಿಂದಾಗಿ ಬಹುಶಃ ಸೊನ್ಸಾ ಮುಜುಗರಕ್ಕೊಳಗಾಗಿರಬೇಕು, ಅದಕ್ಕೇ ಅವಳ ಬದಲಾಗಿ ಅಮ್ಮ ಬಂದಿರಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಗುಳಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಹೇಳಿದಳು: ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಬರೀ ನಾವೇ ಇಬ್ಬರು. ಅವಳದನ್ನು ಹೇಳಿದ ರೀತಿ ಹೇಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ನನಗದು ಈಗಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿದೆ ಎನ್ನುವ ತರ. ನಾನು ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನನಗೆ ಗುಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟು ಭುಜಕ್ಕೆ ಆಸರೆ ನೀಡಲು ಬಂದರೂ ನಾನು ಈಗದರ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ನಾನು ಗುಳಿಗೆಯನ್ನು ಬಾಯೊಳಗಿಟ್ಟು ಬಾಟಲಿಯಿಂದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದೆ.  ಅವಳು ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕದ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು. ಸೊನ್ಸಾಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ನನಗೊಬ್ಬಳಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು ಅಂತ ತುಂಬ ಚಿಂತೆಯಾಗಿತ್ತು ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ವಾಪಾಸ್ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಂದಳು. ನಾನು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದೆ. ಹೌದು, ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದಳು, ಅವಳೇಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದು ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ಅಂದಳು. ನಾನು ಹೌದು ಎಂದೆ. ಅವಳು ನನ್ನತ್ತ ನಕ್ಕು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಕೃತಜ್ಞಳು ಅನ್ನೋದು ಎಂದಳು. ಯಾತಕ್ಕಾಗಿ ಎಂದೆ, ನನಗೆ ಅವಳು ಏನು ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದಳೆಂಬುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ. ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು, ನಾನು ವಾಪಾಸು ಬಂದು ವಿಲಿಯಂ ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನನಗನಿಸಿತ್ತು, ಕನಿಷ್ಠ ವಿಲಿಯಂ ಅಮ್ಮನ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ ಅಂತ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ, ಅದರಲ್ಲೇನಿದೆ ವಿಶೇಷ ಎಂದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಬಳಿಕ ಅವಳು ಎದ್ದು ಹೊರಟು ಹೋಗುವುದು ಕೇಳಿಸಿತು. ನಾನು ಕಣ್ತೆರೆದು ಯೋಚಿಸಿದೆ, ಕನಿಷ್ಠ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದರೆ.

******


ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಣ್ಣಕತೆಗಾರನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುವ ನಾರ್ವೆಯ ಕ್ಷೆಲ್ ಅಸ್ಕಿಡ್ಸನ್ (1929) ತನ್ನ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ತರುವ ಪಾತ್ರಗಳು, ವಿವರಗಳು ಜೀವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅವನ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿರುವ ಮೌನ ಓದುಗನನ್ನು ಆ ಕತೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಪಾತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಥಾವಾತಾವರಣದೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರ ಸಂಬಂಧವೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಭೌತಿಕ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಪಾತ್ರದ ಮನೋಲೋಕವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡಬಲ್ಲ ಅನನ್ಯ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅವನ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ. ಅವನ ಕತೆಯ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತಿರುವ ಒಂದು ವ್ಯಂಗ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಬ್ರೆಕ್ಟ್‌ನ ವ್ಯಂಗ್ಯವಲ್ಲ. ಅವನ ಕತೆಗಳ ಕೊನೆಯ ಸಾಲು, ಪದ ನಮ್ಮನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತ ಉಳಿಯುವಷ್ಟು ಸಶಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅದು ಧ್ವನಿಸುವ ತಿರುವು ಅಥವಾ ಅಂತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ತಥಾಕಥಿತ ಅಂತ್ಯವೆಂಬುದೇ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿದು ಬಿಡುವ ಅದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಅಸ್ವಸ್ಥ ತಲ್ಲಣಕ್ಕಾಗಿ, ಆ ಪಾತ್ರಗಳ ಮಾನವೀಯ ನೆಲೆಯ ವಿಭಿನ್ನ ಮುಖಗಳಿಂದಾಗಿ, ಎಲ್ಲೋ ಏನೋ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಅನಿಸುವ ಅಸಂತೃಪ್ತ ಭಾವದಿಂದಾಗಿ.

ಪ್ರಸ್ತುತ ಕತೆ, ‘ಪರಿತ್ಯಕ್ತ ಬಯಲು’ "A Great Deserted Landscape" ಕತೆಯ ಅನುವಾದವಾಗಿದೆ.  ಈ ಕತೆ ಒಬ್ಬ ಸಹೋದರನನ್ನು, ಒಬ್ಬ ಪತಿಯನ್ನು, ಕೊಲೆಗಾರನೂ ಆಗಿರಬಹುದಾದ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಕತೆ ಆತನ ಸಹೋದರಿಯ, ಪತ್ನಿಯ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯ ಕತೆಯೂ ಹೌದಾದರೂ ಕೇಂದ್ರ ಅವನೇ. ಒಬ್ಬ ನೀಚನಂತೆ, ಸ್ವಕೇಂದ್ರಿತನಂತೆ, ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಈತನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಬಹುದಾದರೂ, ಓದುಗ ಈತನಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ  ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಸಹಜವಾಗಿ ಈ ಪಾತ್ರದ ಪೋಷಣೆ ಇದೆ.  ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಲಂಕೇಶ್ ಒಬ್ಬರೇ ಇಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡಬಲ್ಲ ಜೀವಂತ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದರು ಎಂದರೆ ಅದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೇನಲ್ಲ. ಅವರ ‘ಸಹಪಾಠಿ’, ‘ಮುಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡವನು’, ‘ಚಂದ್ರಪ್ಪ ಗೌಡರಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಕನಸು’, ‘ಉಲ್ಲಂಘನೆ’ಯಂಥ ಕತೆಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆಗಳಾಗಬಲ್ಲವು.

ಮುಂದೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ